Archief voor categorie Ditjes en Datjes

Het is zover, we hebben eindelijk ook maar eens de stap gewaagd naar een ECHTE blog. Het bleek dat onze web-plek-leverancier al tijden de mogelijkheden hiervoor levert, dus we doen het maar eens op deze manier.

Als het goed is zullen de verhalen voortaan ook per categorie te doorzoeken zijn, en we kunnen nu vanaf overal de boel bijwerken… eens zien wat het oplevert ;)

Ik heb net Nanette’s post over afgelopen week een beetje onder handen genomen om te kijken of het kon. En jawel: het kan.

Een aantal van de dagen staan nu op de dag van de aktiviteit gepost, en het weekoverzicht staat op vorige week vrijdag. Dus lees de teksten die Nanette heeft gemaakt hier onder op de pagina, en kijk even verder als je posts tegenkomt die je al gelezen hebt. Er komt misschien nog meer leuks!

(sorry Nanette, ik moest het even proberen) :oops:

Ik zat wat rond te kijken met Google Earth en ineens ontdekte ik dat het mogelijk is om op diverse plekken op de sattellietfoto’s te klikken en een foto te zien die iemand gemaakt heeft op die plek.

Ik vond het een leuke manier om weer even op bezoek te gaan in Delft, of Melbourne te bekijken.

Kijk zelf eens hier op de site van Panoramio.

Afgelopen week was het ‘s ochtends echt behoorlijk fris in huis toen ik met een van onze twee verkouden kinderen beneden kwam (17 graden ofzo) dus was officieel de winter begonnen: De verwarming ging aan.
Nanette kwam even later met een tevreden grijns naar beneden:”Dat is lekker warm zeg!”

Zondag 29 april 2007
De dag begon met regen maar deze trok weg, richting het oosten. En wij trokken ook richting het oosten. De ‘fietsvereniging’ van Branko’s werk had eindelijk iets georganiseerd.  Een fietstocht.  De keuze was 50, 30 of 10 km. Met aan het eind, om 12 uur een bbq.   We hadden de inschrijving laten verlopen (slecht weer  in de voorspelling, te lang voor de kinderen om in de fietskar te zitten, zeker zo vlak voor middagslaapjes tijd, etc. We hadden duizenden excuses).  Toch zijn we gegaan. Maar alleen naar de bbq. Ongeveer de helft van de aanwezigen had deze optie gekozen.
We hebben een erg leuke zondag gehad, mooie tocht erheen, de regen viel voor of achter  ons en heel soms tijdens het  rijden. Een leuke gezellige familie dag hebben we ervan gemaakt.

 

 

Maandag 30 april,
Maandag: opvang. Bij het ophalen nog een  tijdje buiten bij de auto met 1 van de begeleidsters gepraat, ze is net nieuw in de groep van W&M en vertelde dat W&M haar vriendjes zijn, ze mag tussen ze in zitten, ze vertellen verhalen en gniffelen wat af.

Dinsdag 1 mei,
Nanette, Warrun en Max hadden een redelijk gewone dag. Parentgroup in het park, slaapjes, wandelingetje. Noem maar op.

Woensdag 2 mei,
Helen is deze kant opgekomen en we hebben de ochtend in het park doorgebracht. John is voorover van zijn loopauto gevlogen en heeft een mooie schram over zijn hoofd lopen.

