Branette's Dagboek

Toen we bij Ellen en Paul op bezoek waren rond Kerst kregen we de vraag wat onze plannen voor oud-en-nieuw waren. We hadden er niet zo bij stil gestaan aangezien we afgelopen jaren er eigenlijk niet zoveel bijzonders voor hadden gedaan. Na een kort overleg kwamen we tot de conclusie dat Warrun en Max nu oud genoeg zijn om hier ook wat cultuur over mee te krijgen; we gaan oliebollen bakken en de jongens wakker maken voor de jaarwisseling.

W&M keken er erg naar uit om midden in de nacht wakker gemaakt te worden voor een chocolaatje en wat snacks maar ze begrepen duidelijk niet zo goed waarom het nou precies was. Op het moment zelf waren ze vrij snel wakker, alhoewel Warrun wel graag weer naar bed wilde. Max deed zich tegoed aan de snacks en probeerde een oliebol en we hebben zowel vuurwerk op TV als door het raam gezien (er was een klein beetje te zien in de verte). Na wat skype aktiviteiten met opa’s en oma’s zijn de jongens weer gaan slapen (in een inmiddels stuk afgekoeld huis).

De volgende ochtend werden we pas tegen half 9 gewekt (brave jochies!) en hebben we met oliebollen en snacks ontbeten. Rond 12 uur zijn we naar de dierentuin gegaan om het nieuwe (onder)waterverblijf te gaan bekijken. Dit was een enorm succes. We hebben hele tijden zitten kijken naar zeeleeuwen die diverse truuks deden, en het enthousiasme hier hebben ze meegenomen naar andere beesten waar ze nu ook met veel interesse keken en wezen.

Thuis hebben we pizza’s gemaakt en zijn we lekker gaan slapen.

Op zaterdag gingen we eerst op pad om een nieuwe bril voor mij te kopen. In de winkel vroeg ik of er ook blauwe brillen waren waarop Max gelijk een bril uit het rek pakte die door beide jongens werd goedgekeurd. Uiteindelijk is het ook deze bril geworden.

In de gingen we bij Anna, Travis en Bailey op bezoek en de dag werd afgesloten met een diner in het Moreland Hotel (wat een stevige poging tot Las Vegas imitatie had gedaan). Dit was een succes omdat er een groot spelparadijs voor de jongens was.

Op zondag was het plan om even een tuinmeubel te kopen en dan naar de film te gaan, maar het werd uiteindelijk een hele dag winkelen. De jongens hadden zich niet enorm misdragen dus hebben we bij thuiskomst dan thuis maar een beetje film gekeken. We hebben een “Jack & Jill” besteld en een tafeltje met 2 stoeltjes meegenomen.

We zijn weer bezig om de blog wat bij te werken. Vandaag hebben we verhalen uit Maart gepost, waaronder ook een stuk over onze vakantie in de Grampians en Warrnambool. Er volgt meer.

Ik heb nieuwe tanden. Of een stukje ten minste. Na een hoop ge-emmer met tandartsen heb ik nu bij een goed tandarts (geloof ik) de schade aan mijn tanden (door tandenknarsen) laten repareren. Dat wil zeggen: De tandarts heeft op 7 van mijn tanden vullingen gedaan om de overige tanden beter te beschermen tegen mijn geknars. Ik was zeer onder de indruk hoe snel hij de klus had geklaard en over hoe het er uit ziet. Het voelt wel raar aan in mijn mond, maar het zal wel wennen.

Nu is het een kwestie van afwachten hoe lang het duurt voordat de vullingen eruit geknarst heb. Als ik geluk heb duurt het een tijdje en kan ik deze truuk blijven doen voor de lange termijn. Als ik pech heb moeten we wat anders verzinnen.

Zoals ik al eerder schreef: Na zo’n 10 jaar werd het tijd dat ik eens een nieuwe bril moest (het frame begint wel ERG gammel te worden). Ziehier het resultaat van zowel de tanden als bril (ik ben benieuwd of iemand kan zien welke tanden ineens groter zijn geworden dan voorheen).

Het is een warm weekend, vrijdag 36 met een top van 41 op maandag. Op zaterdag ben ik een hele tijd thuis gebleven met de kinderen terwijl Nanette een massage had en ze ‘s middags een ‘awning’ (zonnescherm) voor in de tuin is gaan halen. We ontdekten dat dit goedkoper dan een parasol was en een stuk meer schaduw geeft. Bij het opbouwen bleek dat het toch wel een ERG groot ding is en het denkt bijna de hele tuin af.

Een paar huizen verderop woont Olivia, een klasgenoot van Kinder, en die kwam eventejes spelen bij ons. Haar moeder (Melanie) was erg opgelucht wat ze had een stroomstoring en moest daar even wat voor regelen dus ze kun de rust wel even gebruiken. Goede genade zeg, watvoor rust! We grappen er wel eens over dat onze jongens een beetje hyperaktief zijn, maar als ik aan ADHD denk dan denk ik voortaan aan Olivia:”Kom we gaan boven spelen, kom verstoppetje, hee een trein, laten we naar buiten gaan, kom we gaan naar binnen, laten we bal stuiteren, hee magneetjes.” NIET bij te houden.

Op zondag zijn we na een gezamelijk ontbijt naar Highpoint vertrokken om naar de film “the Fantastic Mr Fox” te gaan. Warrun en Max hebben het hier heel veel over gehad nadat ze een voorstukje hadden gezien bij ons vorige bioscoop bezoek (Were the Wild Things Are met Tineke). De jongens waren er stil van maar hadden er wel plezier mee. Max was teleurgesteld dat hij niet gelijk thuis de film nog een keer kon zien. Hij was maar een heel klein beetje teleurgesteld dat hij zijn 2 favoriete speeltjes was kwijtgeraakt omdat hij ze ergens had neergelegd en was vergeten ze weer mee te nemen. (helaas, hij is een beetje chaotisch en hecht te weinig aan zijn spullen om er echt op te letten). Warrun was wel een beetje overstuur dat Max de spin van Bert en Tineke was kwijtgeraakt want nu kunnen ze hem niet meer terug brengen.

Na de film zijn we school-schoenen en koffers gaan kopen om de jongens vervolgens om half 7 in bed te hebben. Max merkte op dat we een airco moesten kopen die harder kon koelen, hij was niet tevreden over de prestaties.

Zo, er staan weer wat verhaaltjes op de blog. Onze vakantie in de Grampians is nu toegevoegd, evenals mijn werkreis naar Detroit.

Het is hier nu zomer en het is, zoals verwacht, warm geweest afgelopen week; we hebben zelf 43 graden gezien. Diverse dagen zijn doorgebracht in bioscoop, indoor playground of andere faciliteiten met airconditioning, en dan een paar dagen late ineens dit: 13 graden, handschoenen aan op de fiets, bitter koude regen!

  Vanochtend ben ik in dit koude weer met Warrun en Max weer eens naar opvang gaan fietsen en het was de tweede keer dat ik nat en koud ben geworden op de fiets sinds onze verhuizing naar Melbourne. Voor onze kereltjes was het de eerste keer en ze waren er niet enorm over te spreken.

Enkele dagen later was het wederom hoog in de 20.

(ja al deze plaatjes hebben dezelfde schaal)

Het is al enige weken zomervakantie en zodoende is er geen zwemles. In eerste instantie waren Max en Warrun maar wat blij dat ze geen zwemles hadden en dat ik gewoon met ze ging ‘plonzen’. Dit wil zeggen: het grote wedstrijdbad is nu vrij toegankelijk, en zodoende ook de startblokken. De jongens klimmen op de startblokken en storten zich vol overgave in het diepe. In eerste instantie was ik nog wat zenuwachtig over het opvangen van de jongens (want ze kunnen nog niet zwemmen. Dacht ik.), maar na een paar sprongen was het duidelijk dat ze zich prima redden en ze net zo makkelijk zelf naar de kant kunnen komen.

Een kleine uitzondering was toen de jongens een speelkameraadje hadden gevonden, Warrun in het bad lag en Max en hun vriendje van de kant aan het duiken waren en ik ineens zag dat Warrun een erg trieste blik in zijn ogen had zo’n 3 meter van de kant. Ik sprong naar hem toe zodat hij me kon vertellen dat ik niet zo dichtbij moest springen, en dat hij probeerde naar de kant te komen maar hij alleen maar achteruit ging. Ik moest denken aan een indicent van mijzelf als kind waar ik ondersteboven met een zwembandje om in het zwembad (in Mozambique) lag en door een grote jongen overeind gezet moest worden. Geen leuke herinnering. Ik hoop dat Warrun dit niet zo gaat onthouden. In ieder geval heeft het hem niet lang uit het water gehouden.

Vandaag bij het aantrekken van de zwemkleren zei Warrun dat hij weer graag zwemles wilde (geheel tot mijn verbazing). Nou wilde het toeval dat precies vandaag er een enorme groep kinderen op ‘zomerkamp’ in het zwembad waren onder begeleiding van, jawel, een grote groep zwemdocenten. Onder deze docenten was ook Jaquie, de zwemjuf van W&M. De jongens zagen het wel zitten om even hallo te gaan zeggen en zodra ze hun, warrige, verhalen over kerst en de vakantie hadden veteld moesten ze even laten zien hoe goed ze in het diepe konden plonzen. Jaquie vond het vooral grappig dat ik ook even voor haar moest plonzen van de jongens. Ze merkte op dat de jongens erg veel zelfvertrouwen hebben in het diepe en ze deed erg enthousiast, dus ik denk dat de jongens nu wel weer zin hebben om naar zwemles te gaan.

Zaterdag hebben we weer eens een poging gedaan tot opruimen. Nanette kon een beetje uitslapen en werd helaas nog steeds sjacherijnig wakker, en daar werd ik dan weer sjacherijnig van dus de sfeer in huis was heel gezellig. ‘s Middags heb ik even met de jongens ‘the Tale of Despereaux’ gekeken en daarna mochten ze heel even naar de crossbaan, maar het was niet een van de leukste dagen voor ze.

Op zondag hebben we dit ruimschoots goedgemaakt. Ik werd dit keer sjacherijnig wakker maar vandaag hadden we een missie: Met de bus (de auto is voor reparaties een weekje weg) naar Bailey’s verjaardag. We stopten bij het winkelcentrum bij hun in de buurt en gelukkig konden we daar het kado vinden wat we in gedachten hadden voor Bailey (maar nergens anders meer konden vinden): de DVD van “Hero of the Railway”.

