Branette's Dagboek

Sinds vorige week hebben Max en vooral Warrun een nieuwe manier van aandacht krijgen geleerd (vermoedelijk bij de kinderopvang). Ze leggen dan een arm op je onderarm en zeggen je naam terwijl ze je goed aankijken.

Het is ERG schattig als je om en om rechts en links een handje voelt met ‘papa’, omdat ze even ‘hai’ willen zeggen.

Toen ik eergisteren de jongens op schoot had, klaar om het boek-voor-het-slapen voor te lezen, zat Max geconcentreerd in 1 boek te kijken en Warrun in een ander boek. Meerdere malen: Warrun een hand op Max’ arm :”Mash! (=Max) Muis!”… “Mash! Wie-aauw (vliegtuig)”…”Mash! Draagh! (=Draak)” en steeds weer dat handje

Vanaf deze week gaan Warrun en Max 2 dagen per week naar kinderopvang. We hebben hier een tijd over zitten dubben maar na de ouderavond bij de kinderopvang waren we beide zo enthousiast dat we toch maar besloten hebben de jongens een extra dag te geven, en hiermee onszelf wat luxe te gunnnen. (En het maakt het ook makkelijker voor Nanette om werk te vinden denk ik.)

Afgelopen vrijdag was er bij het ophalen een zeer kortstondig gesnotter, hetgeen onmiddellijk werd gevolgd door een enthousiaste rondleiding over wat ze hadden gedaan, uitzwaaien van iedereen in het pand, uitgebreide verhalen bij de foto’s op de muur. Het kostte me echt moeite om Max ervan te overtuigen dat het de moeite waard was om met me mee te komen en naar Mamma thuis te gaan.

Doordat ik erg veel naar Chinese tekst luister op de fiets zijn mijn oren een beetje meer gespitst op exotische klanken. Vandaag tijdens het verjaardagsfeestje van Dhylan (‘buur’jongetje) zat Max op een klimrek iets te roepen wat erg leek op XueXiao (Chinees voor school‘). Hij bedoelde te zeggen SeeSaw hetgeen het Engelse woord voor Wip is. En hij bedoelde daarmee de wipkip, of eigenlijk, wipmotorfiets.

Mijn verwarring was compleet.
(en dan zat ik er notabene nog over te denken om me ook wat in Spaans te gaan verdiepen…. oh dear)

Vandaag was het verjaardagsfeestje van Dhilan. Dhilan met moeder Melissa en vader Bhawin en sinds januari zusje Anika wonen bijna aan het eind van de straat en we komen ze af en toe regelmatig tegen en soms ook weken helemaal niet.
Binnenkort wordt Dhilan 3 jaar en dit werd vandaag gevierd. Het feestje begon om 10.30. Branko had deze ochtend de kinderen onder zijn hoede, Nanette (ik) mocht wat langer in bed blijven (Branko had het ook niet slecht, de kinderen werden wakker om 7.30 uur en Max lag er na een uurtje alweer in (op eigen verzoek)).
Pas om 10.30 begreep ik waarom Branko het niet zo druk had als ik om in de auto te komen en naar de verjaardag te gaan. Hij dacht dat het aan het eind van de straat was. Ik wist dat het ergens in een naastgelegen buurt was.

Het was een erg leuk feestje. In het gebruikte buurthuis was een lange tafel met allerlij lekkers voor de kinderen. Aan het buurthuis was een groot stuk gras met een speel tuintje. Voor wat snacks, een muziek intermezzo en de verjaardags(ijs)taart kostte het steeds erg veel moeite om de kinderen uit de speeltuin naar het buurthuis te krijgen. Maar het lukte iedere keer weer. En als het niet lukte, ook geen kind overboord.
De middag werd door Warrun weer voor het grootste gedeelte gebruikt om te slapen. Branko is naar de winkels geweest voor de gewone boodschappen en de douche kop + slang (zie zijn post). Max golfde, na een powernap, door het huis met enorme energie afgewisseld door laagte punten waarbij op schoot zitten zelfs niet goed ging naar zijn believen.

