Branette's Dagboek

Je hebt dat zo af en toe, tenminste ik heb dat. Dan moet het anders, je schud, je kamt, je spoelt, het is het niet. ‘Doe maar wat anders’, hoe vaak zal een kapper het horen? De mijne hoorde het op donderdag de 19e.

Dit is het resultaat, een heel subtiel kleurtje, af en toe een krul goudkleurig, kort, een matje, een pluk aan de voorkant. Gelukkig is het resultaat duizend keer beter dan de beschrijving. Wij zijn er happy mee.
De foto’s zijn gemaakt op 20 april in de avond.

Maandag 16 april waren de kinderen in opvang, dat staat nog op de oude blog. Het was heel duidelijk dat ze er eindelijk ook eens van de lunch en het diner genoten hadden, normaal proberen ze alleen wat van de morning tea (fruit) en afternoon tea (crackers, brood. scones, zoiets ). Bij thuiskomst werd er altijd flink gegeten bij het diner, dit keer niet. Totaal geen interesse in het eten, ze hadden al gehad.

Dinsdag 17 april hadden we afgesproken bij Prahran market, met name voor de kinderboerderij dieren die daar dan zijn. Zonder fototoestel hadden we het weer erg goed. Konijnen, cavia’s honden, schapen, geiten, zelfs de kip moest geaaid worden (maar die dacht daar anders over).

Woensdag 18 april zagen we Jake en Amber weer eens, in het park. De afgelopen 2 weken waren de schoolvakanties en dan is de vader van Jake en Amber vrij, waardoor hun gewoonlijke programma veranderd.
Zowel Warrun als Max hebben vandaag geheel meegegeten van het eten dat voor ons was. De laatste tijd zet ik wat kleinere gerechten erbij op tafel, om de jongens aan het eten te krijgen en als ze eenmaal eten eten ze ook wel met ons eten mee maar zijn ze nog redelijk kieskeurig. Dit keer aten ze gewoon wat wij hadden, ravioli in een pompoensaus. De komende dagen blijven ze dit mee-eten volhouden kan ik alvast verklappen.

Donderdag 19 april, er is weer Mainly Music! Ook dat is weer terug na de vakantie. Iedere keer de afgelopen 2 weken als we langs het gebouw kwamen waar het is begonnen de jongens erover: ‘MUsimiek’, ‘Dans’. Nu waren we er en ze ‘genoten’; Ze zaten zo op mijn schoot geplakt dat ik geen kant op kon, en deden NIETS. Behalve een stille ‘MORE’ als er even een pauze was tussen de liedjes. Uit de voorgaande weken maak ik toch op dat ze het wel leuk vinden.
Die middag was het occasional-opvang-tijd en zoals hierboven staat, ging ik naar de kapper. Vrij plotseling was dit opeens de laatste keer opvang. Afgelopen week hebben we eens goed nagedacht en vele afwegingen gemaakt.
Feit: we willen meer tijd met elkaar.
Gevolg: we moeten minder ‘vrije tijd (avonden en weekenden)’ besteden aan schoonmaken en klusjes.
Oplossing: een schoonmaker nemen.
Bezwaar: die ene keer dat iemand hier hielp heb ik het een week moeilijk gehad met alle onnozele acties die ze veroorzaakte (doosjes die handig zijn voor wat dan ook weggooien en de deksels bewaren, spullen wegbergen waar ze niet horen vooral op een plek waar ze duidelijk niet horen, etc etc.) Hoeveel hulp is het dus eigenlijk zo’n schoonmaker.
Oplossing 2: De kinderen een hele dag in childcare, wat effectief een halve dag meer is dan ze nu zijn, en iets dat aansluit bij onze ideeen na het gesprek bij de opvang, dat de kinderen er vaker heen moeten omdat er zoveel leuke dingen gebeuren.
Nr. 2 is gekozen. De kinderen staan voor de dinsdag op de wachtlijst, op dinsdag is er moving en grooving bij childcare, waarbij er iemand in de klas komt die met de kinderen gaat moven en grooven (= dansen). Tot die tijd gaan ze op vrijdag en ze beginnen volgende week. Voor Nanette de taak om op die vrijdag (in de toekomst de dinsdag) schoon te maken en boodschappen te doen met de wetenschap dat de kinderen leuk aan het spelen zijn, leren, eten en niet achter een tv hangen.