Donderdag 3 mei,
Het regent! Branko gaat niet met de fiets naar kantoor, toch wel, nee niet, wel, niet…. we kwamen er niet uit. Uiteindelijk om 10 voor 9 de knoop doorgehakt. Hij wilde wel fietsen maar als hij ging fietsen zou hij wel heel laat op kantoor aankomen. Warrun, Max en ik (Nanette) hebben hem weggebracht. Hierna waren we niet meer op tijd voor Mainly Music maar wel voor het kopje koffie met Michele, Jake en Amber. De tijd die we moesten wachten hebben we wat boodschapjes gedaan.
‘s Middags zijn we naar het aquarium gegaan, vrij laat waren we er, om een uur of 4. Ze zijn tot half 7 open geen probleem, helemaal geen probleem er was bijna NIEMAND het was bijna griezelig leeg. Max heeft een hele tijd bij de bak gestaan waar nemo’s en Dori’s inzitten. Warrun was wat ongeduldiger en ging ook de rest bekijken. Na het bezoek waren we zo dichtbij Branko’s kantoor, en het was ook weer begonnen met regenen, dat we hem maar op zijn gaan halen.

Vrijdag 4 mei,
De kinderen naar opvang gebracht en met Branko doorgereden naar de dokter. Daar was het lang wachten geblazen, een ambulance kwam voor eerdere client (wat is dat toch deze week?) en de dame in kwestie werd afgevoerd. Ze liet een dochter achter, die enigszinds van slag was, om het papierwerk af te ronden.  De dame riep de laatste woorden: “Don’t worry! I’m fine… “en werd toen de ambulance in gedragen.
De dokter vond dat het wel weer tijd was dat Branko zijn ogen liet controleren. Vlakbij was de oogart. Branko ging er alleen heen zodat Nanette aan de opruim en schoonmaak taken kon beginnen. Als snel werd Nanette weer gebeld (ze was net met taak 1 bezig. Nootjes en dropjes kopen in de snoepwinkel en een kopje koffie halen (die is daar erg lekker)). Branko had druppeltjes gekregen en kon niet meer verantwoord de straat op. Ik heb hem opgepikt en samen hebben we gezellig even de groenteboer bezocht. Hierna heeft Branko zijn ‘down-time’ nuttig besteed en een slaapje gedaan. De middag was te kort om nog naar het kantoor te gaan en Branko heeft nog wat uurtjes thuis gewerkt.

De kinderopvang was weer fantastisch. Voor de tweede keer de mededeling dat ze lief leuk en schitterend zijn, zonder speen geslapen hebben en grapjes maken. Normaal wijst Warrun naar Max als iemand Max roept en Max wijst naar Warrun als iemand Warrun roept, gewoon om behulpzaam te zijn neem ik aan, en geen gezeur aan je hoofd te krijgen dat voor je broer bedoelt is zal ook wel meetellen. Vandaag had Max naar Warrun gewezen als ze Max riepen, en ze hadden er allemaal hartelijk om gegiecheld. Het tweelingen spel is begonnen.

Zaterdag 5 mei,
Vandaag pasten we op John terwijl Helen en Martin in de stad met film, lunch en winkelen hun ontmoeting, samenwonen en trouwdag vierden.
Toen ze in de ochtend aankwamen  lagen Warrun en Max net te slapen. Maar al snel hadden ze door dat John er was. Na even buiten spelen en lunch hebben we ze allemaal weer in bed gelegd. Warrun en Max vonden dat niet nodig, maar wij wisten dat ze het best konden gebruiken.
In de middag binnen gespeeld. De drieling kwam net uit bad toen Helen en Martin weer terugkwamen.

Nanette had een druk programma opgesteld voor mijn verjaardag. Het begon al goed, we zouden opstaan en gelijk met de jongens ergens gaan ontbijten. De jongens dachten er anders over en wilde gelijk eten na het opstaan (geef ze eens ongelijk). Het plan werd gewijzigd, en we zouden ergens wat koffie gaan drinken, maar tegen de tijd dat we weg gingen was het zo laat dat we door gingen voor het volgende programmapunt: de jongens even te spelen achterlaten bij Helen, Martin en John.
Nanette en ik zijn toen lekker ergens een lunch gaan nuttigen waarna we de stad in zijn getrokken om een aantal kado’s na te jagen die Nanette niet eerder had weten te krijgen. Erg gezellig met zijn tweetjes, en het is leuk om zo de hele dag door nog kadootjes te krijgen :)

