Archief voor categorie Reizen

31 maart. Fisker_Karma049Toen we de kinderen in bed hadden besloot ik eventjes mijn werk-mobiel aan te zetten om te zien of er nog paniek was uitgebroken, en tot mijn verbazing had ik ontvangst, en zeker niet tot mijn verbazing waren er twee berichten dat ze me nodig hadden op mijn werk (“please call me, urgent 8/10″ was het bericht. Ik belde mijn baas (Simon) en het blijkt dat ze me graag aanstaande zondag naar de USA willen sturen voor de start van een nieuw project (de Fisker Karma), of dat kan. Hm, dat moeten we even uitzoeken, het grootste probleem is dat als ik Australie verlaat zonder eerst een visum aan te vragen ik het land niet meer in mag, en dat zou sneu zijn. 

1 april!  en het bovenstaande is geen grapje. Na het ontbijt heb ik weer met mijn baas gebeld en uitgelegd dat ik eigenlijk het land niet meer in kan als ik zonder visum vertrek. “Shit” was de reactie en vervolgens kwam er een hele trein in actie: Michele ging mijn paspoorten en visum thuis opzoeken (dit was de eerste keer van alle weekenden weg dat we onze huissleutel bij iemand hadden achter gelaten), Simon zou de spullen vervolgens bij haar ophalen waarna hij, gewapend met een fax van mij waarin ik hem machtig, een return-visa voor mij kon aanvragen bij de daarvoor bestaande instantie. Het bleek verdomd handig dat ik aan Nanette had gesuggereerd een huissleutel bij Michele achter te laten, want anders was Simon op en neer naar de Grampians gereden (toch 6 uur rijden).

Op 2 april kreeg ik een SMS van Simon dat hij het visum had geregeld. Ik belde hem nog even op om wat dingen te vragen (zoals: Moet ik een visum hebben voor de VS?) toen hij opmerkte: “Je hoeft me niet elke dag van je vakantie te bellen hoor. Nu ik je toch aan de lijn heb….”.

Toen we zaterdag thuis kwamen en we hadden uitgepakt belde ik Simon om te melden dat ik weer in Melbourne was. Om 6 uur kwam hij mijn reisbescheiden inclusief paspoort met gloednieuw visum brengen en een visum voor Amerika. De rest van de avond is besteed aan het HEEEL uitgebreid in bed stoppen en knuffelen van Warrun en Max en het inpakken van mijn spullen (vooral al mijn spullen op mijn laptop zetten). Max vroeg een beetje bezorgd of ik vannacht nog wel thuis zou slapen, en toen ik hem verzekerde dat ik morgenochtend er nog zou zijn ging hij lekker liggen.

Zaterdag 4 april. TomTom heeft ons vandaag naar huis gebracht. We dachten de auto handiger te hebben ingepakt maar uiteindelijk zat de hele boel toch weer vreselijk vol.

2009-04-04 12-54-40 Speelplaats Ballarat Warrun en Max hielden het rijden erg goed vol (“Het is wel ver rijden mama”) met maar 1 stop in Ballarat. We stopten daar bij een park langs een meer (ik bedoel een grote bruine bijna drassige vlakte) Nanette ontdekte al snel dat een klein stukje verder een heel mooi houten speelfort was. Na een hele tijd spelen konden we weer verder nog even bij een bakker wat broodjes en muffins gehaald (bedankt voor de tip, TomTom) als lunch en toen gingen we weer verder huiswaards. 2009-04-04 13-09-02 Speelplaats Ballarat

Nanette heeft de instructies van TomTom braaf gevolgd en ons helemaal veilig thuis gekregen waar Warrun en Max opgelucht aan het spelen sloegen.

Voor mij begon de stress toen pas goed omdat ik moest gaan inpakken voor de volgende dag (reis naar Detroit).