Anna en Travis hadden een uitstekend kinderfeestje georganiseerd met diverse  spelletjes voor de kinderen. Alle kinderen deden leuk mee en waren zeer goedgemanierd (grotendeels). Zoals Dave (een vader) opmerkte; het zag er uit alsof de kinderen nog niets hadden gegeten want het was veel te schoon binnen.

Warrun en Max wisten nog van vorig jaar dat ze leuke kadootjes hadden gewonnen met Bailey’s verjaardag dus ze deden zeer fanatiek meet met de spelletjes in de hoop weer een prijs in de wacht te slepen. Bij het spel ‘musical statues’ moesten ze op de muziek dansen om dan, bij het stoppen van de muziek, plat op hun buik op de grond te gaan liggen. Max stortte zich met een noodsmak steeds tegen de vlakte en wist zich zo drie keer tot de laatste 4 van het spel door te dringen, maar viel net buiten de prijzen. 1 keer wist Warrun het zo ver te schoppen en hij kon toen, in een finale tussen Max en Warrun, een overwinning behalen. Beide jongens waren trots.

Bij de pinata wist Max mij met zijn creativiteit te verrassen: iedereen sloeg gewoon met een knuppel tegen de pinata aan, maar max had door dat als je er in priktje je er veel meer snoep uit kon krijgen.

Na dit feest wilde ik graag nog even de lego-beurs bezoeken die dit weekend in Melbourne was. Nanette en de jongens gingen mee en, indien mogelijk, waren ze nog meer onder de indruk dan ik van wat we daar zagen. Ik laat de foto’s voor zichzelf spreken met als toevoegingen dat de jongens zo verrukt waren van alle bouwsels dat ze alles twee keer wilden zien. Max heeft gelijk een bestelling bij ons geplaatst van Lego die hij graag wil hebben. (alle Lego Rock Raiders en een start-set van Speed Racer). Warrun neemt wel genoegen met een hele grote stoomtrein die zelf kan rijden.

Nanette heeft zich al weken zenuwachtig gemaakt over vandaag: de eerste schooldag van Warrun en Max. We hadden besloten dat het makkelijker zou zijn als ik ze vandaag zou wegbrengen dus zo ging het dan ook.

Nanette en ik waren vroeg opgestaan om dikke lunchpakketten te maken want we vreesden dat ze misschien wel trek zouden krijgen. (We zijn een beetje verwend omdat ze bij opvang altijd van voedsel werden voorzien). Deze angst bleek ongegrond want ze hadden aan het eind van de dag hun fruit op maar het merendeel van hun boterhammen niet. Ze hadden dan ook wel een ERG grote zware tas bij zich.

Warrun en Max konden niet vreselijk onder de indruk zijn van het idee naar school te gaan; Warrun zei:”Nog 2 nachtjes slapen en we gaan weer zwemmen”. We liepen samen met Nanette richting school, waar zij (met moeite) naar de bushalte ging en wij naar school. Ik was van plan om W&M even bij voorschoolse opvang te presenteren om daarna even met ze te spelen en ze dan bij de klas af te geven maar daar aangekomen raakte ze al snel aan de praat met de directrice en gaven ze mij ‘ga-nou-eens-weg’ knuffels. Ik wenste ze veel plezier en vertrok dan maar.

Nanette heeft de kereltjes opgehaald en vertelde dat ze eigenlijk niet naar huis wilden. Ze waren leuk aan het spelen en hadden geen zin om naar mama te luisteren. Nanette waarschuwde me dat ze een rothumeur hadden maar uiteindelijk zijn de jongens best vrolijk (en zonder problemen) maar bed gegaan.

Ze waren er duidelijk klaar voor

Warrun meldde afgelopen vrijdagochtend ineens:”Ik heb een wobbly tooth” en jawel een van zijn voortanden zat los. Ik maakte me er even zorgen over want hij is nog wel erg jong om te wisselen (dacht ik) maar bij opvang hebben ze me gerust gesteld dat het prima kan. Vandaag terwijl Warrun in bad zat (te spelen met mijn snorkel) riep hij ineens:”papa, mama kom eens, mijn tand is weg!” Nanette rilde en kwam hem moedig tegemoed. Inderdaad zijn eerste tand was, in de snorkel, verdwenen. Hij was het er over eens: nu moet hij met grote-mensen-tandpasta poetsen.

Er zijn weer wat verhalen op de blog gezet. Mijn 3 werkreizen van afgelopen jaar staan nu beschreven evenals een redelijk complete serie verhalen sinds de kerstdagen (dec-jan).

Er is nog een enorm gat tussen Mei en December maar we hopen dat we dat in de loop der tijd gaan opvullen. (ik heb er zelf een hard hoofd in).

Volgende stap is om de foto’s weer bij te werken. Wie weet volgende week?

Gisteren kreeg ik een waarschuwing van Opa Hans dat bij het openen van deze blog de virusscanner alarm gaf. Na onderzoek bleek dat onze blog gehacked was en er wat code aan de blog software was toegevoegd die probeerde software te installeren bij iedereen die de blog opende (lang leve de virusscanners die daarvoor beschermen) en vervolgens werd men doorgestuurd naar een of andere obscure website.

Na enige uren verloren slaap is de site nu geloof ik weer schoon. Hopen dat het zo blijft. Laat me aub onmiddelijk horen als er weer iets raars met de blog is.

Enige weken geleden ontdekte Nanette muizensporen in de keuken. Ik was eerst nog sceptisch maar toen ik knaagsporen zag met duidelijk het patroon van 2 lange voortanden was het ook voor mijn duidelijk. Er is een muis in huis.

Sindsdien hebben we dit beest 3 keer gezien. De eerste keer zag ik hem via het broodrooster en de muur in een hoek vluchten, waar ik dacht hem klem te hebben. De enigzinds arrogante blik in de ogen van de muis had me het tegendeel kunnen vertellen.

 Later hadden we de muis opgesloten in ons was-hok, maar daar wist hij/zij zich in de wasmachine te verschuilen zodat we ook dat maar op. (na het hok 2 dagen dicht gehouden te hebben). De muizenpoep buiten dat hok suggereerde ons dat er misschien toch nog een muis rondliep.

Toen Nanette tijdens het ontbijt de muis voor de zoveelste keer vrolijk langs zag huppelen was ze het zat: Dit was OORLOG! We gingen naar bunnings en hebben vlink vallen en gif ingeslagen. De keus is aan de muis: hij kan in een levend-vang-val gaan of onder een nekslag. De muis koos ervoor om elke dag eventjes het lokvoer van de vallen te komen eten en de vallen rustig te laten staan.

De 3e keer dat we hem ‘knel’ hadden, hadden we hem onder de magnetron opgesloten en was de blik van de muis wat minder zelfverzekerd, maar ook toen wist hij nog te ontsnappen.

Afgelopen vrijdag was ik het ook zat en zijn we even goed naar tips gaan zoeken om het internet. We hebben diverse vallen gebouwd met als winnaar de ‘free fall’. Een klein kartonnetje wat wankel op de rand van het aanrecht licht met daaronder een grote ton.

Op zaterdagochtend was het raak: er zat een vermoeid paniekerig muisje onderin de ton. Vooral toen de jongens juichend kwamen kijken schoot het beest in de stress. Deze muis had geluk dat de jongens hem hadden gezien want daardoor besloten we om hem vrij te laten in de wilde natuur een heel eind bij ons huis vandaan. Toen W&M de bus plat op de grond neerlegden probeerde de muis eerst nog (al poepend! zie foto) de ton als renwiel te gebruiken tot hij door had dat hij ook gewoon de wildernis in kon rennen.

De muis op zaterdagavond was minder fortuinlijk; die was zo stom om 10 minuten nadat ik val had gelpaatst er in de knotsen waardoor ik dat gelijk hoorde. Deze muis vond onderin de ton een echte muizeval en zal ons zeker niet meer lastig vallen.

Vorige week hadden Max en Warrun voor het eerst weer zwemles dit jaar. Nanette vertelde dat de zwem-juf had opgemerkt dat ze al een tijdje niet meer vooruit waren gegaan en ze dus nog even in deze klas moesten blijven. Dit vonden we allang best, het nieuwe schooljaar zou genoeg nieuwe dingen brengen.

Ik ben al sinds begin November niet meer bij hun zwemles geweest dus ik was benieuwd hoe het daar aan toe zou gaan, ze hadden er alvast goed zin in dus ik hoopte dat ze misschien weer wat zouden oppikken.

Het werd een beetje een genante vertoning. De hele zomer hadden de jongens met mij bommetjes vanaf de startblokken in het diepe bad gemaakt. Ze zwommen daarbij zelf steeds naar de kant en het ziet er naar uit dat dat goede oefening is. Bij de zwemles zwommen ze namelijk rondjes om hun klasgenoten. Jacquie was nog niet uitgepraat of de jongens hadden het bad al op en neer gezwommen. Het was dan ook niet echt een verrassing toen ze een ‘promotiepas’ kregen na de zwemles, en ik was apetrots. Warrun en Max ervoeren dat heel anders: ze wilden geen andere zwemles ze wilden Jacquie!

Bij de balie vroeg ik of er ergens plek was voor beide jongens en dat was niet het geval, dus ze mochten nog even bij Jaquie blijven. Wel viel me op dat de gemiddelde leeftijd van de groepen waar ze heen gaan 7 jaar oud is. 1.5 jaar ouder dan W&M. Jawel, ze zijn GOED! Laat ik het nou maar gewoon zeggen

De volgende woensdag waren er wel wat plekken beschikbaar gekomen en het werd donderdagmiddag. Dus op woensdag namen ze afscheid van Jacquie en de volgende dag begonnen ze bij Amy!

Vorige week zagen de kids op TV een reclame voor een pretpark niet zo heel ver hier vandaan, waarop ze gelijk vroegen of we daar heen konden gaan. Wij zijn voor dat soort dingen wel te porren dus op, een regenachtige, zaterdag gingen wij op pad naar Funfields voor een dagje pret. De hele dag miezerde het een klein beetje, maar het kon de pret niet erg drukken.