Waarom een plaatje van deze meneer? Of is het een plaatje van Michele die bovenaan een trappetje wat water drinkt? Nee het is deze man, de vader van Melissa, de opa van de jarige Dhilan.
Vorig jaar heb ik hem al zeer onbeleefd aangestaard en dit keer heb ik het weer gedaan, iedere keer als ik hem zie moet ik stil staan en kijken / aangapen. En nu zelfs stiekem een foto maken, ik lijk wel een stalker. Wat is er met die man? Waarschijnlijk zal alleen mijn directe familie het antwoord weten. Het IS mijn oude tandarts uit Rotterdam, zo erg lijkt hij erop. En dan denk ik “nee dat kan niet”. “O, misschien is het die vriend van mijn tandarts uit Rotterdam, die wel in Australie woont”, maar da’s natuurlijk onzin. Dat je opelkaar lijkt maakt je niet goede vrienden. En ik neem aan dat deze man wel iets gezegd zou hebben als hij mensen in Nederland kent. Dat doet nl. iedereen.

Zondag 29 april 2007
De dag begon met regen maar deze trok weg, richting het oosten. En wij trokken ook richting het oosten. De ‘fietsvereniging’ van Branko’s werk had eindelijk iets georganiseerd.  Een fietstocht.  De keuze was 50, 30 of 10 km. Met aan het eind, om 12 uur een bbq.   We hadden de inschrijving laten verlopen (slecht weer  in de voorspelling, te lang voor de kinderen om in de fietskar te zitten, zeker zo vlak voor middagslaapjes tijd, etc. We hadden duizenden excuses).  Toch zijn we gegaan. Maar alleen naar de bbq. Ongeveer de helft van de aanwezigen had deze optie gekozen.
We hebben een erg leuke zondag gehad, mooie tocht erheen, de regen viel voor of achter  ons en heel soms tijdens het  rijden. Een leuke gezellige familie dag hebben we ervan gemaakt.

Maandag 30 april,
Maandag: opvang. Bij het ophalen nog een  tijdje buiten bij de auto met 1 van de begeleidsters gepraat, ze is net nieuw in de groep van W&M en vertelde dat W&M haar vriendjes zijn, ze mag tussen ze in zitten, ze vertellen verhalen en gniffelen wat af.

Dinsdag 1 mei,
Nanette, Warrun en Max hadden een redelijk gewone dag. Parentgroup in het park, slaapjes, wandelingetje. Noem maar op.

Woensdag 2 mei,
Helen is deze kant opgekomen en we hebben de ochtend in het park doorgebracht. John is voorover van zijn loopauto gevlogen en heeft een mooie schram over zijn hoofd lopen.

Donderdag 3 mei,
Het regent! Branko gaat niet met de fiets naar kantoor, toch wel, nee niet, wel, niet…. we kwamen er niet uit. Uiteindelijk om 10 voor 9 de knoop doorgehakt. Hij wilde wel fietsen maar als hij ging fietsen zou hij wel heel laat op kantoor aankomen. Warrun, Max en ik (Nanette) hebben hem weggebracht. Hierna waren we niet meer op tijd voor Mainly Music maar wel voor het kopje koffie met Michele, Jake en Amber. De tijd die we moesten wachten hebben we wat boodschapjes gedaan.
‘s Middags zijn we naar het aquarium gegaan, vrij laat waren we er, om een uur of 4. Ze zijn tot half 7 open geen probleem, helemaal geen probleem er was bijna NIEMAND het was bijna griezelig leeg. Max heeft een hele tijd bij de bak gestaan waar nemo’s en Dori’s inzitten. Warrun was wat ongeduldiger en ging ook de rest bekijken. Na het bezoek waren we zo dichtbij Branko’s kantoor, en het was ook weer begonnen met regenen, dat we hem maar op zijn gaan halen.

