Branette's Dagboek

Maandag 7 mei: over 5 dagen is Branko jarig en ik heb nog geen presentjes voor hem in huis. Geen nood, ik heb een goede wensenlijst, een auto, een hele dag om te winkelen en genoeg winkels om te bezoeken.
De eerste 2 uur het heerlijke gevoel van winkelen, slenteren en rondneuzen.
De volgende 2 uur de gewaarwording dat als Branko iets van chocolade zou willen, hart-vormig en met roze linten dat ik dan zo klaar zou zijn. (Dat krijg je zo vlak voor moederdag)
De laatste 2 uur; 2 dozen luiers gekocht (M&W gaan nu naar een maat groter!), 2 broeken voor de jongens (de eerste keer dat ik maat 3 koop!) en cadeautjes gekocht voor anderen die de komende maand jarig zijn. Sorry Branko volgend jaar meer geluk!

Dit brengt mij op verjaardagen. We hebben net wat kinderfeestjes gehad en jarig zijn en op verjaarsvisite gaan is toch anders aan deze kant van de wereldbol.
Ten eerst kaarten. Ik stuurde in Nederland kaarten ipv bezoek of als bezoek en verjaardag uit elkaar lagen als felicitatie. Hier wordt de verjaardagskaart OP het cadeau geplakt en HELEMAAL volgeschreven met een verhaaltje met de hartelijkste wensen, een vrolijke draai en een mooi verhaaltje.
De verjaardagstaart: Deze wordt zo’n beetje als laatste geserveerd, vlak voor het eind van het feestje.
En als dank voor je aanwezigheid en je (onuitgepakte) cadeautje krijg je (ik heb het nu over kinderfeestjes, ik weet niet bij welke leeftijd dit ophoud, we zullen zien) een cadeauzakje voor op de terugreis en de dagen erna. Meestal zit er snoepgoed in en een klein speeltje als een stuiterbal, plastic mondharmonica etc.

Zondag 6 mei, nog geen moederdag, maar een goed generale repetitie als je het mij vraagt. Branko heeft de ochtend met Warrun en Max in de dierentuin doorgebracht. De kinderen kwamen thuis vol verhalen over phu-phu (olifant), Pauw en Pa-Pa-Gaai.

Warrun en Max hadden vandaag hun nieuwe schoenen aan. Bob de Bouwergympen met lichtjes in de zool als je loopt. (De enige reden dat ik ze kocht was de uitverkoop. Echt waar.)
Max met groene jas showt de schoen ook even voor de foto.

Bij thuiskomst vonden de mannen een vrolijk versierde tuin. Vrijdag had ik aarde en graszaad verspreid over de kale kuilen in de achtertuin. Zaterdagochtend zat een zeer uitgebreide mussen- familie feest te vieren op het stukje. Een paal met wat folie heeft niet geholpen dus nu is er een draadwerk met folie. Helaas 2 dagen later hadden de mussen alles goed bestudeerd vanaf de schutting en besloten dat het niet gevaarlijk was. Het enige dat ze nu nog angst aanjaagd is een windvlaag of iemand die langs het raam loopt of er op klopt. Als ik met de auto wegrijdt zie je ze nog net van de schutting de tuin in vliegen.
De dag werd afgesloten door een bezoek van Mark die ‘dag’ kwam zeggen. Woensdag vliegt hij en is Australie niet meer waar hij woont. (foto Mark en Max)

Maandag 7 mei.
De kinderen in opvang. Nanette heeft geprobeerd cadeautjes voor Branko te kopen en kwam daarbij Melissa en baby Anika tegen. Dat was wel even leuk. Warrun en Max kwamen weer heel vrolijk bij de opvang vandaan. De rest van de week bleven ze vragen of het weer een dag was dat ze gingen.

