Branette's Dagboek

Kerstliedjes…. tingel tangel tingel tang.

Halsstarrig negeren we kerst, want eerst is het SINTERKLAAS TIJD.

Toen we eraan dachten zijn we Sinterklaas liedjes gaan draaien. Branko heeft donderdag zelfs even met de jongens koekjes gebakken zodat we die avond onze schoenen konden zetten (excuses voor de integratie met kerst in dit opzicht) Vrijdag hebben we weer de schoen gezet maar eerst de dvd bekeken van Sint in Sesamstraat. De jongens zaten er helemaal in en vertelden ons keer op keer over Piet en waar de hoed was. Aan het eind van de dvd bezoek Sint Sesamstraat en iedereen komt naar hem kijken. Warrun verzuchtte aan het eind ‘dat gebeurd hier nooit’. We hebben namelijk uitgelegd dat Sint alle Nederlandse Kindjes opzoekt ook die hier, de cadeautjes zijn het bewijs.

Toen bedacht ik dat ik iets had gelezen dat vorig jaar The Dutch playgroup in Elwood (maar 19 km hier vandaan) een sint feest had en zodoende waren we vrijdagavond 3 dec. druk op internet aan het zoeken naar de playgroup en of ze weer een feest hadden. We vonden iets en snel een mail gestuurd. Dat was om 8 uur ‘s avonds, om 9 uur Niets, 10 uur Geen reactie…. Zaterdag 4 december, na de verplichtingen van de zaterdag (tennis en boodschappen) net na de lunch telefoon nummer van de playgroup opgezocht en gebeld… Ik kreeg een man aan de telefoon, die wist helaas niets want ik had een 0 gedraaid ipv een 8. Nog een keer geprobeerd en het antwoord apparaat in gesproken. Langzaam aan maar plannen gaan maken wat we dan morgen zouden doen want als het weer 30 graden zou worden, net als vandaag, dan heb je een plan nodig voor je zondag.

Zaterdag avond 4 december 8.30 uur, we krijgen een e-mail binnen met het algemene programma voor het sinterklaas programma! Het gaat gebeuren! Uiteindelijk hebben we de kinderen zondag om 10 uur verteld dat we gingen proberen om Sinterklaas te zien, misschien zou hij wel op een boot langskomen vandaag. Eltham ligt aan het water nl en de Sint komt per boot aan, dat weet ieder kind (Warrun en Max wisten dat eigenlijk niet, maar nu wel). Binnen de kortste keren zaten de jongens in de auto en zodoende kwamen we eens niet te laat ergens aan.

Het hele gebeuren was op een ideaal plekje met een cafe, een zaaltje, een speeltuin, wat bomen en 20m van het strand vandaan. Er was een standje waar je pepernoten kon kopen, en speculaas, marsepijn, oliebollen mix, gevulde speculaas, enz. In een apart zaaltje kon je je cadeautje voor je kind afgeven.

Het was wel raar dat je gewoon Nederlands kon praten, ik merkte dat ik toch snel automatisch tegen vreemden in het Engels begon. We schreven ons in ‘Dijkstra’ werd gewoon begrepen, we hoefden niet te spellen, we hoefden niet te vertellen hoe je Dijkstra uitsprak (De meeste Australiers proberen er D-J-ie-k-stra van te maken.)

Na een poosje spelen werd de aandacht gevraagd en liepen we in grote optocht naar het strand. Hier zongen we liedjes, hoopten we van iedere boot en waterfiets die er langs kwam dat het de sint was of in ieder geval een piet, maar uiteindelijk kwam er achter ons dan toch eindelijk een auto aan waar pieten en een staf uit hingen. Piet had de ‘gouden Pepernoot’ kwijt gemaakt en toen hadden ze de boot gemist!