Vrijdag 4 mei,
De kinderen naar opvang gebracht en met Branko doorgereden naar de dokter. Daar was het lang wachten geblazen, een ambulance kwam voor eerdere client (wat is dat toch deze week?) en de dame in kwestie werd afgevoerd. Ze liet een dochter achter, die enigszinds van slag was, om het papierwerk af te ronden.  De dame riep de laatste woorden: ”Don’t worry! I’m fine… “en werd toen de ambulance in gedragen.
De dokter vond dat het wel weer tijd was dat Branko zijn ogen liet controleren. Vlakbij was de oogart. Branko ging er alleen heen zodat Nanette aan de opruim en schoonmaak taken kon beginnen. Als snel werd Nanette weer gebeld (ze was net met taak 1 bezig. Nootjes en dropjes kopen in de snoepwinkel en een kopje koffie halen (die is daar erg lekker)). Branko had druppeltjes gekregen en kon niet meer verantwoord de straat op. Ik heb hem opgepikt en samen hebben we gezellig even de groenteboer bezocht. Hierna heeft Branko zijn ‘down-time’ nuttig besteed en een slaapje gedaan. De middag was te kort om nog naar het kantoor te gaan en Branko heeft nog wat uurtjes thuis gewerkt.

De kinderopvang was weer fantastisch. Voor de tweede keer de mededeling dat ze lief leuk en schitterend zijn, zonder speen geslapen hebben en grapjes maken. Normaal wijst Warrun naar Max als iemand Max roept en Max wijst naar Warrun als iemand Warrun roept, gewoon om behulpzaam te zijn neem ik aan, en geen gezeur aan je hoofd te krijgen dat voor je broer bedoelt is zal ook wel meetellen. Vandaag had Max naar Warrun gewezen als ze Max riepen, en ze hadden er allemaal hartelijk om gegiecheld. Het tweelingen spel is begonnen.

Zaterdag 5 mei,
Vandaag pasten we op John terwijl Helen en Martin in de stad met film, lunch en winkelen hun ontmoeting, samenwonen en trouwdag vierden.
Toen ze in de ochtend aankwamen  lagen Warrun en Max net te slapen. Maar al snel hadden ze door dat John er was. Na even buiten spelen en lunch hebben we ze allemaal weer in bed gelegd. Warrun en Max vonden dat niet nodig, maar wij wisten dat ze het best konden gebruiken.
In de middag binnen gespeeld. De drieling kwam net uit bad toen Helen en Martin weer terugkwamen.

Zondag 6 mei, nog geen moederdag, maar een goed generale repetitie als je het mij vraagt. Branko heeft de ochtend met Warrun en Max in de dierentuin doorgebracht. De kinderen kwamen thuis vol verhalen over phu-phu (olifant), Pauw en Pa-Pa-Gaai.

Warrun en Max hadden vandaag hun nieuwe schoenen aan. Bob de Bouwergympen met lichtjes in de zool als je loopt. (De enige reden dat ik ze kocht was de uitverkoop. Echt waar.)
Max met groene jas showt de schoen ook even voor de foto.

Bij thuiskomst vonden de mannen een vrolijk versierde tuin. Vrijdag had ik aarde en graszaad verspreid over de kale kuilen in de achtertuin. Zaterdagochtend zat een zeer uitgebreide mussen- familie feest te vieren op het stukje. Een paal met wat folie heeft niet geholpen dus nu is er een draadwerk met folie. Helaas 2 dagen later hadden de mussen alles goed bestudeerd vanaf de schutting en besloten dat het niet gevaarlijk was. Het enige dat ze nu nog angst aanjaagd is een windvlaag of iemand die langs het raam loopt of er op klopt. Als ik met de auto wegrijdt zie je ze nog net van de schutting de tuin in vliegen.
De dag werd afgesloten door een bezoek van Mark die ‘dag’ kwam zeggen. Woensdag vliegt hij en is Australie niet meer waar hij woont. (foto Mark en Max)

Maandag 7 mei.
De kinderen in opvang. Nanette heeft geprobeerd cadeautjes voor Branko te kopen en kwam daarbij Melissa en baby Anika tegen. Dat was wel even leuk. Warrun en Max kwamen weer heel vrolijk bij de opvang vandaan. De rest van de week bleven ze vragen of het weer een dag was dat ze gingen.

