Branette's Dagboek

Toen we bij Ellen en Paul op bezoek waren rond Kerst kregen we de vraag wat onze plannen voor oud-en-nieuw waren. We hadden er niet zo bij stil gestaan aangezien we afgelopen jaren er eigenlijk niet zoveel bijzonders voor hadden gedaan. Na een kort overleg kwamen we tot de conclusie dat Warrun en Max nu oud genoeg zijn om hier ook wat cultuur over mee te krijgen; we gaan oliebollen bakken en de jongens wakker maken voor de jaarwisseling.

W&M keken er erg naar uit om midden in de nacht wakker gemaakt te worden voor een chocolaatje en wat snacks maar ze begrepen duidelijk niet zo goed waarom het nou precies was. Op het moment zelf waren ze vrij snel wakker, alhoewel Warrun wel graag weer naar bed wilde. Max deed zich tegoed aan de snacks en probeerde een oliebol en we hebben zowel vuurwerk op TV als door het raam gezien (er was een klein beetje te zien in de verte). Na wat skype aktiviteiten met opa’s en oma’s zijn de jongens weer gaan slapen (in een inmiddels stuk afgekoeld huis).

De volgende ochtend werden we pas tegen half 9 gewekt (brave jochies!) en hebben we met oliebollen en snacks ontbeten. Rond 12 uur zijn we naar de dierentuin gegaan om het nieuwe (onder)waterverblijf te gaan bekijken. Dit was een enorm succes. We hebben hele tijden zitten kijken naar zeeleeuwen die diverse truuks deden, en het enthousiasme hier hebben ze meegenomen naar andere beesten waar ze nu ook met veel interesse keken en wezen.

Thuis hebben we pizza’s gemaakt en zijn we lekker gaan slapen.

Op zaterdag gingen we eerst op pad om een nieuwe bril voor mij te kopen. In de winkel vroeg ik of er ook blauwe brillen waren waarop Max gelijk een bril uit het rek pakte die door beide jongens werd goedgekeurd. Uiteindelijk is het ook deze bril geworden.

In de gingen we bij Anna, Travis en Bailey op bezoek en de dag werd afgesloten met een diner in het Moreland Hotel (wat een stevige poging tot Las Vegas imitatie had gedaan). Dit was een succes omdat er een groot spelparadijs voor de jongens was.

Op zondag was het plan om even een tuinmeubel te kopen en dan naar de film te gaan, maar het werd uiteindelijk een hele dag winkelen. De jongens hadden zich niet enorm misdragen dus hebben we bij thuiskomst dan thuis maar een beetje film gekeken. We hebben een “Jack & Jill” besteld en een tafeltje met 2 stoeltjes meegenomen.

We zijn weer bezig om de blog wat bij te werken. Vandaag hebben we verhalen uit Maart gepost, waaronder ook een stuk over onze vakantie in de Grampians en Warrnambool. Er volgt meer.

Ik heb nieuwe tanden. Of een stukje ten minste. Na een hoop ge-emmer met tandartsen heb ik nu bij een goed tandarts (geloof ik) de schade aan mijn tanden (door tandenknarsen) laten repareren. Dat wil zeggen: De tandarts heeft op 7 van mijn tanden vullingen gedaan om de overige tanden beter te beschermen tegen mijn geknars. Ik was zeer onder de indruk hoe snel hij de klus had geklaard en over hoe het er uit ziet. Het voelt wel raar aan in mijn mond, maar het zal wel wennen.

Nu is het een kwestie van afwachten hoe lang het duurt voordat de vullingen eruit geknarst heb. Als ik geluk heb duurt het een tijdje en kan ik deze truuk blijven doen voor de lange termijn. Als ik pech heb moeten we wat anders verzinnen.

Zoals ik al eerder schreef: Na zo’n 10 jaar werd het tijd dat ik eens een nieuwe bril moest (het frame begint wel ERG gammel te worden). Ziehier het resultaat van zowel de tanden als bril (ik ben benieuwd of iemand kan zien welke tanden ineens groter zijn geworden dan voorheen).

