Branette's Dagboek

In April ben ik voor een ander project in Detroit geweest en nu is het weer zo ver. (we zijn een beetje achter met de blog maar zodra de oude verhalen gepost worden dan melden we het hier wel.

Deze reis bevatte een kleine 2 weken in Detroit gevolgd door een dikke week in Santa Ana (California). Kortom 3 weken van huis en dat is LANG, vinnik.

Eten

Een van de eerste dingen die me hier opviel was soep. Dit is iets van ik in Australie mis; soep. In restaurants hebben ze in Oz wel soep, maar het is altijd pompoensoep. Soms noemen ze het minestrone of groentensoep, maar het is en blijft pompoensoep. Niet zo in de USA; in elk restaurant hebben ze ten minste 2 soepen en het zijn zelden dezelfde (hoewel Franse uiensoep wel vaker voorkomt). Zelfs op het vliegveld verkopen ze op diverse plekken soep. Ik wil SOEP!

Volgende puntje wat me opviel is dat het ELKE dag in de restaurants best wel druk is (zelfs als je om 10 uur gaat eten), en na een beetje navragen bleek dat mensen dit gewoon als avondmaaltijd doen en zelf helemaal niet zo vaak koken. Dit verhaal wordt meestal snel gevolgd met een beklag dat ze zoveel eten serveren en dat iedereen daardoor zo dik wordt (waarna de klagende persoon een ‘refill’ van zijn cola gaat halen; nog een halve liter).

Jetlag

Zoals vorige keer had ik de eerste dagen geen problemen met jetlag, vermoedelijk omdat ik gewoon heel moe was van de vlucht maar op zondagochtend werd ik om 2 uur wakker, kon nauwelijks meer slapen tot een uur of 5 waarna ik weer in diepe slaap viel tot 11 uur. Niet erg handig. Tegen de tijd dat ik in Californie was was ik redelijk aan het ritme gewend, vooral omdat LA 3 uur dichter bij Melbourne is (dat wil zeggen: ‘s avonds moeilijk naar ben en ‘s ochtends moeilijk uit bed. Helemaal gewoon dus).

Inkopen

De eerste avond ben ik gelijk naar de ToysRus gegaan omdat ik gezien had dat ze daar NintendoDS in de aanbieding had en Nanette en ik hadden besloten dat we daar 2 van wilde hebben voor de reis naar Nederland, en zo had ik na 1 dag al een goede score. Na 2 dagen ging ik bij het kantoor van Air International in Detroit langs waar 4 dozen met boeken die ik had besteld op me stonden te wachten. Alzo had ik een hele grote stapel spulletjes na een halve week. Hierdoor kon ik geen geld meer uitgeven zonder bij terugweg problemen met de douane te krijgen. Dit leidde tot een klein dilemma toen ik 2 leuke kadootjes voor Nanette zag liggen. De oplossing was snel gevonden, gewoon kopen en opsturen; zo heeft Nanette ze ontvangen voordat ik thuis was.

Heimwee

Ik heb een boekje meegekregen over school (voor de jongens). Toen ik zaterdagavond uit ging eten heb ik het meegenomen hetgeen een heel effectieve manier was om wat heimwee op te wekken. Ik heb de jongens een paar keer op de computer gezien en gesproken en ik was vooral blij toen Warrun me even wilde spreken want hij was heel bozig toen ik wegging en wilde me de eerste keren ook op de computer niet spreken.

Ik zit dit nu op de luchthaven LAX te tikken en ik kijk er enorm naar uit om weer thuis te zijn bij Nanette en de jongens. Een beetje net zo’n gevoel als vroeger de dag voor mijn verjaardag.

Engels

Ook viel me op dat ik mijn Engels niet meer zo snel aanpas aan wat ik hoor.  Ik heb het over Tom-Ah-toos (tomatoes) en wordt dan verbeterd tot To-Mee-Toos. Ik zeg kant (can’t) en hoor:”Oh: kent”. Blijkbaar is er toch iets veranderd de afgelopen paar jaar.

Op een gegeven moment vroeg een van de technici waarmee ik werkte:“Watvoor taal spreken ze eigenlijk in Australie, want je spreekt heel goed Engels.” Na enige uitleg gevolgd door de vraag:”Kan je vanuit Nederland naar Australie rijden, of moest je je inboedel opsturen toen je verhuisde?“  geen gapje.

Vermaak

Door het tijdverschil begon de Australische werkdag ongeveer als ik weer terug in mijn hotelkamer was dus kon ik gelijk verder werken. Zoals ik boven al aangaf had ik mijn inkoopbudget ook al opgemaakt dus erg veel aan vermaak het ik niet gedaan (wat wel hielp om de hele trip snel voorbij te laten gaan). Het tweede weekend wat echter Thanksgiving weekend dus toen was alles dicht in de VS en kon ik me tot de Australische werktijden beperken. Die dagen heb ik gebruikt om een paar filmpjes te pakken en lekker uit te slapen (en om naar Los Angeles te vliegen). Ik heb Disney’s Christmas Carol in 3D en Where the Wild Things Are even gekeurd voor de kinderen. De eerste is zeker NIET voor ze geschikt (behoorlijk eng, zoals ik met Scrooge van vroeger herinner) maar Wild Things is zeker wel leuk voor ze. We gaan er met de jongens binnenkort heen (hoop ik).

Werk

De eerste week spendeerde ik vooral met het aansluiten van mijn regelaar, want de onderdelen kwamen pas aan nadat ik er zelf ook was. De hele koelopstelling was er wel en alles werkte naar wens maar de levering van onderdelen was niet helemaal goed afgesteld. De resultaten van de testen waren prima en de grootste problemen waren gewoon met mijn eigen software (of eigenlijk het stuk van de software wat door mijn collegae in Australie was gemaakt, maar alles kon gefixed).