Dinsdag 8 mei, Wel gepland
In de ochtend parentgroup. Bij Lauren thuis. De weersvoorspelling maandagavond was nog dat het een koude natte ochtend zou zijn, het bleek niet zo te zijn. Boven verwachting ging het erg goed alle kinderen in 1 huiskamer al het speelgoed van Oscar delend. Wij zijn op tijd vertrokken, zodat het middagslaapje niet in de auto gehouden zou worden. Om 3 uur waren Warrun en Max net op tijd klaar om met mij mee naar het park te gaan. Daar hadden we met Melissa en kinderen en Michele en kinderen afgesproken om Venessa te zien. Venessa heeft mij toen we hier net woonden voorgesteld uit Melissa en Michele uit haar parentgroup. Hierna is Venessa voor 2 jaar naar Japan vertrokken, daar zit ze nu maar was even in Melbourne voor wat familie bezoek. Leuk om elkaar even te spreken. Warrun en Max hadden er niet heel veel zin in en kozen ervoor om lekker in de fietskar te zitten en nog wat meer te eten.
Venessa ging naar het stadskantoor om haar dochter in te schrijven voor ’3-year old Kinder’ (wat gevolgd wordt door ’4-year old Kinder’ waarna school begint voor de 5 jarigen). Uit eindelijk ging de hele optocht moeders met kinderen naar het kantoor en hebben we allemaal nu de informatie thuis liggen. Ik heb er nog niet naar gekeken. Mijn kinderen zijn dan ook een half jaar jonger dan alle anderen in dit groepje.

Woensdag 9 mei, Dierentuin
Helen heeft haar gym-afspraken van woensdag naar vrijdagen verplaatst zodat onze vrijdagafspraken die niet meer door gaan vanwege de opvang op vrijdag nu op woensdag plaats kunnen vinden. Om de 14-dagen zag ik Michele al op woensdagen en nu spreken we met z’n drieen af. Dat vond niemand een probleem. Vandaag was de eerste keer. In de dierentuin troffen we elkaar en we hebben een fanastische ochtend gehad. De kinderen gingen goed met elkaar om. Michele en Helen kunnen het ook goed met elkaar vinden. En we brachten de juiste afwisseling, afleiding en aanmoediging om er een leuke dag van te maken.
Helaas overviel een enorm griep gevoel mij in de middag en was is blij dat Branko thuis kwam.

Donderdag 10 mei, Griep en pret
Nanette heeft met zere klieren, spierpijn, een hoofd vol donderwolken en noem maar op wat voor ellende je kan verzinnen, in bed gelegen.
Branko heeft een ‘zorgdag’ genomen en de zorg voor de kinderen op zich genomen. Eerst Mainly Music, daarna met Michele bij de winkels bij Gloria Jeans afgesproken. ‘s Middag zijn ze thuis gebleven en hoorde ik ze door het huis gieren van de lach.

Max en Warrun met Branko’s mini autotje.

Laatst zat Max in bad een boek te lezen (jawel, een boek te lezen. Niet over na denken, hij zat gewoon in bad een boek te lezen), en toen zat hij bij elke letter ‘koekie’ te zeggen. Een voor een ging hij de letters af: ‘koekie, koekie, koekie, KOEKIE!’