Dinsdag 8 mei, Wel gepland
In de ochtend parentgroup. Bij Lauren thuis. De weersvoorspelling maandagavond was nog dat het een koude natte ochtend zou zijn, het bleek niet zo te zijn. Boven verwachting ging het erg goed alle kinderen in 1 huiskamer al het speelgoed van Oscar delend. Wij zijn op tijd vertrokken, zodat het middagslaapje niet in de auto gehouden zou worden. Om 3 uur waren Warrun en Max net op tijd klaar om met mij mee naar het park te gaan. Daar hadden we met Melissa en kinderen en Michele en kinderen afgesproken om Venessa te zien. Venessa heeft mij toen we hier net woonden voorgesteld uit Melissa en Michele uit haar parentgroup. Hierna is Venessa voor 2 jaar naar Japan vertrokken, daar zit ze nu maar was even in Melbourne voor wat familie bezoek. Leuk om elkaar even te spreken. Warrun en Max hadden er niet heel veel zin in en kozen ervoor om lekker in de fietskar te zitten en nog wat meer te eten.
Venessa ging naar het stadskantoor om haar dochter in te schrijven voor ’3-year old Kinder’ (wat gevolgd wordt door ’4-year old Kinder’ waarna school begint voor de 5 jarigen). Uit eindelijk ging de hele optocht moeders met kinderen naar het kantoor en hebben we allemaal nu de informatie thuis liggen. Ik heb er nog niet naar gekeken. Mijn kinderen zijn dan ook een half jaar jonger dan alle anderen in dit groepje.

Woensdag 9 mei, Dierentuin
Helen heeft haar gym-afspraken van woensdag naar vrijdagen verplaatst zodat onze vrijdagafspraken die niet meer door gaan vanwege de opvang op vrijdag nu op woensdag plaats kunnen vinden. Om de 14-dagen zag ik Michele al op woensdagen en nu spreken we met z’n drieen af. Dat vond niemand een probleem. Vandaag was de eerste keer. In de dierentuin troffen we elkaar en we hebben een fanastische ochtend gehad. De kinderen gingen goed met elkaar om. Michele en Helen kunnen het ook goed met elkaar vinden. En we brachten de juiste afwisseling, afleiding en aanmoediging om er een leuke dag van te maken.
Helaas overviel een enorm griep gevoel mij in de middag en was is blij dat Branko thuis kwam.

Donderdag 10 mei, Griep en pret
Nanette heeft met zere klieren, spierpijn, een hoofd vol donderwolken en noem maar op wat voor ellende je kan verzinnen, in bed gelegen.
Branko heeft een ‘zorgdag’ genomen en de zorg voor de kinderen op zich genomen. Eerst Mainly Music, daarna met Michele bij de winkels bij Gloria Jeans afgesproken. ‘s Middag zijn ze thuis gebleven en hoorde ik ze door het huis gieren van de lach.

Max en Warrun met Branko’s mini autotje.

Natuurlijk mocht ik uitslapen en kreeg ik ontbijt op bed. Dit ontbijt was zeer zorgzaam samengesteld en voorbereid op evtueel nog langer uitslapen met warm water in een thermosbeker met theezakje en melk/suiker los bijgeleverd.
De cadeautjes volgden. Van de jongens kreeg ik een knutselwerkje gemaakt op childcare en zorgvuldig verborgen gehouden voor mij. Ik verraste mijzelf door er echt blij mee te zijn en het bijzonder te vinden wat ze geverfd hadden, hoe het inelkaar was geknutseld en het afdrukje van het handje was enorm schattig. (Pratend met andere moeders de dagen die volgden bleek dat een handafdrukje heel normaal is bij moederdag. Het maakt mij niet uit, ik vind het nog steeds harstikke leuk wat ik gekregen heb.) Verder hadden Warrun en Max ervoor gezorgd dat Branko een mp3-speler voor mij heeft gekocht. Nu kan ik overal eigen muziek luisteren maar belangrijker we zijn in de auto niet meer afhankelijk van casettebandjes, de speler kan op het systeem in de auto aangesloten worden. Van Branko kreeg ik ook nog een doos enorm lekkere chocolaatjes.

De rest van de ochtend zijn we in de dierentuin geweest. We waren laat terug dus de middag werd in alle rust doorgebracht.