In het zaaltje werd vervolgens gezongen, gedanst en pepernoten rondgedeeld. Hierna kreeg iedereen zijn cadeautje. Het was toen al ver na 2-en en wij gingen even buiten zitten omdat Warrun zich niet zo lekker voelde. Max had de hele tijd bijna vooraan gezeten en was net na het pakjes uitdelen voorste in de rij voor op de foto met de Sint. Sint zei ‘kom maar bij me zitten’ tegen Max en Max vertrok huilend door de zijdeur. B uiten werd er gespeeld, pakjes uitgepakt en van gekregen chocolade letters gesnoept en nog meer pepernoten verzameld van iedere piet die langs kwam. De pieten petten die ze bij inschrijving hadden gekregen, waren nu erg handig.  Uiteindelijk durfden de jongens buiten wel met Piet op de foto (Warrun kon zelfs met zijn favoriete Piet (in paars) op de foto)

Toen het tijd was om te gaan, bedacht Sint ook dat het tijd was om te gaan en daardoor bleven wij dan nog maar even. Weer een kans om met Sint op de foto te gaan en met stralende ogen kwam Max vertellen dat hij het gedaan had en Sint had zijn hand vastgehouden. Warrun ging met Sint EN Piet op de foto en toen vertrok Sint, hij keek nog eens om, maar niemand had meer aandacht voor hem. Branko en ik zette maar hard ‘Dag Sinterklaasje’ in en gelukkig kregen we bijval en kreeg de Sint een waardige afzwaai.

De jongens kregen nog een ballon en toen zijn we naar huis gegaan waar ik boodschappen ging doen en Branko met de jongens de supersoaker waterpistolen ging uitproberen die ze vroeg deze ochtend in/bij hun schoen hadden gevonden.

Het is weer zover: een reisje naar Amerika. Deze keer was het al lang van tevoren bekend, en deze keer was er een duidelijk doel voor de reis. Helaas was het deze keer ook bijna een maand lang!

Ik ben naar Decatur Illinois geweest waar Air International een windtunnel heeft (zoals die in Melbourne) waar de CODA electische auto zou zijn. Er waren veel problemen maar we hebben toch nog wel wat nuttig werk kunnen doen.

De gehele periode heb ik elke dag heel lang gewerkt waardoor ik weinig kans kreeg om Nanette, Warrun en Max te missen maar het was toch wel moeilijk, vooral toe Warrun ziek werd. Nanette heeft zich er dapper doorheen geslagen en heeft het gezinnetje prima op koers gehouden. Elke ochtend zette ik als eerste enthousiast mijn pc aan om het verslag van Nanette te lezen wat ik elke dag kreeg toegestuurd. Die verslagen staan hier onder.

Ook bijna dagelijks kon ik even kletsen met Nanette en soms kon ik zelfs de keretjes even zien. Aan de fotos is te zien hoe ik ze heb kunnen ervaren gedurende deze maand.

Ik ben blij dat ik weer naar huis kan en weer een beetje een normaal leven kan gaan proberen te volgen; het is wel weer mooi geweest.

Vandaag was de school FETE,  en alle kinderen noemden het  ‘The FAKE’.

Branko was om 8 uur al present om te helpen met het opzetten van het geheel en vervolgens een tijdje de boeken kraam te bemannen. De boekenkraam was wegens het slechte weer al lang en breed binnen opgezet dus die dienst werd omgezet tot het klaarzetten van de plantenhoek en het hoofdpodium.

Wij hadden voor de kinderen een ‘toegangspas voor de hele dag, voor elke attractie’ gekocht en ze hebben er optimaal gebruik van gemaakt, ze  klommen, gleden, reden en glibberden vol op.

Het weer was nog steeds niet optimaal, maar toch hoofdzakenlijk droog en dat is na een week vol regen al heel wat. (de droogte is nu na 15 jaar wel officieel gebroken).

Naast de attracties waren er ook kraampjes met eten, drinken, taarten en koeken (bebakken door de ouders en te koop voor andere ouders), schilderijen gemaak door elke klas. Ik bood $40 dollar op het eerste schilderij dat ik zag, van de klas van Max, en vervolgens deed ik een stap naar links en zag het kunstwerk van de klas van Warrun en daar was het eerste bod $200,- OEPS, ik heb kennelijk toch nog niet helemaal door hoe ‘fundraising’ werkt hier in Australie. In het lokaal met 2e hands spulletjes vond Warrun een mooie brug voor zijn trein en Max een Ninja Turtle verkleed costuum.

Nanette had zich ook opgegeven voor een periode in de boeken kraam en terwijl ze did deed en hielp met opruimen vonden de jongens nog net genoeg tijd om hun gezicht te katen beschilderen. Een primeur, ze wilden tot nu toe nooit zo iets.

