Archief voor categorie Overdenkingen

Een nieuwe blog. Natuurlijk hebben we overlegd, en ik was het er ook mee eens. Maar nu is hij er… wat nu. Ik moet er mee gaan werken. Werken. ‘Vroeger’ kon ik gewoon tekstjes schrijven, foto’s plakken, hobby-en.
Nu, allemaal veel makkelijker,toegankelijker en toch is het werk, nog even. Het is een barricade, ik wist het niet, maar het blijkt iets houd me tegen.
Ik heb net de foto’s die nog bij de ‘oude’ blog ontbraken toegevoegd (aan de oude blog). Ik heb ook al foto’s van de afgelopen dagen uitgezocht, maar ik weet niet goed wat ik er nu mee moet doen.
Werken, vragen, Branko wakker maken? Nee, ik wacht nog even. Nu moet ik gewoon met mijn kopje thee op de bank gaan zitten en niets doen. Rust.

Toen Nanette zwanger was had ik regelmatig angstbeelden over de elementaire verzorging van kleine kinderen: “Hoe knip je die kleine nageltjes zonder er gelijk een heel vingerkootje af te hakken? Hoe poets je tanden van zo’n kind zonder een gat in de wang te beuken?”

Ik denk daar nog regelmatig met plezier aan terug. Ik weet nu dat je wel eens tandpasta in een oog smeert, en vingers zijn een stuk steviger dan je zou denken. Max en Warrun kijken met veel interesse als ik hun nageltjes knip, en zelfs toen ze nog wel tegenstribbelden was het niet zo’n drama.

Zorgen om niks dus ;)

Ik stoorde me al tijden aan de waterbesparende douchekop die ik heb geinstalleerd toen we dit huis in trokken. Niet vanwege de waterbesparing hoor, maar vanwege het feit dat het een vaste douchekop was die geen straal in het midden had (jawel: had. Lees verder). Dus als je je voeten wilde wassen onder de douche werd je lenigheid enigszinds op de proef gesteld. :roll:

Vandaag de knoop doorgehakt en ontdekt dat je zelfs zonder gaten in muren te boren (vindt de huisbaas niet fijn) ook een douche met slang kan hebben. En hij doet het! En hij is net zo waterbesparend! En hij glimt nog!

Ben benieuwd hoet het Nanette bevalt. :mrgreen:

Ik begin me meer en meer schuldig te voelen over de klimaat en energiecrisis die er aan zit te komen. En dat is niet zo zeer omdat ik vind dat ik niet genoeg doe om het te voorkomen, maar het is omdat ik me er steeds minder zorgen over begin te maken. En DAAR voel ik me schuldig over.

Op mijn werk zijn we al een tijdje bezig om te zoeken naar alternatieve manieren om geld te verdienen, omdat de automobielindustrie niet zo heel lucratief meer is. Een van de dingen waar vooral mijn baas erg enthousiast mee bezig is zijn geld en  energiebesparende technieken voor huishoudens. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het opslaan van koude en warmte energie voor het koelen en verwarmen van een huis, het gebruik van zonnenergie om je huis te koelen etc etc etc…

Hierdoor ben ik me de laatste tijd steeds meer aan het verdiepen in de problematiek waar nogal wat ophef over wordt gemaakt en hoe meer ik me er in verdiep, hoe minder ik me er druk om kan maken. Ik zal even wat voorbeelden geven:

Sliver Solar cellsEnergietekorten

Ik heb altijd gedacht dat het huidige energievebruik groter is dan de hoeveelheid  energie die op onze planeet terecht komt. Toen mijn baas en ik een beetje in de zonnepanelen doken en we wat sommetjes deden bleek dat de hoeveelheid energie die de zon op onze planeet schijnt ENORM veel meer is dat we op dit moment op de hele planeet verbruiken. Als je alle zonnenergie die op heel Frankrijk valt zou kunnen gebruiken, dan zou dat afdoende zijn om de hele wereld van electriciteit te voorzien in de afzienbare toekomst. Bovendien is het opvangen van zonnenergie bij uitstek efficient om te doen in gebieden waar mensen juist NIET willen wonen, dus hoef je geen kostbare landbouwgrond te gebruiken om energie op te wekken (zoals bijvoorbeeld wel met plantaardige brandstoffen). Als er nu al technologieen zijn waarmee Australie alleen al de hele wereld van energie zou kunnen voorzien voor de komende 1000 jaar, waar maken we ons dan zorgen over?