Maandag 14 mei, Om 8 uur was ik al in de supermarkt en stond ik met een kar vol weekboodschappen tussen de mensen die melk, thee en koffie kochten (voor kantoor) en onuitgeslapen hoofden die yoghurt, sap en cereals aanschaften zodat ze konden gaan ontbijten.
Thuis kreeg ik een belletje. Vrijdag had ik gereageerd op een advertentie van een uitzendbureau dat vroeg naar mensen die het werk wilden doen dat ik heb gedaan en nu wel weer zou willen doen. Ze had een baan en wilde me graag spreken.
Om 2 uur was de afspraak, midden in het centrum, bruisende omgeving en ook nog wat leuke ontdekkingen gedaan voor een volgend bezoek aan die buurt.
Ik mocht wat tests doen, Word, Excell, PowerPoint, de resultaten waren goed, zeker voor iemand die 2 jaar niet gewerkt heeft, en die Nederlandse versies gewend is voegde ik toe, niet dat het eigenlijk iets uitmaakt denk ik, alhoewel sommige namen van functies kunnen vreemd veranderen.
Ze had een baan, groot bedrijf, hecht waarde aan lange vaste krachten, goede vooruitzichten een leuke functie die bestaat, familie georienteerd bedrijf, project werk, noem maar op. Nadeel full-time. Ik heb sinds 1995 niet meer full time gewerkt en nu Warrun en Max aan ons gezin zijn toegevoegd ben ik helemaal niet van plan om 5 dagen per week te gaan werken, stress op te zoeken enz. enz. Zelfs al zou Branko het voor elkaar kunnen krijgen dat hij 4 dagen per week zou mogen gaan werken. Ik heb gezegd dat ik het niet doe.
Toen ze belde zei ze ook al dat ze voor deze hele week, per direct inval werk had bij mij in de buurt, receptiewerk, niet moeilijk. Ook daar heb ik nee tegen gezegd, onmogelijk om binnen een half uur opvang voor de kinderen te regelen voor 3 extra dagen voor een baan die waarschijnlijk maar net de kosten dekt. Wel kan ik iedere maandag en/of vrijdag werken heb ik gezegd. De kinderen zijn dan toch al in opvang. Ik ben benieuwd, ik heb dit eerder tegen mensen gezegd en nooooiiiittttt meer iets gehoord.

Dinsdag 15 mei, Regen, nat en onwel weer werd er voorspeld. Helen, die ook nog op Courtney moest passen, stelde voor om naar een indoor playground te gaan. We waren er precies op openingstijd. Voor een tijdje waren we ook de enigen.
 Klimmen, klimmen, klimmen, huilend voor het springkussen de angst proberen te overwinnen. Nog meer klimmen maar dan in het stuk voor 4+-ers en wachten op de trein. Het treintje zou om 11 uur een rondje maken. Helen had het nagevraagd om kwart voor 11. De jongens waren allemaal zo vol spanning dat ze makkelijk de minuten voor het hek van de trein konden wachten. Om 5 over 11 ben ik subtiel gaan vragen of we misschien kaartjes moesten kopen voor de trein.  ‘Nee, hij gaat om 11 uur’ een blik op de klok en ‘ik kom eraan’, zei de eigenaar. Het duurde nog even omdat hij een telefoontje kreeg. Max opperde dat ik maar de sleutels moest gaan halen zodat we konden beginnen.
Zoals te verwachten maakte het treintje wat herrie en na het lege, proef rondje, wilden niemand van ons groepje meer. Tenminste, dat is niet zeker. Courtney is geoon in het treintje gepland en heeft haar rondjes gedraaid.
Halverwege sloeg Warrun zich op de borst en zei’ Wawa trein, mama’. HIj wilde wel en ik moest mee. Max keek en zei ” Wawa trein, mama. Max nee, Max Kummie” (da’s zijn konijn (combi van Konijn en Dummie (spraakverwarring in opvang) heeft tot deze naam geleid). Max had besloten en ging niet, hij was hier gelukkig mee. Zelfs ‘s avonds toen Branko het huis instapte werd verteld dat Warrun wel was gegaan, met mama. En Max niet. Warrun deed nog met zijn arm voor hoe het treintje had rondgereden.

Woensdag 16 mei, De voorspelling was slecht, maar uiteindelijk viel het wel mee en hebben  we nog aardig wat tijd buiten in de tuin van het museum ‘Science Works’ doorgebracht.

foto’s Warrun en Max maken een espresso. Met John buiten in het treintje

Donderdag 17 mei,  Mainly Music, koffie, pret bij het avondeten een verrassing naast de past met groente prut werd er gretig van de gehaktballetjes gegeten. (Ik had ze ook wel erg lekker gemaakt moet ik zeggen).