Al met al hebben we van 10 tot 4 een prima dag gehad met zijn allen.

Eindelijk is het 13 OKTOBER 2010 – de jongens worden vandaag 6 jaar.

Het feest begon met pakjes op bed, op ons bed, wij moeten erg vroeg opstaan willen we de jongens wakker kunnen maken. Meestal maken de jongens ons wakker, zo ook vandaag.

Na de pakjes hebben we samen ontbeten en is Nanette vervolgens naar haar werk gegaan. Branko heeft de kinderen naar school gebracht, met een kleine tractatie, een cupcakeje in roze of blauw (Deze had Nanette nog snel gisteravond  bij de supermarkt gekocht nadat de jongens dan toch echt hadden besloten dat ze dat  wilden tracteren, en niet de chocolaatjes die oorsprongeklijk waren gekocht).
Hierna moest Branko snel aan het werk: taarten bakken, sleutel voor het fietspark halen, en meer taarten bakken.

Om 12 uur verliet Nanette haar werk en reed gelijk door naar de winkels voor brood en fruit. 1/4 van het brood werd besmeerd en bestooid met gekleurde rondjes (zoals wij die vroeger op een spuitijsje aten, die krijgen kinderen hier op een witte boterham als er iets feestelijks gebeurd. Verder werd er van het fruit een mooie fruitschaal bijelkaar gehakt en het brood werd met eerder gekochte worstjes in een koelbox veilig gesteld.

Om 3 uur vertrok Branko naar school en Nanette met een  volle auto naar de plek van het FEEST. Het duurdel niet lang voordat de eerste kinderen aankwamen en gelukkig, zoals verwacht en gehoopt, de ouders wat meehielpen met het neerzetten van alle tafels en snacks. Het fairy bread zoefde weg, de jelly was een groot succes (zo groot zelfs dat op 2 volgende feestjes op de zelfde plek er NOG kinderen vroegen waar daar de jelly was). Helaas was de tas met slagroom en versiersels voor de cake op de een of andere duistere wijze thuis verstopt  onder de trap blijven staan  Maar dat deerde niet.

De ouders waren ook zeer te spreken over de koffie en thee die vooral lekker warm was en de op het laatste mement gekochte (warme)chocomelk. Na het brood, snacks, chocolaatjes en de cake was het tijd voor brood met worst!. Het feestje was na school en van 15.30 – 17.30 dus een soort van avondeten was wel op zijn plaats dachten wij, en we hebben geen klachten gehoord.

Het mooiste van de dag was nog wel dat na 3 dagen regen het zowaar tijdens het feestje hooguit miezerde en ook nog zeker 1 tot 1,5 uur HELEMAAL droog is geweest. Hierna heeft het weer 3 dagen geregend dus dit was uitzonderlijk.

Het gehele feest werd afgesloten door een clown die ballonbeesten maakte. De clown was vorige week zaterdag begonnen met oefenen en zodoende konden de kinderen kiezen uit een zwaard of een muisje dat verdacht veel op een hondje leek en we maar hondje hebben genoemd omdat meer kinderen een hondje willen dan een muisje. Branko werd gelijk aangesproken door de feestcommissie van school over deze truuck.

Branko dacht dat door het vele eten wat was opgegaan de auto wel leger zou zijn op de terugweg, maar dat was even buiten de kadootjes gerekend. De auto zat STAMPvol en de jongens zijn de volgende dag een middag bezig geweest met uitpakken.

13 oktober, de geboortedag van Warrun en Max maar we hadden niet alleen dat deze week.
Zaterdag 9 oktober stond in het teken van de voorbereidingen. Dingentjes kopen voor de zakjes die je meegeeft aaan de kinderen die op het verjaarsfeestje zijn geweest. Tot vandaag vond ik het prima dat ze ieder een eigen klas en juf hadden, en hierdoor eigen vriendjes, eigen verhalen, eigen gebeurtenissen, eigen momenten in hun leven. Maar NU hadden ze elk hun eigen klas uitgenodigd en moesten we 2×18 zakjes + wat extra voor de broertjes en zusjes die er ook zouden zijn maken.
Zondag 10 oktober en het ging heel aardig! ik vond zowaar een gestreept shirt voor Max. Hij heeft dit nodig voor de uitvoering van school op maandag 11 oktober. Die middag de boothals wat dicht gestikt en voor Warrun van het groen en zwart/groen geglitterde gaas wat ik eerder had gekocht ook een mooi iets gemaakt dat hij aan kan voor zijn liedje.