Bij binnenkomst riep Warrun gelijk dat hij in het piratenschip wilde, en hij was net groot genoeg om er met mij in te mogen; dus vooruit. De bestuurder van de boot zei nog dat ik maar een hand op moest steken als het niet ging, en zodra de boot hoog ging zat Warrun met een wild bonzend hart zich stevig vast houdend te roepen dat hij er uit wilde, en omhoog ging mijn hand. Hij heeft niet gehuild maar hij wilde er niet nog een keer in. Ikzelf zal me ook af te vragen waarom ik eigenlijk in zo’n ding zou willen stappen.

De rest van de dag hebben we ons vermaakt met diverse activiteiten. De favorieten waren, de handaangedreven treinen (Warrun), de electrische kinderauto’s (Max), en de rodelbaan (Nanette en Branko).

Het programma was:

• Piratenschip
• Elektrische autotjes
• Olifantentrein
• handaangedreven treinen 
• draaimolen
• Boten met waterkanon
• Rodelbaan
• Mini-Golf
• Go-Karts
• Rodelbaan (2x)
• vele malen hand-treintjes
• enkele malen elektrische autotjes.

We waren zo stom geweest om onze zwemkleding niet mee te nemen. Als oplossing besloten we  tegen het eind van de dag dat ik in mijn gewone korte broek wel op de waterglijbaan kon met de jongens, zeker omdat we voor de jongens toch nog droge kleren bij ons hadden. Ze hadden een waterglijbaan met matjes, en een overdekte (volkomen donkere) glijbaan met grote opblaasringen. De jongens vond het wel leuk maar wilde toch liever nog even terug naar de handaangedreven diesels.

Toen we zo’n 5.5 uur bezig waren geweest ging het park dicht waarop Warrun zei dat hij het niet leuk vond dat hij maar zo kort er had mogen spelen.

Op de terugweg hebben we een diner met ‘sometime food’ genuttigd bij Hungry Jack’s omdat W&M zo graag een cheeseburger wilde eten. Ze hebben er uiteindelijk elk 2 happen van genomen, en ik heb de restjes opgegeten.

Op zondag moesten we de drukte van school en het pretpark compenseren, dus bleven we thuis. Op het programma: een Lego station bouwen, TV kijken, Wii spelen en ik heb met Warrun even boodschappen gedaan.

Afgelopen woensdag hadden de jongens nog bijna de hele dag vrij (van school) dus ben ik even met ze bij Kinder langs gegaan om hoi te zeggen. Er bleek maar 1 van hun oude juffen aanwezig te zijn maar ze waren vol verhalen en de juf, Lindal, merkte op dat Warrun en Max altijd van die leuke dingen met ons deden en altijd zoveel te vertellen hebben. Ik voelde me gelveid en dat stimuleerde ons extra om ook dit weekend er weer even op uit te gaan.

Het weer zou 34 graden en zonnig worden dus was het een goede gelegenheid om bij Michele, Barry, Jake en Amber op bezoek te gaan bij hun beach-house in Torquay. Daar gingen we met ze mee naar Point Impossible (ja zo heet het echt) de plek waar de Thompson Creek de zee in stroomt en de kinderen mooi op een surfplank de rivier af kunnen drijven. Terwijl we daar waren kwam de vloed opzetten, zodat tegen de tijd dat we weggingen het water in de rivier een meter hoger stond en niet meer stroomde.

In eerste instantie vonden Max en Warun het water niet zo heel spannend, maar naar mate we er langer waren en er meer met zang gegraven was begonnen ze het steeds leuker te vinden. Warrun heeft aan mijn hand nog een tijd de golven van de zee getrotseerd en kierde na iedere grote golf dat hij het ZO leuk vond.

Max mopperde in de auto nog dat hij te verkouden was om in het water te gaan maar uiteindelijk lag hij toch met snorkel het zand en de steentjes te bestuderen.

In het strandhuis hebben we vis en friet gegeten (of eigelijk, een hamburger en een kebab) en daarna was het tijd om naar huis te gaan. De jongens sliepen in vlak voordat we thuis waren en toen we ze zo in bed legde werd Max half wakker om te mopperen dat hij een pyama aan wilde, zijn tanden wilde poetsen en een boekje wilde lezen. We beloofden dat het boekje de volgende dag zou komen.

De volgende dag heeft Nanette een boekje voorgelezen aan de ontbijttafel, en de rest van de dag is ingevuld met thuis spelen, een verjaardagkado kopen voor een feetsje volgende week van een vriendje van Warrun, en een filmpje kijken op tv.

Vandaag was het de laatste woensdag die ik met de jongens kan doorbrengen zonder dat ze naar school moeten (tot de volgende vakantie dan). Zodoende gingen we iets speciaals doen, wat inhield dat we naar het aquarium gingen met Jake en Amber, vervolgens een flinke declaratie indienen bij onze ziektekostenverzekeraar, en daarna een kadootje kopen bij Myer. De jongens waren de hele dag erg lief en volgzaam en konden me aan het eind van de dag bevestigen: Het was een leuke dag.

Vanaf volgende week moeten Warrun en Max ook op woensdag naar school dus dan zal ik een wat ander programma hebben, maar ik zal me vast niet vervelen.

“Leuk hoor zo’n weekend pret hebben,” zei Nanette zondagavond, “maar je hebt dan wel een heleboel op te ruimen op zondagavond”.

Zaterdag werd Warrun ‘s ochtends naar mijn doorgestuurd door Nanette om op te staan en zo gingen de jongens (na een tijdje in hun kamer te hebben gespeeld) met mij ontbijten. Nanette kwam er tegen het eind ook bij en toen konden we haar melden dat Max had gekozen om vandaag met Mama op pad te gaan terwijl Warrun met mij naar een verjaardagsfeetsje van een klasgenoot zou gaan.

Om half 11 was het zo ver en gingen Warrun en ik naar de bus op weg naar het Don Bosco Youth center in Brunswick. We waren er een beetje te vroeg dus gingen we nog even bij de Salvos wat boekjes kijken (en kopen). Daarna was het tijd voor het feest. Het was een soort grote gymzaal met 4 grote trampolines en een heleboel tafelhockey, tafelvoetbal, tafeltennis en biljart tafels. Warrun stortte zich er gelijk op zodra hij zijn kado (en dat van Max) bij de jarige Luca in de handen had geduwd en liet mij achter om het allemaal te bekijken.

Het was leuk om te zien hoe Warrun helemaal enthousiast allemaal vriendjes begroette die ik nog nooit had gezien. Hij heeft nu echt al een beetje een eigen leven op school.

Ondertussen was Nanette met Max op de Wii aan het spelen gevolgd door een bezoek aan 2 parken, waar Max getrakteerd werd op fairy bread (typisch verjaardagsfeest voer) en een ijsje. Hij vermaakte zich ook prima.

Na een tijdje vroeg Warrun of hij wat mocht eten, en zodoende mocht hij aan tafel het het eten gaan zitten. Hij werd al snel gevolgd door een grote kudde andere kinderen. Na nog een uurtje spelen en wat taart was het tijd om te gaan en ging een vrolijk koerende Warrun met me mee naar de bus (die al weg was).

We werden door Nanette en Max opgehaald en gingen samen een nieuwe lunchtas voor Warrun kopen omdat de huidige te groot is voor zijn rugtas.

Het restantje van de middag werd gevuld met een stukje van Harry Potter op TV (ze hadden het begin bij naschoolse opvang gezien). Grappige noot: ze beschreven Hagrid als ‘een soort Chewbacca maar dan een mensje’.

Op Zondag was het weer Moonee Ponds Festival. Het hele Queen’s park was vol met van alles om te zien en doen. We zijn er traditiegetrouw met de fiets heen gegaan. Als eerste wilden M&W in het springkasteel (Jurrassic, met een Maya-tempel…huh?) gevolgd door een ritje in de rode brandweerwagen en een race met de auto’s en afgesloten door een potje mini-golf, voordat de jongens even rustig naar wat dansvoorstellingen wilden kijken.

Het was best wel koud tijdens het in de rij staan dus hebben we besloten na een broodje worst om naar de K-Mart te kopen om wat dikkere kleren voor onze koude jongesn te kopen. Ze waren zeer tevreden.

Hierna gingen we nog even wat eten terwijl we (vooral Nanette) even naar een kookvoorstelling van Toby Puttock keken. Na het voorgerecht had Warrun het wel gehad en ging ik met ze verder kijken. Ze roeiden zich een ongeluk op roeimachines, keken wat leuke bands en wilden overal in maar niet allebei in hetzelfde. Kortom: Terug naar Mama. Warrun en Max zijn allebei tot bovenin een klimmuur geklommen waarna Warrun met mij in een bootje op het meer ging terwijl Max even bij de Tae-Kwondo school kon kijken.

Het was toen wel een beetje tijd om te gaan, zodoende gingen we naar huis om het laatste stukje Harry Potter te kijken en daarna lekker eten van Nanette te eten.

Gedurende de hele dag moesten we regelmatig lang wachten voordat we aan de beurt waren en Max en Warrun hebben zich uitstekend gedragen hierbij en hebben netjes zonder klagen gewacht en genoten van alles wat ze werd voorgezet. Het was wel duidelijk dat de jongens moe zijn: Warrun ging bij elke gelegenheid zitten en beide kerels hebben grote wallen onder de ogen. We moeten nog even wat rustpunten vinden als balans voor de school.

We gaan de jongens een proefles Tae-Kwondo en Dansen laten doen. We denken dat ze het erg leuk vinden ook al doen ze erg paniekerig als we vragen of ze het willen proberen:”Ja maar ik kan dat helemaal niet!”

En zo was het dan zondagavond geworden en hadden we een berg huishoudelijke klussen die waren blijven liggen.

Vrij regelmatig heb ik een erg goede dag. Vandaag was zo’n dag. Ik had de afspraak met de bloedbank afgezegd en vervangen door een enorme waslijst van klussen die ik thuis moest doen.

Warrun en Max hadden gevraagd of ik ze wilde vertellen zodra ik opstond om ontbijt te maken dus dat heb ik gedaan.