De volgende dag hebben ze bij childcare ook alle lasagne opgegeven en Max had zelfs met zijn lepeltje  wat gemorste gehaktprut van zijn t-shirt geschept en in zijn mond gestopt . De juffrouw kwam het speciaal zeggen omdat ze wist dat het geen goede vlees eters waren.

Nanette had vandaag gewerkt (haar eerste werkdag sinds we in Australie wonen!) en ik had haar opgepikt onderweg naar de kinderopvang waar we samen Max en Warrun hebben opgehaald. Ze vonden het maar raar en hadden geen behoefte om Mamma een knuffel te geven. Tenslotte was Pappa er al…

Onderweg naar huis even wat lekker Chinees voedsel afgehaald bij onze favoriete restaurant (we moeten daar echt een keer gaan eten en niet alleen afhalen).

Hoe dan ook, toen we later thuis waren en de jongens vrolijk aan het spelen waren ging er iets mis (zoals wel vaker… een trein ontspoord ofzo), maar dit keer zeiden de jongens geen ‘oh nee’ of ‘oh no’ zoals meestal, nee dit keer was het een overduidelijk ‘oh nooj’ met een zeer Australisch accent zoals tante Ellen dat ook zo goed kan.

Onze ozzieboys

Er is een hoop bij te werken

Dinsdag 22 mei, De Parentgroup bijeenkomst zou de normale gang van zaken zijn. Gisteravond belde Helen dat ze weer een dinsdag voor Courtney ging zorgen en samen vonden we de weersverwachting niet een erg aangenaam vooruitzicht om de ochtend in een park door te brengen.
We zijn naar het Aquarium geweest. En erg veel pret gehad. Zo kan je als je op het terrasje zit allemaal trams en treinen zien. En aan het eind (voor mensen die het gebouw kennen) werd niet doorgerend naar het speelplaatsje maar hebben we naar een duiker gekeken die uitleg gaf vanuit het grote aquarium.

Zondag 20 mei, We hebben het weken en dagen lang beloofd en gingen het ook waarmaken we gingen weer zwemmen met de jongens. Helaas ging Warrun met zo’n vaart door de zwemluiers heen dat de pret al snel over was.
Omdat we in de buurt waren en het achterlicht van de auto kapot was naar de winkels gereden om een nieuw lampje te halen. Naast de autowinkel zit een babywinkel met een thomas de trein speeltafel en nog wat andere speeldingen. Dat gaf ons ruim de tijd om te winkelen en diverse artikelen te bestuderen. Uiteindelijk zijn we zo lang weggeweest dat we besloten om de kinderen niet meer in bed te stoppen, of dat echt verstandig was…..
Branko heeft met de kinderen ‘s middags film gekeken of ze waren best moe of het was eng, ze zaten met zijn drieen tegen elkaar aan gekleeft.

Zaterdag 19 mei, De ochtend hebben we weer besteed aan het bekijken en uitzoeken van kinderbedden. En we hebben besloten! Nu nog alleen besluiten in welke winkel we het bed gaan kopen.

Vrijdag 18 mei, Branko brengt de jongens naar opvang. Ik zit in pyjama nog te ontbijten, en naar binnengekomen e-mails te kijken als mijn mobiel gaat. ” De jongens!, ze zijn toch niet ziek” gaat er gelijk door mijn hoofd. Gevolgd door allemaal scenario’s wat er kan zijn, hoe ik ze op kan gaan halen, of ik Branko zal bellen omdat hij de auto heeft enz.