Ik realiseerde me ineens dat ze in het verleden wel eens ‘Wiggles Alphabet Cookies’ hebben gehad, en daar zitten ze altijd zorgvuldig naar te kijken voordat ze ze opknagen. Blijkbaar maakt een eetbare letter meer indruk dan een geschreven letter, want letter zijn nu:’KOEKIES!’

Nu maar kijken of we ze kunnen duidelijk maken dat het eigenlijk andersom is

Maandag 14 mei, Om 8 uur was ik al in de supermarkt en stond ik met een kar vol weekboodschappen tussen de mensen die melk, thee en koffie kochten (voor kantoor) en onuitgeslapen hoofden die yoghurt, sap en cereals aanschaften zodat ze konden gaan ontbijten.
Thuis kreeg ik een belletje. Vrijdag had ik gereageerd op een advertentie van een uitzendbureau dat vroeg naar mensen die het werk wilden doen dat ik heb gedaan en nu wel weer zou willen doen. Ze had een baan en wilde me graag spreken.
Om 2 uur was de afspraak, midden in het centrum, bruisende omgeving en ook nog wat leuke ontdekkingen gedaan voor een volgend bezoek aan die buurt.
Ik mocht wat tests doen, Word, Excell, PowerPoint, de resultaten waren goed, zeker voor iemand die 2 jaar niet gewerkt heeft, en die Nederlandse versies gewend is voegde ik toe, niet dat het eigenlijk iets uitmaakt denk ik, alhoewel sommige namen van functies kunnen vreemd veranderen.
Ze had een baan, groot bedrijf, hecht waarde aan lange vaste krachten, goede vooruitzichten een leuke functie die bestaat, familie georienteerd bedrijf, project werk, noem maar op. Nadeel full-time. Ik heb sinds 1995 niet meer full time gewerkt en nu Warrun en Max aan ons gezin zijn toegevoegd ben ik helemaal niet van plan om 5 dagen per week te gaan werken, stress op te zoeken enz. enz. Zelfs al zou Branko het voor elkaar kunnen krijgen dat hij 4 dagen per week zou mogen gaan werken. Ik heb gezegd dat ik het niet doe.
Toen ze belde zei ze ook al dat ze voor deze hele week, per direct inval werk had bij mij in de buurt, receptiewerk, niet moeilijk. Ook daar heb ik nee tegen gezegd, onmogelijk om binnen een half uur opvang voor de kinderen te regelen voor 3 extra dagen voor een baan die waarschijnlijk maar net de kosten dekt. Wel kan ik iedere maandag en/of vrijdag werken heb ik gezegd. De kinderen zijn dan toch al in opvang. Ik ben benieuwd, ik heb dit eerder tegen mensen gezegd en nooooiiiittttt meer iets gehoord.

Dinsdag 15 mei, Regen, nat en onwel weer werd er voorspeld. Helen, die ook nog op Courtney moest passen, stelde voor om naar een indoor playground te gaan. We waren er precies op openingstijd. Voor een tijdje waren we ook de enigen.
 Klimmen, klimmen, klimmen, huilend voor het springkussen de angst proberen te overwinnen. Nog meer klimmen maar dan in het stuk voor 4+-ers en wachten op de trein. Het treintje zou om 11 uur een rondje maken. Helen had het nagevraagd om kwart voor 11. De jongens waren allemaal zo vol spanning dat ze makkelijk de minuten voor het hek van de trein konden wachten. Om 5 over 11 ben ik subtiel gaan vragen of we misschien kaartjes moesten kopen voor de trein.  ‘Nee, hij gaat om 11 uur’ een blik op de klok en ‘ik kom eraan’, zei de eigenaar. Het duurde nog even omdat hij een telefoontje kreeg. Max opperde dat ik maar de sleutels moest gaan halen zodat we konden beginnen.
Zoals te verwachten maakte het treintje wat herrie en na het lege, proef rondje, wilden niemand van ons groepje meer. Tenminste, dat is niet zeker. Courtney is geoon in het treintje gepland en heeft haar rondjes gedraaid.
Halverwege sloeg Warrun zich op de borst en zei’ Wawa trein, mama’. HIj wilde wel en ik moest mee. Max keek en zei ” Wawa trein, mama. Max nee, Max Kummie” (da’s zijn konijn (combi van Konijn en Dummie (spraakverwarring in opvang) heeft tot deze naam geleid). Max had besloten en ging niet, hij was hier gelukkig mee. Zelfs ‘s avonds toen Branko het huis instapte werd verteld dat Warrun wel was gegaan, met mama. En Max niet. Warrun deed nog met zijn arm voor hoe het treintje had rondgereden.