Tegen de avond kwam Simon het paspoort, de reisdocumenten en wat ‘nood-dollars’ en de mededeling dat ik wel op zondag terugvloog, maar niet paaszondag. De reis gaat dus 2 weken duren. Nu hoefden we niet meer te prakkiseren over het paasweekend en of Branko later of niet naar Foster zou komen. (niet leuk)

Ik hou niet van vliegen. Ik heb gemerkt dat ik zelfs een zekere angst voor vliegen heb ontwikkeld. Ik ben een werktuigbouwer dus ik zou een werktuigbouwkundig apparaat als een vliegtuig (laten we wel wezen) juist moeten vertrouwen, maar nee. Eigenlijk zou ik bang moeten zijn voor civiele bouwerken zoals een brug ofzo, maar wederom: nee. Sinds Max en Warrun er zijn vrees ik altijd dat er iets gebeurt en ik Nanette en de jongens in de steek laat, en er is nog zoveel leuks te beleven met ons viertjes! Afgezien daarvan is een etmaal in een vliegtuig zitten simpelweg slopend voor mij. Noem me een slapjanus. De vlucht heen is 23 uur (3 etappes), althans zo zou het moeten zijn.

Zondagochtend 5 april werd ik om 6 uur wakker terwijl ik mijn wekker pas voor half 7 had gezet. Nanette’s wekker ging niet lang daarna en ik kon haar melden dat we nog een uurtje hadden. We bleven even liggen sudderen en toen stond Nanette gezellig met mij op. Niet lang erna had Nanette een slapend, ontevreden kreunende Max op haar schouder en deelde me mee: “Ik ga je wegbrengen”. Ik vond dat wel leuk want zo’n luchthaven is een beetje saai in je eentje en ik moest vroeg inchecken. Even later zei Nanette:”Mijn telefoon zegt dat het pas kwart over 6 is”, oh ja, wintertijd is ingegaan, we hadden dus NOG een uurtje. Rustig de jongens aangekleed, even langs de supermarkt gereden voor wat koekjes (een hoofdbestanddeel voor een lange internationale vlucht) en toen door naar de luchthaven. Warrun en Max zeiden dat ze geen vliegtuigen wilden zien maar gewoon bij de arcade wilden blijven rondhangen, maar zodra we met een kopje koffie voor het raam naar de vliegtuigen keken werden ze toch wel enthousiast:”Kijk KIJK, dat is precies zoals mijn vliegtuig!”. Tegen de tijd dat Warrun zei:”Papa ik wil dat jij NU in het vliegtuig gaat” besloten we dat onze wegen zouden scheiden. De jongens gaven me nog een goede knuffel en toen was ik op weg.

Zodra ik door de douane was vroeg ik even bij de immigratiedienst of ik voortaan mijn oude visum echt thuis kan laten, en dat mocht. Toen bedacht ik dat ik nog steeds mijn frequent flyer nummer niet had doorgegeven dus ging ik in de vertrekhal maar rustig zitten bellen met Qantas om dat te regelen. Je beleeft nog eens wat als je op een vliegtuig wacht.

Als laatste heb ik een (eerste) kadootje voor Warrun en Max gekocht, twee Quantas Boeing 747’s, eentje van nep-Lego en eentje waar de deurtjes van open kunnen (Warrun is steeds de deuren van zijn vliegtuig aan het tellen).

Doordat het nogal een plotselinge reis was, was er geen plek meer in economy class, dus had ik een ticket voor Premium Economy. Dit wil zeggen, veel meer ruimte en luxe en een speciale koptelefoon die het geluid van het vliegtuig aktief onderdrukt (da’s regeltechniek!) en het werkt geweldig, bijna net zo goed als echt oordopjes in je oren doen… behalve bij het kijken van een film, dan zijn echte oordopjes niet zo handig en zo’n koptelefoon weer wel.

Ik heb eerst Valkyrie gekeken, lunch gegeten (beef ragout, erg lekker) en toen even geprobeerd te slapen (er was zomaar ineens een uurtje verdwenen). Zo’n 5 uurtjes in de reis waren we vlakbij de internationale datum grens ten noord oosten van het eiland Nadi in de Coral Sea. Ik vroeg wat water en een kop koffie en ik kreeg een echt lekkere kop (oplos)koffie, zeer verrassend want meestal vind ik koffie niet lekker.