Tot mijn verbazing is het het bureau waar ik maandag langs was geweest. Ze hebben voor vandaag iemand nodig voor bij de receptie, of ik kan. Nu had ik bedacht dat ik geen nee zou zeggen tegen werk, zo’n beetje ongeacht wat het zou zijn, en dus zei ik ‘Ja’. Snel 5 setjes kleding gepast en afgekeurd, uiteindelijk redelijk tevreden met een ‘kantoor-outfit’ het huis verlaten. Bijelkaar geraapte lunch in mijn tas. Het werk was aan de receptie van een bedrijf dat kantoor houdt aan South Bank. Voor de ‘bekenden’ van Melbourne. Als ik wat voorover hing kon ik lang de flat kijken waar ik op uitkeek en zag ik de rivier, met aan de overkant het aquarium. Als ik in de vergaderkamer ging staan op het hoekje kon ik de hele South Bank afkijken van de bruggen links tot MCG gebeuren rechts. Het werk was niet moeilijk, eerlijk gezegd vraag ik me af waarom ze nog een receptioniste nodig hadden, maar ik klaag niet. Ik heb een leuke ervaring gehad. Hoofdzakelijk heb ik wat telefoontjes doorverbonden en couriers aangewezen waar de spullen stonden die ze op moesten halen. Mijn collega receptioniste zei om 11.30 tevreden dat ze de post had gedaan, haar tijdlijsten had bijgewerkt , haar footy-tips (de australianfootbal uitslagen voor dat weekend) had voorspeld, nu thee had en een goed vooruitzicht had naar een middag waarin geen van de vergaderkamers in gebruik was, wat inhield dat er dus ook vrijwel niemand langs de balie kwam en er niets opgeruimd hoefde te worden. Of ik niet even een pauze nodig had/ wilde hebben. Ik zat er net 2 uur en had al 1 telefoontje doorverbonden en 2 kopjes thee gehad, ik ben dus maar even naar de wc gewandeld.
Om 4.30 mocht ik weer naar huis. Het was een leuke dag, andere omgeving, een goed gevoel. Branko pikte me op vanuit zijn werk, we zijn de kinderen gaan helen en het hele gebeuren gevierd met wat afhaal chinees.
Daar nog een leuk gesprek gehad met de mensen die de plek runnen. Ze wonen hier nu 3 jaar en hadden moeilijk kunnen wennen. Voorheen zaten ze in Spanje en daar liepen ze zo naar buiten en kon je gezelligheid vinden en een biertje nemen met wie – en waar dan ook. Nu zitten ze een stuk buiten het uitgaansgebied min of meer in een buitenwijk (net als wij) en da’s anders.
Ik vond het een leuk verhaal; een chineesrestaurant houder die gezelligheid zoekt in een uitgaansgebied iets dat niet in het hokje paste waarin in chineeserestauranthouders had geplaatst (kennelijk). De man kwam uit HongKong, misschien verklaard dat wat meer.
(op de foto kan je het kantoor zien, boven de vlag die je vindt boven de groene boei)

 Woensdag 23 mei. Nanette, Warrun & Max, Helen met John en Michele met Jake & Amber hadden deze ochtend in Brimwood park afgesproken. Het is een groot gebied iets verder bij ons vandaan, dus we moeten met de auto, maar het heeft heerlijke heuveltjes en fantastisch grote vliegtuigen die laag overvliegen.
Ik weet niet hoe we het gedaan  hebben maar het anders zo stille en rustige park wordt 1x per jaar gebruikt door scholen uit de omgeving voor een sportdag. En dat was deze dag. We moesten zelfs uitwijken naar parkeerplaats nr. 2 omdat nr. 1 helemaal vol was. Niet erg nu ging de wandeling richting cafeetje voor   koffie/chocomelk en daarna in vliegende vaart (berg afwaarts eigenlijk) terug naar de auto.
Die middag nog even in vliegende vaart met het hele gezing een bezoekje gebracht aan de dierentuin. Veel dieren waren al achter slot en grendel maar de beren, grote katten en een stekelvarken brachten wat verandering in wat we gewoonlijk zien in de tuin.

Helen had een goede oplossing voor de koude wind en de vroege morgens als de zon nog niet genoeg is doorgedrongen. MIsschien moet ik het ook maar gaan doen. Een JAS aan, als je de deur uitgaat.

Donderdag 24 mei, Warrun en Max hebben een grote show gegeven aan oom Bert en tante Tineke die op de koffie waren gekomen. Klimmen, auto’s rijden, weinig kletsen,  en een pruillip met een traan toen ze dachten dat het bezoek weer wegging. Oom Bert kreeg het beheer over de doek van Warrun die hij in bed en voor troost heeft, zodat Warrun goed de trein en de treinbaan kon laten zien.

 Zaterdag 26 mei is al beschreven door Branko.
Nadat ik terug kwam met stapels beddengoed (ik had niet eens alles gekocht wat leuk of nuttig was,  maar alles dubbel telt wel op), werd alles grondig beken.
Zo, genoeg gezegd, tijd voor de foto’s.