Woensdag 16 mei, De voorspelling was slecht, maar uiteindelijk viel het wel mee en hebben  we nog aardig wat tijd buiten in de tuin van het museum ‘Science Works’ doorgebracht.

foto’s Warrun en Max maken een espresso. Met John buiten in het treintje

Donderdag 17 mei,  Mainly Music, koffie, pret bij het avondeten een verrassing naast de past met groente prut werd er gretig van de gehaktballetjes gegeten. (Ik had ze ook wel erg lekker gemaakt moet ik zeggen).

De volgende dag hebben ze bij childcare ook alle lasagne opgegeven en Max had zelfs met zijn lepeltje  wat gemorste gehaktprut van zijn t-shirt geschept en in zijn mond gestopt . De juffrouw kwam het speciaal zeggen omdat ze wist dat het geen goede vlees eters waren.

Nanette had vandaag gewerkt (haar eerste werkdag sinds we in Australie wonen!) en ik had haar opgepikt onderweg naar de kinderopvang waar we samen Max en Warrun hebben opgehaald. Ze vonden het maar raar en hadden geen behoefte om Mamma een knuffel te geven. Tenslotte was Pappa er al…

Onderweg naar huis even wat lekker Chinees voedsel afgehaald bij onze favoriete restaurant (we moeten daar echt een keer gaan eten en niet alleen afhalen).

Hoe dan ook, toen we later thuis waren en de jongens vrolijk aan het spelen waren ging er iets mis (zoals wel vaker… een trein ontspoord ofzo), maar dit keer zeiden de jongens geen ‘oh nee’ of ‘oh no’ zoals meestal, nee dit keer was het een overduidelijk ‘oh nooj’ met een zeer Australisch accent zoals tante Ellen dat ook zo goed kan.

Onze ozzieboys

Er is een hoop bij te werken

Dinsdag 22 mei, De Parentgroup bijeenkomst zou de normale gang van zaken zijn. Gisteravond belde Helen dat ze weer een dinsdag voor Courtney ging zorgen en samen vonden we de weersverwachting niet een erg aangenaam vooruitzicht om de ochtend in een park door te brengen.
We zijn naar het Aquarium geweest. En erg veel pret gehad. Zo kan je als je op het terrasje zit allemaal trams en treinen zien. En aan het eind (voor mensen die het gebouw kennen) werd niet doorgerend naar het speelplaatsje maar hebben we naar een duiker gekeken die uitleg gaf vanuit het grote aquarium.

Zondag 20 mei, We hebben het weken en dagen lang beloofd en gingen het ook waarmaken we gingen weer zwemmen met de jongens. Helaas ging Warrun met zo’n vaart door de zwemluiers heen dat de pret al snel over was.
Omdat we in de buurt waren en het achterlicht van de auto kapot was naar de winkels gereden om een nieuw lampje te halen. Naast de autowinkel zit een babywinkel met een thomas de trein speeltafel en nog wat andere speeldingen. Dat gaf ons ruim de tijd om te winkelen en diverse artikelen te bestuderen. Uiteindelijk zijn we zo lang weggeweest dat we besloten om de kinderen niet meer in bed te stoppen, of dat echt verstandig was…..
Branko heeft met de kinderen ‘s middags film gekeken of ze waren best moe of het was eng, ze zaten met zijn drieen tegen elkaar aan gekleeft.

