Nanette heeft voor ons voor vandaag kaarten geregeld voor de Ben10 live show! Ik kon me niet zoveel voorstellen van een live show gebaseerd op een gewelddadige tiener-tekenfilm, maar de jongens vinden het leuk dus vandaag gaan we op pad.
We maakten er een leuke dag van met een rustig ontbijt, een beetje spelen en rond 11 uur op pad. Onderweg stopten we bij de bibliotheek om boekjes in te slaan voor onderweg (waar ik ook een afgedankte 2ehands ‘Mammoth Hunters’ heb kunnen kopen voor 55 cent). We hadden veel pret met ‘Shark versus Train’ en andere boekjes in de tram. Bij aankomst in de stad gingen we even een broodje halen bij Subway en luisterden we naar een, niet zo heel goed, zingende man in rolstoel. In eerste instantie vonden de jongens het heel wat die zingende meneer, maar na een tijdje vonden ze het toch ook niet zo mooi meer.
Toen we in de tram wilden stappen naar het stadion werd het ineens erg druk met kinderen in Ben10 t-shirts, dus we waren op de goede weg. Het was een erg grote hal (denk: jaarbeurs) waar we een nogal slap verhaaltje gepresenteerd kregen (niet zo goed te verstaan), met playbackende acteurs (ja zelfs de gesproken tekst) met heel veel aktie er in. De akteurs vlogen heen en weer over het podium in diverse vechtpartijen en er werden diverse wapens heen en weer gezapt en slechteriken tegen de vlakte gesmeten. Zeer opvoedkundig verandwoord gok ik.
We hadden tot dan toe een heel goede dag met veel lachen en plezier. In de pauze waren Max en Warrun nog steeds heel vrolijk en zodoende kregen ze van mij een (zelf meegebrachte) Bouw-Je-Eigen-Ben10 poppetje. Warrun was heel blij en Max zat gelijk te zeuren waarom ik er niet 2 van die van Warrun had gekocht en dat hij de zijne niet leuk vond en weet ik veel allemaal. Iedere keer als ik ze zomaar een kadootje geeft vanwege het ‘leuke’ is er gezeur gemekker en gehuil en toch leer ik het maar niet: Ik moet het gewoon NIET doen! Geen kadootje is veel beter! *zucht*
Gelukkig was Warrun ten minste wel tevreden en liet heel vrolijk met een ‘Nah-nah-nah-nah-naah!’ de doos aan diverse wildvreemde kinderen zien. Ze kregen ineens ERG veel aandacht van andere sip kijkende kinderen. Na de tweede akte gingen we op weg naar huis en begon Max zijn poppetje meer en meer te waarderen omdat hij door kreeg dat hij er toch wel erg leuk mee kon spelen en andere dingen kon bouwen.
Uiteindelijk hadden we een hele leuke dag, maar ik hoop dat ik ga onthouden dat kadootjes geen goed idee zijn. Een stuk achter ze aan rennen op een speelplaats lever een beter percentage van plezier op.
Artikelen (RSS)