Zondag 27 mei. Ondanks de ietswat zielige,  ziekige kindjes zijn we toch naar buiten gegaan. Beter  dan een beetje thuis rondhangen en je niet lekker voelen hebben we iets ondernomen waarbij niet veel inspanning nodig was, maar wel erg leuk was.

Met de tram en de trein. De tram naar het centrum genomen hier overgestapt op de eerste de beste tram die eraan kwam. Deze bij het eindpunt weer terug genomen naar het centrum en  bij het station op de trein gestapt naar de plek waar tram en trein elkaar kruisen en we voor het gemak de auto hadden neer gezet.

Maandag 28 mei, Alweer werd er geen traan gelaten toen ik vertrok en de jongens achter liet. Een getoaste boterham met vegemite (hoe australisch) en een bekertje melk kunnen mij kennelijk prima vervangen.

Dinsdag 29 mei, Helen had de hele parentgroup uitgenodigd bij haar thuis om weer en vooral wind te ontvluchten (Branko klokte een mega 45 km/h op zijn fiets richting kantoor deze ochtend). Ik was de enige die kwam. De parentgroup heeft niet meer de hoogste prioriteit op de lijsten van de ouders, en dat kan ik begrijpen. Voor mij geldt het zelfde. De moeders die mij liggen en de kinderen waarmee het klikt spreek je toch wel. Zeker met het hefst weer is het het niet altijd waard om voor de parentgroup op pad te gaan. Het is het wel altijd waard om bij Helen en John langs te gaan daarintegen. 
Ik was mijn fototoestel vergeten. Helen heeft foto’s gemaakt en die volgen nog, dan zie je hoe lief de jongens met de treinbaan speelden, boekjes lazen, niet aten, de driewieler van John ontdenkten en verkenden. 1 erop, 1 erachter duwen en 1 ernaast met de loopauto om de route aan te geven.

Woensdag 30 mei, weer geen fototoestel! Wel weer Helen en John. En dit keer in het Melbourne Museum. Schitterend. Ik heb maar 2 hoeken gezien van de vele en kijk er nu al naar uit om de rest te gaan verkennen. Voor de jongens kon het ook niet stuk want na de draak bij de ingang (het was het skelet van een dino maar ik vind draak niet eens zo gek gevonden. Ze hebben een boekje (of eigenlijk Branko heeft een boekje) over drakenjacht en dat is redelijk favoriet bij het voorlezen voor het naar bed gaan), was er na de ingang gelijk een grote rode auto bus en op weg naar de afdeling voor kinderen tussen 3 en 8 jaar een (oude) tram. Precies wat de jongens leuk vinden. Behalve dan poseren ONDER de ‘draak’. Daar moest Max een beetje van piepen, op veilige afstand wilden ze wel voor Helen poseren. (foto’s volgen).

Donderdag 31 mei. Mainly Music was weer leuk en na afloop niet naar Gloria Jeans voor koffie/chocomelk met toast maar spelen bij Jake en Amber. We hebben allemaal genoten. Af en toe wordt er in dezelfde hoek gespeeld, er wordt tegen elkaar gepraat. Alle kinderen lijken elkaat te begrijpen en van tijd tot tijd vind je een kind in iedere hoek bezig met zijn eigen spel.

Door de weken heen verzamelen er zich stukjes papier rond de computer met zaken en dingentjes die we willen melden. Meestal heeft het met de kinderen te maken:

Aller eerst de moederdagcadeautjes van de kinderen.
De juffen van childcare verontschuldigden zich dat ze de jongens niet leuker op de foto hadden gekregen.

Al weken zegt Max ‘Wat is dat’ en wijst dan op iets. Dit kan vanalles zijn, nieuwe dingen maar ook oude dingen die hij al duizend keer is tegen gekomen. HIj wil dan de naam weten en als we zeggen wat het is, herhaalt hij het ook langzaam alsof hij het op slaat. Sinds een week of 2 is Warrun dit ook gaan doen.
Iets anders dat we geregeld uit 1 van de 2 monden horen is “Wat yu doe-ing?”

Zo zijn de jongens ook met kleuren bezig. Max noemt alles blauw, ik denk dat dat het enige is dat hij goed kan onthouden, het woord dan. Warrun roept alleen heel hard ‘Nee, blauw!’ alsof hij wel weet wat het moet zijn.