Tussen door zijn we voor de verjaardag van Warrun en Max uit eten gegaan, bij de chinees waar we meestal gaan eten/halen als we chinees willen eten. Die mensen hebben de kinderen door de jaren heen zien opgroeien en toen ik ‘even naar de wc was’ voor het ijsdessert kwam kon ik de mevrouw snel inlichten en kregen de jongens elk een kaarsje op hun ijsje!

maaandag 11 oktober was het DE GROTE DAG. We begonnen de dag gewoon met voorschoolse opvang/ werk en werk voor de volwassenen maar de jongens gingen in hun speciale costuum voor het schoolconcert aan naar school en later op de ochtend, met hun klas te voet naar het locale theater. Om 1 uur troffen Branko en Nanette elkaar daar ook. De jongeste klassen van de school hadden een middag uitvoering en de oudere kinderen eentje in de avond. De show was aandoenlijk lief en Max en Warrun waren verbluffend leuk en aanwezig op het podium. (Nog geen jaar geleden kostte het enorm veel moeite om de jongens in vertrouwde omgeving (hun eigen klas) tussen hun eigen kinderen hun eerste diploma in ontvangst te laten nemen en nu stonden ze midden op het podium in het theater!)

Dinsdag 12 oktober was er gelukkig even tijd voor de laatste voorbereidingen en het doorspreken van PLAN B voor de taart. De taart voor de jongens (een gewone cake) mislukte jammerlijk die avond en zodoende stond voor Branko op het programma op zijn ‘vrije’ woensdagochtend : Cakejes bakken voor 30+ kinderen.
Wat gelukkig wel lukte op deze regenachtige dinsdag was de 6 liter jelly (drilpudding). De regen had niets met de pudding te maken maar was wel uitermate angst aanjagend aangezien we voor het verjaardagsfeestje morgen een fietsverkeersschoolpark hadden afgehuurd. Voornamelijk buiten, in de open lucht met als hoofd activeit FIETSEN. En je verwacht niet dat het hier in Australie halverwege de lente dagen achter elkaar jammerlijk regent en nauwelijks 18-20 graden wordt.

Nadat de jongens uit opvang waren opgehaald gingen we op weg naar Foster. Het was een voorspoedige reis maar we waren laat vertrokken en kwamen laat aan.

Dit was de eerste keer dat ons Konijn ook mee was, en hij kreeg genoeg aandacht.

Het was ook de eerste keer dat we in het nieuwe huis van Bert en Tineke verbleven. Het huis is heel fijn met een grote logeerkamer waar wel 6 mensen in kunenn. Als het echt moet, mischien wel 8 als je 2 mensen vind die het niet erg vinden om onder een bed te slapen.

Zaterdag hebben we wat rondgeklooid in de tuin, zijn we naar de winkels gewandeld om wat schoolbroeken voor de kdis te kopen en zijn we met de fietsen naar de speeltuin gegaan. Het konijn is ook lekker uitgelaten in de tuin.

In de middag hadden we een BBQ lunch bij Bayview (Ellen en Paul) ter ere van de Grand Final (Footy final).

‘s Avonds aten we bij B&T waar de kids erg gesmuld hebben van heele verse asperges. Moeder weet best, de broccoli eten ze wel en de eireren. Ze aten de asperges en de eieren. (Bert at stiekum de dooier van W. op!)

Zondag, klok verzet, ochtend ging snel, lunch mee in auto. Na koffie inpakken. Hunny Bunny was de hele ochtend buiten ook bij boekje lezen.

Rit naar huis voorspoedig, (en snel zeiden de jongens)

Dat is het kind in mij, die denkt….’Jippie vakantie!  vrij’

heel Augustus en heel September keek ik uit naar de vrije dagen van een vakantie, tot het maandag 20 september was en ik om 6 uur ‘s morgens 4 ontbijten stond te maken en 4 lunchen in bakjes stond te duwen, daarbij moesten de jongens nog bakjes met snacks en fruit en wat drinken mee. En wat lekkers natuurlijk want het was vakantie en ik stuurde ze naar opvang en dat schuldgevoel moest goed gemaakt.