Na een tijdje besloten ze dat het een mooi moment was om ook naar beneden te komen om gezellig te ontbijten en daarna vrolijk naar school te gaan. Daar even verstoppertje gespeeld (Warrun won) met wat kinderen, en zodra de bel ging merkte Melissa (een buurtmoeder) op dat de jongens me mij zo anders zijn dat met Nanette: “Met jou zijn ze gewoon… normaal!”. Ik was de drinkflesjes vergeten mee te geven dus die ging ik later even langsbrengen, waarop ik een lach-der-herkenning kreeg van wat moeders op het schoolplein.

Ik kon even het lokaal in spieken en het viel me op dat Nicole (de prep tot klas 2 coordinator) een stuk volwassener klinkt als ze tegen kinderen praat, dan wanneer ze de ouders toespreekt. Ik vroeg me af of dat bewust was: Doordat ze een beetje kinderlijk klinkt als ze tegen de ouders praat geeft ze de ouders het gevoel dan hun ‘kleintjes’ wel in goede handen zijn bij zo’n kindgericht iemand. Doordat ze normaal/volwassen tegen de kinderen praten krijgen zij het gevoel dat ze serieus worden genomen en al hele grote mensen zijn. Misschien zie ik er teveel in maar ik vond het een leuk idee.

Todat ik de kinderen weer mocht ophalen ging de dag veel te snel met diverse klussen en avondeten koken. Al met al behoorlijk produktief. De jongens waren weer heel blij me te zien toen ik ze ophaalde. Warrun keek een beetje beteuterd in zijn portemonee toen hij een ijsje wilde kopen en kon toen (geheel correct) aan zijn vriendjes vertellen dat hij geen ijsje mocht tot hij terug is van vakantie (hij had vorige week, tegen instrukties in, 3 ijsjes gekocht).

Max ging druk pratend mee, en Warrun een beetje stilletjes op weg naar de huisarts. Warrun heeft de hele afgelopen week ongeveer 2 keer per avond/nacht een bloedneus en hij heeft er genoeg van: hij vroeg zelf of hij naar de dokter mocht. We hoefden niet lang te wachten en de doc verwees ons soepel door naar een specialist en Warrun zag het wel zitten om gelijk na het zwemmen daar heen te gaan. Hij moet even wachten; de assitente van de specialist heeft hem met spoed en paniek voor vrijdag ingeboekt om de bloedvaten in zijn neus te laten dichtbranden. (ik voel me nu schuldig dat we de bloedneus niet zo serieus hebben genomen).

Ik heb erg leuk gezwommen met Warrun en Max (duiken van de kant, wedstrijdjes doen, bandjes opduiken van de bodem, etc…). Toen zij aan de zwemles waren begonnen ging ik nog even een paar baantjes zwemmen. Ik ging naar de snelle baan omdat ik meestal toch niet zo ver zwem en de meeste mensen nogal traag zwemmen. Na een baantje zag ik diverse mensen uit de baan vertrekken naar de tragere baan . Tja in de snelle baan moet je natuurlijk wel snel zwemmen!

Ik was zo slim geweest om schone kleren mee te nemen zodat we na het zwemmen allemaal lekker fris konden aankleden. Bij aankomst stuiterden de jongens van de muren, hetgeen tot de opmerking van een badmeester leidde:”Nou die hebben nogal wat energie”,”Geen betere plek dan het zwembad om daar vanaf te komen, toch?”,”Yep”.

Bij vertrek waren het twee tevreden kalme jongens die lief op een dropje sabbelden.

Nanette was inmiddels thuis en had de oven aangezet dus het eten was klaar toen we thuis kwamen. Ik zei tegen de jongens dat ze even moesten opruimen voor het eten, en dat hebben ze vol overgave gelijk gedaan. Ze hebben daarna OOK nog eens heel goed van mijn ovenschotel gegeten (geheel tegen mijn verwachting in).

Het was een Goede dag. Een Erg Goede dag.

Zoals jullie welbekend zijn we in April naar Nederland gekomen om een dikke 5 weken herinneringen op te halen en familie en vrienden te bezoeken. Het is was een erg leuke reis met een stuk meer vakantiegevoel dan ik had verwacht. We werden uitstekend verzorgd door onze families en doordat we Nederland nog wel een beetje kennen konden we makkelijk leuke dingen verzinnen om te gaan doen.
Na zo’n 4 weken waren vooral Max en Warrun behoorlijk uitgeput van alle activiteiten elke dag dus was het niet heel vervelend om weer naar huis te gaan.

Nanette heeft een mooi fotoverslag gemaakt voor de jongens om op school te kunnen laten zien en vertellen (zie hier).

Recentelijk hebben we ook een fotoboek laten maken met wat hoogtepunten uit de vakantie. Voor een impressie kan het fotoboek worden doorgebladerd (en besteld) op de website van Artscow: Mocht iemand echt interesse hebben in een hardcopy van het boek (ongeveer 35×35 cm 100 paginas) laat het dan even weten want we hebben nog wat kortingsbonnen.

http://www.artscow.com/share/Europa2010Boek-s6wdqyul954e

of bij Microsoft:

		2010-04 Vakantie Europa VIEW SLIDE SHOW DOWNLOAD ALL

Nanette wilde een nieuwe TV nadat ze de mooie platte TV’s had gezien bij al onze vrienden in kennissen in Nederland en Nanette zag het wel zitten om makkelijker met het TV meubel te kunnen schuiven. We gingen zodoende eerst op zoek naar een TV meubel omdat daarin de keuze een stuk beperkter is dan in TV’s. De keuze viel uiteindelijk op een zwart glazen kastje, en toen mocht de verkoper ons er een TV bij doen. In eerste instantie werd ons een ChangHong aanbevolen; het beeld was geweldig (vergelijk maar de oude en nieuwe TV op de foto) maar de TV bromde storend. TV omgeruild en hetzelfde was ook bij de volgende het geval. TV terug gebracht en laten horen in de winkel (alle herrie werd er speciaal voor uitgezet) en toen hebben we maar gewoon een veel duurdere TV gekocht van Samsung. Het is uiteindelijk het model geworden wat al tentoongesteld stond in de winkel (foto bovenaan). In de winkel leek het nog wel een klein TVtje maar thuis was hij toch wel erg groot.

En tja, we kregen er als kadootje een Bluray surround system bij dus nu zijn we volledig op FullHD, dus moets de MediaPC ook geupgrade worden. Gelukkig had Paul (Greco) net zijn ‘oude’ computer aan on overhandigd dus die is in de loop de weken omgebouwd tot nieuwe MediaPC.

Ik ben verbijsterd over hoeveel beter het beeld van een gewone DVD is op de nieuwe TV. Als ik dat had geweten hadden we er vast eerder een gekocht.

Zoal Nanette tijdens de vakantie al had voorspeld moest ik eind Mei weer een week naar Santa Ana, California. Ik heb een absolute hekel aan lang vliegen, en zo mogelijk nog meer een hekel aan het weg zijn bij Nanette, Warrun en Max, maar deze reis van heel produktief. Deze keer was het zelfs zo produktief dat ik nog een tweede week ben gebleven om de klus verder af te maken. De laatste (zater)dag van mijn vertrek vonden we nog diverse problemen met de electronica die opgelost moeten worden, maar ik wil naar huis. Bovendien weet ik te weinig van electronica om er hier te plekke iets aan te doen. Kortom deze reis heeft een tevreden gevoel opgeleverd vanwege de grote voortgang die ik heb geboekt, en frustratie door alle problemen die ik niet kan oplossen maar waar ik wel last van heb.

Nu zit ik op LAX (vliegveld in Los Angeles) in de Qantas lounge te wachten todat ik naar het vliegtuig kan. Ik kijk er naar uit om ons gezinnetje weer bij elkaar te hebben. Toen ik Warrun en Max vertelde dat ik weer naar ver-ver-weg moest begonnen ze te juichen omdat ik dan weer kadootjes voor ze kon kopen. Na een tijdje vroegen ze hoe lang ik dan weg zou gaan (een week) en toen minderde het enthousiasme een klein beetje. Max en Warrun hadden in ieder geval wel verzonnen dat ze graag een kado voor mij wilden kopen als ik weg was, en dat is gebeurd (heb ik begrepen). Max had Nanette verteld dat hij niet wilde dat ik nog een week weg bleef maar dat ik gelijk thuis zou komen; ik ben het roerend met hem eens. Nog even afgezien van de 14 uur per dag werken, is het gewoon veel leuker om ‘s avonds een boekje te kunnen lezen en een knuffel te kunnen krijgen/geven voor het slapen.

Tijdens onze vakantie hebben de jongens diverse huisdieren van dichtbij mogen meemaken. Bij Gerda en Sjoerd was voor Warrun heel duidelijk het ochtendritueel:-eerst naar de WC, dan de poeze gaan aaien, en dan kon er worden nagedacht over aankleden, ontbijt of spelen.

Toen we langs een dierenwinkel liepen gingen de jongens even kijken en bij het zien van een hamster vroeg Warrun:”Ben jij alergische voor deze, papa” want Nanette had al uitgelegd dat we geen kat konden krijgen als huisdier vanwege mijn allergie. Neen, ik ben niet allergisch maar Nanette kon snel vertellen dat hamsters verboden zijn in Australie. Zodoende werden de ogen gericht op een wat groter knaagdier: een konijn.

Op de camping in Ermelo liepen vele konijnen rond dus ik grapte dat als ze een konijn konden vangen ze hem mee mochten nemen. Nou de jongesn hebben het geprobeerd, de arme beesten.

Hoe dan ook, toen we terug in Melbourne waren gingen we serieus bekijken watvoor huisdier bij ons zou passen en de keus was tussen Cavia, Rat en Konijn uitgekomen. Toen bleek dat een collega van Nanette een familielid had met een konijn wat ze wel kwijt wilden zijn we gaan kijken. Het arme (vreselijk lieve) beest zat in een heel klein kooitje in de tuin dus die wilden we graag wat helpen.

Mr. Bojangles HunnyBunny is nu het nieuwste lid van onze familie en hij krijgt lekker veel aandacht van de jongens. In het begin leek hij nog wat onzeker en zelfs bang, maar inmiddels is hij behoorlijk assertief geworden en hopt hij geregeld eigenwijs door het huis en gaat zelfs naar boven even rondkijken of daar alles nog wel in orde is. Het beest is vreselijk lief en lang niet zo schichtig als ik gewend ben, ik vind het zowaar een leuk konijn.

