Branette's Dagboek

Zoals Nanette al eerder had gedreigd: de auto heeft ons een keer te vaak ergens gestrand achtergelaten dus zijn we op zoek gegaan naar vervanging. Door mijn recente werkreis had ik wat vrij dagen tegoed en die hadden we gepland om naar auto’s op jacht te gaan. Eerste dag gingen we bij een Mazda dealer kijken omdat ik Mazda’s wel leuk vond, en mijn oog viel op een Mazda 6 wagon. Mooie luxe auto, en Nanette was met me eens dat een Mazda 3 te klein en simpel was.

Diezelfde dag hebben we ook nog in een Toyota Prius (hybride) en een Hyundai i30 gereden maar hoe graag we een auto ook echt leuk wilde vinden, het sprankelde niet.

Na deze dag begonnen we ons wel af te vragen of we wel een wagon nodig hebben. Ten slotte gaan we maar zelden op vakantie met de auto en verder gebruiken we die ruimte niet. Kortom: de tweede week gingen we op zoek naar een sedan met de volgende eisen:

Geen SUV (hoge terrein-auto)
Niet duur
2 jaar oud
Ruim op de achterbank
Niet al te groot

Onderweg naar een Mitsubishi dealer (die ver weg was) kwamen we langs een Mitsubishi dealer vlakbij huis dus gooiden we de auto in een parkeervak en liepen we daar heen door de parkeerplaats van een Ford dealer waar we beiden stilviellen bij een Ford Mondeo hatch. Een erg luxe auto, tweedehands met niet al teveel kilometers, precies wat we zochten. We gingen voor de vorm nog even bij de Mitsi dealer praten maar we konden beide niet lekker zitten in die auto’s dus daar hoefden we niet eens mee te rijden. Die Ford daarentegen wilden we wel ERG graag even een ritje mee maken, ik verwachtte ten volste dat we die middag met een nieuwe auto naar huis zouden gaan. Bij dat ritje bleek helaas dat het niet zo mocht zijn wielen van dat ding maakten KABAAL!

De volgende stop op onze lijst was de Peugeot dealer die heel erg goed zijn best deed en ons een hele mooie Peugeot 308 touring te verkopen. De hatch was gewoon te klein achterin dus de touring was de logische optie. En opties had deze auto niet. Dat wil zeggen: ALLES zat er gewoon al op: een glazen dag, verplaatsbare achterstoelen, luikjes hangertjes haakjes klipjes frutseltes en handige features. Maar ja, daar betaal je natuurlijk wel voor en de prijs was ongeveer 1.5x ons geplande budget. Ikzelf was niet helemaal verkocht maar Nanette vond hem wel leuk (behalve de prijs).

Voordat we de kinderen zouden halen gingen we nog even bij een Holden (Opel) dealer kijken naar de Holden Cruze omdat die wel precies aan al onze eisen voldeed maar die auto kon ons niet tot een proefrit stimuleren.

Teleurgesteld staken we dan de straat maar even over om bij de Kia en Nissan dealers te gaan kijken, alhoewel ik niet verwachtte dat we daar wijzer van zouden worden.

Een heel vreemde verkoper kwam naar ons toe die doodleuk aan ons vertelde wat er mis was met al de auto’s die hij verkocht:”Die heeft geen electrische ramen”,”Bij die kan de achterbank niet naar voren”,”Die heeft een enorme dode hoek” etc…zonder dat hij er bij vertelde welke auto dan WEL helemaal goed zou zijn. Maar daar kwamen we zelf wel achter. De jongens moesten uit school gehaald, maar diezelfde avond hadden Nanette en ik een proefrit gemaakt en 2 dagen later op zaterdag hebben we een GLOEDNIEUWE auto gekocht. Dit is hem: een Nissan Dualis bij Bert en Tineke in de achtertuin:

De Dualis is in Europa bekend als de Qasquai, en nadat we besloten hadden dat we hem wilden kopen kon een collega van me vertellen dat deze auto de hoogste score aller tijden in de Europese crash-tests heeft gehaald. Waarom verteld zo’n verkoper dat niet? Hoe dan ook, omdat de auto nieuw was mochten we zelf de kleur uitkiezen en de jongens kozen (met zijn 3-en) voor vuurrood (want dat is sneller). De enige luxe die we erbij hebben genomen zijn getintte ramen omdat we bij onze proefritten merkte dat dat een hoop warmte uit de auto houdt (en dat hebben we inmiddels ook al ondervonden met ons nieuwe racemonster).

Het lijkt een SUV, maar zoals je kan zien in deze foto is hij echt niet zo groot. Het is eigenlijk een volkswagen Golf die hoog op zijn pootjes staat, maar hij is lekker ruim achterin (voor de jongens), maar me een veeeeeeel kleinere kofferbak dan we gewend zijn. We mogen ook zelf schakelen, en dat is toch wel erg leuk eigenlijk.

Dit is de eerste keer dat we echt zelf een auto hebben gekozen en gekocht en dat is best een leuk gevoel. Nu moeten we nog een leuk thuis vinden voor onze oude auto.