Vrijdag 20 april: Ceres: CERES is a place which exists to initiate and support environmental sustainability, social equity, cultural richness and community participation (mission statement)
Vast erg leuk voor de schoolklassen die er waren en de duidelijk zichtbare ‘alternatievelingen’ in het cafe gedeelte. Voor mij iets te stoffig, iets te onduidelijk. Waarom kunnen er geen duidelijke paden zijn en rechte hekken en bordjes en duidelijke plattegronden. En meer dieren dan schapen en kippen in het kinderboerderij gedeelte. Met iets meer duidleijkheid is het vast ook ecologisch, verandwoord, vriendelijk en etc. te houden.
De huidige situatie is vast heel natuurvriendelijk, maar niet zo Nanette vriendelijk en ook nog erg stoffig. Helen die mee was met oppaskind Courtney en John was het trouwens wel met mij eens.

Het oppaskind, dat heb ik al eerder gezegd is heel stil en heel rustig, helemaal niet zoals John en Warrun en Max als die bij John in de buurt zijn, had ik al gezegd dat ze heel stil en rustig is?
Ze is net als onze jongens 2,5 jaar oud. Maar zij kan al tot 20 tellen en kent het hele alfabet (hartelijk dank sesamstraat computer spelletje!) uit haar hoofd. John kan enigzins cijfers opnoemen en weet dat letters bestaan. Warrun en Max weten dat je af moet tellen van 3 naar 1 als je bovenaan de glijbaan staat en naar beneden wil en dat als je op de kriebels op de muur wijst of in een boek dat Branko en ik dan verschillende klanken gaan maken.

De jongens doken gelijk in de ecologisch verantwoorde zandbak met ecologisch (kapot) plastic speelgoed. Het dametje wilde niet. “NOoooo”, zei ze steeds als Helen het vroeg. “YEssss”, zei ze toen Helen zei, “blijf je dan bij ons rondhangen en wachten tot wij je vermaken”. Uiteindelijk wilde Courtney wel het heuveltje met traptreedjes opklimmen. Helen en ik stonden even te kletsen dus het duurde even voor we het stille “H’elen, h’elp, I need a hand” hoorde. De prinses kon het trappetje niet meer af… ” Dan moet je maar vanaf hier het alfabet over de speeltuin heen schreeuwen”, zei ik. Tja wat heb je aan het alfabet als je niet kan komen waar je heen wilt…… (ik heb nooit gezegd dat ik een aardig mens was.) Ik heb niets tegen haar hoor, het is alleen zo grappig dat ze ZO anders is dan onze 3 jongentjes en daar lachen Helen en ik hartelijk om (Ik iets harder dan Helen). Zoals blijkt uit de welgeformuleerde zin om hulp spreekt Courtney al heel goed en kennelijk kan ze ‘s avonds vertellen wat ze de hele dag gedaan heeft, dus dat lachen moet maar snel omgezet worden in veelzeggende blikken….

Op vrijdagavond ben ik druk in de weer geweest met meel, eieren, bakblikken en ook wortels en appels. 1 taart zag er verdacht niet helemaal goed uit en hebben we zelf aangesneden, hij bleek prima te zijn maar je kan hem half aangegeten natuurlijk niet meer weggeven, die houden we nu maar zelf. De rest gaat morgen naar Jake en Amber voor hun verjaardagsfeestje.

Zaterdag 21 april, Jake en Ambers verjaardagsfeestje, dinsdag worden ze 3 jaar en dat wordt vandaag gevierd voor de vriendjes en vriendinnetjes. Gelijk met het afleveren van de taart heb ik de balonnen opgehaald en meegenomen. Michele was zeer dankbaar voor alle hulp, ze had me de dagen ervoor al op de hoogte gehouden met haar nachtmarries over het feestje. Veel te veel mensen die op komen dagen, en een ander uiterste: niemand die komt omdat ze 2 uur op de stoep hebben staan wachten tot iemand de bel hoort en maar weer naar huis zijn gegaan.