 Toen ik vrijdag 27 November (een nationale feestag na Thanksgiving) in Santa Ana aankwam (uurtje ten zuiden van Los Angeles) werd ik uitgenodigd om even bij Millenworks een rondleiding te krijgen. Want ja, het was een nationale feestdag maar ze waren toch maar even aan het werk.

De rest van het weekend had ik ‘vrij’. Op zaterdag had ik afgesproken met een…eh… klant? nee. Iemand waarmee ik op mijn vorige trip naar Detroit had gewerkt; Rainer. Hij is net naar Los Angeles verhuisd en ik wilde hem wel weer eens ontmoeten en de laatste roddels horen over het project (wat al een half jaar bevoren is).  Rainer en zijn vrouw namen met mee uit eten (ik trakteerde) dus het was al best laat toen ik weer terug naar het hotel ging. Een prima dagje.

De volgende dag wilde ik eerst naar San Diego om de USS Midway te bezoeken (een gepensioneerd vliegdekschip) en daarna zou ik gaan uit eten met Alex; de productie manager van Coda (het project waarvoor ik nu ik de USA ben). Het vliegdekschip bleek echter veel te interessant want ik was pas om 7 uur terug in het hotel; veel te laat om nog met Alex af te spreken. Hij vond het niet heel erg geloof ik, maar nu moet ik (van hem) wel weer een keer terug komen naar LA. Helaas zal dat waarschijnlijk inderaad nog gebeuren ook.

Op de terugweg uit San Diego stond ik nog een tijdje in de file. Er was echt NIETS in de buurt, en dit is echt geen kleine weg (ongeveer 7 banen elke kant op). De files van LA zijn met recht berucht.

Na een hele week ziek zijn konden de jongens toch (met wat medicijnen achter de kiezen) naar hun ‘graduation’. We zijn alle 4 thuis gebleven vandaag om het rustig aan te doen zodat we ‘s avonds tegen 7 uur naar Kinder Haven konden.

Onderweg raakte Max behoorlijk overstuur van het idee dat hij in zijn cowboy outfit moest gaan optreden en Warrun had er wel zin in. We hebben de jochies afgeleverd en gingen zelf naar de andere zaal om hun optreden te bekijken. En ja hoor: Max en Warrun waren 2 van de weinigen die geen hoed op wilden, en die ook weinig meededen met de liedjes. Op den duur ontdooide Warrun een beetje en ging hij mee doen en leek hij er zelfs plezier in te hebben.

Na het optreden mochten de kinderen een voor een van achter uit de zaal zelf naar voren lopen om op een podium hun ‘diploma’ in ontvangst te nemen. Warrun deed did netjes al snapte hij duidelijk niet zo goed wat nou precies de lol er van was, en Max zag het helemaal niet zitten en stortte zich in mijn armen zodra hij kon.

W&M gingen toch nog samen bij hun klasgenoten zitten voor het bezoek van Santa. Toen die binnen kwam verdewenen alle zorgen voor Max (en Warrun) en riepen en zwaaiden ze hard mee met de rest. Max wilde niet te dicht bij Santa komen voor de foto, maar vond het krijgen van een kado nog wel een goed idee.

Nadat we kerstkaarten van deze foto hadden gemaakt, zag Warrun deze bij Bert en Tineke staan en merkte op “Dat is Santa niet, dat is John van de office; hij heeft dezelfde ogen!”. Die jongen heeft ook alles door! Hij vond het niet erg en snapte wel dat de echte Santa niet overal zelf kan komen.

Voor de kerstviering thuis hebben we, op verzoek van Max, een grote kerstboom neergezet en 3 kleintjes. We hebben er lampjes in gehangen en overal versiering neergezet, EN de jongens hebben een ‘advent santa’. Dat wil zeggen: een houten Santa met 24 laatjes waar ze elke dat 1 laatje mogen open doen om het chocolaatje er uit op te eten, totdat het Kerst is. We waren er echter te laat mee zodat het laatst laatje vlak voor middernacht op 31 december werd open gemaakt, met daarin twee motoren met 3 wielen. (hetgeen een verrassing was want toen de jongens een keer stiekum hadden gespiekt zat er wat anders in.

Vlak voordat we naar Bert en Tineke waren vertrokken hebben we zelf een paar kado’s onder de kerstboom gelegd “om aan Santa te laten zien waar de kado’s moeten anders vergeet hij het misschien”. Bij Bert en Tineke kregen de jongens een mooie tekendoos, en een wandklok (ze zijn erg met tijd en klokken bezig), en bij Ellen en Paul had Santa een mooie stapel GeoMag (magneetjes met stokjes) afgeleverd. Paul, Branko, Max en Warrun hebben een hele tijd leuk zitten bouwen hiermee. Warrun was in eerste instantie een beetje teleurgesteld want hij zag niet zo wat je er nou mee kon, maar zodra Max wat had gebouwd was Warrun niet meer te houden en bouwde er op los.

Zodra we terug kwamen uit Foster lagen er, jawel, 3 mooie extra kado’s voor de jongens. Een trein voor Warrun (rusty Hiro), een transformer voor Max en als hoogtepunt een afstrandbestuurbare Lego treinbaan. Deze MOEST de volgende dag gelijk gebouwd worden en er is elke dag mee gespeeld sindsdien. De baan is inmiddels (11 januari) al aardig uitgebouwd met diverse huisjes er naast.

Voor Nanette was er een setje ketting met oorbellen, en voor Branko (mjammie) chocolaatjes!