Nanette heeft me gedwongen om weer eens wat bij te werken. Het zijn tot nu toe vooral oudere verhalen dus ik het hieronder ze even op een rijtje gezet. Je kunt ze natuurlijk ook vinden door naar beneden te scrollen.Of te kijken in september of oktober. Ik heb ook wat plaatjes over onze vakantie in Europa neergezet, maar de echte foto’s moeten nog even uitgezocht.

Bojangles Ziek …

Ben 10 show

Vaderdag 2010

Nanette’s 38e verjaardag

Zara Jarig en Verachtelijke ik

Jippie Vakantie!!

Kort bezoekje Foster

DE drukke dagen voor …

6e verjaardag met feestje

de school fake

Of: Ik heb een promotie gekregen. Ik ben al een tijdje ontevreden over de manier waarop de projecten waar ik aan werk worden beheerd (ge-managed) en ik was van plan (en voorzichtig al bezig) om een nieuwe baan elders te gaan zoeken. Ik was dan ook een beetje verrast dat mijn baas, toen ik terug kwam van mijn laaste trip in de VS, me vertelde dat hij samen met de General Manager ontslag had genomen om een eigen bedrijf te gaan beginnen. Ik had verwacht dat ik mijn ontslag bij hem zou indienen maar dat zal niet meer gebeuren.

Dit leverde wel de interessant situatie dat de positie van Controls Engineering Manager beschikbaar kwam en daar een vervanger voor werd gezocht. Diverse collegae spraken me aan dat ze er van uit gingen dat ik als vanzelf die baan zou krijgen maar ik had me net voorbereid om het bedrijf te gaan verlaten.

In eerste instantie heb ik (net als de andere 2 vaste werknemers in mijn team) een sollicitatie ingediend onder het mom van: “Een beetje oefening kan geen kwaad” maar naar mate ik er verder over na begon te denken leek het me steeds aantrekkelijker om te kijken of ikzelf de boel beter zou kunnen leiden dan mijn oude baas.

Vlak voor kerst kreeg ik een telefoontje dat mijn nieuwe baas zeer onder de indruk was van mijn solliciatiegesprek (slijmerd) en mij graag de baan wilde aanbieden. Zodoende ben ik sinds afgelopen maandag 17 Januari 2010 officieel Controls Engineering Manager van Air International Thermal Systems. Als ik de reakties van mijn collegae zo hoor behoor ik nu tot een andere diersoort.

Vandaag is mij laatste vrij Woensdag voor een tijd (zie dit verhaal) en ik wild er wat leuks van maken. We zijn vroeg boodschapjes gaan doen, waarbij de jongens heel erg goed hielpen en daarna hebben we, rond de lunch, samen Astroboy gekeken. Erg gezellig.

Hierna gingen Warrun en Max met de buurjongens (Gavid en David) buiten spelen terwijl ik de spullen klaar maakte om die middag bij Griffin te gaan spelen. Ik hoorde vooral gelach en telkens als ik keek waren ze leuk aan het spelen. Op een gegeven moment, zoals dat meestal gaat, hoorde ik een van onze jongens huilen dus ging ik even een kusje uitdelen. Max huilde ERG hard en wilde wel een kusje op zijn arm. Na het kusje bleef hij hard huilen dus vroeg ik of we er mee naar de dokter moesten (daar wordt hij meestal wel stil van); dat wilde hij zeker niet. Ik bekeek zijn arm gelijk even en kon hem vertellen dat we wel degelijk even naar het ziekenhuis zouden gaan. Max was ENORM overstuur want hij wilde zo graag bij zijn vriendje gaan spelen!

Max was vlak voor het hek van onze achtertuin, gewoon op vlak asfalt gevallen maar helaas iets te hard terecht gekomen. Hij heeft wat ze een ‘green fracture’ noemden, waarbij hij zo hard op zijn handen terecht is gekomen dat zijn onderarmbotten in elkaar gedrukt zijn en het buitenste (harde) stukje in elkaar is gedrukt. “Voor zover het breuken betreft is dit de beste botbreuk die je kan hebben, wat het bot zit nog precies op de goede plek” zei een arts nog blij. Max was een enorm flinke jongen die heel stoer aan iedereen zelf stond te vertellen wat er gebeurd was en waar het pijn deed. Hierdoor was de verdenking weg van mij omdat hij een heel mooi verhaal had wat zeker niet was ingestudeerd. Max had geen enkel probleem met de x-ray, of het gipsen van zijn arm en hij heeft alles vrolijk meegemaakt. Eigenlijk hadden we best een gezellige middag in het ziekenhuis.

Ik zelf was best trots omdat ik Max snel een mitella (‘sling’) om zijn arm had gedaan om hem wat steun te geven waar hij wel blij mee was (en waar hij een compliment over kreeg in het ziekenhuis.) Toen de arts na afloop een mitella probeerde te maken voor Max raakte ze volkomen in de war en kon ik haar wat tips geven om een goed beginnetje te maken. Vorige week had ik ook al een medefietser met een gebroken sleutelbeen een mitella om gedaan (waar hij ook blij mee was en een compliment voor kreeg van de ambulancebroeder). Ik heb blijkbaar toch iets gehad aan mijn EHBO training.

Voor de geinteresseerden: Vorige keer was het zijn rechterarm, nu is het de linker.