Na een paar weken herkent hij ons nu ook en rent hij regelmatig achter onze voeten aan (of springt hij ervoor en ontvang dan per ongeluk een schop). Als we op de gront gaan liggen bij hem in de buurt of als hij een hand te pakken krijgt dat geeft hij ons graag konijnenkusjes (likjes), maar gelukkig beperkt hij zijn andere ‘liefdesuitingen’ tot zijn teddybeer. Volgens mij keurt hij zijn nieuwe leven wel goed.

Elke dag rond etenstijd wordt hij wakker, strekt zich goed uit en gaat verlangensvol naar ons kijken todat hij uit zijn kooi mag (de kooi staat vlakbij de eettafel). Als dit niet gebeurt gaat hij na een tijdje zitten mokken op zijn toiletbak. ‘s Ochtends zit hij vaak al paraat om even rond te mogen rennen, maar overdag wil hij liever lekker slapen in zijn kooi; het gebeurd dat ook regelmatig dat de jongens uit school komen en HunnyBunny zich volkomen wezeloos schrikt en zichzelf lanceert door de kooi, waarna hij na een tijde weer terug gaat slapen.

Toen we afgelopen weekend in de tuin wat thee zaten te drinken hopte Bo vrolijk door de achteruin al het gras te verkennen om een hapje hier en een hapje daar te scoren.

Het is alweer maaaaaaanden geleden sinds we voor het laatst iets op de blog hebben gezet, onze excuses.

Het is een drukke tijd geweest. Zoals bekend zijn we in Maart/April naar Nederland gekomen voor een heerlijke vakantie. Toen we terug kwamen heeft Nanette een mooi verslag gemaakt wat de jongens meenamen naar school zodat ze konden vertellen over wat ze hebben meegemaakt. (Hier beschikbaar)

Toen we terug naar huis gingen zei Nanette dat ik zeer waarschijnlijk binnen twee weken weer naar de USA zou moeten, en helaas had ze gelijk. Ik ben alweer twee keer terug naar California geweest ( dit keer met een A380)  en Warrun en Max (en Nanette) hebben al goed door dat dat betekend dat er kadootjes gekocht gaan worden! De eerste keer zijn zowel Nanette als ik vreselijk aan het kopen geslagen en hebben de jongens meer kadootjes (lees:Lego) gekregen dan ze normaal bij hun verjaardag krijgen, maar blijkbaar ga ik speelgoed kopen als ik alleen in een vreemd land ben.

Verder zijn we druk met opruimen/opbouwen thuis, zeker nu de schoonmakers niet meer komen (Nanette was niet tevreden). Zo zijn er nieuwe vitrine-kastjes voor de Lego die zich overal tussen begon te dringen en kastjes voor het speelgoed van de jongens wat geen vaste plek had.

Ik verwacht niet dat we erg veel rust zullen krijgen om de blog weer te gaan bijwerken, maar ik zal proberen om hier en daar af en toe een fotootje neer te zetten.

Ik had vorig jaar aan Max en Warrun beloofd dat ik ze sneeuw zou gaan laten zien en dat is er toen niet van gekomen. Het schuldgevoel van de gebroken belofte was erg aan me aan het knagen en toen ik gisteravond zag dat de sneeuw goed was was Nanette snel overtuigd: we gaan naar de sneeuw; Lake Mountain.

Ongeveer 2 uur rijden van ons huis is er een heuvel waar sneeuw ligt met de nodige gelegenheid om met een sleetje de helling af te zeilen en Max en Warrun waren zeker wel te spreken voor een potje sneeuwpret. Zie op de foto hoe de jongens na 1.5 uur bij Healesville even spelen:

om een half uurtje verderop hierin terecht te komen:

Toen we na een lange tocht waren aangekomen en de jongens (min of meer droog) bij de kostuumverhuur hadden omgekleed kon de pret beginnen. Nanette ging in de rij staan om wat eten te halen terwijl ik met de jongens en de sleetjes de eerste helling ging bevechten. Alles ging prima en al snel voelde ik een sneeuwbal tegen mijn rug met een zeer breed grijnzende Warrun een klein stukje er achter.

De pret ging zo een groot gedeelte van de dag door met maar een paar kleine botsingen en huilbuien. Het heeft zelfs nog even gehageld/sneeuwd waar Warrun met mond wijd open en tong uit de mond doorheen liep.

Aan het eind van de dag waren we verbaasd hoe nat de jongens waren geworden zonder te klagen! Blijbaar hadden ze teveel plezier om zich aan dat soort dingen te storen.

Op de terugweg kreeg Warrun helaas last van wagenziekte en moest hij overgeven, en toen we thuis aankwamen deden beide jongens dat nog een keer. Als ze moe zijn kunnen ze toch minder goed tegen autorijden geloof ik. Ze zijn snel in slaap gevallen. Warrun vertelde dat hij pas weer naar de sneeuw wil als hij groot is want hij is bang dat hij anders weer moet overgeven.  We verzinnen wel een oplossing tzt.

Bij een eerste routinecontrole vorige week bij de dierenarts blijkt Mr Bojangles HunnyBunny een vreemde bobbel op zijn kaak te hebben. Vandaag is er een xray gemaakt en het lijkt helaas een tumor te zijn (en geen abces). Er is een biopsie genomen en daaruit zal blijken hoe kwaadaardig het is. De dokter merkte op dat toen ze de mond open deed om naar zijn kiezen te kijken, zijn onderkiezen uit zijn kaak vielen en ‘that is unusual with an abces’ zoals ze zelf zei.

Kortom: het ziet er niet goed uit voor HunnyBunny. De dierenarts adviseerde om hem het eten te geven wat hij graag wil eten zodat hij in ieder geval voedsel binnen krijgt.

Hij is sinds hij bij ons best wel flink afgevallen, maar we dachten dat dat vooral was doordat hij veel meer beweging krijgt dan voorheen. Hij is dan ook altijd erg levendig.

Het arme beest, we waren net zo blij met zijn koppig, eigenwijze maar oh zo lieve toevoeging aan ons gezinnetje. Ik hoop dat we nog een tijd van hem kunnen genieten zonder dat hij al te veel narigheid gaat ervaren.

Inmiddels zijn we bij ‘The Melbourne Rabbit Clinic’ geweest met Mr Hunny Bunny, alwaar hij met enthousiasme de arts en verplegers besprong:”A very loving bunny” zo merkten ze op. Het bleek dat het gezwel wel degelijk een abces is, maar zodanig groot dat het niet praktisch te opereren is. Zodoende moet hij voor de rest van zijn leven aan de antibiotica (konijn zijn een beetje vreemd zei de dokter) maar kan hij nog wel een tijdje bij ons blijven wonen. Door zijn verloren kiezen kan hij ze niet meer allemaal goed afslijten dus moet hij een paar keer per jaar zijn kiezen laten bijslijpen. Nu is gebleken dat een paar van zijn kiezen zijn gestopt met groeien (een geluk bij een ongeluk) dus misschien hoeft het niet heel vaak.

Hunny Bunny is alweer goed bijgetrokken en heeft een hele mooie volle vacht ontwikkeld. Het bleek dat zijn ‘tweekleurige vacht’ eigenlijk gewoon een teken van verveling was, waardoor hij een groot gedeelte van zijn eigen vacht waar hij bij kon had uitgetrokken . Sinds hij bij ons woont vermaakt hij zich blijkbaar genoeg want zijn vacht is mooi egaal geworden.

Het eerste weekend van september, begin van de lente.. tijd voor VADERDAG.
Branko had het al weken over mijn verjaardag en cadeautjes. Toch ging het belletje niet rinkelen en ik was niet al weken met cadeautjes voor vaderdag bezig. Gelukkig hadden de jongens wel een idee wat te geven en op dinsdg, een schoolloze dag, ging ik met de jongens op pad voor een kruimeldief en een tondeuze. Dit bleek niet zo eenvoudig. Kruimeldieven hebben ze niet alleen in allerlei kleuren maar ook in diverse sterktes en al dan niet met lange stok eraan. Tondeuses is nog moeilijker; je kan ze kopen voor 12 tot 80 dollar en soms nog met baardtrimmer erbij. Dat heeft Brnako niet nodig. Als hij een baardtrimmer zou krijgen zou hij een baard laten staan en zijn trimmer erop loslaten.
Zonder cadeautjes zijn we weer op huis aan gegaan.
Vrijdag ben ik een beetje vroeger van mijn werk weggegaan en alsnog een kruimeldief gekocht en ben ik onder onze trap gedoken en uit onze trapkast/verjaardagsvoorraadhok een mooie doos lego tevoorschijngehaald. Toen de jongens opgehaald enalles in inpakpapier gestopt met goed veel plakband, aangebracht door de jongens. Max had het nog even mooilijk want hij wilde wel HEEL graag de doos lego voor zijn verjaardag hebben  (hij heeft natuurlijk geen idee dat we nog andere dozen, veel geschikter voor hem hebben). De jongens hebben alles zorgvuldig opgeborgen onder ons bed (naast de cadeautjes voor mij). en toen begon het aftellen echt. Ze kijken zo uit naar vaderdag.
Zateragavond gingen de jongs vol verwachting slapen en ik kon ze nog net toefluisteren dat vaderdag pas om 8 uur ‘s morgens begint dus dat ze nog lekker een paar keer konden slapen als ze wakker werden in de ochtend. Helaas. om 6 uur ‘s morgens sloeg de deur open en uit volle borst vroeg Warrun of Vaderdag al was begonnen. "NEE, nog even terug naar bed". nadat ik dat nog 4 keer herhaald had zijn we uiteindleijk om half 8 maar met het vaderdag feest begonnen. De jongens gaven hun tekeningen van school, hun tekeningen van italiaanse les, hun cadeautjes van school en de andere cadeautjes. Na het ontbijt zijn we met z’n allen een tondeuse uit gaan zoeken.

Op vrijdag konden de jongens op school iets kopen. ik had ze elk 8 dollar meegegeven en had gezegd dat als ze iets over hadden, dan zouden ze dat in hun spaarpot mogen stoppen. Warrun kwam heel trots thuis met 2 cadeautjes  (een pen met no1. DAD erop en een mini motorfiets in een doosje) en 1 dollar voor in zijn spaarpot. Max kwam thuis met een 4cm lange tuinkabouter op een stokje voor in een plantenpot met een zakje snoep eraan en 6 dollar voor in zijn spaarpot. (hij had nog een klein verhaaltje dat hij ook nog wel een motorfiets had willen kopen maar de tijd op was. Hij scheen echter niet heel telerugesteld dat hij niet nog iets had kunnen kopen).