Branko bracht de jongens naar de opvang met de auto om vervolgens naar zijn werk te rijden . Hij moet ze dan ook weer ophalen want die opvang is niet makkelijk te bereiken lopend of met ov.

En zo ging het verder op de overige vrijdagen en de volgende maandag. De dinsdagen en donderdagen had ik niet meer de paar uurtjes in de ochtend om even boodschappen te doen of dingentjes te organiseren voor de jongens uit school komen want er was geen school!

We hebben wel een leuke vakantie gehad hoor. Druk, Vol, met veel te doen en veel geregel. Omdat ik het graag wil delen een overzichtje van onze vakantieweken:

Vrjidag 17 September – laatste schooldag, de jongens mogen in football shirts/kleuren naar school want de football finale zal in de vakantie plaats vinden. Verder zijn er football activiteiten en is de school om haf 1 al uit met brood en gebraden worstjes, pakjes sap en donuts om de vakantie in te luiden. Gelukkig had de naschoolse opvang NOG meer activiteiten tot een ouder de kinderen ophaalde.

Zaterdag 18 September. Voor de laatste keer gymnastiek. De dagen van de jongens zijn zo vol en druk dat Branko en ik vinden dat we wat minder andere activiteiten moeten ondernemen. Dus Gym op zaterdag wordt stopgezet en de jongens vinden het best.

Donderdag 23 September. Van 10-12 hebben de jongens bij ‘traffic school’ als een gek rondjes gereden op allerlei fietsen, we hadden afgesproken met een paar mensen van school en het was een klein feestje. Alle kinderen reden als een gek rondjes op hun fietsen, wachtte soms voor de stoplichten en reden niet altijd tegen elkaar aan.
Van 12 tot 2 heb ik ons uitgenodigd voor de lunch bij Michele en daarna moesten we nog opschieten want we hadden om 2 uur bij Dhilan (vriendje van school die op de hoek van de straat woont) en vooral zijn moeder Melissa afgesproken. Terwijl de kinderen in de achtertuin tegen ballen schopten (hoopten we) moesten Melissa en ik aan het werk. Wij hadden gezegd dat we wel wilden helpen met het verdelen van de kaartjes voor het schoolconcert. Na dit feest was het tijd om naar huis te gaan of….om Branko te bellen, te overleggen en naar de chinees te rijden, besteliing te plaatsen, boekje te lezen en het eten in ontvangst nemen (de eigenaar zei nog dat de jongens zo lief en vooral rustig zaten (hij wist niet wat voor dag we al achter de rug hadden)). Met tasje en al liepen we terug naar de auto gingen erin, draaiden de sleutel om en  NIETS. De electriciteit deed het de rest NIET. 

Zo belden we om 18.10 de RACV (australische ANWB) , en vervolgens Branko.
Om 18.35 belden we Michele voor een reddings actie nadat we een berichtje van de RACV ontvingen dat het nog wel 40 min. kan duren. (gelukkig had ik voor de kinderen soep besteld, en rijst en kon dat allemaal genuttigd worden in de auto met de theelepeltjes die wij in onze auto bewaren voor noodgevallen.)

Om 6.50 arriveerde Michele met auto en Branko en zowaar ook de RACV. Branko is bij de auto achter gebleven met ook een bakje soep. En Michele heeft mij en de kinderen naar huis gereden. 
De RACV man heeft Branko uitgebreid verteld wat er aan de hand was, wat hij er wel en niet aan kon doen en hoe het kwam. Vervolgens is Branko naar onze garage gereden die niet ver van de chinees gehuisvest is en tot middernacht open is. Die avond heeft hij nog de gerepareerde auto kunnen ophalen.

Afgelopen April had ik de auto beloofd dat als we binnen een jaar nog een keer de RACV moesten bellen, dan zou hij vervangen worden. De rest van de vakantie hebben we  veelvuldig onze wensen en ideeen besproken wat voor een zal het er worden, wat voor eisen hebben wij, wat vinden we leuk. Is een leuk uiterlijk (naast zuinig, ruim, veilig en economisch) ook een valide eis? Volgens Branko wel, als je moeite doet om een leuke jurk aan te doen, mag je ook een leuk uitziende auto verkiezen boven een standard kleurloze waarvan de voorkant ook de achterkant zou kunnen zijn.