KernenergieKernenergie

Ik kreeg laatst deze website doorgestuurd : http://www.ecolo.org/base/baseen.htm. Op deze site zijn een groep ‘environmentalisten’ aan het vertellen waarom kernenergie de enige goed manier is om onze planeet van de ondergang te redden. Toen ik dat zat te lezen was er 1 argument wat erg is blijven hangen: er is geen enkele alternatieve energiebron die relatief snel kan worden ongezet om onze planeet van energie te gaan voorzien. Kernenergie is een zeer compacte manier om heel veel energie op te wekken en de radioactieve vervuiling is is erg minimaal in verhouding tot de tonnen vervuiling die het verbranden van fossiele brandstoffen teweeg brengt.
Uiteraard is het een beetje vervelend, dat radioactieve afval, maar ach, als je een stuk van de planeet onbewoonbaar moet maken om de rest van de wereld bewoonbaar te houden, is dat dan echt onacceptabel? Op dit moment zijn we bezig om de hele planeet onbewoonbaar te maken (als je de verhalen mag geloven). Ineens weet ik niet meer zo goed wat ik nu van kernenergie moet vinden…. behalve dat het duur is, maar dat is maar relatief (lees verder).

OilFossiele brandstoffen

Iedereen is het er wel over eens, de planeet wordt warmer, en het komt voornamelijk door de CO2 die vrijkomt bij het verbranden van fossiele brandstoffen. Deze brandstoffen zijn echter behoorlijk aan het opraken en worden hoe langer hoe duurder, dus er komt vanzelf een moment dat diverse energiealternatieven goedkoper zijn dan het verbranden van een grondstof. Tegen de tijd dat het zover is is onze planeet al een stuk warmer geworden en zijn er ettelijke duizenden planten en diersoorten uitgestorven, maar de mens zal zich wel redden en gaat ongetwijfeld op de plekken wonen waar het goed toeven is.

zeespiegel Rijzende zeespiegel

In een recente discussie had iedereen een ander beeld over hoeveel de zeespiegel zal gaan stijgen de komende jaren. Ik werd nieuwsgierig en ging op zoek naar de meest pessimistische voorspelling die ik kon vinden en die spreekt van een stijging in de orde van 1meter over 100 jaar! Toen ik dat hoorde had ik al meteen een ‘ver van mijn bed’ gevoel, dus hoe moet iemand die er minder diep over nadenkt zich nou druk maken over een klein laagje water. 100 jaar is een erg lange tijd, ga maar na dat in de afoverstrominggelopen 100 jaar er 2 wereldoorlogen zijn geweest, de benzineauto is op de markt gebracht, TV, computers, vliegtuigen noem maar op. Ik ben pessimistisch en verwacht niet dat er veel mensen zijn die zich oprecht druk kunnen maken over iets wat zo’s klein effect in de verre toekomst heeft. Ik voel me schuldig dat ook ik me hier niet erg zenuwachtig over maak.

orkaan Klimaatverandering

De verwachting is dat het klimaat ergnstig gaat veranderen door de warmer wordende planeet, dus er zullen vaker droogtjes, overstromingen en stormen plaatsvinden overal ter wereld. Het is vervelend, maar wederom kan ik me er waarschijnlijk pas druk om maken als mijn eigen gezinnetje weggeblazen wordt.

Conclusie en Overbevolking

overbevolkingAl met al maak ik me er zorgen over hoe weinig ik me zorgen maak over de klimatologische veranderinge die er aan zitten te komen. Ik vraag me af of ik nou echt verkeerd ben geinformeerd, of dat ik iets anders mis. In mijn optiek is een veel groter probleem de overbevolking op onze planeet. Het gaat veel moelijker worden om iedereen eten en drinken te kunnen geven dan om iedereen van stroom te voorzien. Het gaat hoe langer hoe moelijker worden om onze medebewonders op deze planeet (dieren en planten) nog een beetje ruimte te gunnen als we zelf steeds krapper komen te zitten in het opzicht van voedsel en water.

Ik voel me af en toe een beetje George ‘dubja’ Bush:

Door de weken heen verzamelen er zich stukjes papier rond de computer met zaken en dingentjes die we willen melden. Meestal heeft het met de kinderen te maken:

Aller eerst de moederdagcadeautjes van de kinderen.
De juffen van childcare verontschuldigden zich dat ze de jongens niet leuker op de foto hadden gekregen.

Al weken zegt Max ‘Wat is dat’ en wijst dan op iets. Dit kan vanalles zijn, nieuwe dingen maar ook oude dingen die hij al duizend keer is tegen gekomen. HIj wil dan de naam weten en als we zeggen wat het is, herhaalt hij het ook langzaam alsof hij het op slaat. Sinds een week of 2 is Warrun dit ook gaan doen.
Iets anders dat we geregeld uit 1 van de 2 monden horen is “Wat yu doe-ing?”