Toen ik in Los Angeles aankwam stond er een enorme rij voor de douane, maar door een slimme tip van een werknemer aldaar kon ik naar een andere balie waar geen rij stond dus helemaal tevreden stond ik snel buiten. Toen moest ik helaas alsnog in een 2 uur lange rij gaan staan om door de security checkpoint te mogen voor de binnenlandse vluchten. Toen dat eindelijk achter de rug was, na heel veel klagen van Amerikanen om me heen, kon ik even ronddwalen langs de gates en wachten op het vliegtuig. Ik kocht een telefoonkaart en tegen de tijd dat ik Nanette wilde bellen was mijn vlucht al een uur vertraagd en het zag er naar uit dat het daar niet bij zou blijven. Helaas moest ik wel een verbinding naar Detroit halen in Chicago, en daar had ik maar 1.5 uur voor en al snel bleek dat dat zeker niet meer zou gaan lukken. Er waren wat problemen met het onderhoud van het vliegtuig en de vertraging bleef oplopen totdat uiteindelijk na 4 uur vertraging de vlucht werd afgelast. Het gevolg hiervan was dat alle passagiers terstond in de rij gingen staan bij de service balie om een andere vlucht te krijgen en ook daar kon ik me 2 uur aansluiten. In de rij raakte ik aan de praat met een meisje uit Chicacgo die een tijdje in Orange County had gewoond en nu weer terug ging naar Chicago om voor haar familie te zorgen. Ze vond het leuk om te horen hoe ik, als buitenlander, de USA ervoer en we konden samen wel genieten van het spektakel van een luid kankerende mede-passagier die als snel werd omringd door ruim een dozijn politieagenten. Zoals ze zei: die agenten vervelen zich dood dus ze zijn blij dat er eens iets gebeurd.

Ze vertrok uiteindelijk om ergens anders een alternatieve vlucht te boeken en het  bleek dat als je met veel mensen in een rij miserabel staat te wezen, dat best gezellig kan worden. Ik raakte aan de praat met twee zussen, accountants, uit Sydney die bij familie in Chicago op bezoek gingen en, net als ik, ook al 24 uur op weg waren. Zij waren al aan de praat geraakt met twee studenten uit L.A. (de een studeert Muziek productie en de andere film editing) die de Australische dames wel erg interessant vonden. Een van de zusjes ging nog uitgebreid zitten vertellen dat er geen Starbucks is in Australie en dat dat niet erg is omdat ze er toch geen koffie verkopen. “Them’s fighting words” zei ik en we konden er hartelijk om lachen. Ondertussen stond een Amerikaanse man breed grijnzend ook de nodige humor aan het geheel toe te voegen.

Uiteindelijk kreeg ik een vlucht de volgende dag waardoor ik de hele eerste dag vergaderen met de klant zou mislopen waar ik (en mijn baas ongetwijfeld) natuurlijk niet erg over te spreken was. Aan de andere kant betekende dat wel dat ik gelijk naar het plaatselijke 2009-04-06 22-15-34 LAX Hilton, vliegtuig vertrok nietHilton kon om lekker te gaan slapen, en daar had ik geen problemen mee. Ik belde Dave Rowe (mijn kontaktpersoon bij Air International in Detroit) en hij vertelde me dat er voor morgen 20-30 cm sneew was voorspeld dus het is nog maar afwachten of ik morgen wel in Detroit kan komen. Hij leek verder niet zo bezorgd over mijn vertraging.

