Zoal Nanette tijdens de vakantie al had voorspeld moest ik eind Mei weer een week naar Santa Ana, California. Ik heb een absolute hekel aan lang vliegen, en zo mogelijk nog meer een hekel aan het weg zijn bij Nanette, Warrun en Max, maar deze reis van heel produktief. Deze keer was het zelfs zo produktief dat ik nog een tweede week ben gebleven om de klus verder af te maken. De laatste (zater)dag van mijn vertrek vonden we nog diverse problemen met de electronica die opgelost moeten worden, maar ik wil naar huis. Bovendien weet ik te weinig van electronica om er hier te plekke iets aan te doen. Kortom deze reis heeft een tevreden gevoel opgeleverd vanwege de grote voortgang die ik heb geboekt, en frustratie door alle problemen die ik niet kan oplossen maar waar ik wel last van heb.
Nu zit ik op LAX (vliegveld in Los Angeles) in de Qantas lounge te wachten todat ik naar het vliegtuig kan. Ik kijk er naar uit om ons gezinnetje weer bij elkaar te hebben. Toen ik Warrun en Max vertelde dat ik weer naar ver-ver-weg moest begonnen ze te juichen omdat ik dan weer kadootjes voor ze kon kopen. Na een tijdje vroegen ze hoe lang ik dan weg zou gaan (een week) en toen minderde het enthousiasme een klein beetje. Max en Warrun hadden in ieder geval wel verzonnen dat ze graag een kado voor mij wilden kopen als ik weg was, en dat is gebeurd (heb ik begrepen). Max had Nanette verteld dat hij niet wilde dat ik nog een week weg bleef maar dat ik gelijk thuis zou komen; ik ben het roerend met hem eens. Nog even afgezien van de 14 uur per dag werken, is het gewoon veel leuker om ‘s avonds een boekje te kunnen lezen en een knuffel te kunnen krijgen/geven voor het slapen.
Artikelen (RSS)