Zaterdag 19 mei, De ochtend hebben we weer besteed aan het bekijken en uitzoeken van kinderbedden. En we hebben besloten! Nu nog alleen besluiten in welke winkel we het bed gaan kopen.

Vrijdag 18 mei, Branko brengt de jongens naar opvang. Ik zit in pyjama nog te ontbijten, en naar binnengekomen e-mails te kijken als mijn mobiel gaat. ” De jongens!, ze zijn toch niet ziek” gaat er gelijk door mijn hoofd. Gevolgd door allemaal scenario’s wat er kan zijn, hoe ik ze op kan gaan halen, of ik Branko zal bellen omdat hij de auto heeft enz.

Tot mijn verbazing is het het bureau waar ik maandag langs was geweest. Ze hebben voor vandaag iemand nodig voor bij de receptie, of ik kan. Nu had ik bedacht dat ik geen nee zou zeggen tegen werk, zo’n beetje ongeacht wat het zou zijn, en dus zei ik ‘Ja’. Snel 5 setjes kleding gepast en afgekeurd, uiteindelijk redelijk tevreden met een ‘kantoor-outfit’ het huis verlaten. Bijelkaar geraapte lunch in mijn tas. Het werk was aan de receptie van een bedrijf dat kantoor houdt aan South Bank. Voor de ‘bekenden’ van Melbourne. Als ik wat voorover hing kon ik lang de flat kijken waar ik op uitkeek en zag ik de rivier, met aan de overkant het aquarium. Als ik in de vergaderkamer ging staan op het hoekje kon ik de hele South Bank afkijken van de bruggen links tot MCG gebeuren rechts. Het werk was niet moeilijk, eerlijk gezegd vraag ik me af waarom ze nog een receptioniste nodig hadden, maar ik klaag niet. Ik heb een leuke ervaring gehad. Hoofdzakelijk heb ik wat telefoontjes doorverbonden en couriers aangewezen waar de spullen stonden die ze op moesten halen. Mijn collega receptioniste zei om 11.30 tevreden dat ze de post had gedaan, haar tijdlijsten had bijgewerkt , haar footy-tips (de australianfootbal uitslagen voor dat weekend) had voorspeld, nu thee had en een goed vooruitzicht had naar een middag waarin geen van de vergaderkamers in gebruik was, wat inhield dat er dus ook vrijwel niemand langs de balie kwam en er niets opgeruimd hoefde te worden. Of ik niet even een pauze nodig had/ wilde hebben. Ik zat er net 2 uur en had al 1 telefoontje doorverbonden en 2 kopjes thee gehad, ik ben dus maar even naar de wc gewandeld.
Om 4.30 mocht ik weer naar huis. Het was een leuke dag, andere omgeving, een goed gevoel. Branko pikte me op vanuit zijn werk, we zijn de kinderen gaan helen en het hele gebeuren gevierd met wat afhaal chinees.
Daar nog een leuk gesprek gehad met de mensen die de plek runnen. Ze wonen hier nu 3 jaar en hadden moeilijk kunnen wennen. Voorheen zaten ze in Spanje en daar liepen ze zo naar buiten en kon je gezelligheid vinden en een biertje nemen met wie – en waar dan ook. Nu zitten ze een stuk buiten het uitgaansgebied min of meer in een buitenwijk (net als wij) en da’s anders.
Ik vond het een leuk verhaal; een chineesrestaurant houder die gezelligheid zoekt in een uitgaansgebied iets dat niet in het hokje paste waarin in chineeserestauranthouders had geplaatst (kennelijk). De man kwam uit HongKong, misschien verklaard dat wat meer.
(op de foto kan je het kantoor zien, boven de vlag die je vindt boven de groene boei)