Archief voor maart 2010

Vrij regelmatig heb ik een erg goede dag. Vandaag was zo’n dag. Ik had de afspraak met de bloedbank afgezegd en vervangen door een enorme waslijst van klussen die ik thuis moest doen.

Warrun en Max hadden gevraagd of ik ze wilde vertellen zodra ik opstond om ontbijt te maken dus dat heb ik gedaan.

Na een tijdje besloten ze dat het een mooi moment was om ook naar beneden te komen om gezellig te ontbijten en daarna vrolijk naar school te gaan. Daar even verstoppertje gespeeld (Warrun won) met wat kinderen, en zodra de bel ging merkte Melissa (een buurtmoeder) op dat de jongens me mij zo anders zijn dat met Nanette: “Met jou zijn ze gewoon… normaal!”. Ik was de drinkflesjes vergeten mee te geven dus die ging ik later even langsbrengen, waarop ik een lach-der-herkenning kreeg van wat moeders op het schoolplein.

Ik kon even het lokaal in spieken en het viel me op dat Nicole (de prep tot klas 2 coordinator) een stuk volwassener klinkt als ze tegen kinderen praat, dan wanneer ze de ouders toespreekt. Ik vroeg me af of dat bewust was: Doordat ze een beetje kinderlijk klinkt als ze tegen de ouders praat geeft ze de ouders het gevoel dan hun ‘kleintjes’ wel in goede handen zijn bij zo’n kindgericht iemand. Doordat ze normaal/volwassen tegen de kinderen praten krijgen zij het gevoel dat ze serieus worden genomen en al hele grote mensen zijn. Misschien zie ik er teveel in maar ik vond het een leuk idee.

2010-02-15 21-17-53 tweede dag naar school Todat ik de kinderen weer mocht ophalen ging de dag veel te snel met diverse klussen en avondeten koken. Al met al behoorlijk produktief. De jongens waren weer heel blij me te zien toen ik ze ophaalde. Warrun keek een beetje beteuterd in zijn portemonee toen hij een ijsje wilde kopen en kon toen (geheel correct) aan zijn vriendjes vertellen dat hij geen ijsje mocht tot hij terug is van vakantie (hij had vorige week, tegen instrukties in, 3 ijsjes gekocht).

Max ging druk pratend mee, en Warrun een beetje stilletjes op weg naar de huisarts. Warrun heeft de hele afgelopen week ongeveer 2 keer per avond/nacht een bloedneus en hij heeft er genoeg van: hij vroeg zelf of hij naar de dokter mocht. We hoefden niet lang te wachten en de doc verwees ons soepel door naar een specialist en Warrun zag het wel zitten om gelijk na het zwemmen daar heen te gaan. Hij moet even wachten; de assitente van de specialist heeft hem met spoed en paniek voor vrijdag ingeboekt om de bloedvaten in zijn neus te laten dichtbranden. (ik voel me nu schuldig dat we de bloedneus niet zo serieus hebben genomen).

Ik heb erg leuk gezwommen met Warrun en Max (duiken van de kant, wedstrijdjes doen, bandjes opduiken van de bodem, etc…). Toen zij aan de zwemles waren begonnen ging ik nog even een paar baantjes zwemmen. Ik ging naar de snelle baan omdat ik meestal toch niet zo ver zwem en de meeste mensen nogal traag zwemmen. Na een baantje zag ik diverse mensen uit de baan vertrekken naar de tragere baan :) . Tja in de snelle baan moet je natuurlijk wel snel zwemmen!

Ik was zo slim geweest om schone kleren mee te nemen zodat we na het zwemmen allemaal lekker fris konden aankleden. Bij aankomst stuiterden de jongens van de muren, hetgeen tot de opmerking van een badmeester leidde:”Nou die hebben nogal wat energie”,”Geen betere plek dan het zwembad om daar vanaf te komen, toch?”,”Yep”.

Bij vertrek waren het twee tevreden kalme jongens die lief op een dropje sabbelden.

Nanette was inmiddels thuis en had de oven aangezet dus het eten was klaar toen we thuis kwamen. Ik zei tegen de jongens dat ze even moesten opruimen voor het eten, en dat hebben ze vol overgave gelijk gedaan. Ze hebben daarna OOK nog eens heel goed van mijn ovenschotel gegeten (geheel tegen mijn verwachting in).

Het was een Goede dag. Een Erg Goede dag.