Branko kwam met Warrun en Max naar het feestje en om 11 uur was iedereen er en kon het spelen beginnen. Eerst buiten spelen, daarna aan tafel voor feesteten, toen verder spelen onderbroken door een verplaatsing van het hele spul naar binnen. De voor de middag voorspelde buien begonnen vroeg, heel on-australisch meestal komen de voorspelde buien helmaal niet, zeker niet vroeger.
(op de foto is Max in het rood te herkennen, klaar om de taart aan te vallen)
Om een uur of 2 waren we weer thuis en konden Warrun en Max alsnog aan hun slaapje beginnen. De rest van de dag hebben we niet veel meer gedaan. Max stond uiteindelijk tevreden zijn ‘cadeauzakje’ af onder de woorden ‘Mo-rgen, meer, Mo-rgen koekie. Lamp uit, Lamp kapot, lamp aan’ (dat laatste ging over de lampen boven de eettafel, de kapotte lamp in de keuken en de lampen aan de ander kant boven de eettafel). ‘Morgen’ blijkt een heel handig woord te zijn de laatste tijd. Ze weten dat het komt, dat het in de toekomst ligt en dat alles wat je afgeeft (en eigenlijk nu wilt hebben, maar niet mag hebben) terug komt.

Zondag 22 april, zijn we naar Science Works gegaan. Dit keer een andere hoek bekeken. Het oude ‘pomp-huis’, de ruimtevaart expositie, de geluid / kleur enz aanraak en speel onderdelen die leidden tot het sport en spel onderdeel waar volop ballen en tests aanwezig zijn. Doodmoe waren de kinderen (vonden wij) en we probeerden ze naar buiten te lokken voor een hapje en drankje voordat we met de auto zouden vertrekken. Eerst nog 5 keer de renbaan overrennen vonden Warrun en Max. ‘Doodmoe’ is kennelijk een knopje dat even omgezet kan worden bij deze kleine mannen.

De jongens lagen weer pas in bed op een tijdstip dat ze anders wakker worden, wat eigenlijk wel goed uitkwam. Om 2 uur gingen ze erin, om half 5 kwamen ze eruit. Met elkaar hebben we gedineerd, daarna lekker gebadderd en toen mochten ze nog even met Thomas de trein spelen, ze waren tenslotte pas net op. Wij hebben leuke gesprekken gehad via Skype met Nederland, en Max en Warrun kwamen ook nog even kijken wie daar aan het praten waren.

Een nieuwe blog. Natuurlijk hebben we overlegd, en ik was het er ook mee eens. Maar nu is hij er… wat nu. Ik moet er mee gaan werken. Werken. ‘Vroeger’ kon ik gewoon tekstjes schrijven, foto’s plakken, hobby-en.
Nu, allemaal veel makkelijker,toegankelijker en toch is het werk, nog even. Het is een barricade, ik wist het niet, maar het blijkt iets houd me tegen.
Ik heb net de foto’s die nog bij de ‘oude’ blog ontbraken toegevoegd (aan de oude blog). Ik heb ook al foto’s van de afgelopen dagen uitgezocht, maar ik weet niet goed wat ik er nu mee moet doen.
Werken, vragen, Branko wakker maken? Nee, ik wacht nog even. Nu moet ik gewoon met mijn kopje thee op de bank gaan zitten en niets doen. Rust.

Max kwam thuis van de opvang met een mooie (persoonlijk geadresseerde enin een dichte enveloppe) brief in zijn tas:

Chest is clear, current no fever, pulse normal, ears and throat not currently infected. Sings are of a viral illness, nothing more serieus at this stage.
Look out for:
- high fevers, not setteling with panadol/nurofen
- Increased work of breathing
- looking generally very unwell
Currently no spedific treatment needed. Pleas seek review if something changes.

Dit met de hartelijke groeten van de arts die wekelijks een bezoek brengt aan het childcare centre en alle kinderen bekijkt waarvan de ouders hebben aangegeven dat ze dit zouden waarderen.

Wij hadden dit aangegeven omdat Max al 2 dagen met een krakende blafhoest inslaapt. We zijn erg blij met deze opvang, niet alleen door de zorg en liefde voor de kinderen, de ruimte en het nette gebouw, de extra’s die geregeld worden (zingen, dansen, de feestdagen van alle nationaliteiten), al het eten dat ze verzorgen en niet te vergeten de luiers. Ze verlenen ook diverse services, de dokter die wekelijks langskomt en waar je aanspraak op kan maken (gelukkig voor ons komt hij op maandagen en konden we er nu gebruik van maken), er komt maandelijks een kapper, er is een stomerij en een strijkservice. Alles wat een druk gezin nodig heeft.