Warrun en Max hadden op TV gezien hoe ze een ‘splet’ schilderij konden maken met een grote lepel, sponsjes en verf. Zodoende hebben ze mooie kunstwerken gemaakt ter gelegenheid van Nanette’s verjaardag.

Nanette hoeft op dinsdag (haar verjaardag dit jaar) toch al niet te werken dus had ik voor die dag ook vrij geregeld om haar verjaardag eens goed te gaan vieren. De jongens hadden schoorvoetend toegegeven dat ze wel naar opvang zouden gaan na school zodat ik Nanette mee kon nemen voor een verjaarskado.

We vertrokken in de auto zonder dat Nanette wist waar we heen gingen maar toen we de laatste bocht om gingen (en er nog maar 1 ding op het bord over was) kon ze het raden: de Peninsula Hot Springs.

We hebben een dag lang in lekker hete mineraalbronnen mogen sudderen met als aflsuiting een prive-kruidenbad en een massage (waar ik vongens Nanette enorm hard heb liggen snurken. En ik me maar afvragen waarom ik af en toe zo’n harde kneep kreeg).

Omdat de afspraak wat laat was (en 2 uur rijden van school) waren we te laat om de jongens op te halen maar ik had een vriendin (die naast school woont) al overgehaald om de kids op te halen. We konden ze daar oppikken en daarna overhalen om te gaan eten bij het Moreland hotel.

 Een tijdje geleden ging tijdens het ontbijt de bel en Nanette liep naar de deur. Er wilde duidelijk iemand iets verkopen dus ik was licht verontrust toen Nanette even later langs liep om vervolgens met creditcard naar de voordeur terug te gaan. Ze had een abonnement op de weekendkrant genomen. Dat staat al lang op het programma dus dit kwam op het juiste moment.

Een gevolg hiervan is dat Nanette vandaag ineens een advertentie voor me kon neerleggen van een fietsenwinkel en daarin stond deze fiets:

Jawel, u ziet het goed, een fiets ZONDER derailleur! Fietsen met een versnellingsnaaf beginnen hier nu langzamerhand wat gangbaarder te worden en ik begin het onderhoud van dat ding op mijn fiets behoorlijk zat te worden. (en als ik het onderhoud niet doe, dan gaat het fietsen al snel moeizamer). Al een jaar lang kijk ik uit naar zo een fiets maar telkens stelden we het uit omdat de fiets het eigenlijk nog wel goed deed (na een flinke beurt). Vandaag, na 4 jaar en 12790km op de teller, gaat mijn mountainbike met pensioen en word vervangen door een gloednieuwe (heel erg afgeprijsde) GT Transeo Limited met Shimano Nexus 8-speed versnellingsnaaf. Warrun en Max vonden het een beetje saai in de winkel maar hebben zich vrij behoorlijk gedragen, en ik ben heel blij.

Helaas kan ik morgen nog even niet gaan fietsen omdat ik de kinderen naar vakantie-opvang ga brengen, maar ongetwijfeld krijg ik nog genoeg kansen.

Nanette heeft voor ons voor vandaag kaarten geregeld voor de Ben10 live show! Ik kon me niet zoveel voorstellen van een live show gebaseerd op een gewelddadige tiener-tekenfilm, maar de jongens vinden het leuk dus vandaag gaan we op pad.

We maakten er een leuke dag van met een rustig ontbijt, een beetje spelen en rond 11 uur op pad. Onderweg stopten we bij de bibliotheek om boekjes in te slaan voor onderweg (waar ik ook een afgedankte 2ehands ‘Mammoth Hunters’ heb kunnen kopen voor 55 cent). We hadden veel pret met ‘Shark versus Train’ en andere boekjes in de tram. Bij aankomst in de stad gingen we even een broodje halen bij Subway en luisterden we naar een, niet zo heel goed, zingende man in rolstoel. In eerste instantie vonden de jongens het heel wat die zingende meneer, maar na een tijdje vonden ze het toch ook niet zo mooi meer.

Toen we in de tram wilden stappen naar het stadion werd het ineens erg druk met kinderen in Ben10 t-shirts, dus we waren op de goede weg. Het was een erg grote hal (denk: jaarbeurs) waar we een nogal slap verhaaltje gepresenteerd kregen (niet zo goed te verstaan), met playbackende acteurs (ja zelfs de gesproken tekst) met heel veel aktie er in. De akteurs vlogen heen en weer over het podium in diverse vechtpartijen en er werden diverse wapens heen en weer gezapt en slechteriken tegen de vlakte gesmeten. Zeer opvoedkundig verandwoord gok ik.

We hadden tot dan toe een heel goede dag met veel lachen en plezier. In de pauze waren Max en Warrun nog steeds heel vrolijk en zodoende kregen ze van mij een (zelf meegebrachte) Bouw-Je-Eigen-Ben10 poppetje. Warrun was heel blij en Max zat gelijk te zeuren waarom ik er niet 2 van die van Warrun had gekocht en dat hij de zijne niet leuk vond en weet ik veel allemaal. Iedere keer als ik ze zomaar een kadootje geeft vanwege het ‘leuke’ is er gezeur gemekker en gehuil en toch leer ik het maar niet: Ik moet het gewoon NIET doen! Geen kadootje is veel beter!  *zucht*

Gelukkig was Warrun ten minste wel tevreden en liet heel vrolijk met een ‘Nah-nah-nah-nah-naah!’ de doos aan diverse wildvreemde kinderen zien. Ze kregen ineens ERG veel aandacht van andere sip kijkende kinderen. Na de tweede akte gingen we op weg naar huis en begon Max zijn poppetje meer en meer te waarderen omdat hij door kreeg dat hij er toch wel erg leuk mee kon spelen en andere dingen kon bouwen.

Uiteindelijk hadden we een hele leuke dag, maar ik hoop dat ik ga onthouden dat kadootjes geen goed idee zijn. Een stuk achter ze aan rennen op een speelplaats lever een beter percentage van plezier op.

We hadden de jongens instrukties gegeven dat ze ons voor 8 uur NIET mochten wakker maken, en niet elkaar mochten wakker maken of het licht aan doen in hun kamer. Dus om 6 uur lag Max vrolijk luidkeels in zijn bed te zingen. Ze hebben ons uiteindelijk tot 8 uur redelijk met rust gelaten maar we moeten nog wat aan de details werken.

Op Zaterdag hadden we weer eens een verjaardag, dit keer van Zara. In de ochtend hebben we ons rustig gehouden met een stukje fietsen en spelen (Max vol overgaven Lego bouwen, Warrun tekenen en knutselen). Toen we in de middag bij Dizzy’s Castle kwamen werd ik vrolijk begroet door George (de vader van Zara). Tijdens dit feestje was er ‘Grand Final’ van Footy, dus het was erg rustig maar het was ook gezellig dat alle ouders bij elkaar aan 1 tafeltje konden zitten terwijl de kinderen zich wezeloos speelden. Uiteindelijk werd ik uitgedaagd om ze achterna te zitten (mijn reputatie achtervolgt me/precedes me) dus heb ik mezelf ook flink in het zweet gewerkt. George merkte ma afloop op dat hij me vooraan steeds zou uitnodigen omdat hij me nodig heeft om de kinderen te vermaken.

Op zondag wilde ik naar de film. Max roept elke keer als hij de posters ziet dat hij graag naar Despicable Me wil en dat leek mij ook wel wat. In eerste instantie wilde Nanette niet mee, maar nadat ze met Warrun in de tuin flink aan het klussen was geweest en we samen hadden gelunched gingen we toch met zijn vieren naar de film. Het was niet zo goed als Up of Toy Story 3, maar al met al toch een goed stukje vermaak. We hebben nog even op het schoolplein thuis gespeeld om daarna netjes op tijd in bed te liggen (de kinderen althans).

Dat is het kind in mij, die denkt….’Jippie vakantie!  vrij’

heel Augustus en heel September keek ik uit naar de vrije dagen van een vakantie, tot het maandag 20 september was en ik om 6 uur ‘s morgens 4 ontbijten stond te maken en 4 lunchen in bakjes stond te duwen, daarbij moesten de jongens nog bakjes met snacks en fruit en wat drinken mee. En wat lekkers natuurlijk want het was vakantie en ik stuurde ze naar opvang en dat schuldgevoel moest goed gemaakt.

Branko bracht de jongens naar de opvang met de auto om vervolgens naar zijn werk te rijden . Hij moet ze dan ook weer ophalen want die opvang is niet makkelijk te bereiken lopend of met ov.

En zo ging het verder op de overige vrijdagen en de volgende maandag. De dinsdagen en donderdagen had ik niet meer de paar uurtjes in de ochtend om even boodschappen te doen of dingentjes te organiseren voor de jongens uit school komen want er was geen school!

We hebben wel een leuke vakantie gehad hoor. Druk, Vol, met veel te doen en veel geregel. Omdat ik het graag wil delen een overzichtje van onze vakantieweken:

Vrjidag 17 September – laatste schooldag, de jongens mogen in football shirts/kleuren naar school want de football finale zal in de vakantie plaats vinden. Verder zijn er football activiteiten en is de school om haf 1 al uit met brood en gebraden worstjes, pakjes sap en donuts om de vakantie in te luiden. Gelukkig had de naschoolse opvang NOG meer activiteiten tot een ouder de kinderen ophaalde.

Zaterdag 18 September. Voor de laatste keer gymnastiek. De dagen van de jongens zijn zo vol en druk dat Branko en ik vinden dat we wat minder andere activiteiten moeten ondernemen. Dus Gym op zaterdag wordt stopgezet en de jongens vinden het best.

