Ik was om 3 uur wakker en kon niet meer slapen. Ik heb wat rondgepield en gelezen en om 6 uur ben ik gaan ontbijten om daarna weer naar bed te gaan. Ik heb toen weer tot half 3 (‘s middags!) geslapen. Toen vond ik het wel tijd om naar de Mall naast het hotel te gaan, de Great Lakes Crossing Mall. Als eerste ging ik lunchen bij de Gameworks, waarbij je gelijk een uur computerspelletjes mag doen in de speelhal. De middag was al aardig om toen ik mijn BBQ chicken pizza op had en mijn uur spelletjes had opgemaakt.
Vervolgens liep ik een rondje door de mall, en viel me op dat in grote stukken van het winkelcentrum gewoon vloerbedekking ligt. Ik realiseerde me dat bij de winkelcentra in Australie er meestal stenen of zeil vloeren zijn. Verder deed het geheel me een beetje klein aan terwijl ik vanaf buiten de indruk had dat het een enorm complex was, dus ik moest vergelijken. Op de fotos’ van Google.maps is te zien dat Highpoint (toch een grote) 596m lang is, en Great Lakes Crossing 724m, 
maar, zoals Nanette opmerkte, Highpoint heeft 3 verdiepingen, en GLC niet. Dus in Amerika is alles groter… maar niet groter dan in Australie 
Aan het eind van mijn rondje ging ik naar een ‘vers sap’ speciaalzaak voor wat ‘vers’ sinaasappelsap met banaan. Ik ben denk ik verwend, maar ik verwachtte dat dat sap direkt uit eh… sinaasappels zou komen. En die banaan uit een, eh.. schil? Niets hoor, dit sap kwam vers uit een plastic fles, en de banaan was een schepje poeder wat er aan werd toegevoegd. Ondertussen zag ik iemand die vrolijk op een appel op een stokje stond te knagen. Een appel dan wel die bedekt was met een dikke laag chocolade en M&M’s. Ik had er graag een voor Nanette, Warrun en Max meegenomen.
Een leuk opvallende winkel was een speciaalzaak waar je je eigen radiografisch bestuurbare auto in elkaar kan zetten uit een grote selectie onderdelen. Het leek me wel wat maar toch maar niet…. dit keer.
Ik had wat stripjes (Artemis Fowl) waar ik naar zocht gevonden in de Borders Express en toen vond ik het wel weer tijd om naar ‘huis’ te gaan.
Terug in het hotel kon ik Nanette bellen die net aan haar dag begon zodat ik ook Warrun en Max even kon spreken. Ze klinken door de telefoon toch anders dan via skype of in het echt.
Als avondmaaltijd ging ik weer naar het steakhouse Longhorn met voor mij een Franse uiensoep (die ik nog niet in Melbourne heb weten te vinden) en steak. Het was lekker maar te veel. (ik kreeg aangeboden om het in een bakje mee te nemen). Het viel me op dat de Sprite die ik erbij dronk niet zo zoet was als ik had verwacht, bijna een kruising tussen spa-blauw en 7-up.
Artikelen (RSS)