Max vertelde volop over de Yam-Yam het spelen en het slapen (Yam-Yam = eten, ja hij had het weer geprobeerd, geen ontbijt (had hij thuis ook eigenlijk al gehad) nauwelijks morning tea, wel lunch zeker het toetje, ook de afternoon tea en zijn halve bord avondeten had hij op). Alles werd medegedeeld in 1 zin van 5 woorden en werd herhaalt en herhaalt als een langspeelplaat die vast zit. Toch was het leuk om te horen.

De nacht van zondag op maandag was Warrun niet lekker, hij riep ons (Branko ging). Nog net op tijd had Branko hem op de arm zodat alles goed ondergespugd werd. Om van de schrik te bekomen en de juiste medicijnen te halen en Max niet wakker te maken (ze slapen in 1 kamer ‘s nachts) hadden we Warrun in mijn bed gelegd. Toen alles tot rust was gekomen had Warrun het helemaal uitgedokterd. HIj bleef daar liggen. Mama kon links naast hem (wat er op neer komt dat ik in Branko’s bed lag) en Branko kon na even navragen dan wel aan de andere kant. We keken, we maten, 10 cm en een zij-tafeltje van 30 x 30 cm. Branko koos eieren voor zijn geld en ging naar het logeerbed.
Die nacht kon ik half slapend verschillende keren Warrun geruststellen en tot 2 keer toe rechtleggen zodat er geen tenen meer in mijn buik prikten. Branko sliep uiteindelijk redelijk nadat hij de goede kant van het logeerbed had gevonden. (En hij sliep nog beter de volgende dag weer terug in zijn eigen bed, dat waardeerde hij opeens weer veel meer).

De nacht van maandag op dinsdag, om 5 uur tref ik Max staand in zijn bed aan, pratend over pindakaas (dat betekend ontbijt, brood, en niet altijd dat er ook echt pindakaas op het brood moet). Moeder zijnde, en ook nog van 2 kinderen komt het gelijk = gelijk opborrelen en zonder proberen of zijn eigen bedje nog voldoet** neem ik hem mee naar mijn bed.
De kinderen liggen tussen 6 en 7 in de ochtend wel vaker even bij ons in bed terwijl wij wakker proberen te worden. Warrun ligt dan bij mij, eerst wat te doezelen, later wat te praten of te kjken, beetje spelen met een knuffel tot het tijd is om op te staan. Max ligt dan bij Branko. Nu lag Max dus bij mij en niet tussen 6 en 7 terwijl we wakker werden, na vanaf 5 uur terwijl we allemaal nog probeerden te slapen. Ik moet zeggen ik begrijp Branko gelijk helemaal dat hij het niet rustgevend vind zo’n ochtend met de kinderen. Max is niet alleen een draaikont (zie een veel eerdere blog) hij heeft ook nog eens onrustige benen. Constant wiebelen zijn tenen, flexen zijn voeten en bewegen zijn benen. Ik weet zeker dat zijn hoofd, armen en bovenlijf  sliepen maar de rest….. ik werd er helemaal moe van. Zelfs met me rug naar hem toe liggen motiveerde hem niet om stil te liggen,  het was een nieuwe uitdaging om zijn voeten in en uit en in en uit en in en uit en in en uit mij pyjama broek te frommelen.

De rest van de dag is Max wel echt niet lekker geweest, het arme kereltje, een opgeblazen hoofd, al snel was iets te veel en haast niets lukte. Met Warrun ging het gelukkig al weer een stuk beter. Ik verwacht dan ook dat Max morgen weer een stuk beter is, zijn hoest was dat vanmiddag al.

  Ten eerste heb ik mijzelf vandaag zeer geliefd gemaakt door naar mijn zus te bellen om te feliciteren op tijdstippen die voor MIJ handig waren. Tijdverschil was een 2e punt dat alleen overdacht werd, niet naar gehandeld.
Deze ochtend zijn we niet naar mainly music geweest. De kinderen zijn nog te hangerg en aan het herstellen van de ziekte om gezellig tussen een grote groep mensen en kinderen te gaan zitten. 
Wel gingen we boodschappen doen en een kopje koffie drinken met Michele, Jake en Amber.  Dit laatste was kennelijk zo indrukwekkend dat eenmaal thuis alleen nog geslapen werd, zodat er van de middag niet veel meer over was dan voorbereiden voor het avondeten.

De naar-bed-gaan-routine werd opgevrolijkt met wat oortjes.