Donderdag 23 September. Van 10-12 hebben de jongens bij ‘traffic school’ als een gek rondjes gereden op allerlei fietsen, we hadden afgesproken met een paar mensen van school en het was een klein feestje. Alle kinderen reden als een gek rondjes op hun fietsen, wachtte soms voor de stoplichten en reden niet altijd tegen elkaar aan.
Van 12 tot 2 heb ik ons uitgenodigd voor de lunch bij Michele en daarna moesten we nog opschieten want we hadden om 2 uur bij Dhilan (vriendje van school die op de hoek van de straat woont) en vooral zijn moeder Melissa afgesproken. Terwijl de kinderen in de achtertuin tegen ballen schopten (hoopten we) moesten Melissa en ik aan het werk. Wij hadden gezegd dat we wel wilden helpen met het verdelen van de kaartjes voor het schoolconcert. Na dit feest was het tijd om naar huis te gaan of….om Branko te bellen, te overleggen en naar de chinees te rijden, besteliing te plaatsen, boekje te lezen en het eten in ontvangst nemen (de eigenaar zei nog dat de jongens zo lief en vooral rustig zaten (hij wist niet wat voor dag we al achter de rug hadden)). Met tasje en al liepen we terug naar de auto gingen erin, draaiden de sleutel om en  NIETS. De electriciteit deed het de rest NIET. 

Zo belden we om 18.10 de RACV (australische ANWB) , en vervolgens Branko.
Om 18.35 belden we Michele voor een reddings actie nadat we een berichtje van de RACV ontvingen dat het nog wel 40 min. kan duren. (gelukkig had ik voor de kinderen soep besteld, en rijst en kon dat allemaal genuttigd worden in de auto met de theelepeltjes die wij in onze auto bewaren voor noodgevallen.)

Om 6.50 arriveerde Michele met auto en Branko en zowaar ook de RACV. Branko is bij de auto achter gebleven met ook een bakje soep. En Michele heeft mij en de kinderen naar huis gereden. 
De RACV man heeft Branko uitgebreid verteld wat er aan de hand was, wat hij er wel en niet aan kon doen en hoe het kwam. Vervolgens is Branko naar onze garage gereden die niet ver van de chinees gehuisvest is en tot middernacht open is. Die avond heeft hij nog de gerepareerde auto kunnen ophalen.

Afgelopen April had ik de auto beloofd dat als we binnen een jaar nog een keer de RACV moesten bellen, dan zou hij vervangen worden. De rest van de vakantie hebben we  veelvuldig onze wensen en ideeen besproken wat voor een zal het er worden, wat voor eisen hebben wij, wat vinden we leuk. Is een leuk uiterlijk (naast zuinig, ruim, veilig en economisch) ook een valide eis? Volgens Branko wel, als je moeite doet om een leuke jurk aan te doen, mag je ook een leuk uitziende auto verkiezen boven een standard kleurloze waarvan de voorkant ook de achterkant zou kunnen zijn.

Vrijdag 24 September – Werk + Schoolvakntie programma (italiaans thema met pizza en koekjes bakken en een scheve toren timmeren) . De zorgvuldig volgepropte bakjes brood kwamen die avond dus weer mee naar huis, fruit en kaakjes waren wel genuttigd. Ook ehb ik een formulier getekend dat een foto van Warrun waarop hij groed opruimt binnen de organisatie gebruikt kan worden.

Zaterdag 25 september – ochtend? Middag schoolfeestje, leeg, finale. Geliljk spel! Branko mag voortaan op alle feestjes van de jarige komen om achter de kinderen aan te hollen en ze bezig te houden.

Zondag 26 september – film / fietsen

Maandag 27 – School holiday program – De jongesn zouden lere skatboarden maar door de regen kwamen ze niet aan de beurt. Ze hadden wel een erg leuke dag gehad (volgens eigen zeggen).

Disndag 28 – Zwemmen, geen opblaas tuig, gelukkig kan mama een grote boot zijn die voortgeduwd, gestuurd en afgemeerd moet. Daarna met bal in ondiepere gespeeld. Afgesloten met patatje en ijs (volgens Branko’s principe geloof ik)

Woensdag 29 Branko thuis, rustig aan, middag Aiden op bezoek

Donderdag 30. Rustige morgen, naar VET voor konijn, was vroeg, daar gelaten om even bij Mc Donalds te spelen (kregen ook hun 1^st Mc Menu) via Dave naar huis. Buiten gespeeld tot donker?

Vrijdag 1 – Kinderen weer naar opvang: bowlen en lasergame schieten, vol verhalen kwamen ze terug en sindsdien proberen ze ons zo ver te krijgen om het met ze te gaan doen.

Nanette ging vroeg werken, en vroeg thuis voor high tea in Windsor Hotel ter gelegenheid van vriendin Vanessa.

Nadat de jongens uit opvang waren opgehaald gingen we op weg naar Foster. Het was een voorspoedige reis maar we waren laat vertrokken en kwamen laat aan.

Dit was de eerste keer dat ons Konijn ook mee was, en hij kreeg genoeg aandacht.

Het was ook de eerste keer dat we in het nieuwe huis van Bert en Tineke verbleven. Het huis is heel fijn met een grote logeerkamer waar wel 6 mensen in kunenn. Als het echt moet, mischien wel 8 als je 2 mensen vind die het niet erg vinden om onder een bed te slapen.

Zaterdag hebben we wat rondgeklooid in de tuin, zijn we naar de winkels gewandeld om wat schoolbroeken voor de kdis te kopen en zijn we met de fietsen naar de speeltuin gegaan. Het konijn is ook lekker uitgelaten in de tuin.

In de middag hadden we een BBQ lunch bij Bayview (Ellen en Paul) ter ere van de Grand Final (Footy final).

‘s Avonds aten we bij B&T waar de kids erg gesmuld hebben van heele verse asperges. Moeder weet best, de broccoli eten ze wel en de eireren. Ze aten de asperges en de eieren. (Bert at stiekum de dooier van W. op!)

Zondag, klok verzet, ochtend ging snel, lunch mee in auto. Na koffie inpakken. Hunny Bunny was de hele ochtend buiten ook bij boekje lezen.

Rit naar huis voorspoedig, (en snel zeiden de jongens)

13 oktober, de geboortedag van Warrun en Max maar we hadden niet alleen dat deze week.
Zaterdag 9 oktober stond in het teken van de voorbereidingen. Dingentjes kopen voor de zakjes die je meegeeft aaan de kinderen die op het verjaarsfeestje zijn geweest. Tot vandaag vond ik het prima dat ze ieder een eigen klas en juf hadden, en hierdoor eigen vriendjes, eigen verhalen, eigen gebeurtenissen, eigen momenten in hun leven. Maar NU hadden ze elk hun eigen klas uitgenodigd en moesten we 2×18 zakjes + wat extra voor de broertjes en zusjes die er ook zouden zijn maken.
Zondag 10 oktober en het ging heel aardig! ik vond zowaar een gestreept shirt voor Max. Hij heeft dit nodig voor de uitvoering van school op maandag 11 oktober. Die middag de boothals wat dicht gestikt en voor Warrun van het groen en zwart/groen geglitterde gaas wat ik eerder had gekocht ook een mooi iets gemaakt dat hij aan kan voor zijn liedje.

Tussen door zijn we voor de verjaardag van Warrun en Max uit eten gegaan, bij de chinees waar we meestal gaan eten/halen als we chinees willen eten. Die mensen hebben de kinderen door de jaren heen zien opgroeien en toen ik ‘even naar de wc was’ voor het ijsdessert kwam kon ik de mevrouw snel inlichten en kregen de jongens elk een kaarsje op hun ijsje!

maaandag 11 oktober was het DE GROTE DAG. We begonnen de dag gewoon met voorschoolse opvang/ werk en werk voor de volwassenen maar de jongens gingen in hun speciale costuum voor het schoolconcert aan naar school en later op de ochtend, met hun klas te voet naar het locale theater. Om 1 uur troffen Branko en Nanette elkaar daar ook. De jongeste klassen van de school hadden een middag uitvoering en de oudere kinderen eentje in de avond. De show was aandoenlijk lief en Max en Warrun waren verbluffend leuk en aanwezig op het podium. (Nog geen jaar geleden kostte het enorm veel moeite om de jongens in vertrouwde omgeving (hun eigen klas) tussen hun eigen kinderen hun eerste diploma in ontvangst te laten nemen en nu stonden ze midden op het podium in het theater!)

Dinsdag 12 oktober was er gelukkig even tijd voor de laatste voorbereidingen en het doorspreken van PLAN B voor de taart. De taart voor de jongens (een gewone cake) mislukte jammerlijk die avond en zodoende stond voor Branko op het programma op zijn ‘vrije’ woensdagochtend : Cakejes bakken voor 30+ kinderen.
Wat gelukkig wel lukte op deze regenachtige dinsdag was de 6 liter jelly (drilpudding). De regen had niets met de pudding te maken maar was wel uitermate angst aanjagend aangezien we voor het verjaardagsfeestje morgen een fietsverkeersschoolpark hadden afgehuurd. Voornamelijk buiten, in de open lucht met als hoofd activeit FIETSEN. En je verwacht niet dat het hier in Australie halverwege de lente dagen achter elkaar jammerlijk regent en nauwelijks 18-20 graden wordt.

Eindelijk is het 13 OKTOBER 2010 – de jongens worden vandaag 6 jaar.

Het feest begon met pakjes op bed, op ons bed, wij moeten erg vroeg opstaan willen we de jongens wakker kunnen maken. Meestal maken de jongens ons wakker, zo ook vandaag.

Na de pakjes hebben we samen ontbeten en is Nanette vervolgens naar haar werk gegaan. Branko heeft de kinderen naar school gebracht, met een kleine tractatie, een cupcakeje in roze of blauw (Deze had Nanette nog snel gisteravond  bij de supermarkt gekocht nadat de jongens dan toch echt hadden besloten dat ze dat  wilden tracteren, en niet de chocolaatjes die oorsprongeklijk waren gekocht).
Hierna moest Branko snel aan het werk: taarten bakken, sleutel voor het fietspark halen, en meer taarten bakken.

Om 12 uur verliet Nanette haar werk en reed gelijk door naar de winkels voor brood en fruit. 1/4 van het brood werd besmeerd en bestooid met gekleurde rondjes (zoals wij die vroeger op een spuitijsje aten, die krijgen kinderen hier op een witte boterham als er iets feestelijks gebeurd. Verder werd er van het fruit een mooie fruitschaal bijelkaar gehakt en het brood werd met eerder gekochte worstjes in een koelbox veilig gesteld.