Zo zijn de jongens ook met kleuren bezig. Max noemt alles blauw, ik denk dat dat het enige is dat hij goed kan onthouden, het woord dan. Warrun roept alleen heel hard ‘Nee, blauw!’ alsof hij wel weet wat het moet zijn.

Branko laat de jongens af en toe in het weekend zelf uitkiezen wat ze willen dragen. HIj begeleidt het wel een beetje zodat het allemaal toonbaar blijft. Max zal steenvast zijn ‘Nemo-sokken’ kiezen. Zijn die er niet dan wil hij zijn haai-sokken. Willen ze allebij de Nemo sokken dan doen we het zo.

Warrun wordt nu door de jongens zelf ook Warrun genoemd. ‘Warrlun’

De jongens worden in 2 talen opgevoed, zeker nu ze ook bij de opvang zijn. Resultaat: Warrun verteld Max dat hij niet in bed heen en weer mag springen (eng.: jumping around ): ‘NO Springing!’

In 1 van de verhaaltjes van Branko was al te lezen dat de handdoeken van de jongens zeer in de smaak vielen bij andere zwembadgasten. Zelf vinden ze ze ook erg leuk en de kans is groot (het is gebeurd!) dat als ze de handdoeken spotten ze ze gelijk aan/om willen en ik door de winkelstraat loop met een krokodil.

Tijden geleden hebben we stevige winterschoenen gekocht. Thuis vertelden we dat het mooie schoenen waren. Enige weken later waren we weer in de winkel, het was uitverkoop en ik wilde nog een paar schoenen die versleten konden worden op de loopauto’s. Branko probeerde de jongens zo ver te krijgen wat paren te passen, ‘vind je dit geen mooie schoenen?’ “nee, mooie schoenen”, zei Max en wees naar het paar in het rek dat hetzelfde was als zijn paar. Om het kracht bij te zetten hield hij ook zijn eigen voeten omhoog.

Gisteren dacht ik leuk even wat anders te gaan spelen met de jongens. Ik had een hele uitgebreide treinbaan in de huiskamer gemaakt. De ruimte op de grond in hun speelgedeelte was nu leeg en ik wilde daar het badje met de ballen neerzetten. Grote paniek. De trein moest terug!
Vervolgens wist Max me met veel gebaren en ‘this way, this way’ duidelijk te maken dat de ballen MET badje in de voortuin hoorden. (Het is echt maanden geleden dat we daar ermee gespeeld hebben. Ik ben eerlijk gezegd erg verbaasd dat ze dat nog weten.)

De verhouding met Jake en Amber is speciaal. Ze spelen heel anders met elkaar dan W&M met bijvoorbeeld John spelen. Ook van Michele hoor ik dat Jake en Amber helemaal niet met andere kinderen spelen (die op bezoek komen, of nog erger. Gaan speelgoed verstoppen als ze horen dat er kinderen op bezoek komen). Maar met z’n vieren kunnen ze het heel goed vinden. Ze zijn alle vier vrij rustig met een lief karakter, misschien ligt het daar aan.
Op straat hebben we af en toe een lieflijk tafreel als ze besluiten hand in hand te lopen. Niemand kan er meer langs, toch krijgen ze meestal alleen maar vertederde blikken. 4 van die kleintjes hand in hand naast elkaar, pratend en met een duidelijk doel voor ogen.

Naast de Thomas de treinset hebben de jongens ook dvd’s van Thomas. Dit zijn allemaal korte verhaaltjes, gefilmt met dezelfde soort treintjes.
Op een gegeven moment speelden de jongens met de treintjes zoals ze dat doen, hoofd op de grond en de trein voor de ogen langs laten rijden, door schuiven, verder rijden. ‘This way’ roepen zodat de ander aan de kant gaat, als de ander dat niet wil roept die ‘ NO, this way’ terug en wijst dan de andere kant op. Dit waren ze weer aan het doen maar dan met een blokje zilver voor de trein uit duwend. (dit blokje is de inhoud van 1 van de wagonnen met afvalijzer). Branko wist wat ze deden. Ze speelden de dvd na. Daar hebben de treinen als het sneeuwt een schuiver voor de trein gemonteerd en dat hadden ze nu zelf nagemaakt.