Het hotel was erg ‘glim’ en het bed prima. Ik ging voor het slapen eerst nog even lunch/diner halen (op kosten van American Airlines) en bestelde een bakje rijst met chicken teriyaki. In het Hilton. Met gouden deurknoppen. Ze namen een voorverpakt zakje rijst, kip en groente. Legden ze een voor een in de magnetron, voegden het samen op en bord en deden er Teriyaki saus over uit een flesje. Het was zeker wel lekker maar ik vond het wel zo Amerikaans, een magnetronmaaltijd bij het Hilton. De man die afrekende sprak me aan met ‘mate’ en ‘good on ya’ duidelijk proberen te laten merken dat hij kon horen dat ik uit Australie kwam. Uiteindelijk vroeg hij waar ik vandaan kwam en babbelden we even over zijn achtergrond uit de West-Indies, cricket en Nederlands voetbal. Aardige man. Vervolgens wat het tijd voor bad en internet; ik moest de nodige dingen regelen voor mijn werk vanwege de vertraging.

 Ik werd ongeveer elk uur wakker met het gevoel dat de wekker was gegaan maar dat was steeds niet waar. 2009-04-06 23-20-13 LAX airport, op weg naar FiskerOm 1 uur was ik echt wakker en belde ik Nanette even. Die was druk met de kinderen en de jongens vertelde me allemaal drukke verhalen over wat ze samen met mama in de winkel hadden gekocht. Tegen de tijd dat ik uit het hotel ging vertrekken heb ik nog even gebeld zodat ik Nanette ook even kon spreken zonder de kinderen. (noot: op LAX airport zag ik deze reklame voor de Fisker Karma: het doel van mijn reis.)

De reis via Dallas naar Detroit ging voorspoedig. In Detroit werd ik opgewacht door een collega van Air International USA, Dave, die me naar de huurauto (met GPS)hielp en vervolgens naar het hotel escorteerde. Ondwerleg liet ik TomTom (die ik had meegenomen) en de ingebouwde GPS een wedstrijdje doen met Dave: wie kan het beste inschatten welke route Dave gaat rijden. TomTom won.

Een paar dingen zijn me al gelijk opgevallen in Detroit: echt heel veel mensen dragen een petje, er rijden ENORM grote auto’s op de weg hier, maar er is ruim genoeg weg voor al die auto’s (4 baans weg is de kleinste die ik tot nu toe gezien heb) en er ligt sneeuw! Veel sneeuw! Het is alweer een tijd geleden dat ik sneeuw heb gezien en dat is toch wel leuk. Tenminste voor een minuut of 3, daarna is het gewoon somber en koud buiten.

2009-04-07 13-18-27 hotelkamer in Auburn Hills, MI Na het dumpen van de koffers nam hij me mee naar Longhorn, een steakhouse, voor een maaltijd. Toen we ons daar hadden geinstalleerd met een ijsthee (een halve liter schat ik) kwam de baas van het restaurant even langs om hallo te zeggen tegen de Australier (dat was ik dan). Bij het bestellen van mijn salade vroeg ze me snel iets en ik zat haar aan te staren alsof er een snotje uit haar neus hing (vermoed ik) aangezien Dave me gelijk te hulp kwam. Het bleek dat ze me vroeg watvoor dressing ik wilde, maar niet gevreesd ik kreeg gewoon ‘ranch’ dressing en als het niet lekker was kreeg ik een andere salade. Halverwege de maaltijd keek ik op en stond er ineens NOG een ijsthee op tafel… oh ja, da’s waar ook ze doen hier aan gratis ‘refills’, even op letten voortaan. Toen ik zeer tevreden en voldaan klaar was kreeg ik ineens een toetje van de zaak voorgeschoteld (terwijl ik al helemaal vol zat) omdat ik er voor het eerst was. Nog even later kwam de serveerster even dag zeggen omdat ze naar huis ging, en gaf ons haar business card voor als we nog een keer willen komen.

Toen was het tijd voor bed en ging ik in het hotel even douchen en slapen. De WC in mijn hotelkamer is voorzien van ingebouwd bidet, en verwarmde WC bril. Ik heb het geprobeerd, maar ik ben er te conservatief voor. Ik verwarmd die WC bril zelf wel.

