Branette's Dagboek

Nanette heeft zich al weken zenuwachtig gemaakt over vandaag: de eerste schooldag van Warrun en Max. We hadden besloten dat het makkelijker zou zijn als ik ze vandaag zou wegbrengen dus zo ging het dan ook.

Nanette en ik waren vroeg opgestaan om dikke lunchpakketten te maken want we vreesden dat ze misschien wel trek zouden krijgen. (We zijn een beetje verwend omdat ze bij opvang altijd van voedsel werden voorzien). Deze angst bleek ongegrond want ze hadden aan het eind van de dag hun fruit op maar het merendeel van hun boterhammen niet. Ze hadden dan ook wel een ERG grote zware tas bij zich.

Warrun en Max konden niet vreselijk onder de indruk zijn van het idee naar school te gaan; Warrun zei:”Nog 2 nachtjes slapen en we gaan weer zwemmen”. We liepen samen met Nanette richting school, waar zij (met moeite) naar de bushalte ging en wij naar school. Ik was van plan om W&M even bij voorschoolse opvang te presenteren om daarna even met ze te spelen en ze dan bij de klas af te geven maar daar aangekomen raakte ze al snel aan de praat met de directrice en gaven ze mij ‘ga-nou-eens-weg’ knuffels. Ik wenste ze veel plezier en vertrok dan maar.

Nanette heeft de kereltjes opgehaald en vertelde dat ze eigenlijk niet naar huis wilden. Ze waren leuk aan het spelen en hadden geen zin om naar mama te luisteren. Nanette waarschuwde me dat ze een rothumeur hadden maar uiteindelijk zijn de jongens best vrolijk (en zonder problemen) maar bed gegaan.

Ze waren er duidelijk klaar voor

Warrun meldde afgelopen vrijdagochtend ineens:”Ik heb een wobbly tooth” en jawel een van zijn voortanden zat los. Ik maakte me er even zorgen over want hij is nog wel erg jong om te wisselen (dacht ik) maar bij opvang hebben ze me gerust gesteld dat het prima kan. Vandaag terwijl Warrun in bad zat (te spelen met mijn snorkel) riep hij ineens:”papa, mama kom eens, mijn tand is weg!” Nanette rilde en kwam hem moedig tegemoed. Inderdaad zijn eerste tand was, in de snorkel, verdwenen. Hij was het er over eens: nu moet hij met grote-mensen-tandpasta poetsen.

Er zijn weer wat verhalen op de blog gezet. Mijn 3 werkreizen van afgelopen jaar staan nu beschreven evenals een redelijk complete serie verhalen sinds de kerstdagen (dec-jan).

Er is nog een enorm gat tussen Mei en December maar we hopen dat we dat in de loop der tijd gaan opvullen. (ik heb er zelf een hard hoofd in).

Volgende stap is om de foto’s weer bij te werken. Wie weet volgende week?

Gisteren kreeg ik een waarschuwing van Opa Hans dat bij het openen van deze blog de virusscanner alarm gaf. Na onderzoek bleek dat onze blog gehacked was en er wat code aan de blog software was toegevoegd die probeerde software te installeren bij iedereen die de blog opende (lang leve de virusscanners die daarvoor beschermen) en vervolgens werd men doorgestuurd naar een of andere obscure website.

Na enige uren verloren slaap is de site nu geloof ik weer schoon. Hopen dat het zo blijft. Laat me aub onmiddelijk horen als er weer iets raars met de blog is.

Enige weken geleden ontdekte Nanette muizensporen in de keuken. Ik was eerst nog sceptisch maar toen ik knaagsporen zag met duidelijk het patroon van 2 lange voortanden was het ook voor mijn duidelijk. Er is een muis in huis.

Sindsdien hebben we dit beest 3 keer gezien. De eerste keer zag ik hem via het broodrooster en de muur in een hoek vluchten, waar ik dacht hem klem te hebben. De enigzinds arrogante blik in de ogen van de muis had me het tegendeel kunnen vertellen.

 Later hadden we de muis opgesloten in ons was-hok, maar daar wist hij/zij zich in de wasmachine te verschuilen zodat we ook dat maar op. (na het hok 2 dagen dicht gehouden te hebben). De muizenpoep buiten dat hok suggereerde ons dat er misschien toch nog een muis rondliep.

Toen Nanette tijdens het ontbijt de muis voor de zoveelste keer vrolijk langs zag huppelen was ze het zat: Dit was OORLOG! We gingen naar bunnings en hebben vlink vallen en gif ingeslagen. De keus is aan de muis: hij kan in een levend-vang-val gaan of onder een nekslag. De muis koos ervoor om elke dag eventjes het lokvoer van de vallen te komen eten en de vallen rustig te laten staan.