Om 3 uur vertrok Branko naar school en Nanette met een  volle auto naar de plek van het FEEST. Het duurdel niet lang voordat de eerste kinderen aankwamen en gelukkig, zoals verwacht en gehoopt, de ouders wat meehielpen met het neerzetten van alle tafels en snacks. Het fairy bread zoefde weg, de jelly was een groot succes (zo groot zelfs dat op 2 volgende feestjes op de zelfde plek er NOG kinderen vroegen waar daar de jelly was). Helaas was de tas met slagroom en versiersels voor de cake op de een of andere duistere wijze thuis verstopt  onder de trap blijven staan  Maar dat deerde niet.

De ouders waren ook zeer te spreken over de koffie en thee die vooral lekker warm was en de op het laatste mement gekochte (warme)chocomelk. Na het brood, snacks, chocolaatjes en de cake was het tijd voor brood met worst!. Het feestje was na school en van 15.30 – 17.30 dus een soort van avondeten was wel op zijn plaats dachten wij, en we hebben geen klachten gehoord.

Het mooiste van de dag was nog wel dat na 3 dagen regen het zowaar tijdens het feestje hooguit miezerde en ook nog zeker 1 tot 1,5 uur HELEMAAL droog is geweest. Hierna heeft het weer 3 dagen geregend dus dit was uitzonderlijk.

Het gehele feest werd afgesloten door een clown die ballonbeesten maakte. De clown was vorige week zaterdag begonnen met oefenen en zodoende konden de kinderen kiezen uit een zwaard of een muisje dat verdacht veel op een hondje leek en we maar hondje hebben genoemd omdat meer kinderen een hondje willen dan een muisje. Branko werd gelijk aangesproken door de feestcommissie van school over deze truuck.

Branko dacht dat door het vele eten wat was opgegaan de auto wel leger zou zijn op de terugweg, maar dat was even buiten de kadootjes gerekend. De auto zat STAMPvol en de jongens zijn de volgende dag een middag bezig geweest met uitpakken.

Vandaag was de school FETE,  en alle kinderen noemden het  ‘The FAKE’.

Branko was om 8 uur al present om te helpen met het opzetten van het geheel en vervolgens een tijdje de boeken kraam te bemannen. De boekenkraam was wegens het slechte weer al lang en breed binnen opgezet dus die dienst werd omgezet tot het klaarzetten van de plantenhoek en het hoofdpodium.

Wij hadden voor de kinderen een ‘toegangspas voor de hele dag, voor elke attractie’ gekocht en ze hebben er optimaal gebruik van gemaakt, ze  klommen, gleden, reden en glibberden vol op.

Het weer was nog steeds niet optimaal, maar toch hoofdzakenlijk droog en dat is na een week vol regen al heel wat. (de droogte is nu na 15 jaar wel officieel gebroken).

Naast de attracties waren er ook kraampjes met eten, drinken, taarten en koeken (bebakken door de ouders en te koop voor andere ouders), schilderijen gemaak door elke klas. Ik bood $40 dollar op het eerste schilderij dat ik zag, van de klas van Max, en vervolgens deed ik een stap naar links en zag het kunstwerk van de klas van Warrun en daar was het eerste bod $200,- OEPS, ik heb kennelijk toch nog niet helemaal door hoe ‘fundraising’ werkt hier in Australie. In het lokaal met 2e hands spulletjes vond Warrun een mooie brug voor zijn trein en Max een Ninja Turtle verkleed costuum.

Nanette had zich ook opgegeven voor een periode in de boeken kraam en terwijl ze did deed en hielp met opruimen vonden de jongens nog net genoeg tijd om hun gezicht te katen beschilderen. Een primeur, ze wilden tot nu toe nooit zo iets.

Al met al hebben we van 10 tot 4 een prima dag gehad met zijn allen.

Het is weer zover: een reisje naar Amerika. Deze keer was het al lang van tevoren bekend, en deze keer was er een duidelijk doel voor de reis. Helaas was het deze keer ook bijna een maand lang!

Ik ben naar Decatur Illinois geweest waar Air International een windtunnel heeft (zoals die in Melbourne) waar de CODA electische auto zou zijn. Er waren veel problemen maar we hebben toch nog wel wat nuttig werk kunnen doen.

De gehele periode heb ik elke dag heel lang gewerkt waardoor ik weinig kans kreeg om Nanette, Warrun en Max te missen maar het was toch wel moeilijk, vooral toe Warrun ziek werd. Nanette heeft zich er dapper doorheen geslagen en heeft het gezinnetje prima op koers gehouden. Elke ochtend zette ik als eerste enthousiast mijn pc aan om het verslag van Nanette te lezen wat ik elke dag kreeg toegestuurd. Die verslagen staan hier onder.

Ook bijna dagelijks kon ik even kletsen met Nanette en soms kon ik zelfs de keretjes even zien. Aan de fotos is te zien hoe ik ze heb kunnen ervaren gedurende deze maand.

Ik ben blij dat ik weer naar huis kan en weer een beetje een normaal leven kan gaan proberen te volgen; het is wel weer mooi geweest.

Kerstliedjes…. tingel tangel tingel tang.

Halsstarrig negeren we kerst, want eerst is het SINTERKLAAS TIJD.

Toen we eraan dachten zijn we Sinterklaas liedjes gaan draaien. Branko heeft donderdag zelfs even met de jongens koekjes gebakken zodat we die avond onze schoenen konden zetten (excuses voor de integratie met kerst in dit opzicht) Vrijdag hebben we weer de schoen gezet maar eerst de dvd bekeken van Sint in Sesamstraat. De jongens zaten er helemaal in en vertelden ons keer op keer over Piet en waar de hoed was. Aan het eind van de dvd bezoek Sint Sesamstraat en iedereen komt naar hem kijken. Warrun verzuchtte aan het eind ‘dat gebeurd hier nooit’. We hebben namelijk uitgelegd dat Sint alle Nederlandse Kindjes opzoekt ook die hier, de cadeautjes zijn het bewijs.

Toen bedacht ik dat ik iets had gelezen dat vorig jaar The Dutch playgroup in Elwood (maar 19 km hier vandaan) een sint feest had en zodoende waren we vrijdagavond 3 dec. druk op internet aan het zoeken naar de playgroup en of ze weer een feest hadden. We vonden iets en snel een mail gestuurd. Dat was om 8 uur ‘s avonds, om 9 uur Niets, 10 uur Geen reactie…. Zaterdag 4 december, na de verplichtingen van de zaterdag (tennis en boodschappen) net na de lunch telefoon nummer van de playgroup opgezocht en gebeld… Ik kreeg een man aan de telefoon, die wist helaas niets want ik had een 0 gedraaid ipv een 8. Nog een keer geprobeerd en het antwoord apparaat in gesproken. Langzaam aan maar plannen gaan maken wat we dan morgen zouden doen want als het weer 30 graden zou worden, net als vandaag, dan heb je een plan nodig voor je zondag.

Zaterdag avond 4 december 8.30 uur, we krijgen een e-mail binnen met het algemene programma voor het sinterklaas programma! Het gaat gebeuren! Uiteindelijk hebben we de kinderen zondag om 10 uur verteld dat we gingen proberen om Sinterklaas te zien, misschien zou hij wel op een boot langskomen vandaag. Eltham ligt aan het water nl en de Sint komt per boot aan, dat weet ieder kind (Warrun en Max wisten dat eigenlijk niet, maar nu wel). Binnen de kortste keren zaten de jongens in de auto en zodoende kwamen we eens niet te laat ergens aan.

Het hele gebeuren was op een ideaal plekje met een cafe, een zaaltje, een speeltuin, wat bomen en 20m van het strand vandaan. Er was een standje waar je pepernoten kon kopen, en speculaas, marsepijn, oliebollen mix, gevulde speculaas, enz. In een apart zaaltje kon je je cadeautje voor je kind afgeven.

Het was wel raar dat je gewoon Nederlands kon praten, ik merkte dat ik toch snel automatisch tegen vreemden in het Engels begon. We schreven ons in ‘Dijkstra’ werd gewoon begrepen, we hoefden niet te spellen, we hoefden niet te vertellen hoe je Dijkstra uitsprak (De meeste Australiers proberen er D-J-ie-k-stra van te maken.)

Na een poosje spelen werd de aandacht gevraagd en liepen we in grote optocht naar het strand. Hier zongen we liedjes, hoopten we van iedere boot en waterfiets die er langs kwam dat het de sint was of in ieder geval een piet, maar uiteindelijk kwam er achter ons dan toch eindelijk een auto aan waar pieten en een staf uit hingen. Piet had de ‘gouden Pepernoot’ kwijt gemaakt en toen hadden ze de boot gemist!

In het zaaltje werd vervolgens gezongen, gedanst en pepernoten rondgedeeld. Hierna kreeg iedereen zijn cadeautje. Het was toen al ver na 2-en en wij gingen even buiten zitten omdat Warrun zich niet zo lekker voelde. Max had de hele tijd bijna vooraan gezeten en was net na het pakjes uitdelen voorste in de rij voor op de foto met de Sint. Sint zei ‘kom maar bij me zitten’ tegen Max en Max vertrok huilend door de zijdeur. B uiten werd er gespeeld, pakjes uitgepakt en van gekregen chocolade letters gesnoept en nog meer pepernoten verzameld van iedere piet die langs kwam. De pieten petten die ze bij inschrijving hadden gekregen, waren nu erg handig.  Uiteindelijk durfden de jongens buiten wel met Piet op de foto (Warrun kon zelfs met zijn favoriete Piet (in paars) op de foto)

Toen het tijd was om te gaan, bedacht Sint ook dat het tijd was om te gaan en daardoor bleven wij dan nog maar even. Weer een kans om met Sint op de foto te gaan en met stralende ogen kwam Max vertellen dat hij het gedaan had en Sint had zijn hand vastgehouden. Warrun ging met Sint EN Piet op de foto en toen vertrok Sint, hij keek nog eens om, maar niemand had meer aandacht voor hem. Branko en ik zette maar hard ‘Dag Sinterklaasje’ in en gelukkig kregen we bijval en kreeg de Sint een waardige afzwaai.

De jongens kregen nog een ballon en toen zijn we naar huis gegaan waar ik boodschappen ging doen en Branko met de jongens de supersoaker waterpistolen ging uitproberen die ze vroeg deze ochtend in/bij hun schoen hadden gevonden.