Ik kon helaas de temperatuur van de verwarming niet zo erg laag zetten, maar ik ontdekte dat als ik hem uit laat staan hij alleen af en toe de lucht rond blaast zonder iets te verwarmen, dus dat wordt op den duur vast wel lekker koel (dacht ik).

2009-04-08 08-31-00 Auto in Auburn Hills, MI Ik werd vandaaf om 2 uur wakker en heb verder maar geprobeerd wat in bed te dutten en liggen totdat ik om 6 uur kon ontbijten. Het ontbijtbuffet kon worden genuttigd met plastic bestek op papieren bordjes met schuimplastic bekertjes. En dat in een hotel, geen wonder dat Amerikanen per hoofd van de bevolking meer grondstoffen verbruiken dan wie ook ter wereld. (had ik die grote auto’s al genoemd?)

Ik was iets voor 7 uur op kantoor, en dat was wel vreemd, want ik had het gebouw nog nooit gezien, het kantoor was nog helemaal donker (ook al was Dave er ook al) en toch kon ik er zelf naar binnen met de toegangspas die ik van Dave had gekregen. Er waren nog niet zoveel mensen, maar later zag ik steeds meer bekende gezichten, en nog meer onbekende gezichten en toch zijn het allemaal collegae van mij; vreemd.

De ochtend werd besteed met bezoekers van Fisker en we gingen gelijk stevig aan de slag om zo snel mogelijk zoveel mogelijk gedaan te krijgen (dat leek mij wel zo handig).

Voor lunch werd ik meegenomen naar naar een Mexicaans gebeuren, waar ik wat  tacos heb gegeten. Dit keer wist ik mijn drinken (of gebrek daaraan) te verdedingen en kon ik een ‘refill’ voorkomen. Ik vroeg wel om een ‘klein beetje’ water, en zoals de oostenrijker, Martin) opmerkte:”ze moet haar definitie van een ‘klein beetje’ nog maar even bijwerken”.

Na lunch begon ik echt behoorlijk in te kakken. Heel Detroit begon op en neer te deinen en ik werd vreselijk duf, dus ik suggereerde om even wat eenvoudigs te gaan doen en mij wat uit te laten leggen over hoe we onze software maken en wat ze nou precies gaan krijgen van ons. De delegatie van Fisker was (volgens eigen zeggen) zeer onder de indruk.

Zo af en toe praatten de Oostenrijkers onder elkaar een beetje Duits, en met hier en daar een opmerking in het Duits heb ik ze laten merken dat ik dat spelletje ook kan, wat ze wel wisten te waarderen geloof ik.

Na het werk (na een uur of 6) ging ik boodschappen doe bij Meijer, een grote zaak, waar van binnen heel veel open ruimtes en hele brede paden waren, maar eigenlijk niet zo heel erg veel keus als ik in Melbourne gewend ben. Ik heb hier wat melk en fruit gekocht om mezelf een beetje gezond te houden. In tegenstelling tot Australie, is het hier heel gewoon om melk te drinken bij het ontbijt en je kan het zelfs in een restaurant als drankje bestellen.

De rest van de week heb ik op het kantoor van Fisker doorgebracht met de Oostenrijker waarvoor ik naar Detroit was gekomen. We hebben een zeer produktieve tijd gehad waarbij ik af en toe een idee opperde wat tot een leuke discussie leidde waaruit gelijk een beslissing werd genomen voor het ontwerp van de airconditioning. Heerlijk eenvoudig een heel erg efficient; ik genoot met volle teugen.

Voor de lunch of woensdag nam Martin, de Oostenrijker, me mee naar een Thai restaurant waar ik o.a. een soort Thai ijsthee kreeg die zo zoet was dat zelf ik het niet op kreeg.

Op de terugweg naar het hotel stopte ik bij wat speelgoedwinkels op zoek naar leuke dingetjes voor W&M, en de oogst was begonnen. Ik was zo laat in het hotel dat tegen de tijd dat ik zin had om wat te gaan eten, alles al dicht was en ik noodgedwongen bij de McDonalds een hap ging halen (niet verkeerd op zich).

