Branette's Dagboek

Tja het is alweer een week geleden, vorige week dinsdag 1 Mei. Ik was een beetje laat voor ‘mijn’ wekelijkse vergadering met het controls-team, dus ik rende het kantoor binnen en mijn telefoon begon te piepen dat ik over 15 minuten een vergadering had.

Ik zette mijn telefoon uit, maar het gepiep ging door uit een van de douchecabines waarvoor ik me wilde gaan omkleden. Vervolgens hoorde ik gestommel en ineens komt mijn baas uit die douchecabine rollen op de grond. Ogen wijd open en hij reageerde nergens op. Ik schrok me het apelazerus, maar gelukkig klopte zijn hard nog. Nadat ik om een ambulance geroepen had flink tegen hem zitten brullen todat hij reageerde, en gelukkig was dat redelijk snel (al voelde het heeeel lang). Toen ik hem weer op een bank had gehesen zelf een ambulance gebeld. Wat bleek: hij was die ochtend flink van zijn fiets gestuiterd (tegen een voetganger aangereden) en hij was wat duizelig geworden in de douche, dus hij was even gaan zitten. Blijkbaar mocht dat niet baten en was hij toch nog tegen de deur in elkaar gezakt.

Nadat ik zijn tas had ingepakt en hem in zijn kleren had gehesen werd hij afgevoerd per ambulance. Ik maakte me zorgen over een hersenschudding, maar ‘gelukkig’ was het alleen een gebrek aan medische opvoeding: Hij had een shock van de val, en dat gecombineerd met een lage bloeddruk van nature, een fit lichaam en een warme douche maakte de bloeddruk gewoon net even te laag.

Ikzelf was aardig ‘shaky’ na deze gebeurtenis, en uiteraard veel te laat voor mijn vergadering (en de rest van het team heeft het zonder mij maar niet gedaan…)

Inmiddels gaat het wel weer aardig met mijn baas, hij mocht diezelfde middag weer naar huis, maar hij is nog wel een beetje licht in zijn hoofd af en toe. Hij is ook volstrekt afgeknapt op fietsen. Hij is nu al 4 keer hard van zijn fiets gestuiterd ‘s ochtends en zoals hij zei: “In the morning, I’m a vegetable”, en tja, dufheid is niet geweldig als je op een fiets zit.

Maandag 7 mei: over 5 dagen is Branko jarig en ik heb nog geen presentjes voor hem in huis. Geen nood, ik heb een goede wensenlijst, een auto, een hele dag om te winkelen en genoeg winkels om te bezoeken.
De eerste 2 uur het heerlijke gevoel van winkelen, slenteren en rondneuzen.
De volgende 2 uur de gewaarwording dat als Branko iets van chocolade zou willen, hart-vormig en met roze linten dat ik dan zo klaar zou zijn. (Dat krijg je zo vlak voor moederdag)
De laatste 2 uur; 2 dozen luiers gekocht (M&W gaan nu naar een maat groter!), 2 broeken voor de jongens (de eerste keer dat ik maat 3 koop!) en cadeautjes gekocht voor anderen die de komende maand jarig zijn. Sorry Branko volgend jaar meer geluk!

Dit brengt mij op verjaardagen. We hebben net wat kinderfeestjes gehad en jarig zijn en op verjaarsvisite gaan is toch anders aan deze kant van de wereldbol.
Ten eerst kaarten. Ik stuurde in Nederland kaarten ipv bezoek of als bezoek en verjaardag uit elkaar lagen als felicitatie. Hier wordt de verjaardagskaart OP het cadeau geplakt en HELEMAAL volgeschreven met een verhaaltje met de hartelijkste wensen, een vrolijke draai en een mooi verhaaltje.
De verjaardagstaart: Deze wordt zo’n beetje als laatste geserveerd, vlak voor het eind van het feestje.
En als dank voor je aanwezigheid en je (onuitgepakte) cadeautje krijg je (ik heb het nu over kinderfeestjes, ik weet niet bij welke leeftijd dit ophoud, we zullen zien) een cadeauzakje voor op de terugreis en de dagen erna. Meestal zit er snoepgoed in en een klein speeltje als een stuiterbal, plastic mondharmonica etc.