Toen we de auto hadden geparkeerd in de parkeergarage van Crown, zagen we een jongen wat verdacht heen en weer neuzelen in zijn roestige oude auto, dus tegen de tijd dat we op straat liepen kregen de zenuwen de overhand en zijn we de auto gaan verplaatsen. Wie weet zou die onverlaat onze auto wel stelen! (er stonden VEEEEEEEL gescoorde kado's overdagduurdere auto’s naast de onze… maar niet zo mooi als de onze natuurlijk. Die hadden geen uitgekauwde crackers op de vloer liggen).
De verdachte jongen was inmiddels verdwenen en toen we terugliepen merkte we waarom: Hij was aan het werk op de foodcourt om tafels af te ruimen. Die jongen zat dus gewoon in zijn auto te wachten todat zijn dienst begon…. We zijn te wantrouwig voor deze wereld.

in de tramTAART!Na de boodschappen zijn we de jongens gaan halen bij Helen en Martin, waar Helen taartjes had gebakken voor de gelegenheid! ERG goed! Na een kop thee/glas water zijn we op pad gegaan met de tram terug naar de stad alwaar we het Aquarium een half uurtje bezocht hebben. Normaal mag je er na 5 uur niet meer in, maar omdat we lid zijn mochten we wel even een rondje rennen.

tevreden voor de creatieve kado's van W&MDaarna even een hapje gegeten bij de foodcourt waar de verdachte jongen werkt en toen had Nanette nog de optie gepland om vuurwerk te gaan bekijken maar we waren ZO gaar dat we maar lekker naar huis zijn gegaan. Daar nog even gekeet met Warrun en Max en daarna zijn die naar bed gegaan. Op de foto hier rechts staan op de achtergrond de kaarten die Warrun en Max voor me hebben gemaakt bij kinderopvang.
Al met al een geslaagde dag.

Er is een hoop bij te werken

2007-05-22 12-09-36 Aquarium bezoek met Helen John en Courtney.JPGDinsdag 22 mei, De Parentgroup bijeenkomst zou de normale gang van zaken zijn. AquariumGisteravond belde Helen dat ze weer een dinsdag voor Courtney ging zorgen en samen vonden we de weersverwachting niet een erg aangenaam vooruitzicht om de ochtend in een park door te brengen.
We zijn naar het Aquarium geweest. En erg veel pret gehad. Zo kan je als je op het terrasje zit allemaal trams en treinen zien. En aan het eind (voor mensen die het gebouw kennen) werd niet doorgerend naar het speelplaatsje maar hebben we naar een duiker gekeken die uitleg gaf vanuit het grote aquarium.

2007-05-22 16-22-52 Haai en Nemo sokken aan.JPGZondag 20 mei, We hebben het weken en dagen lang beloofd en gingen het ook waarmaken we gingen weer zwemmen met de jongens. Helaas ging Warrun met zo’n vaart door de zwemluiers heen dat de pret al snel over was.
Omdat we in de buurt waren en het achterlicht van de auto kapot was naar de winkels gereden om een nieuw lampje te halen. Naast de autowinkel zit een babywinkel met een thomas de trein speeltafel en nog wat andere speeldingen. Dat gaf ons ruim de tijd om te winkelen en diverse artikelen te bestuderen. 2007-05-20 17-17-16 Film kijken met Branko.JPGUiteindelijk zijn we zo lang weggeweest dat we besloten om de kinderen niet meer in bed te stoppen, of dat echt verstandig was…..
Branko heeft met de kinderen ‘s middags film gekeken of ze waren best moe of het was eng, ze zaten met zijn drieen tegen elkaar aan gekleeft.

nt-bunk-3-way-convertable.jpgZaterdag 19 mei, De ochtend hebben we weer besteed aan het bekijken en uitzoeken van kinderbedden. En we hebben besloten! Nu nog alleen besluiten in welke winkel we het bed gaan kopen.