Aangezien de hotelkamer internetverbinding had, was ik in staat om lekker met Nanette te skypen, en ik heb zelfs wat beltegoed op mijn account gezet zodat ik haar zelfs SMSjes kan sturen of bellen. Dat bellen kwam goed uit want Nanette was inmiddels naar Foster vertrokken waar ik haar graag lastig viel.

Op donderdag nam Martin me mee naar een deli, waar ik een echt baloney sandwich heb gegeten met heel veel baloney. ‘s Avonds kon ik me, na een flinke winkelsessie, er niet meer toe zetten om nog uit te gaan eten en hield ik het bij Taco’s met dip op de hotelkamer. Dit was de enige avond dat ik een filmpje op TV heb gekeken.

Ik was om 3 uur wakker en kon niet meer slapen. Ik heb wat rondgepield en gelezen en om 6 uur ben ik gaan ontbijten om daarna weer naar bed te gaan. Ik heb toen weer tot half 3 (‘s middags!) geslapen. Toen vond ik het wel tijd om naar de Mall naast het hotel te gaan, de Great Lakes Crossing Mall. Als eerste ging ik lunchen bij de Gameworks, waarbij je gelijk een uur computerspelletjes mag doen in de speelhal. De middag was al aardig om toen ik mijn BBQ chicken pizza op had en mijn uur spelletjes had opgemaakt.

Great Lakes Crossing Vervolgens liep ik een rondje door de mall, en viel me op dat in grote stukken van het winkelcentrum gewoon vloerbedekking ligt. Ik realiseerde me dat bij de winkelcentra in Australie er meestal stenen of zeil vloeren zijn. Verder deed het geheel me een beetje klein aan terwijl ik vanaf buiten de indruk had dat het een enorm complex was, dus ik moest vergelijken. Op de fotos’ van Google.maps is te zien dat Highpoint (toch een grote) 596m lang is, en Great Lakes Crossing 724m, Highpoint maar, zoals Nanette opmerkte, Highpoint heeft 3 verdiepingen, en GLC niet. Dus in Amerika is alles groter… maar niet groter dan in Australie :)

Aan het eind van mijn rondje ging ik naar een ‘vers sap’ speciaalzaak voor wat ‘vers’ sinaasappelsap met banaan. Ik ben denk ik verwend, maar ik verwachtte dat dat sap direkt uit eh… sinaasappels zou komen. En die banaan uit een, eh.. schil? Niets hoor, dit sap kwam vers uit een plastic fles, en de banaan was een schepje poeder wat er aan werd toegevoegd. Ondertussen zag ik iemand die vrolijk op een appel op een stokje stond te knagen. Een appel dan wel die bedekt was met een dikke laag chocolade en M&M’s. Ik had er graag een voor Nanette, Warrun en Max meegenomen.

Een leuk opvallende winkel was een speciaalzaak waar je je eigen radiografisch bestuurbare auto in elkaar kan zetten uit een grote selectie onderdelen. Het leek me wel wat maar toch maar niet…. dit keer.

Ik had wat stripjes (Artemis Fowl) waar ik naar zocht gevonden in de Borders Express en toen vond ik het wel weer tijd om naar ‘huis’ te gaan.

2009-04-11 11-09-36 uitzicht vanuit hotelkamer in Auburn Hills, MI Terug in het hotel kon ik Nanette bellen die net aan haar dag begon zodat ik ook Warrun en Max even kon spreken. Ze klinken door de telefoon toch anders dan via skype of in het echt.

Als avondmaaltijd ging ik weer naar het steakhouse Longhorn met voor mij een Franse uiensoep (die ik nog niet in Melbourne heb weten te vinden) en steak. Het was lekker maar te veel. (ik kreeg aangeboden om het in een bakje mee te nemen). Het viel me op dat de Sprite die ik erbij dronk niet zo zoet was als ik had verwacht, bijna een kruising tussen spa-blauw en 7-up.