Maandag is maandag, niet veel anders alleen dan dat het uitzendbureau waarvoor ik eerder had gewerkt belde. Vorige week woensdag hadden ze al gebeld om te vertellen dat de mevrouw met wie ik altijd had gesproken (Emma) een andere baan had (uitvoerig wordt dan verteld wat die persoon is gaan doen, en alles bij voornaam en met ontwikkelingen ed. erbij. Heel Australsch vind ik). In ieder geval ging dat gesprek van ‘je contact persoon is vertrokken’ over in ‘er is een baan die je misschien wel interessant vind, zal ik je cv doorsturen als je nog steeds iets zoekt – en dan hoor je vanmidag nog van mij (Pam) of zeker morgen wel weer wat van ons.’. Erg interessant . Die VRIJDAG. (1,5 dag na het ‘dan hoor je zeker wat van ons’ tijdstip) belde een 3e persoon (Steven) van het uitzendbureau dat het bedrijf mij ook interessant vond en ze een afspraak gingen maken.
Dat gebeurde dus deze maandag. Deze Steven belde om te vragen of ik op dinsdag op gesprek kon gaan om 11 uur. NEE. zei ik ik kan wel op woensdag. Uren later werd ik teruggebeld dat woensdag ok. was. Nog net kon ik roepen hoe laat???. 11 uur werd er gereageerd alsof ik totaal raar was.

Dinsdag: Pam belt om half 5 om te vragen hoe het gesprek is geweest. ‘Da’s morgen’, zeg ik. ‘OK’, zegt zij.

Woensdag: Het gesprek. Het bedrijf is in Altona. Dat leek mij op het eerste gezicht wat ver en het is voor een receptiebaan, wat ik niet erg vind voor af en toe zodat ik weer helemaal wen aan het gehele ‘werken’ gebeuren, met op tijd opstaan en je degelijk aankleden in kleren zonder vlekken ed. Maar deze baan is voor 6 maanden, en da’s dan toch wat anders. Maar tot nu toe is dit het enige uitzendbureau dat mij nog wat uitzicht op werk geeft, dus ik ga niet gelijk NEEEEEE! roepen. Daarbij heeft Branko natuurlijk helemaal gelijk dat het goed is om gesprekken en situaties te oefenen zodat ik helemaal klaar en zelfverzekerd ben als DE BAAN langs komt.
Het gesprek was HEEEL LEUK, aardige mensen, niet opgedirkt zoals de vele carrieredragers die door het centrum hollen. De baan is ondersteunend voor 3 onderdelen van het bedrijf, receptie, administratie en HR. De mogelijkheden, de instelling en alle genoemde taken leken mij erg leuk. Het is ook een groot bedrijf, dus daar zie ik zelf ook mogelijkheden voor toekomstmogelijkheden (als je begrijpt wat ik bedoel). Eerst zorgen dat je binnen bent, dan je ideale baan creeren.
Net thuis belde Steven hoe het gesprek was geweest. Erg leuk zei ik en gaf een verslagje, ‘ja ik ben nog steeds geinteresseerd’. ‘Vrijdag hoor je meer’, wist hij te melden.

Terug naar Dinsdag: Om een uur of 12 wordt ik gebeld, ik zit net in de auto en kan dus niet praten. Thuis aangekomen blijkt dat degene die mij belde ook op het antwoordapparaat heeft ingesproken, er is dus moeite gedaan om mij te bereiken (denk ik dan). Het is een mevrouw van het bedrijf waar ik de vrijdag ervoor een sollicitatiebrief (meer notitie) met cv heen heb gestuurd. Ze willen me spreken! hoor ik als ik terug bel. Of ik dat ook nog steeds wil? Ja, ikke wel. Het is een bureau dat bekende mensen (tenminste bekende Australiers boekt, voor lezingen, teambuiliding, en dat soort festiviteiten). Ik ben helemaal van slag, werken voor een evenementen bureau lijkt mij wel wat. Later op de dag belt ze terug. Donderdag om 4 uur, kan ik dan? JA, zeg ik gelijk. Logistieke dingen qua kinderen enzo zoek ik hierna wel uit.

Woensdagavond. Snel sollicitatie pak, broek/ shirt, jasje, gewassen en gestreken zodat het klaar hangt voor donderdag 4 uur. Het is helemaal voor elkaar Helen past op de kinderen in Port Melbourne, ik ga solliciteren in Prahran, pik op de terugweg Branko op om vervolgens bij Helen de avondmaaltijd te nuttigen.