Branko laat de jongens af en toe in het weekend zelf uitkiezen wat ze willen dragen. HIj begeleidt het wel een beetje zodat het allemaal toonbaar blijft. Max zal steenvast zijn ‘Nemo-sokken’ kiezen. Zijn die er niet dan wil hij zijn haai-sokken. Willen ze allebij de Nemo sokken dan doen we het zo.

Warrun wordt nu door de jongens zelf ook Warrun genoemd. ‘Warrlun’

De jongens worden in 2 talen opgevoed, zeker nu ze ook bij de opvang zijn. Resultaat: Warrun verteld Max dat hij niet in bed heen en weer mag springen (eng.: jumping around ): ‘NO Springing!’

In 1 van de verhaaltjes van Branko was al te lezen dat de handdoeken van de jongens zeer in de smaak vielen bij andere zwembadgasten. Zelf vinden ze ze ook erg leuk en de kans is groot (het is gebeurd!) dat als ze de handdoeken spotten ze ze gelijk aan/om willen en ik door de winkelstraat loop met een krokodil.

Tijden geleden hebben we stevige winterschoenen gekocht. Thuis vertelden we dat het mooie schoenen waren. Enige weken later waren we weer in de winkel, het was uitverkoop en ik wilde nog een paar schoenen die versleten konden worden op de loopauto’s. Branko probeerde de jongens zo ver te krijgen wat paren te passen, ‘vind je dit geen mooie schoenen?’ “nee, mooie schoenen”, zei Max en wees naar het paar in het rek dat hetzelfde was als zijn paar. Om het kracht bij te zetten hield hij ook zijn eigen voeten omhoog.

Gisteren dacht ik leuk even wat anders te gaan spelen met de jongens. Ik had een hele uitgebreide treinbaan in de huiskamer gemaakt. De ruimte op de grond in hun speelgedeelte was nu leeg en ik wilde daar het badje met de ballen neerzetten. Grote paniek. De trein moest terug!
Vervolgens wist Max me met veel gebaren en ‘this way, this way’ duidelijk te maken dat de ballen MET badje in de voortuin hoorden. (Het is echt maanden geleden dat we daar ermee gespeeld hebben. Ik ben eerlijk gezegd erg verbaasd dat ze dat nog weten.)

De verhouding met Jake en Amber is speciaal. Ze spelen heel anders met elkaar dan W&M met bijvoorbeeld John spelen. Ook van Michele hoor ik dat Jake en Amber helemaal niet met andere kinderen spelen (die op bezoek komen, of nog erger. Gaan speelgoed verstoppen als ze horen dat er kinderen op bezoek komen). Maar met z’n vieren kunnen ze het heel goed vinden. Ze zijn alle vier vrij rustig met een lief karakter, misschien ligt het daar aan.
Op straat hebben we af en toe een lieflijk tafreel als ze besluiten hand in hand te lopen. Niemand kan er meer langs, toch krijgen ze meestal alleen maar vertederde blikken. 4 van die kleintjes hand in hand naast elkaar, pratend en met een duidelijk doel voor ogen.

Naast de Thomas de treinset hebben de jongens ook dvd’s van Thomas. Dit zijn allemaal korte verhaaltjes, gefilmt met dezelfde soort treintjes.
Op een gegeven moment speelden de jongens met de treintjes zoals ze dat doen, hoofd op de grond en de trein voor de ogen langs laten rijden, door schuiven, verder rijden. ‘This way’ roepen zodat de ander aan de kant gaat, als de ander dat niet wil roept die ‘ NO, this way’ terug en wijst dan de andere kant op. Dit waren ze weer aan het doen maar dan met een blokje zilver voor de trein uit duwend. (dit blokje is de inhoud van 1 van de wagonnen met afvalijzer). Branko wist wat ze deden. Ze speelden de dvd na. Daar hebben de treinen als het sneeuwt een schuiver voor de trein gemonteerd en dat hadden ze nu zelf nagemaakt.

Vandaag was mijn tweede woensdag dat ik niet hoef te werken. Het is moeilijk om op tijd weg te gaan op dinsdag, want ik wil toch mijn werk goed achterlaten zodat mijn collegae er goed mee verder kunnen. Nanette belde me gelukkig om me te helpen herinneren naar huis te gaan.