De 3e keer dat we hem ‘knel’ hadden, hadden we hem onder de magnetron opgesloten en was de blik van de muis wat minder zelfverzekerd, maar ook toen wist hij nog te ontsnappen.

Afgelopen vrijdag was ik het ook zat en zijn we even goed naar tips gaan zoeken om het internet. We hebben diverse vallen gebouwd met als winnaar de ‘free fall’. Een klein kartonnetje wat wankel op de rand van het aanrecht licht met daaronder een grote ton.

Op zaterdagochtend was het raak: er zat een vermoeid paniekerig muisje onderin de ton. Vooral toen de jongens juichend kwamen kijken schoot het beest in de stress. Deze muis had geluk dat de jongens hem hadden gezien want daardoor besloten we om hem vrij te laten in de wilde natuur een heel eind bij ons huis vandaan. Toen W&M de bus plat op de grond neerlegden probeerde de muis eerst nog (al poepend! zie foto) de ton als renwiel te gebruiken tot hij door had dat hij ook gewoon de wildernis in kon rennen.

De muis op zaterdagavond was minder fortuinlijk; die was zo stom om 10 minuten nadat ik val had gelpaatst er in de knotsen waardoor ik dat gelijk hoorde. Deze muis vond onderin de ton een echte muizeval en zal ons zeker niet meer lastig vallen.

Vorige week hadden Max en Warrun voor het eerst weer zwemles dit jaar. Nanette vertelde dat de zwem-juf had opgemerkt dat ze al een tijdje niet meer vooruit waren gegaan en ze dus nog even in deze klas moesten blijven. Dit vonden we allang best, het nieuwe schooljaar zou genoeg nieuwe dingen brengen.

Ik ben al sinds begin November niet meer bij hun zwemles geweest dus ik was benieuwd hoe het daar aan toe zou gaan, ze hadden er alvast goed zin in dus ik hoopte dat ze misschien weer wat zouden oppikken.

Het werd een beetje een genante vertoning. De hele zomer hadden de jongens met mij bommetjes vanaf de startblokken in het diepe bad gemaakt. Ze zwommen daarbij zelf steeds naar de kant en het ziet er naar uit dat dat goede oefening is. Bij de zwemles zwommen ze namelijk rondjes om hun klasgenoten. Jacquie was nog niet uitgepraat of de jongens hadden het bad al op en neer gezwommen. Het was dan ook niet echt een verrassing toen ze een ‘promotiepas’ kregen na de zwemles, en ik was apetrots. Warrun en Max ervoeren dat heel anders: ze wilden geen andere zwemles ze wilden Jacquie!

Bij de balie vroeg ik of er ergens plek was voor beide jongens en dat was niet het geval, dus ze mochten nog even bij Jaquie blijven. Wel viel me op dat de gemiddelde leeftijd van de groepen waar ze heen gaan 7 jaar oud is. 1.5 jaar ouder dan W&M. Jawel, ze zijn GOED! Laat ik het nou maar gewoon zeggen

De volgende woensdag waren er wel wat plekken beschikbaar gekomen en het werd donderdagmiddag. Dus op woensdag namen ze afscheid van Jacquie en de volgende dag begonnen ze bij Amy!

Vorige week zagen de kids op TV een reclame voor een pretpark niet zo heel ver hier vandaan, waarop ze gelijk vroegen of we daar heen konden gaan. Wij zijn voor dat soort dingen wel te porren dus op, een regenachtige, zaterdag gingen wij op pad naar Funfields voor een dagje pret. De hele dag miezerde het een klein beetje, maar het kon de pret niet erg drukken.

Bij binnenkomst riep Warrun gelijk dat hij in het piratenschip wilde, en hij was net groot genoeg om er met mij in te mogen; dus vooruit. De bestuurder van de boot zei nog dat ik maar een hand op moest steken als het niet ging, en zodra de boot hoog ging zat Warrun met een wild bonzend hart zich stevig vast houdend te roepen dat hij er uit wilde, en omhoog ging mijn hand. Hij heeft niet gehuild maar hij wilde er niet nog een keer in. Ikzelf zal me ook af te vragen waarom ik eigenlijk in zo’n ding zou willen stappen.

De rest van de dag hebben we ons vermaakt met diverse activiteiten. De favorieten waren, de handaangedreven treinen (Warrun), de electrische kinderauto’s (Max), en de rodelbaan (Nanette en Branko).