Nanette had een druk programma opgesteld voor mijn verjaardag. Het begon al goed, we zouden opstaan en gelijk met de jongens ergens gaan ontbijten. De jongens dachten er anders over en wilde gelijk eten na het opstaan (geef ze eens ongelijk). Het plan werd gewijzigd, en we zouden ergens wat koffie gaan drinken, maar tegen de tijd dat we weg gingen was het zo laat dat we door gingen voor het volgende programmapunt: de jongens even te spelen achterlaten bij Helen, Martin en John.
Nanette en ik zijn toen lekker ergens een lunch gaan nuttigen waarna we de stad in zijn getrokken om een aantal kado’s na te jagen die Nanette niet eerder had weten te krijgen. Erg gezellig met zijn tweetjes, en het is leuk om zo de hele dag door nog kadootjes te krijgen

Toen we de auto hadden geparkeerd in de parkeergarage van Crown, zagen we een jongen wat verdacht heen en weer neuzelen in zijn roestige oude auto, dus tegen de tijd dat we op straat liepen kregen de zenuwen de overhand en zijn we de auto gaan verplaatsen. Wie weet zou die onverlaat onze auto wel stelen! (er stonden VEEEEEEEL duurdere auto’s naast de onze… maar niet zo mooi als de onze natuurlijk. Die hadden geen uitgekauwde crackers op de vloer liggen).
De verdachte jongen was inmiddels verdwenen en toen we terugliepen merkte we waarom: Hij was aan het werk op de foodcourt om tafels af te ruimen. Die jongen zat dus gewoon in zijn auto te wachten todat zijn dienst begon…. We zijn te wantrouwig voor deze wereld.

Na de boodschappen zijn we de jongens gaan halen bij Helen en Martin, waar Helen taartjes had gebakken voor de gelegenheid! ERG goed! Na een kop thee/glas water zijn we op pad gegaan met de tram terug naar de stad alwaar we het Aquarium een half uurtje bezocht hebben. Normaal mag je er na 5 uur niet meer in, maar omdat we lid zijn mochten we wel even een rondje rennen.

Daarna even een hapje gegeten bij de foodcourt waar de verdachte jongen werkt en toen had Nanette nog de optie gepland om vuurwerk te gaan bekijken maar we waren ZO gaar dat we maar lekker naar huis zijn gegaan. Daar nog even gekeet met Warrun en Max en daarna zijn die naar bed gegaan. Op de foto hier rechts staan op de achtergrond de kaarten die Warrun en Max voor me hebben gemaakt bij kinderopvang.
Al met al een geslaagde dag.

Het was vanochtend ECHT koud op die fiets. Ik ben niets meer gewend, het was maar 9°C, dus niet eens zo heel koud, maar ik heb toch maar even iets met lange mouwen aangedaan want een t-shirtje alleen is toch iets te gek.

De afgelopen dagen heeft het redelijk wat geregend, maar toch waren alle tunnels nog behoorlijk droog en heb ik de belofte die bij elke tunnel staat nog niet waar zien worden:”tunnel subject to flooding”. Maar vanochtend, lekker zonnetje in de kou, droog weer en ineens staat er een dikke laag water in een van de fietserstunneltjes!

Ik heb er natuurlijk gelijk een plaatje van geschoten. In de middag was de tunnel weer mooi droog en berijdbaar.

Er zijn periodes geweest waarin Warrun en Max nogal verstopt waren en ze gedwongen op de po moesten om daar huilend enorme keutels (ter groote van hun bovenbeen) te produceren.

Die periode is nu duidelijk over. Ze eten vreselijk veel en het eindprodukt komt er in grote hoeveelheden uit. Het is onvoorstelbaar wat ze produceren, ons luierverbruik is ernstig gestegen.

Helaas gebruiken ze de po nu alleen nog maar bij het badritueel, maar niet gewoon overdag, ze geven nog de voorkeur aan een luier. We gaan gewoon proberen ze te overtuigen dat op een po zitten overdag OOK leuk is.

Gisteren was het een mooie regenachtige dag. ‘s Ochtends leunden de bomen flink met de wind mee, en toen ik op mijn fietsje stapte kon ik 45km/uur klokken, terwijl ik normaal toch wel onder de 30km/uur blijf zitten. Prima briesje dus!

In de loop van de dag kwam een fijne regenstorm over de stad zakken (die had eigenlijk in de water ‘catchments’ moeten vallen, maar ala. Ik heb even een stukje van de regenradar van het Bureau Of Meterology geleend om deze bui mooi in beeld te brengen hieronder. Het moment dat het in het midden weer droog was, was precies het moment dat ik naar huis ging fietsen dus ik heb geen druppel gevoeld

het onderstaande ‘filmpje’ is ook hier te vinden.