Donderdag: De dagplanning werkt perfect. Het regent zo hard in de ochtend dat ik Branko kan overtuigen dat ik hem wegbreng (voordelen: we hebben geen vragen hoe en wat met zijn fiets later op de avond, ik heb iets te doen om een redelijk onuitgeslapen maar wel wakker zijnde Warrun te entertainen. We maken een kort maar krachtig ochtend programma waarna ik de kinderen vroeg in bed leg, zodat ze vroeg weer wakker worden zodat ik op tijd richting Helen vertrek. Als ik daar voor 2 uur ben, kan ik nog theedrinken, kletsen en me omkleden. Om 3 uur vertrek voor een tocht van max. 30 minuten, dat geeft nog 30 min. om een parkeerplaats te vinden.) De dag werkt ook min of meer zo. Het krachtige ochtendprogramma werd iets minder krachtig omdat op donderdag in Prahranmarket waar we naar toe gingen nadat we Branko hadden afgezet bij zijn werk, wel het entertainment is dat er ook op dinsdag is BEHALVE de boerderijdieren (die ik natuurlijk al beloofd had). Daarbij verwachten Warrun en Max min of meer dat als we daar zijn Helen en John er ook zijn. Gelukkig kon ik ze vertellen dat we die middag John zouden zien en ze vermaakten zich prima met de overige speelmogelijkheden. Ik trof het verder niet met een ontzettend smerig bakje koffie en een vieze muffin (ja, het is mogelijk, een vieze muffin; Tiramisu. Krijg je ooit de kans om er 1 te bestellen DOE HET NIET!)
Thuis gebeurde een wonder. De kinderen accepteerden dat ze om 11 uur in bed werden gelegd en gingen zelfs slapen! De rest van de planning liep zoals gepland. Behalve: het gesprek. Beetje sjabby kantoor, de baas die zich afvraagt of ik me niet ga vervelen, en een baan die niets meer inhoud dan bevestigingen verzamelen en contracten uittypen (‘als je het onder de knie hebt doe je er zo 12 per dag’ ). Zoals alle gesprekken die ik nu heb gehad (2 bedrijven en 2 Uitzendbureau’s) gaat 80 % van het gesprek over je verhuizing, waar je woont, wat je man doet, hoe je Melbourne en vooral het weer vind en of je je goed vermaakt. Hierna wordt met zeer veel nadruk verteld wat de werktijden zijn en dat ten alle tijden iedereen er enorm voor zal zorgen dat je absloluut op tijd klaar bent en dat je dus echt die eindtijd ook echt weg kan. Hooguit 5 min. later, en men weet te melden hoe vaak dit voor zal komen en in welke situatie. Waarna de baan wordt beschreven en men doorgaat naar vakantiebestemmingen, vakantieplannen en andere leuke plekken in Australie. Deze man wist nog net aan het eind eraan te breien dat ik een fantastisch cv had en het echt geen moeite zou zijn om een baan te vinden….. (o ja, Maandag zouden ze iets van zich laten horen)
Het was leuk Branko op te halen en de pizza’s bij Helen met elkaar te delen.

In de tussentijd waren er ook nog de dingen die we normaal meemaken. Op dinsdag Parentgroup, we hadden weer afgesproken in het indoor playcentre. Nu waren er wat meer moeders met kinderen van onze groep. Maar ook nog heel, heel veel andere mensen (vakantietijd, we hadden het kunnen weten). Voor veel moeders (of kinderen?) werd het al snel te veel zodat Helen en ik het laatste uur weer samen doorbrachten. Ik ging naar huis en belde vrijwel gelijk Helen weer op, ik moest toch tegen iemand aan jubelen dat dit ontzettend gave bureau mij wilde 2007-07-03 17-01-52 John Warrun en Max hebben wat te klimmen gevonden spreken (het was toen nog dinsdag, ik wist nog niet beter). Helen verzuchtte een beetje moedeloos dat John weer niet sliep en of W&M nog lang zouden slapen, ik schatte nog zo’n 45 min. Precies de tijd die Helen nodig had om in te pakken en deze kant op te komen. Toen zij voor de deur parkeerde, knipperde Max vanuit zijn bedje met het licht en opende (vanuit zijn bedje) de deur. Terwijl ik zijn luier verschoonde en Helen de voordeur binnenstapte (ik had hem op een kier gezet) riep Warrun dat hij wakker was.
M et John, Max en Warrun op de auto’s richting park gelopen. We kwamen niet ver. Net als de vorige keer toen we met de auto’s op stap waren gaf Warrun aan dat hij niet verder wilde. Toen maar recht gegaan, richting 2007-07-03 17-02-29 John Warrun en Max hebben wat te klimmen gevonden dichtsbijzijnde speeltuin, die sjeesden de jongens voorbij om naar het fietspad te gaan. Wij waren buiten, blij dat de jongens zich 2007-07-03 17-05-36 John Warrun en Max hebben wat te klimmen gevonden vermaakten, en volgden dus waar heen dan ook. Op dit fietspad vonden de jongens het opeens nodig om een talud te beklimmen. En vooral ook weer af te glijden. Max vond het iets wat frustrerend dat het hem steeds niet lukte om ook bovenaan te komen en bleef doorzetten en proberen (met af en toe een paniekerige kreet).