Het is een warm weekend, vrijdag 36 met een top van 41 op maandag. Op zaterdag ben ik een hele tijd thuis gebleven met de kinderen terwijl Nanette een massage had en ze ‘s middags een ‘awning’ (zonnescherm) voor in de tuin is gaan halen. We ontdekten dat dit goedkoper dan een parasol was en een stuk meer schaduw geeft. Bij het opbouwen bleek dat het toch wel een ERG groot ding is en het denkt bijna de hele tuin af.

Een paar huizen verderop woont Olivia, een klasgenoot van Kinder, en die kwam eventejes spelen bij ons. Haar moeder (Melanie) was erg opgelucht wat ze had een stroomstoring en moest daar even wat voor regelen dus ze kun de rust wel even gebruiken. Goede genade zeg, watvoor rust! We grappen er wel eens over dat onze jongens een beetje hyperaktief zijn, maar als ik aan ADHD denk dan denk ik voortaan aan Olivia:”Kom we gaan boven spelen, kom verstoppetje, hee een trein, laten we naar buiten gaan, kom we gaan naar binnen, laten we bal stuiteren, hee magneetjes.” NIET bij te houden.

Op zondag zijn we na een gezamelijk ontbijt naar Highpoint vertrokken om naar de film “the Fantastic Mr Fox” te gaan. Warrun en Max hebben het hier heel veel over gehad nadat ze een voorstukje hadden gezien bij ons vorige bioscoop bezoek (Were the Wild Things Are met Tineke). De jongens waren er stil van maar hadden er wel plezier mee. Max was teleurgesteld dat hij niet gelijk thuis de film nog een keer kon zien. Hij was maar een heel klein beetje teleurgesteld dat hij zijn 2 favoriete speeltjes was kwijtgeraakt omdat hij ze ergens had neergelegd en was vergeten ze weer mee te nemen. (helaas, hij is een beetje chaotisch en hecht te weinig aan zijn spullen om er echt op te letten). Warrun was wel een beetje overstuur dat Max de spin van Bert en Tineke was kwijtgeraakt want nu kunnen ze hem niet meer terug brengen.

Na de film zijn we school-schoenen en koffers gaan kopen om de jongens vervolgens om half 7 in bed te hebben. Max merkte op dat we een airco moesten kopen die harder kon koelen, hij was niet tevreden over de prestaties.

Zo, er staan weer wat verhaaltjes op de blog. Onze vakantie in de Grampians is nu toegevoegd, evenals mijn werkreis naar Detroit.

Het is hier nu zomer en het is, zoals verwacht, warm geweest afgelopen week; we hebben zelf 43 graden gezien. Diverse dagen zijn doorgebracht in bioscoop, indoor playground of andere faciliteiten met airconditioning, en dan een paar dagen late ineens dit: 13 graden, handschoenen aan op de fiets, bitter koude regen!

  Vanochtend ben ik in dit koude weer met Warrun en Max weer eens naar opvang gaan fietsen en het was de tweede keer dat ik nat en koud ben geworden op de fiets sinds onze verhuizing naar Melbourne. Voor onze kereltjes was het de eerste keer en ze waren er niet enorm over te spreken.

Enkele dagen later was het wederom hoog in de 20.

(ja al deze plaatjes hebben dezelfde schaal)

Het is al enige weken zomervakantie en zodoende is er geen zwemles. In eerste instantie waren Max en Warrun maar wat blij dat ze geen zwemles hadden en dat ik gewoon met ze ging ‘plonzen’. Dit wil zeggen: het grote wedstrijdbad is nu vrij toegankelijk, en zodoende ook de startblokken. De jongens klimmen op de startblokken en storten zich vol overgave in het diepe. In eerste instantie was ik nog wat zenuwachtig over het opvangen van de jongens (want ze kunnen nog niet zwemmen. Dacht ik.), maar na een paar sprongen was het duidelijk dat ze zich prima redden en ze net zo makkelijk zelf naar de kant kunnen komen.