Na goede vrijdag was vandaag niet zo’n goede zaterdag. In korte stukjes ben ik de nacht door gekomen met zo’n 5 uurtjes slaap totaal. Na Nanette te hebben gebeld besloot ik te gaan ontbijten en op pad te gaan en was om 8 uur bij ToysRus voor de vroege vogels korting, waar ik helaas niets heb kunnen vinden van mijn gading.

Vervolgens ging ik naar de overkant bij de target een andere broek kopen omdat de broek die ik aanhad, te strak en vervelend zat en doorgesleten was in mijn kruis. Ik kwam met de nieuwe broek bij de kassa, wees ernaar en zei:”Ik wil deze graag hebben”. De kassajuf scande de broek, lachtte en zei:”That’s a first for me”.

Vervolgens ging ik een webcam kopen bij BestBuy omdat Nanette en ik hadden besloten dat het voor de jongens leuk zou zijn als ze mij ook af en toe konden zien en niet alleen andersom.

Onderweg naar de volgende stripwinkel deed ik wat boodschappen en at een vierkante pizza bij Buddy’s pizza. Deze stripwinkel was, net als een andere die ik had bezocht, een beetje teleurstellend.

Ik ging terug ricting het hotel om vlak daarnaast naar de grote Borders (boekwinkel) te gaan, waar het alarm af ging door mijn aankopen van Best Buy. Ik voelde me niet lekker en zodra ik de twee boeken had gevonden die ik graag wilde hebben (nieuwe delen uit de Ender’s Game serie) ben ik naar het hotel gegaan om te gaan slapen.

Ik werd om 18:00 uur wakker, ging een cup-a-soupje eten met wat Taco chips, Nanette bellen, puteren en weer slapen. Kortom, een dag met een vervelende broek, me niet lekker voelen en winkels die me niet aangenaam konden verrassen.

2009-04-13 02-42-19 Henry Ford museum - Caddilac Eldorado Ik ben vandaag naar het Henry Ford museum gegaan (genaamd naar en opgezet door de oprichter van Ford). In dit museum is van alles te zien, met een grote nadruk op voertuigen. Ik denk dat Max en Warrun het zeer indrukwekkend zouden vinden, vooral de ENORME stoomlocomotief.2009-04-13 03-08-11 Henry Ford museum - Treinen

 

Nog steeds als de jongens de foto van de Wiener Sausage auto zien wijzen ze enthousiast dat ze die willen zien/hebben.

2009-04-13 05-22-58 Henry Ford museum - Auto's

Ik wilde ‘s avonds even naar Borders voor een kopje koffie en wat winkelen, maar zoals normaal in Detroit was er geen stoep tussen de winkels dus moest ik door drassig gras lopen. Daar komt ook nog bij dat de afstand tussen 2 gebouwen enorm is (zie foto). 2009-04-13 07-41-41 wegen in Detroit Het is niet alleen onpraktisch om je lopend te verplaatsen het is zelfs levensgevaarlijk.

Opvallend vond ik ook dat overal waar bediening was ze heel erg druk bezig waren om je tevreden te stellen. Ik denk omdat hun salaris bijna geheel van de fooien komt.

2009-04-18 03-19-01 Grote auto's Voor Motor City Detroit viel me op dat er erg veel hele grote kuilen in de weg zitten. Dit word mede als excuus gebruikt om in erg grote auto’s rond te rijden (die kleine groen huurauto van mij zou in Australie al voor een grote auto doorgaan).

Ik mocht van mijn Amerikaanse collegae wel even een testrit in een Hummer 3 maken (een kleine grote auto). Dat was ook een ervaring: Dat ding had erg stugge vering zodat je goed de kuilen in de weg mee kon krijgen, een vriendelijk klinkende GPS, een hand schakelbak (ik kon het nog!) en totaal geen uitzicht. Ik snap dat mensen niet in een kleine auto willen rijden als dit soort dingen ook op de weg rijden, want ze zien je gewoon niet:”Bump..wat was dat, een gat in de weg? Nee een kleine auto”.