De niet werkzoekende activiteiten van woensdag waren als volgt: Heel rustig konden we opstaan, gezamenlijk ontbijten en klaarmaken voor de dierentuin. Alleen: Branko ging met de kinderen de tuin in, waar hij Helen & John en Michele 2007-07-04 10-53-46 Dierentuinbezoek Warrun in grijze jas met Jake & Amber (en tot haar grote frustratie ook haar man Barry) had afgesproken en ik ging weer naar huis om me aan te kleden voor mijn gesprek. Op de terugweg reed ik min of meer tegen Melissa die aan het eind van de straat woont aan. 2007-07-04 11-21-25 Dierentuinbezoek Warrun in grijze jas We hebben altijd veel bij te kletsen omdat we elkaar altijd maar heel even zien of spreken. Vorige week had ze al gebeld om te vertellen dat haar man (die architect is) een project gaat doen voor 1 jaar in Oman. Hij is inmiddels al daar, zij vertrekt over 5 weken).
Ik heb dus echt een baan nodig zodat ik weer wat andere mensen leer kennen.
Na het gesprek ben ik in de dierentuin Branko en de jongens op gaan halen. Helen kon ik terplekke bijpraten, Michele was al naar huis en heb ik later in de week gesproken toen zij vanuit de supermarkt belde dat ze eindelijk even uit huis was en tijd had om te kletsen.
De donderdag is al beschreven en de vrijdag bracht ons de nieuwe bedden van de kinderen! (Iedereen begrijpt natuurlijk dat ik hier in dit laidback land NIETS heb gehoord over welke baan dan ook deze vrijdag. Noch de maandag kan ik daarbij toevoegen)

Vandaag was het afscheidsfeestje van Helen, Martin en John. Ze gaan weer terug naar Engeland, naar hun huisje, naar hun dorp. Martin was voor 6 maanden naar Australie gestuurd, nu 2 jaar en een paar maanden later gaan ze ECHT, ECHT terug.
2007-07-14 13-43-27 Afscheidsfeestje Helen Martin en John Het afscheidsfeestje was in het indoor play centre waar we de laatste tijd veel zijn geweest. Het feestje had een leuk ‘tea-party’ thema en voor ons feestgangers was er een speciale hoek in de ruimte ingericht waar onze  hapjes en drankjes stonden. Verder was het gewoon, 2007-07-14 13-17-03 Afscheidsfeestje Helen Martin en Johnspelen, kletsen en doen waar je zin in hebt.  2007-07-14 13-17-09 Afscheidsfeestje Helen Martin en JohnHet feestje was van 10 tot 12, maar ieder keer als we zeiden, ‘zullen we gaan?’ wilde een van de jongens nog een keertje van een glijbaan of Warrun uitte zijn inmiddels bekende “Twee minuten”. Waarna we weer een half uur verder waren en helemaal geen zin hadden om weg te gaan.
Wij zullen de komende weken nog veel van Helen en John zien voordat ze 4 augustus op het vliegtuig stappen,  voor anderen was dit echt het afscheid.
Ik ben benieuwd hoe het ze zal vergaan in Engeland, terug thuis. In de twee jaar hier hebben ze in moderne gemeubileerde appartementen gewoont, veel ruimte veel licht, een groot park voor de deur, met het centrum van Melbourne en al zijn attracties op nog gaan 15 minuten afstand. In Engeland wonen ze in een dorp,  1 school weinig tot geen kindergroepen/ activiteiten, geen zwembad, geen bios, wel natuur op de stoep, en een oud engels schattig huisje met kleine kamertjes, en overal muren (dit zei Helen nadat ze er vorig jaar 4 weken op vakantie was geweest).

Volgens mijn fietscomputertjes heb ik inmiddels ruim 3500 km afgelegd op mijn nieuwe fiets. Het is iets meer aangezien ik die fietscomputer 2 maanden ben kwijt geweest. Dit wil zeggen dat ik ongeveer 350 liter brandstof heb bespaard (zo’n AU$435) door te fietsen, 292 keer van of naar mijn werk heb gefietst, en daarmee AU$1300 heb bespaard aan de tolweg.