Het programma was:

• Piratenschip
• Elektrische autotjes
• Olifantentrein
• handaangedreven treinen 
• draaimolen
• Boten met waterkanon
• Rodelbaan
• Mini-Golf
• Go-Karts
• Rodelbaan (2x)
• vele malen hand-treintjes
• enkele malen elektrische autotjes.

We waren zo stom geweest om onze zwemkleding niet mee te nemen. Als oplossing besloten we  tegen het eind van de dag dat ik in mijn gewone korte broek wel op de waterglijbaan kon met de jongens, zeker omdat we voor de jongens toch nog droge kleren bij ons hadden. Ze hadden een waterglijbaan met matjes, en een overdekte (volkomen donkere) glijbaan met grote opblaasringen. De jongens vond het wel leuk maar wilde toch liever nog even terug naar de handaangedreven diesels.

Toen we zo’n 5.5 uur bezig waren geweest ging het park dicht waarop Warrun zei dat hij het niet leuk vond dat hij maar zo kort er had mogen spelen.

Op de terugweg hebben we een diner met ‘sometime food’ genuttigd bij Hungry Jack’s omdat W&M zo graag een cheeseburger wilde eten. Ze hebben er uiteindelijk elk 2 happen van genomen, en ik heb de restjes opgegeten.

Op zondag moesten we de drukte van school en het pretpark compenseren, dus bleven we thuis. Op het programma: een Lego station bouwen, TV kijken, Wii spelen en ik heb met Warrun even boodschappen gedaan.

Afgelopen woensdag hadden de jongens nog bijna de hele dag vrij (van school) dus ben ik even met ze bij Kinder langs gegaan om hoi te zeggen. Er bleek maar 1 van hun oude juffen aanwezig te zijn maar ze waren vol verhalen en de juf, Lindal, merkte op dat Warrun en Max altijd van die leuke dingen met ons deden en altijd zoveel te vertellen hebben. Ik voelde me gelveid en dat stimuleerde ons extra om ook dit weekend er weer even op uit te gaan.

Het weer zou 34 graden en zonnig worden dus was het een goede gelegenheid om bij Michele, Barry, Jake en Amber op bezoek te gaan bij hun beach-house in Torquay. Daar gingen we met ze mee naar Point Impossible (ja zo heet het echt) de plek waar de Thompson Creek de zee in stroomt en de kinderen mooi op een surfplank de rivier af kunnen drijven. Terwijl we daar waren kwam de vloed opzetten, zodat tegen de tijd dat we weggingen het water in de rivier een meter hoger stond en niet meer stroomde.

In eerste instantie vonden Max en Warun het water niet zo heel spannend, maar naar mate we er langer waren en er meer met zang gegraven was begonnen ze het steeds leuker te vinden. Warrun heeft aan mijn hand nog een tijd de golven van de zee getrotseerd en kierde na iedere grote golf dat hij het ZO leuk vond.

Max mopperde in de auto nog dat hij te verkouden was om in het water te gaan maar uiteindelijk lag hij toch met snorkel het zand en de steentjes te bestuderen.

In het strandhuis hebben we vis en friet gegeten (of eigelijk, een hamburger en een kebab) en daarna was het tijd om naar huis te gaan. De jongens sliepen in vlak voordat we thuis waren en toen we ze zo in bed legde werd Max half wakker om te mopperen dat hij een pyama aan wilde, zijn tanden wilde poetsen en een boekje wilde lezen. We beloofden dat het boekje de volgende dag zou komen.

De volgende dag heeft Nanette een boekje voorgelezen aan de ontbijttafel, en de rest van de dag is ingevuld met thuis spelen, een verjaardagkado kopen voor een feetsje volgende week van een vriendje van Warrun, en een filmpje kijken op tv.

Vandaag was het de laatste woensdag die ik met de jongens kan doorbrengen zonder dat ze naar school moeten (tot de volgende vakantie dan). Zodoende gingen we iets speciaals doen, wat inhield dat we naar het aquarium gingen met Jake en Amber, vervolgens een flinke declaratie indienen bij onze ziektekostenverzekeraar, en daarna een kadootje kopen bij Myer. De jongens waren de hele dag erg lief en volgzaam en konden me aan het eind van de dag bevestigen: Het was een leuke dag.

Vanaf volgende week moeten Warrun en Max ook op woensdag naar school dus dan zal ik een wat ander programma hebben, maar ik zal me vast niet vervelen.

“Leuk hoor zo’n weekend pret hebben,” zei Nanette zondagavond, “maar je hebt dan wel een heleboel op te ruimen op zondagavond”.

