maandag 11 mei
Nanette ging boodschappen doen nadat de kinderen in bed lagen, en toen ze terug kwam had ze armen vol met dip benodigdheden zodat we ons lekker voor de TV konden installeren met lekker snacks en dip. Ik vond dit een heerlijke opwarming voor mijn verjaardag morgen.
De reden voor de dip was eigenlijk dat toen ik thuis was gekomen na het werk en de kinderen halen net met zout, suiker, een ei in mijn linkerhand stond, meel, water en olie in mijn rechterhand en de broodmixer en het pizza recept voor mijn ogen. Het deeg mixt in een half uurtje en de pizza bakt in 5 minuten een heerlijk snelle maaltijd. Ik was net alles aan het afmeten en wegen toen Branko belde, gezellig en hij vertelde dat hij naar huis kwam en toen, had ik de mix voor Foccacia’s gemaakt en niet voor pizza deeg. Dan maar brood en dip ipv pizza dacht ik, en dat pakte dus erg goed uit.
dinsdag 12 mei
Nanette en de kinderen werden net wakker toen ik vanochtend het huis uit ging, dus ik kreeg nog even een knuffel voor ik op mijn fietsje stapte. Vlak voor vertrek vroeg Warrun wat ik op de tekening wilde hebben die hij voor me ging maken, en ik bestelde een huis met een zon erboven. Hij bood zelf aan om er een auto bij te maken.
Nanette: Helaas was Warrun helemaal niet lekker gisteravond en vanochtend dus het hele plan van slingers, gezellig ontbijten en verrassen met cadeautjes ging niet door. Een droeve, koude, stille, eenzame ochtend was het enige dat Branko van ons kreeg. Ik vind namelijk slapen een van de beste medicijnen dus als iemand slaapt en zeker als hij ziek is dan maak je hem NIET wakker.
Na een (vervelende) dag op kantoor kwam Nanette me ophalen zodat we samen naar de fietsenwinkel konden om mijn verjaardagskado van Gerda en Sjoerd op te halen: een fietstas met bijbehorende fietsenrek. In de auto kreeg ik een vers gebakken stukje chocolate-mint-slice (yummy) en Max vertelde me dat er kadootjes achter de bank lagen, waarop Warrun boos keek en zei dat dat een ‘surprise’ was. 
De jongen in de fietsenwinkel herkende me nog en was heel enthousiast bezig om me een mooie tas aan te smeren, en al snel konden we met dit ding naar huis toe. Daar wilden Max en Warrun maar wat graag dat ik de kadootjes ging uitpakken die ze duidelijk al de hele dag dwars zaten. Ik kreeg een hele mooie tekening van Warrun en wild enthousiast gaven de jongens me de nodige Lego (ook namens Nanette) dewelke natuurlijk gelijk in elkaar gezet moest worden zodat de jongens er mee konden spelen. Geen probleem.
Nanette: het teken van dat je ouder dan 30 bent geworden, als je sommige mensen als ‘jongens’ of ’meisjes’ aanduidt en je het niet over tieners hebt. De tekening van Warrun was een heel project geweest, het papier had de hele dag klaar gelegen en in de middag ging Warrun aan het werk, eerst het huis een heel karwij en later tekende hij nog de rest erbij. En opeens begon Warrun krassen te zetten. ‘Wat is dat nu?’ vroeg ik. “het regent’ antwoordde Warrun.
Nanette maakte ondertussen luxe waterzooi (da vinnik lekker!) waar we erg van hebben kunnen genieten. Daarna was het alweer tijd om te gaan slapen voor de jongens, en na het ontvangen van een paar telefoontjes ben ik zelf ook maar naar bed gegaan.
Nanette: ook de avond liep anders: Ik had Michele uitgenodigd om langs te komen voor het eten, ik had haar zelfs al het recept opgestuurd. Zij had Jake en Amber ook verteld dat Branko jarig was en ze keken erg uit naar zijn ‘feestje’. Michele wist niet zeker of Jake en Amber zich wel beseffen dat Branko een volwassene is en dacht dat ze een echt feestje met ballonnen, papieren bordjes, cake en een heleboel kleurstoffen verwachtte. Maar aangezien Warrun echt niet lekker was met koorts, hoestten en een schorre stem, heb ik alles afgebeld.
woensdag 13 mei
De schoonmakers kwamen vandaag weer dus in de ochtend moest ik druk aan het werk om zoveel mogelijk rommel op te ruimen in kasten, zodat de schoonmakers daadwerkelijk konden schoonmaken. Geregeld vroegen Warrun of Max of ik met ze wilde spelen en telkens moest ik ze teleurstellen. Ik was vrij vroeg klaar en kon warm middageten koken, en daarna eindelijk met de jongens een beetje aan het spelen gaan.
Terwijl George en Adriana aan het schoonmaken waren ging ik met de jongens wat waterzooi eten (een stuk minder elegant dan de versie van Nanette van gisteren). De jongens beperkte zich vooral tot de toast.
Na het eten en schoonmaken vertrokken we naar de bibliotheek voor een paar boekjes en DVD’s, om daarna thuis Warrun snel weer wat medicijn te geven. Toen we thuis kwamen zei Warrun dat hij niet meer wilde zwemmen (hij had een beetje een sip neusje) en Max zei dat hij dan ook niet wilde gaan. Ze zijn tenslotte niet helemaal 100% dus maakte ik een mooie schaal met snacks en wat te drinken en gingen we samen op de bank zitten om boekjes te lezen, volgende week is er wel weer een les. Max had een moeilijke strip meegenomen over voedselketens maar hij vond het helemaal geweldig. Na het tweede boekje vroeg ik of de jongens nog wilde gaan zwemmen en ineens sprongen ze op en en riepen ‘jaaah’. De nurofen werkte duidelijk al. Het was al vrij laat dus we moesten ineens heel snel de auto in om naar zwemles te gaan.
In het zwembad waren Warrun en Max helemaal door dolle heen van plezier. Toen ik gebaarde dat het tijd was voor de les sprongen ze in het ‘les-bad’ en gingen gelijk druk hun oefeningen doen (borstcrawl). De juf kwam er snel bij en ze deden erg goed hun best bij de les. Hierna mochten ze nog heel even zelf spelen en toen was het tijd om naar huis te gaan en naar bed.
Ik vond het niet leuk dat ik zo weinig tijd met de jongens heb kunnen spelen vandaag, maar ik heb wel erg genoten van hun gezelschap.
Artikelen (RSS)