Daar staat dan tegenover dat ik bijna 300 keer extra heb gedouched.

In a Kingdom far far away…. welk sprookjesboek begint niet zo. 
Far far away…. De lijst namen die Max en Warrun opnoemen na deze woorden wordt steeds langer. Al een maand weten ze dat John & Helen (en als Branko thuis is maken ze de conectie met papa’s en wordt Martin ook genoemd) in een vliegtuig zijn gestapt en ver ver weg zijn.  Een week of 2 hebben ze gedacht dat ze in dat vliegtuig bleven, maar inmiddels is er dus ver ver weg na die vlucht.
Warrun en Max dreunen nu een hele rij namen op, of als ze een vliegtuig zien, of als ze aan 1 van de mensen in de rij moeten denken. Maar de hele rij van mensen die ‘ver ver weg zijn’ gegaan wordt in 1 adem genoemd; John, Helen, Martin, Oom Hans, Opa, Gerke, Oma, djanteDoesha, Jululla, Katie, Abby.

Ik moet maar snel op zoek naar meer mensen hier waarmee ze kunnen spelen. Het klinkt zo triest als al hun vriendjes ver weg zijn gevlogen. Het doet mij ook weer beseffen dat wij ver weg zijn gevlogen. En weer is me duidelijk dat als je weggaat je bij dit alles niet zo stil staat, je bent bezig met wat volgt, wat eraan komt. Alleen nu er van ons weggegaan wordt besef ik dit en hoe ik me voel meer overeen zal komen met wat mensen 2 jaar geleden voelden toen wij verhuisden.  

Zo af en toe durven (vooral oud collega’s) deze vraag nog aan mij te stellen. En ja, ik ben op zoek, niet hard, niet full-time. Na een dag vol kindergedoe omgevallen bekers melk en pindakaas afgeveegd aan lamellen komt Branko thuis met leuke verhalen over collega’s die over de kop slaan op de fiets of kantoortuinen die verbouwt worden en dan geen ingang meer hebben zodat mensen over muurtjes moeten springen,  dan mis ik zo’n omgeving en zulke contacten en ga ik weer wat gemotiveerder op zoek.

2 weken geleden liep ik tegen een advertentie aan die mij wel aansprak. Er werd niet veel gevraagd, maar ik heb wel veel te bieden, en ik heb ruime ervaring met projecten en vind dat ook heel leuk om te doen. Altijd wat anders altijd nieuw:

This position is to provide administration support to the installation team on the new ticketing system for the Victorian bus system.
The position is three days a week with Monday and Thusday being mandatory for approximately three months. Requirements for this position are exellent verbal and written skills, posess a thorough understanding of Microsoft applications including powerpoint. Recent involvement within a project team enviroment is also advantagious.
Duties will include maintaining the issues register for installation, documentation of installation related procedures and processes, invoicing enquiries and staff meeting minutes.
(in Port Melbourne da’s dezelfde week waarin Branko werkt)

Ik heb vrijdag mijn cv gestuurd en maandag werd ik teruggebeld. De advertentie had toen 3 dagen op het net gestaan en de man was al 4 mensen aan het uitnodigen voor een gesprek. Gelijk de volgende dag sprak ik hem, om 12 uur. Of eigenlijk, hij sprak tegen mij;  hij had voor mij 3 mensen gesproken maar toen ik binneliep zei hij: ” jouw cv is gewoon beter en jij bent geschikter” vul deze papier in. Hij vertelde nog wat het werk was (dat was precies wat in de advertentie stond, meerr wist hij ook niet echt. Toen ik vroeg waar het in Port Melbourne was bleek na 2 keer heropstarten van zijn computer dat het in het centrum van Melbourne is en niet in Port Melbourne (dit was alleen maar nog beter nieuws, dit is ook met OV goed te bereiken en ALS ik zou willen fietsen is het dichterbij dan Port Melbourne). Zoals je kan lezen was ondersteunend werk voor een project dat loopt over de introductie van een nieuw systeeem voor bus kaartjes (ja,,, en ik hoor mijn moeder in Rotterdam praten  over een project waarin  65 plussers een nieuw systeem voor metrokaartjes uitproberen. Soms lijkt iets Zo ver weg en blijkt toch Zo dicht bij…)
De 3 maanden zouden net goed zijn om uit te proberen of het hier thuis allemaal zou lukken en passen.
De man die ik sprak zou ‘mij’ die dinsdagmiddag voorleggen aan zijn opdrachtgever. Woensdag hoorde ik niets, donderdagochtend kreeg ik een mailtje… de opdrachtgever had intern iemand gevonden en er werd helemaal niemand meer gezocht. MAAR, hij had iets anders, precies voor mij (?!)…. Een familie dat een eigen bedrijf runt heeft hulp nodig.