We hebben afgesproken dat Branko de kinderen 1 dag in de week brengt en ik de andere. Branko had ze (Max dan) maandag gebracht en bracht ze vandaag ook weer, geheel niet volgens ons voornemen, maar het kwam nu eenmaal uit dat dit makkelijk was. De jongens hebben het weer enorm naar hun zin gehad (zie verhaal van Branko). ‘s Avonds om 6 uur stapten ze thuis door de achterdoor terwijl ze volop aan het vertellen waren over ‘ yam-yam, peelen, papa, auto, Elmo maar vooral peelen en yam-yam (vertaling: eten, spelen, papa die ze brengt en haalt, met de auto, en de elmo tas die alleen naar kinderopvang meegaat dus als we die klaarzetten weten ze wat er gebeurd maar vooral over spelen en eten).

Door de voordeur kwamen Mark en Cathel binnen, die wilden nog even ‘dag’ zeggen en de jongens uithoren en hun namen horen zeggen om vertederd te worden.
Twee weken geleden hebben Mark en Cathel definitief hun huis ingepakt, overige spullen verkocht, de ruimte en alle draden en leidingen erheen opgezegd. Hierna volgde een vakantie naar West Australie en nu was Cathel nog heel even hier om wat essentiele zaken (trouwjurk enzo) op te halen voor ze op tijd voor koninginnedag vertrekt naar Nederland. Na wat omzwermingen en de bruiloft op 14 juli zal ze samen met Mark uiteindelijk in augustus een nieuw huis inruimen in Boston.
Mark is nog een paar weken hier en verlaat dan ook het zuidelijk halfrond.

Vandaag was het verjaardagsfeestje van Dhilan. Dhilan met moeder Melissa en vader Bhawin en sinds januari zusje Anika wonen bijna aan het eind van de straat en we komen ze af en toe regelmatig tegen en soms ook weken helemaal niet.
Binnenkort wordt Dhilan 3 jaar en dit werd vandaag gevierd. Het feestje begon om 10.30. Branko had deze ochtend de kinderen onder zijn hoede, Nanette (ik) mocht wat langer in bed blijven (Branko had het ook niet slecht, de kinderen werden wakker om 7.30 uur en Max lag er na een uurtje alweer in (op eigen verzoek)).
Pas om 10.30 begreep ik waarom Branko het niet zo druk had als ik om in de auto te komen en naar de verjaardag te gaan. Hij dacht dat het aan het eind van de straat was. Ik wist dat het ergens in een naastgelegen buurt was.

Het was een erg leuk feestje. In het gebruikte buurthuis was een lange tafel met allerlij lekkers voor de kinderen. Aan het buurthuis was een groot stuk gras met een speel tuintje. Voor wat snacks, een muziek intermezzo en de verjaardags(ijs)taart kostte het steeds erg veel moeite om de kinderen uit de speeltuin naar het buurthuis te krijgen. Maar het lukte iedere keer weer. En als het niet lukte, ook geen kind overboord.
De middag werd door Warrun weer voor het grootste gedeelte gebruikt om te slapen. Branko is naar de winkels geweest voor de gewone boodschappen en de douche kop + slang (zie zijn post). Max golfde, na een powernap, door het huis met enorme energie afgewisseld door laagte punten waarbij op schoot zitten zelfs niet goed ging naar zijn believen.

Waarom een plaatje van deze meneer? Of is het een plaatje van Michele die bovenaan een trappetje wat water drinkt? Nee het is deze man, de vader van Melissa, de opa van de jarige Dhilan.
Vorig jaar heb ik hem al zeer onbeleefd aangestaard en dit keer heb ik het weer gedaan, iedere keer als ik hem zie moet ik stil staan en kijken / aangapen. En nu zelfs stiekem een foto maken, ik lijk wel een stalker. Wat is er met die man? Waarschijnlijk zal alleen mijn directe familie het antwoord weten. Het IS mijn oude tandarts uit Rotterdam, zo erg lijkt hij erop. En dan denk ik “nee dat kan niet”. “O, misschien is het die vriend van mijn tandarts uit Rotterdam, die wel in Australie woont”, maar da’s natuurlijk onzin. Dat je opelkaar lijkt maakt je niet goede vrienden. En ik neem aan dat deze man wel iets gezegd zou hebben als hij mensen in Nederland kent. Dat doet nl. iedereen.

Achterlopen, een weekeverslag maken, dit weer per dag opslaan. Alles is te lezen van afgelopen week. Alleen iets verder terug… Juist!… op de dag dat het gebeurde.
Anti-dateren. En de lezer moet scrollen. Het staat er echt allemaal.