Auteur Archief

Het is zover, we hebben eindelijk ook maar eens de stap gewaagd naar een ECHTE blog. Het bleek dat onze web-plek-leverancier al tijden de mogelijkheden hiervoor levert, dus we doen het maar eens op deze manier.

Als het goed is zullen de verhalen voortaan ook per categorie te doorzoeken zijn, en we kunnen nu vanaf overal de boel bijwerken… eens zien wat het oplevert ;)

Ik had niet verwacht dat we reakties zouden krijgen op deze nieuwe blog voordat we er ‘klaar’ mee waren, maar dat is het nadeel van dit systeem: het is gelijk op het net en klaar voor gebruik.

Nu zijn we dan zo ver en zijn de links naar de ‘blog-oude-stijl‘ ingevoegd. Er staan op deze pagina diverse links naar andere websites, onze oude Blog en onze hoofdwebsite. Deze links zijn aan de rechterkant te vinden nu maar het is goed mogelijk dat in de toekomsts de plek hiervan wat veranderd. (het zou zomaar ineens aan de linkerkant kunnen staan! ;) )

Gisteravond was Max af en toe aan het klagen omdat hij erg moest hoesten en niet zo lekker kon slapen, dus toen ik om 11 uur weer wat geklaag hoorde ging ik naar boven om hem gerust te stellen. Terwijl ik naast zijn bed in het donker stond bleek dat het gekreun uit het bed van Warrun kwam! Warrun opgepakt en hij bleek flinke koorts te hebben. Terwijl ik hem probeerde te kalmeren en Nanette de nurofen haalde braakte hij me onder, dus het was duidelijk: Warrun is ZIEK :( (foto komt nog)
We hebben vanochtend even zitten dubben of we Max ook thuis moesten houden vanwege zijn hoestje maar hij heeft lekker geslapen en was net zo levendig als gisteren dus besloten we om hem toch maar naar opvang te brengen. Dat geeft Warrun ook een hoop extra rust. Bij de opvang aangekomen zeiden ze ook dat ‘Max erg veel plezier zou hebben alleen’. Tja, Warrun is soms wat overheersend voor Max dus hij zal vast wel een goede dag hebben. Uiteraard vond hij het niet leuk om alleen achtergelaten te worden, maar hij ging wel gewillig mee naar binnen. Ze zouden het liefste de hele dag bij opvang zijn met Nanette en mij erbij. :)

Ik heb net Nanette’s post over afgelopen week een beetje onder handen genomen om te kijken of het kon. En jawel: het kan.

Een aantal van de dagen staan nu op de dag van de aktiviteit gepost, en het weekoverzicht staat op vorige week vrijdag. Dus lees de teksten die Nanette heeft gemaakt hier onder op de pagina, en kijk even verder als je posts tegenkomt die je al gelezen hebt. Er komt misschien nog meer leuks!

(sorry Nanette, ik moest het even proberen) :oops:

Ik zat wat rond te kijken met Google Earth en ineens ontdekte ik dat het mogelijk is om op diverse plekken op de sattellietfoto’s te klikken en een foto te zien die iemand gemaakt heeft op die plek.

Ik vond het een leuke manier om weer even op bezoek te gaan in Delft, of Melbourne te bekijken.

Kijk zelf eens hier op de site van Panoramio.

Vandaag vieren de AustraliĆ«rs hun invasie in Turkije gedurende de eerste wereldoorlog. Of althans: het is dodenherdenking (Anzac day) , dus we hebben een dagje vrij. Aangezien Max behoorlijk aan het rochelen is en ook wat koorts heeft, en Warrun nog maar net beter is zijn we maar thuis gebleven ‘s ochtends.

Na een vervroegde middagdut van mij, Max en Warrun zijn we op pad gegaan naar Bunnings om wat klus-spullen te halen en vervolgens wat te gaan eten op de food-court van Highpoint shopping centre.

Toen we bij Bunnings aankwamen bleek dat we waren vergeten om Max nog een shot Nurofen/Panadol te geven en werd hij bleek en erg sip. Tja met 39 graden koorts ziet het lever er toch minder fleurig uit.

Direkt na deze boodschap hebben we dus wat Nurofen gekocht om hem een shot te geven, dewelke hij gretig tot zich nam. Hij knapte er een klein beetje van op maar niet zo veel als ik gewend ben… todat…. hij later op de middag bij de plaatselijke groenteboer over Nanette heen braakte! Na het gebruikelijke verdriet van zo’n aktie klaarde hij duidelijk op en ging hij gretig handenvol druiven zitten eten (terwijl hij de rest van de dag bijna niets wilde hebben).

Nadat we thuis de jongens in bad hadden gedaan (en Nanette ook maar even; we waren toch bezig) hebben we met zijn vieren nog wat simpels gegeten (wat Max er ook weer uit gooide) en zijn de jongens tevreden gaan slapen. Alles is nu rustig op het slaapkamerfront.

Gisteravond ben ik met mijn baas (Simon) en een collega (Jose) naar de film 300 geweest. Het is voor het eerst dat ik in Australia zonder Nanette zoiets doe en het was zeer geslaagd.

Ik heb de strip waar deze film op is gebaseerd, en als je het verhaal kent van de 300 spartanen die de invasie van Xerxes proberen tegen te houden dan vraag je je af hoe ze hier een film van 2 uur van hebben weten te maken. Het antwoord is simpel: de film duurt nogal lang omdat 3/4 in slow motion is.

Begrijp me niet verkeerd, de film is wall-to-wall spektakel en schitterend gemaakt, en zeer de moeite waard als je van dit soort films houdt (en dat doe ik!).

Als Max of Warrun ‘Nee’ te horen krijgen, of te horen krijgen dat ze moeten stoppen met wat ze doen (de TV knuffelen ofzo) dan gaan ze in ‘mok-modus’.

Dat wil zeggen:

  1. alle beweging wordt gestaakt
  2. de gezichtsuitdrukking gaat op een kruising tussen :( , :evil: en :cry:
  3. bij voorkeur alles wat in de handen wordt gehouden wordt zodanig losgelaten dat het bijna op de grond valt
  4. er word gezegd ‘pi'(=speen), of in het geval van Max vandaag:’Koekie’

hiermee proberen ze dan duidelijk te maken dat ze het niet eens zijn met de beslissing om ze niet hun zin te geven, en dat we het maar beter HEEL snel goed moeten maken.

Het zijn schatten van jongens. Ik weet dat het niet mag, maar het is echt moeilijk om mijn lachen in te houden als ze deze routine doen. :)

Ofwel:

Zegge: Wo (ik) TingdeDong (kan verstaan) YiDienDien (een heel klein beetje) PuTongHua (Mandarin Chinees)

Een maand of 2 geleden is een nieuwe werknemer van ons bedrijf tijdens de vrijdagmiddag lunch aan liefhebbers chinese les gaan geven. Het leek me wel wat om me eens een beetje in die taal te verdiepen dus sindsdien rij ik geregeld met chinese les in mijn oor op de fiets rond, en ik merk dat ik tegenwoordig al hier en daar structuur kan herkennen als ik Chinezen hoor praten.
Voorheen was Chinees voor mij.. eh tja…:Chinees, geen touw aan vast te knopen dus.

Afgelopen week was het ‘s ochtends echt behoorlijk fris in huis toen ik met een van onze twee verkouden kinderen beneden kwam (17 graden ofzo) dus was officieel de winter begonnen: De verwarming ging aan.
Nanette kwam even later met een tevreden grijns naar beneden:”Dat is lekker warm zeg!”