Sinds ik ben afgestudeerd heb ik altijd al part-time willen werken, maar het is er nooit van gekomen om diverse redenen.

Vanaf vandaag is het anders! Vanaf vandaag hoef niet meer te werken op woensdag! Ik kijk al 2 weken stuiterend uit naar deze eerste vrije dag, en tot nu toe bevalt het uitstekend! 

W&M hebben ons laten uitslapen tot half 8 en daarna heeft Nanette pannenkoeken gebakken die we met zijn vieren in alle rust hebben verorberd. Nanette had vanochtend afgesproken met Helen en Michele dus heb ik de tijd gebruikt om de kinderstoelen en WC’s te boenen en een berg administratie weg te werken. Op dit moment is Nanette naar een intake-gesprek en liggen Warrun en Max lekker te slapen. Als ze zo wakker worden gaan we denk ik lekker in een speeltuin spelen. (alhoewel de jongens wel eens andere ideeen hebben over dat soort dingen)

Het komt er eigenlijk op neer dat we deze vrije dagen betalen van ons pensioen, en vooralsnog heb ik daar geen problemen mee. Ik geniet graag nu van een beetje mijn pensioen terwijl mijn zoontjes nog klein zijn.

Jawel, het is gelukt. Kort nadat de jongens wakker werden kwam Nanette thuis en hebben we gezamelijk gelunched, waarna we samen naar Moonee Ponds Central zijn gegaan. Daar scheidde onze wegen: Nanette ging boodschappen doen en ik ging met Max en Warrun naar de glijbaan in het park. We hebben er ERG veel pret gehad, vooral toen ikzelf ook van de glijbaan ging, en toen het al aardig donker werd besloten we toch maar om terug naar huis te gaan.

Op de terugweg hadden we slechts 1 banaan om te delen en Max en Warrun moesten elkaar steeds helpen herinneren dat ze ‘samen deluh’ moesten. Toen de banaan op was begon Warrun verontwaardigd Max ervan te beschuldigen dat hij nog banaan had maar die niet wilde delen hetgeen tot een zeer komische diskussie leidde in hun eigen taaltje. Uiteindelijk bracht een passerende kat die de kar kopjes gaf genoeg afleiding om de discussie te stoppen.

Ik kan waarlijk zeggen dat deze eerste vrije dag me zeker zal heugen. Het samenzijn met Nanette en de kids is altijd erg leuk, en dit is gewoon helemaal extra! Een soort mini-weekend midden in de week.

Vandaag was mijn tweede woensdag dat ik niet hoef te werken. Het is moeilijk om op tijd weg te gaan op dinsdag, want ik wil toch mijn werk goed achterlaten zodat mijn collegae er goed mee verder kunnen. Nanette belde me gelukkig om me te helpen herinneren naar huis te gaan.

Nanette had met Helen (en John) afgesproken bij the Science Works, en ik ben meegegaan zodat Nanette en Helen even rustig wat tijd met elkaar hadden zonder ogen in hun achterhoofd te hebben. Ik heb me erg vermaakt bij de scienceworks, zowel met de exposities/speeltjes als met de drie rondrennende kereltjes.

Toen de jongens sliepen heb ik even wat spulletjes gehaald bij de plaatselijke bouwmarkt, en de rest van de middag hebben we rustig thuis doorgebracht met het bekijken van een videoband van Pingu die ik van mijn baas had gekregen.

Toen de kinderen vandaag in bed lagen voor hun middagdutje maakte Nanette de opmerking dat ik een beetje een druk programma had afgewerkt met de jongens. Ik realiseerde me dat niet zo, maar ze had wel gelijk, ik heb dan ook haast geen tijd gehad om foto’s te maken. Maar ik loop op de zaken vooruit.

Nanette heeft een plan gemaakt voor dit weekend: zij mocht vandaag uitslapen en in ruil mag ik morgenochtend in de auto slapen op weg naar de treintjes, maar ik loop alweer op de zaken vooruit. Vandaag stond ik samen met Max op en toen we lekker zaten te ontbijten riep Warrun dat hij ook wel wat lustte, dus hebben we er een trio van gemaakt. Toen het ontbijt op was zijn we vertrokken, per tram, naar het CBD (Central Business District = centrum). Dat is alvast uitje 1.