De woensdag erna had ik een ontmoeting. Het was maar een half uurtje rijden naar de saaiste buitenwijk van Melbourne 2007-09-12 10-30-30 Tijduitzitten in Caroline Springsmet bijna geen infrastuctuur of voorzieningen. Hier ontmoette ik de vrouw des huizes. Zij vertelde wat het werk inhield: hun business ondersteunen, vooral het deel van haar man (waarom praat ik dan met haar en niet met hem, denk ik dan?) en als ik ingewerkt was zou ik daar in huis werken tewijl zij op klussen waren.
Waarschijnlijk had ik al mijn glazen al ingegooid in de eerste 5 minuten, toen ik begon vertelde dat ik wilde werken om mensen te ontmoeten, dingen mee te maken en gesprekken te voeren die niet met 3 jarigen zijn. 
Inmiddels hadden B. en ik ook al besloten dat ik alleen ga werken op de dagen dat we opvang hebben voor de kinderen en niet de dagen dat hij niet werkt want het is helemaal niet zo zeker of hij altijd maar op kan passen, je weet nooit wat de toekomst brengt, of zijn werk.  Dus ik kan maandagen en vrijdagen werken en zij wilde heel graag iemand voor de woensdag. Dus dat matchte ook al niet helemaal.
Na het gesprek had ik een beetje raar gevoel. Eigenlijk wilde ik dit werk niet doen, niet daar, niet zonder collega’s niet dit werk dat zeer gespecialiseerd is en niets toevoegt aan mijn ervaring en cv. 
Ik hoop heel sterk dat ze voor de andere persoon heeft gekozen die ze nog zou spreken, dan hoef ik geen nee te zeggen want ik heb niet het idee dat ik iets win bij het hebben van deze baan.

2007-09-12 10-29-35 Tijduitzitten in Caroline SpringsHet rare is dat de hele gang van zaken, een baan krijgen en toch weer niet, zonder gesprek maar met wat gezellige ontmoetingen, dagen niets horen.. tot nu toe, etc. Mij helemaal niet meer verbaasd.
This is Australia… (da’s uit een liedje).
op de foto Warrun en Max die hun tijd doden in de ‘superspeeltuin’ in Caroline Springs. In de advertentie ziet het er echt aantrekkelijk uit. In de realiteit is het een klimrek van niets op een grasveldje van niets in een parkje van niets.

Wat heb ik geleerd?
- Als je een leuke job ziet moet je gelijk reageren want binnen 2 dagen worden al gesprekken gevoerd.

- Ik weet nu zeker dat ik alleen werk wil dat voldoet aan de volgende eisen: interessant, contact met mensen (niet door de telefoon voor zaken), en met een ontwikkeling, voorzetting van mijn ervaring. Arrogant he?

- Denk nooit dat je iemand kent, of dat je iets goed gespeeld hebt. Ik kreeg net de baan aangeboden, ondanks het feit dat ik niet heel enthousiast ervan werd nog eens had doorgemaild dat ik niet op woensdagen kon werken en ik haar tak van het bedrijf erg interessant vond (was waar) maar helaas het meeste werk voor hem moest doen (dat heb ik echt zo gemaild). Ik kan komen werken als ik de kinderopvang van maandag naar woensdag kan verzetten. Kon dat niet, dan zou hij verder kijken voor een baan voor mij. (die beloftes lopen nu al bij 3 bureau’s dus houd niet je adem in…)
Ik heb net teruggemaild dat er een wachtlijst is en dat het dan nog moeilijk is om de kinderen tegelijk naar een andere dag te schuiven, dit zou namelijk inhouden dat er 2 kinderen tegelijk op moeten zeggen en plek maken voor Warrun en Max. Ze zitten namelijk al in een groepje/klasje met kinderen van allemaal dezelfde leeftijd. Dus 2 broertjes of zusjes die zouden verhuizen oid zodat er plek vrij komt bij de opvang zal nooit in dezelfde groep gebeuren. Behalve in 1 klas lager, waar ook een schattige tweeling zit, ook 2 jongentjes. Maar daar hebben wij weer niets aan want Warrun en Max hoeven niet naar een klas lager.