Vrijdag 18 mei, Branko brengt de jongens naar opvang. Ik zit in pyjama nog te ontbijten, en naar binnengekomen e-mails te kijken als mijn mobiel gaat. ” De jongens!, ze zijn toch niet ziek” gaat er gelijk door mijn hoofd. Gevolgd door allemaal scenario’s wat er kan zijn, hoe ik ze op kan gaan halen, of ik Branko zal bellen omdat hij de auto heeft enz.

Tot mijn verbazing is het het bureau waar ik maandag langs was geweest. Ze hebben voor vandaag iemand nodig voor bij de receptie, of ik kan. Nu had ik bedacht dat ik geen nee zou zeggen tegen werk, zo’n beetje ongeacht wat het zou zijn, en dus zei ik ‘Ja’. Snel 5 setjes kleding gepast en afgekeurd, uiteindelijk redelijk tevreden met een ‘kantoor-outfit’ het huis verlaten. Bijelkaar geraapte lunch in mijn tas. Het werk was aan de receptie van een bedrijf dat kantoor houdt aan South Bank. Voor de ‘bekenden’ van Melbourne. Als ik wat voorover hing kon ik lang de flat kijken waar ik op uitkeek en zag ik de rivier, met aan de overkant het aquarium. Als ik in de vergaderkamer ging staan op het hoekje kon ik de hele South Bank afkijken van de bruggen links tot MCG gebeuren rechts. Het werk was niet moeilijk, eerlijk gezegd vraag ik me af waarom ze nog een receptioniste nodig hadden, maar ik klaag niet. Ik heb een leuke ervaring gehad. Hoofdzakelijk heb ik wat telefoontjes doorverbonden en couriers aangewezen waar de spullen stonden die ze op moesten halen. Mijn collega receptioniste zei om 11.30 tevreden dat ze de post had gedaan, haar tijdlijsten had bijgewerkt , haar footy-tips (de australianfootbal uitslagen voor dat weekend) had voorspeld, nu thee had en een goed vooruitzicht had naar een middag waarin geen van de vergaderkamers in gebruik was, wat inhield dat er dus ook vrijwel niemand langs de balie kwam en er niets opgeruimd hoefde te worden. Of ik niet even een pauze nodig had/ wilde hebben. Ik zat er net 2 uur en had al 1 telefoontje doorverbonden en 2 kopjes thee gehad, ik ben dus maar even naar de wc gewandeld.
Om 4.30 mocht ik weer naar huis. Het was een leuke dag, andere omgeving, een goed gevoel. Branko pikte me op vanuit zijn werk, we zijn de kinderen gaan helen en het hele gebeuren gevierd met wat afhaal chinees.
Daar nog een leuk gesprek gehad met de mensen die de plek runnen. Ze wonen hier nu 3 jaar en hadden moeilijk kunnen wennen. Voorheen zaten ze in Spanje en daar liepen ze zo naar buiten en kon je gezelligheid vinden en een biertje nemen met wie – en waar dan ook. Nu zitten ze een stuk buiten het uitgaansgebied min of meer in een buitenwijk (net als wij) en da’s anders.
2007-05-22 11-45-47 Aquarium bezoek met Helen John en Courtney.JPGIk vond het een leuk verhaal; een chineesrestaurant houder die gezelligheid zoekt in een uitgaansgebied iets dat niet in het hokje paste waarin in chineeserestauranthouders had geplaatst (kennelijk). De man kwam uit HongKong, misschien verklaard dat wat meer.
(op de foto kan je het kantoor zien, boven de vlag die je vindt boven de groene boei)

Door de weken heen verzamelen er zich stukjes papier rond de computer met zaken en dingentjes die we willen melden. Meestal heeft het met de kinderen te maken:

Aller eerst de moederdagcadeautjes van de kinderen.
De juffen van childcare verontschuldigden zich dat ze de jongens niet leuker op de foto hadden gekregen.