Vrijdag 24 September – Werk + Schoolvakntie programma (italiaans thema met pizza en koekjes bakken en een scheve toren timmeren) . De zorgvuldig volgepropte bakjes brood kwamen die avond dus weer mee naar huis, fruit en kaakjes waren wel genuttigd. Ook ehb ik een formulier getekend dat een foto van Warrun waarop hij groed opruimt binnen de organisatie gebruikt kan worden.

Zaterdag 25 september – ochtend? Middag schoolfeestje, leeg, finale. Geliljk spel! Branko mag voortaan op alle feestjes van de jarige komen om achter de kinderen aan te hollen en ze bezig te houden.

Zondag 26 september – film / fietsen

Maandag 27 – School holiday program – De jongesn zouden lere skatboarden maar door de regen kwamen ze niet aan de beurt. Ze hadden wel een erg leuke dag gehad (volgens eigen zeggen).

Disndag 28 – Zwemmen, geen opblaas tuig, gelukkig kan mama een grote boot zijn die voortgeduwd, gestuurd en afgemeerd moet. Daarna met bal in ondiepere gespeeld. Afgesloten met patatje en ijs (volgens Branko’s principe geloof ik)

Woensdag 29 Branko thuis, rustig aan, middag Aiden op bezoek

Donderdag 30. Rustige morgen, naar VET voor konijn, was vroeg, daar gelaten om even bij Mc Donalds te spelen (kregen ook hun 1^st Mc Menu) via Dave naar huis. Buiten gespeeld tot donker?

Vrijdag 1 – Kinderen weer naar opvang: bowlen en lasergame schieten, vol verhalen kwamen ze terug en sindsdien proberen ze ons zo ver te krijgen om het met ze te gaan doen.

Nanette ging vroeg werken, en vroeg thuis voor high tea in Windsor Hotel ter gelegenheid van vriendin Vanessa.

We hadden de jongens instrukties gegeven dat ze ons voor 8 uur NIET mochten wakker maken, en niet elkaar mochten wakker maken of het licht aan doen in hun kamer. Dus om 6 uur lag Max vrolijk luidkeels in zijn bed te zingen. Ze hebben ons uiteindelijk tot 8 uur redelijk met rust gelaten maar we moeten nog wat aan de details werken.

Op Zaterdag hadden we weer eens een verjaardag, dit keer van Zara. In de ochtend hebben we ons rustig gehouden met een stukje fietsen en spelen (Max vol overgaven Lego bouwen, Warrun tekenen en knutselen). Toen we in de middag bij Dizzy’s Castle kwamen werd ik vrolijk begroet door George (de vader van Zara). Tijdens dit feestje was er ‘Grand Final’ van Footy, dus het was erg rustig maar het was ook gezellig dat alle ouders bij elkaar aan 1 tafeltje konden zitten terwijl de kinderen zich wezeloos speelden. Uiteindelijk werd ik uitgedaagd om ze achterna te zitten (mijn reputatie achtervolgt me/precedes me) dus heb ik mezelf ook flink in het zweet gewerkt. George merkte ma afloop op dat hij me vooraan steeds zou uitnodigen omdat hij me nodig heeft om de kinderen te vermaken.

Op zondag wilde ik naar de film. Max roept elke keer als hij de posters ziet dat hij graag naar Despicable Me wil en dat leek mij ook wel wat. In eerste instantie wilde Nanette niet mee, maar nadat ze met Warrun in de tuin flink aan het klussen was geweest en we samen hadden gelunched gingen we toch met zijn vieren naar de film. Het was niet zo goed als Up of Toy Story 3, maar al met al toch een goed stukje vermaak. We hebben nog even op het schoolplein thuis gespeeld om daarna netjes op tijd in bed te liggen (de kinderen althans).

Nanette heeft voor ons voor vandaag kaarten geregeld voor de Ben10 live show! Ik kon me niet zoveel voorstellen van een live show gebaseerd op een gewelddadige tiener-tekenfilm, maar de jongens vinden het leuk dus vandaag gaan we op pad.