Nanette had met Helen (en John) afgesproken bij the Science Works, en ik ben meegegaan zodat Nanette en Helen even rustig wat tijd met elkaar hadden zonder ogen in hun achterhoofd te hebben. Ik heb me erg vermaakt bij de scienceworks, zowel met de exposities/speeltjes als met de drie rondrennende kereltjes.

Toen de jongens sliepen heb ik even wat spulletjes gehaald bij de plaatselijke bouwmarkt, en de rest van de middag hebben we rustig thuis doorgebracht met het bekijken van een videoband van Pingu die ik van mijn baas had gekregen.

Maandag: opvang, schoonmaken, advertenties voor werk bekijken, opruimen, wassen, koken, kinderen halen, Branko begroeten, niets bijzonders, niets gewoons. (alhoewel, ik herinner me opeens dat ik van Branko de opdracht had gekregen uit te slapen. En dat is gelukt toen de mannen het huis uit waren!)

Dinsdag: Parentgroup. Door kou en winter naar binnen gedreven. Gelukkig voldoet het indoor playcentre goed. Alleen Helen was er van de hele groep moeders en kinderen. Anderen hadden, vakantie, werk, golf, en zieke kinderen om zich bezig te houden.

Woensdag: Helen had gevraagd of wij op John konden passen zodat zij wat tijd voor zichzelf had en ook hoog nodig wat in huis kon opruimen en schoonmaken (haar huis (helaas)).   1 blik op haar en je wist het, ze had geen verklaring hoeven geven, ze had even tijd voor zichzelf nodig. John is al in de fase dat hij vind dat hij geen  middagslaapjes meer hoeft en Helen is nog in de fase dat ze haar dag indeelt alsof er wel middagslaapjes zijn. Van  Michele moest ik medeleven overbrengen. Zij kon zich deze tijd nog goed herinneren. De moeder mist het rust moment midden op de dag. Het kind is om 4 uur helemaal op en vraagt erg veel van de moeder.
Wij hadden geen probleem met John. Het weer  was nog steeds zeer winters (maar dat heeft verder weinig met de rest van het verhaal te maken). De kapper! het was weer tijd dat de jongens naar de kapper gingen. Zeker nu ze regelmatig een muts dragen (en aftrekken) liepen ze rond als vogelverschrikkers.  John ging gewoon mee. Al het normale is bijzonder als je een kind bent. Met zijn drie-en achterin de auto (het is niet ver maar het weer dwong ons in de auto). De kapper was blij dat iemand het weer had getrotseerd en hem bezocht. 
Max mocht eerst en zoals de vorige keer vond hij het gefriemel wel lekker. Dit keer zat hij helemaal zelf op het bankje dat de stoel verhoogt. Warrun volgde en die vond het allemaal wat minder in het begin. (Op de foto een ‘voor’ en ‘na’ moment. Heel handig een tweeling.). Het hele uitje werd afgesloten met koffie en warme chocomelk. Hier viel weer op dat niet ieder kind hetzelfde ontwikkelt. De grote warme chocomelk was lauw-warm-in 3 kleine  bekertjes verdeeld voor de jongens. Ik zette ze neer en W&M gingen vrolijk drinken en lepelen om het binnen te krijgen. John die praat dan wat meer dan mijn jongens maar met een bekertje chocomelk had hij toch wat motorische problemen. Zeker als je dan ook nog je vriendjes na doet met zo’n onhandig klein lepeltje dat je te stevig in je knuistje vastknijpt. De rest van de middag hebben we (ze) geslapen en gespeeld. Tot een uitgerustte en tevreden Helen haar zoontje weer kwam halen.

Donderdag: Het was de laatste Mainly Music van het blok. De komende 2 weken is het weer vakantietijd. Voordelen zijn dat er vanalles te doen is in Melbourne, alle musea hebben speciale evenementen bijvoorbeeld, nadeel is dat juist alle ‘gewone zaken’ stoppen, zoals Mainly Music. Dan moeten we zelf gaan verzinnen wat we donderdag ochtend gaan doen.

Vrijdag: Weer opvang, boodschappen, schoonmaken, de hele riedel.
Het is wel handig zo’n dag die gestructureerd is, waarvan je weet wat er moet gebeuren, waarop je helemaal alleen bent en er geen verrassingen zijn.