Al weken zegt Max ‘Wat is dat’ en wijst dan op iets. Dit kan vanalles zijn, nieuwe dingen maar ook oude dingen die hij al duizend keer is tegen gekomen. HIj wil dan de naam weten en als we zeggen wat het is, herhaalt hij het ook langzaam alsof hij het op slaat. Sinds een week of 2 is Warrun dit ook gaan doen.
Iets anders dat we geregeld uit 1 van de 2 monden horen is “Wat yu doe-ing?”

Zo zijn de jongens ook met kleuren bezig. Max noemt alles blauw, ik denk dat dat het enige is dat hij goed kan onthouden, het woord dan. Warrun roept alleen heel hard ‘Nee, blauw!’ alsof hij wel weet wat het moet zijn.

Branko laat de jongens af en toe in het weekend zelf uitkiezen wat ze willen dragen. HIj begeleidt het wel een beetje zodat het allemaal toonbaar blijft. Max zal steenvast zijn ‘Nemo-sokken’ kiezen. Zijn die er niet dan wil hij zijn haai-sokken. Willen ze allebij de Nemo sokken dan doen we het zo.

Warrun wordt nu door de jongens zelf ook Warrun genoemd. ‘Warrlun’

De jongens worden in 2 talen opgevoed, zeker nu ze ook bij de opvang zijn. Resultaat: Warrun verteld Max dat hij niet in bed heen en weer mag springen (eng.: jumping around ): ‘NO Springing!’

In 1 van de verhaaltjes van Branko was al te lezen dat de handdoeken van de jongens zeer in de smaak vielen bij andere zwembadgasten. Zelf vinden ze ze ook erg leuk en de kans is groot (het is gebeurd!) dat als ze de handdoeken spotten ze ze gelijk aan/om willen en ik door de winkelstraat loop met een krokodil.

Tijden geleden hebben we stevige winterschoenen gekocht. Thuis vertelden we dat het mooie schoenen waren. Enige weken later waren we weer in de winkel, het was uitverkoop en ik wilde nog een paar schoenen die versleten konden worden op de loopauto’s. Branko probeerde de jongens zo ver te krijgen wat paren te passen, ‘vind je dit geen mooie schoenen?’ “nee, mooie schoenen”, zei Max en wees naar het paar in het rek dat hetzelfde was als zijn paar. Om het kracht bij te zetten hield hij ook zijn eigen voeten omhoog.

Gisteren dacht ik leuk even wat anders te gaan spelen met de jongens. Ik had een hele uitgebreide treinbaan in de huiskamer gemaakt. De ruimte op de grond in hun speelgedeelte was nu leeg en ik wilde daar het badje met de ballen neerzetten. Grote paniek. De trein moest terug!
Vervolgens wist Max me met veel gebaren en ‘this way, this way’ duidelijk te maken dat de ballen MET badje in de voortuin hoorden. (Het is echt maanden geleden dat we daar ermee gespeeld hebben. Ik ben eerlijk gezegd erg verbaasd dat ze dat nog weten.)

De verhouding met Jake en Amber is speciaal. Ze spelen heel anders met elkaar dan W&M met bijvoorbeeld John spelen. Ook van Michele hoor ik dat Jake en Amber helemaal niet met andere kinderen spelen (die op bezoek komen, of nog erger. Gaan speelgoed verstoppen als ze horen dat er kinderen op bezoek komen). Maar met z’n vieren kunnen ze het heel goed vinden. Ze zijn alle vier vrij rustig met een lief karakter, misschien ligt het daar aan.
Op straat hebben we af en toe een lieflijk tafreel als ze besluiten hand in hand te lopen. Niemand kan er meer langs, toch krijgen ze meestal alleen maar vertederde blikken. 4 van die kleintjes hand in hand naast elkaar, pratend en met een duidelijk doel voor ogen.