We maakten er een leuke dag van met een rustig ontbijt, een beetje spelen en rond 11 uur op pad. Onderweg stopten we bij de bibliotheek om boekjes in te slaan voor onderweg (waar ik ook een afgedankte 2ehands ‘Mammoth Hunters’ heb kunnen kopen voor 55 cent). We hadden veel pret met ‘Shark versus Train’ en andere boekjes in de tram. Bij aankomst in de stad gingen we even een broodje halen bij Subway en luisterden we naar een, niet zo heel goed, zingende man in rolstoel. In eerste instantie vonden de jongens het heel wat die zingende meneer, maar na een tijdje vonden ze het toch ook niet zo mooi meer.

Toen we in de tram wilden stappen naar het stadion werd het ineens erg druk met kinderen in Ben10 t-shirts, dus we waren op de goede weg. Het was een erg grote hal (denk: jaarbeurs) waar we een nogal slap verhaaltje gepresenteerd kregen (niet zo goed te verstaan), met playbackende acteurs (ja zelfs de gesproken tekst) met heel veel aktie er in. De akteurs vlogen heen en weer over het podium in diverse vechtpartijen en er werden diverse wapens heen en weer gezapt en slechteriken tegen de vlakte gesmeten. Zeer opvoedkundig verandwoord gok ik.

We hadden tot dan toe een heel goede dag met veel lachen en plezier. In de pauze waren Max en Warrun nog steeds heel vrolijk en zodoende kregen ze van mij een (zelf meegebrachte) Bouw-Je-Eigen-Ben10 poppetje. Warrun was heel blij en Max zat gelijk te zeuren waarom ik er niet 2 van die van Warrun had gekocht en dat hij de zijne niet leuk vond en weet ik veel allemaal. Iedere keer als ik ze zomaar een kadootje geeft vanwege het ‘leuke’ is er gezeur gemekker en gehuil en toch leer ik het maar niet: Ik moet het gewoon NIET doen! Geen kadootje is veel beter!  *zucht*

Gelukkig was Warrun ten minste wel tevreden en liet heel vrolijk met een ‘Nah-nah-nah-nah-naah!’ de doos aan diverse wildvreemde kinderen zien. Ze kregen ineens ERG veel aandacht van andere sip kijkende kinderen. Na de tweede akte gingen we op weg naar huis en begon Max zijn poppetje meer en meer te waarderen omdat hij door kreeg dat hij er toch wel erg leuk mee kon spelen en andere dingen kon bouwen.

Uiteindelijk hadden we een hele leuke dag, maar ik hoop dat ik ga onthouden dat kadootjes geen goed idee zijn. Een stuk achter ze aan rennen op een speelplaats lever een beter percentage van plezier op.

 Een tijdje geleden ging tijdens het ontbijt de bel en Nanette liep naar de deur. Er wilde duidelijk iemand iets verkopen dus ik was licht verontrust toen Nanette even later langs liep om vervolgens met creditcard naar de voordeur terug te gaan. Ze had een abonnement op de weekendkrant genomen. Dat staat al lang op het programma dus dit kwam op het juiste moment.

Een gevolg hiervan is dat Nanette vandaag ineens een advertentie voor me kon neerleggen van een fietsenwinkel en daarin stond deze fiets:

Jawel, u ziet het goed, een fiets ZONDER derailleur! Fietsen met een versnellingsnaaf beginnen hier nu langzamerhand wat gangbaarder te worden en ik begin het onderhoud van dat ding op mijn fiets behoorlijk zat te worden. (en als ik het onderhoud niet doe, dan gaat het fietsen al snel moeizamer). Al een jaar lang kijk ik uit naar zo een fiets maar telkens stelden we het uit omdat de fiets het eigenlijk nog wel goed deed (na een flinke beurt). Vandaag, na 4 jaar en 12790km op de teller, gaat mijn mountainbike met pensioen en word vervangen door een gloednieuwe (heel erg afgeprijsde) GT Transeo Limited met Shimano Nexus 8-speed versnellingsnaaf. Warrun en Max vonden het een beetje saai in de winkel maar hebben zich vrij behoorlijk gedragen, en ik ben heel blij.

Helaas kan ik morgen nog even niet gaan fietsen omdat ik de kinderen naar vakantie-opvang ga brengen, maar ongetwijfeld krijg ik nog genoeg kansen.