Zaterdag werd Warrun ‘s ochtends naar mijn doorgestuurd door Nanette om op te staan en zo gingen de jongens (na een tijdje in hun kamer te hebben gespeeld) met mij ontbijten. Nanette kwam er tegen het eind ook bij en toen konden we haar melden dat Max had gekozen om vandaag met Mama op pad te gaan terwijl Warrun met mij naar een verjaardagsfeetsje van een klasgenoot zou gaan.

Om half 11 was het zo ver en gingen Warrun en ik naar de bus op weg naar het Don Bosco Youth center in Brunswick. We waren er een beetje te vroeg dus gingen we nog even bij de Salvos wat boekjes kijken (en kopen). Daarna was het tijd voor het feest. Het was een soort grote gymzaal met 4 grote trampolines en een heleboel tafelhockey, tafelvoetbal, tafeltennis en biljart tafels. Warrun stortte zich er gelijk op zodra hij zijn kado (en dat van Max) bij de jarige Luca in de handen had geduwd en liet mij achter om het allemaal te bekijken.

Het was leuk om te zien hoe Warrun helemaal enthousiast allemaal vriendjes begroette die ik nog nooit had gezien. Hij heeft nu echt al een beetje een eigen leven op school.

Ondertussen was Nanette met Max op de Wii aan het spelen gevolgd door een bezoek aan 2 parken, waar Max getrakteerd werd op fairy bread (typisch verjaardagsfeest voer) en een ijsje. Hij vermaakte zich ook prima.

Na een tijdje vroeg Warrun of hij wat mocht eten, en zodoende mocht hij aan tafel het het eten gaan zitten. Hij werd al snel gevolgd door een grote kudde andere kinderen. Na nog een uurtje spelen en wat taart was het tijd om te gaan en ging een vrolijk koerende Warrun met me mee naar de bus (die al weg was).

We werden door Nanette en Max opgehaald en gingen samen een nieuwe lunchtas voor Warrun kopen omdat de huidige te groot is voor zijn rugtas.

Het restantje van de middag werd gevuld met een stukje van Harry Potter op TV (ze hadden het begin bij naschoolse opvang gezien). Grappige noot: ze beschreven Hagrid als ‘een soort Chewbacca maar dan een mensje’.

Op Zondag was het weer Moonee Ponds Festival. Het hele Queen’s park was vol met van alles om te zien en doen. We zijn er traditiegetrouw met de fiets heen gegaan. Als eerste wilden M&W in het springkasteel (Jurrassic, met een Maya-tempel…huh?) gevolgd door een ritje in de rode brandweerwagen en een race met de auto’s en afgesloten door een potje mini-golf, voordat de jongens even rustig naar wat dansvoorstellingen wilden kijken.

Het was best wel koud tijdens het in de rij staan dus hebben we besloten na een broodje worst om naar de K-Mart te kopen om wat dikkere kleren voor onze koude jongesn te kopen. Ze waren zeer tevreden.

Hierna gingen we nog even wat eten terwijl we (vooral Nanette) even naar een kookvoorstelling van Toby Puttock keken. Na het voorgerecht had Warrun het wel gehad en ging ik met ze verder kijken. Ze roeiden zich een ongeluk op roeimachines, keken wat leuke bands en wilden overal in maar niet allebei in hetzelfde. Kortom: Terug naar Mama. Warrun en Max zijn allebei tot bovenin een klimmuur geklommen waarna Warrun met mij in een bootje op het meer ging terwijl Max even bij de Tae-Kwondo school kon kijken.

Het was toen wel een beetje tijd om te gaan, zodoende gingen we naar huis om het laatste stukje Harry Potter te kijken en daarna lekker eten van Nanette te eten.

Gedurende de hele dag moesten we regelmatig lang wachten voordat we aan de beurt waren en Max en Warrun hebben zich uitstekend gedragen hierbij en hebben netjes zonder klagen gewacht en genoten van alles wat ze werd voorgezet. Het was wel duidelijk dat de jongens moe zijn: Warrun ging bij elke gelegenheid zitten en beide kerels hebben grote wallen onder de ogen. We moeten nog even wat rustpunten vinden als balans voor de school.

We gaan de jongens een proefles Tae-Kwondo en Dansen laten doen. We denken dat ze het erg leuk vinden ook al doen ze erg paniekerig als we vragen of ze het willen proberen:”Ja maar ik kan dat helemaal niet!”

En zo was het dan zondagavond geworden en hadden we een berg huishoudelijke klussen die waren blijven liggen.