Daar aangekomen zijn we een richting het Melbourne Aquarium gelopen, maar op het laatste moment besloot ik dat het leuk zou zijn om even boven in de Rialto Towers te gaan kijken (de een-na hoogste toren met observatiedek in Melbourne) omdat het een beetje mistig was. Dat was uitje 2. Onderweg naar boven moesten we 3 roltrappen trotseren, en beide jongentjes werden per trap enthousiaster en moediger (hetgeen later weer bleek in het aquarium, maar ik loop weer op de zaken vooruit). De roltrappen waren uitje 3. Boven aangekomen keken de jongens heel enthousiast naar een paar passerende treinen en riepen daarna in koor:”Shoes uit!”. En ach ja, er ligt tapijt dus watvoor kwaad kan het… Nou… zonder schoenen rent het lekkerder, en bij de Rialto Tower kan je zo lekker rondrennen… Ik had wel van tevoren gezegd dat als ze er genoeg van hadden en ze gingen rennen, ze 2 rondjes mochten rennen en we dan naar het aquarium zouden gaan. Dus na 1 rondje zijn ze verder alleen nog maar heen en weer gaan rennen… stelletje wijsneuzen. Ze hebben vooral pret gehad op de banken en de vloer van het rustige observatiedek, met worstelen, rollen en rennen.

Met wat moeite (en een kleine lading poep later) heb ik ze ervan weten te overtuigen dat we echt even naar het Aquarium zouden gaan (toch het hoofddoel van de expeditie, dacht ik) en dat zou uitje 4 worden. Bij het aquarium ging Max me enthousiast zijn favoriete dingen laten zien tot ik hem er op wees dat er een mens in een van die tanks stond bij de cuttlefish. Hij remde hard en ging gehypnotiseerd staan kijken. Normaal doen die beesten niets, maar als iemand bij ze gaat staan rondstampen is het blijkbaar een ander paar mouwen. Hierna was hij zo van slag dat hij zelfs niet meer bij Nemo ging kijken maar bij de zeedraken en de informatie computer.

Toen we een verdieping hoger waren aangekomen ontdekte ze een roltrap waar ze niet weg te sleuren waren, dus gaf ik ze maar een autotje en liet zien dat als je die er tegen aan houdt, de wielen gaan draaien = succes. We hebben later nog wel iets van het aquarium gezien maar dat was lang niet zo mooi als die roltrap.

Na veel moeite, toen de vermoeidheid begon toe te slaan, kon ik Warrun en Max verleiden met me mee te gaan naar huis met het vooruitzich van een stukje peer. De trams kwamen zo snel opdagen dat ik de peer maar in de tram heb geserveerd.

Vlak voordat we thuis waren werden de jongens enthousiast besprongen door een prachtige jonge hond, waarna ze vol verhalen Nanette begroetten. Ik geloof dat ze haar een nauwkeurig verslag in 3 seconden hebben gegeven van de ochtend, maar dan moest je het verhaal al wel kennen

Maandag 18 juni : Bezoek!
De jongens hadden een koe op bezoek bij de opvang om het verhaal over melk, melken en karnen te versterken. Nanette ging bij de tandarts op bezoek en Ellen (Branko’s nicht uit Bayview house) kwam bij ons op bezoek. (Ik zal eens navragen of Branko soms ook iemand op bezoek had op zijn werk, toen hij daar uiteindelijk aan was gekomen na zijn oogcontrole deze ochtend.)

Het is gemeen, maar een ochtend lijkt niet zo vroeg als je je bij het opstaan realiseert dat iemand (in dit geval Ellen) al lang op moet zijn omdat haar bus over 30 min. richting de grote stad vertrekt.
Na de tandarts trof ik Ellen in de stad. Branko had haar al mobiel gesproken, er was een schietpartij geweest in de stad en men werd aangereden om 3 straten te mijden. Gelukkig lagen onze plannen in andere richtingen en we zijn lopend, trammend en bussend rondgetrokken tot we met een kopje thee bij ons thuis zaten. Niet lang hierna gingen we de kinderen ophalen. Branko was ook naar de opvang gekomen en zo stonden daar drie volwassenen te wachten tot 2 kinderen klaar waren om naar de auto te lopen. De avond werd afgesloten met een heerlijke take-away japanse maaltijd.