Naast de Thomas de treinset hebben de jongens ook dvd’s van Thomas. Dit zijn allemaal korte verhaaltjes, gefilmt met dezelfde soort treintjes.
Op een gegeven moment speelden de jongens met de treintjes zoals ze dat doen, hoofd op de grond en de trein voor de ogen langs laten rijden, door schuiven, verder rijden. ‘This way’ roepen zodat de ander aan de kant gaat, als de ander dat niet wil roept die ‘ NO, this way’ terug en wijst dan de andere kant op. Dit waren ze weer aan het doen maar dan met een blokje zilver voor de trein uit duwend. (dit blokje is de inhoud van 1 van de wagonnen met afvalijzer). Branko wist wat ze deden. Ze speelden de dvd na. Daar hebben de treinen als het sneeuwt een schuiver voor de trein gemonteerd en dat hadden ze nu zelf nagemaakt.

Donderdag was duidelijk een dag van het ‘soms zit het tegen’ type:

2007-06-14 21-26-32 foute bed van de jongensDonderdag was het bed van de jongens, eerder dan verwacht binnen gekomen, maar bij het uitpakken bleek het het verkeerde bed te zijn.

 Er is een recall geweest van een aantal treintjes van de Thomas the Tank Engine wooden sets, waar Warrun en Max zo graag mee spelen, vanwege lood in de verf die in een bepaalde serie is gebruikt.image

De batterijoplader die ik voor mijn verjaardag heb gekregen van mijn schoonouders waar ik zo vreselijk blij mee ben (hierover later meer) begint raar te doen.

Vrijdag was een dag van het ‘soms zit het mee’ type:

Het bed is vandaag alweer opgehaald en de nieuwe moet maandag naar ons toe worden gestuurd.2007-06-15 22-40-37 Lacrosse BC-900 battery Charger

De treinen die de jongens hebben komen allemaal uit een grote set en die zijn ergens ander gemaakt en dus onschadelijk.

De batterijoplader deed wel raar maar niet schadelijk, hooguit vreemd.

2007-06-23 13-33-55 nieuw Indoor play center Helen had ons 2007-06-23 13-04-57 nieuw Indoor play center crpde ‘belangrijke informatie’ doorgespeeld dat er net ver van Prahran Market een speelcentrum geopend werd. De opening werd gevierd met een zweefmolen, boerderijdieren, en een gratis  bezoek aan het centrum.
Wij zijn er ook heen geweest, zo kon 2007-06-23 13-35-08 nieuw Indoor play centerBranko een indoor playcentre zelf meemaken (de volgende dag liep hij nog krom na al het klimmen en  glijden en door de gangen van 1,50 m. hoog lopen. ).
We hoefden maar 1x met Max mee naar boven te lopen voordat hij zelf rondrende, de kortste weg kende, naar beneden gleed en weer naar boven rende. Eventuele hindernissen (kinderen) omzeilend of misschien zachtjes aan de kant duwend. Warrun wilde liever samen met papa naar beneden glijden. Niet heel gek de baan was erg glad.

2007-06-23 12-23-39 aaien van beestjes (Max in groen) Ook2007-06-23 14-00-26 Warrun aait doggie heeft Branko gezien hoe lief de jongens omgaan met de boerderijdieren. Bij dit evenement stond dezelfde man die iedere dinsdag in Prahran market staat, erg bekend allemaal voor de jongens.

 

Nieuw was de zweefmolen, de jongens konden er uren naar turen. En iedere keer kwam er een zeer stellig NEE uit als we vroegen of zij misschien mee wilden zwieren.

foto’s:
Warrun, Max en Branko klimmen naar boven.
Warrun met de blokjestrui
Allemaal op de glijbaan,  Max halverwege Branko en Warrun boven aan
Warrun zit bij het konijn, Max aait
Warrun en de hond.