Een kleine uitzondering was toen de jongens een speelkameraadje hadden gevonden, Warrun in het bad lag en Max en hun vriendje van de kant aan het duiken waren en ik ineens zag dat Warrun een erg trieste blik in zijn ogen had zo’n 3 meter van de kant. Ik sprong naar hem toe zodat hij me kon vertellen dat ik niet zo dichtbij moest springen, en dat hij probeerde naar de kant te komen maar hij alleen maar achteruit ging. Ik moest denken aan een indicent van mijzelf als kind waar ik ondersteboven met een zwembandje om in het zwembad (in Mozambique) lag en door een grote jongen overeind gezet moest worden. Geen leuke herinnering. Ik hoop dat Warrun dit niet zo gaat onthouden. In ieder geval heeft het hem niet lang uit het water gehouden.

Vandaag bij het aantrekken van de zwemkleren zei Warrun dat hij weer graag zwemles wilde (geheel tot mijn verbazing). Nou wilde het toeval dat precies vandaag er een enorme groep kinderen op ‘zomerkamp’ in het zwembad waren onder begeleiding van, jawel, een grote groep zwemdocenten. Onder deze docenten was ook Jaquie, de zwemjuf van W&M. De jongens zagen het wel zitten om even hallo te gaan zeggen en zodra ze hun, warrige, verhalen over kerst en de vakantie hadden veteld moesten ze even laten zien hoe goed ze in het diepe konden plonzen. Jaquie vond het vooral grappig dat ik ook even voor haar moest plonzen van de jongens. Ze merkte op dat de jongens erg veel zelfvertrouwen hebben in het diepe en ze deed erg enthousiast, dus ik denk dat de jongens nu wel weer zin hebben om naar zwemles te gaan.

Zaterdag hebben we weer eens een poging gedaan tot opruimen. Nanette kon een beetje uitslapen en werd helaas nog steeds sjacherijnig wakker, en daar werd ik dan weer sjacherijnig van dus de sfeer in huis was heel gezellig. ‘s Middags heb ik even met de jongens ‘the Tale of Despereaux’ gekeken en daarna mochten ze heel even naar de crossbaan, maar het was niet een van de leukste dagen voor ze.

Op zondag hebben we dit ruimschoots goedgemaakt. Ik werd dit keer sjacherijnig wakker maar vandaag hadden we een missie: Met de bus (de auto is voor reparaties een weekje weg) naar Bailey’s verjaardag. We stopten bij het winkelcentrum bij hun in de buurt en gelukkig konden we daar het kado vinden wat we in gedachten hadden voor Bailey (maar nergens anders meer konden vinden): de DVD van “Hero of the Railway”.

Anna en Travis hadden een uitstekend kinderfeestje georganiseerd met diverse  spelletjes voor de kinderen. Alle kinderen deden leuk mee en waren zeer goedgemanierd (grotendeels). Zoals Dave (een vader) opmerkte; het zag er uit alsof de kinderen nog niets hadden gegeten want het was veel te schoon binnen.

Warrun en Max wisten nog van vorig jaar dat ze leuke kadootjes hadden gewonnen met Bailey’s verjaardag dus ze deden zeer fanatiek meet met de spelletjes in de hoop weer een prijs in de wacht te slepen. Bij het spel ‘musical statues’ moesten ze op de muziek dansen om dan, bij het stoppen van de muziek, plat op hun buik op de grond te gaan liggen. Max stortte zich met een noodsmak steeds tegen de vlakte en wist zich zo drie keer tot de laatste 4 van het spel door te dringen, maar viel net buiten de prijzen. 1 keer wist Warrun het zo ver te schoppen en hij kon toen, in een finale tussen Max en Warrun, een overwinning behalen. Beide jongens waren trots.

Bij de pinata wist Max mij met zijn creativiteit te verrassen: iedereen sloeg gewoon met een knuppel tegen de pinata aan, maar max had door dat als je er in priktje je er veel meer snoep uit kon krijgen.

Na dit feest wilde ik graag nog even de lego-beurs bezoeken die dit weekend in Melbourne was. Nanette en de jongens gingen mee en, indien mogelijk, waren ze nog meer onder de indruk dan ik van wat we daar zagen. Ik laat de foto’s voor zichzelf spreken met als toevoegingen dat de jongens zo verrukt waren van alle bouwsels dat ze alles twee keer wilden zien. Max heeft gelijk een bestelling bij ons geplaatst van Lego die hij graag wil hebben. (alle Lego Rock Raiders en een start-set van Speed Racer). Warrun neemt wel genoegen met een hele grote stoomtrein die zelf kan rijden.