Dinsdag 19 juni, Heb je dat echt nodig?
Uitslapen is een onbekend woord voor Warrun en Max en daarom voor iedereen die hier in huis verblijft. Ellen moest bezocht worden in de vroege ochtend, maar dat werd voor haar niet beloond met een ochtend knuffel. Terwijl Branko aan het werk was togen Ellen, Max en Warrun en ik naar IKEA. Ooit heeft iemand mij verteld, als je heimwee krijgt (zeker iemand uit Delft ) dan ga je gewoon naar IKEA. Dat ziet er overal hetzelfde uit en je weet dus niet meer dat je niet meer in IKEA-Delft zit.
Ik weet niet of het waar is. Misschien kwam ik niet genoeg bij Ikea. Ik kijk mijn ogen uit daar. Altijd iets nieuws, altijd iets dat practisch lijkt, altijd iets dat naar je schreeuwt dat je het nodig hebt. Het viel mee dit keer.

Met 6 nieuwe glaasjes, een 2-dollar ontbijt, wat video een glijbaan en een krijsende Warrun achter de kiezen zaten we weer in de auto. Richting bed, voor de kinderen dan, wij volwassenen hebben het gewoon heel rustig aan gedaan deze middag. Om vier uur hebben we Ellen bij het busstation afgezet en dat was het weer voor het bezoek.
De avond was nog even snel, Nanette ging op John passen, vertrok om 6:15 (3 minuten nadat B. thuis kwam) was om 6: 30 bij Helen en John. Helen vertrok om 6:30 + 5 seconden om precies op tijd te zijn bij de bios waar haar man Martin heel practisch voor 7 uur een film had geboekt.

Woensdag 20 juni, Niet zo koud als gisteren en ook eigenlijk ook geen regen.
Branko’s derde woensdag zonder werkverplichtingen. Alweer naar Scienceworks. Dit keer met Helen + John en Michele + Jake & Amber.

Na we de monsters-tentoonstelling hadden bezocht en daar wat papieren monster inelkaar hadden geklust was het tijd voor koffie (voor de moeders) en buiten spelen/ klimmen voor de kinderen. Vandaag bleek weer hoe handig een extra paar (Branko) handen is. Hij let op de kinderen, leidt af als er eentje even moet laten horen dat het een eigen wil heeft, doet luiers (van Max en Warrun). Stuurt moeders naar de ‘rust-bank’, en is natuurlijk gewoon enorm leuk gezelschap.

Donderdag 21 juni, “When I beat on my drum… dum die dumm…..”
Mainly Music, Spelen en lunch bij Michele. Een ongelooflijk vriendelijke, meewerkende en leuke dag met de jongens gehad. Vooral de ochtend en het opvallende samenspel met Jake en Amber en Warrun en Max. Wij hoeven totaal niet op te treden, ieder vind zijn eigen plekje en speelgoed om te spelen en af en toe gaan ze naar elkaar om samen te spelen of ervaringen uit te wisselen en ideeen over te brengen hoe je met het speelgoed kan spelen.

Vrijdag 22 juni, Een gewone vrijdag voor Nanette en de kinderen……
…………………………………………………………….Maar niet voor Branko
Hij werd opgehaal (en thuisgebracht) door zijn collega Jose, met wie hij regelmatig ook het fietspad deelt. Jose is altijd vroeg. Hij zou tussen 7 en 7:30 Branko op komen halen. 7:35 was hij hier, tja het is vrijdag he? Met Warrun en Max bij het hek werd de auto uitgezwaaid. De reden van dit luie gedrag van de mannen was dat op het werk die middag/avond een (thema) barbeque gehouden werd ter ere van de kortste dag. Het thema: De langste zomer dag (op het noordelijk halfrond). Iedereen was gevraagd mee te doen en er waren prijzen voor het mooiste en lelijkste shirt. En er was nog een prijs… voor de beste inzet. En zo kwam Branko thuis met 2 bioskoopkaartjes voor de directorssuite (Directorssuite: “Relax in the exclusive surrounds of Hoyts Directors Suite and enjoy its plush lounge, private bar, tempting menu selection and in-cinema service, all whilst lying back in our luxurious James Moran leather recliners, the ultimate in comfort. It’s the perfect choice for that special date ~ but why not treat yourself and someone you love to a special everyday movie experience?“)
Hij was de enige die en een shirt en een korte broek en teenslippers en een hoed op had. Branko vertelde dat hij aardig wat commentaar kreeg op de echte australische hoed, erg goede touch, vond men. Hij ziet ook dat alle andere dagen dat hij niet fiets, en dus deze zelfde hoed opheeft men kijkt, denkt, en toch maar niets zegt.