Ik hou niet van vliegen. Ik heb gemerkt dat ik zelfs een zekere angst voor vliegen heb ontwikkeld. Ik ben een werktuigbouwer dus ik zou een werktuigbouwkundig apparaat als een vliegtuig (laten we wel wezen) juist moeten vertrouwen, maar nee. Eigenlijk zou ik bang moeten zijn voor civiele bouwerken zoals een brug ofzo, maar wederom: nee. Sinds Max en Warrun er zijn vrees ik altijd dat er iets gebeurt en ik Nanette en de jongens in de steek laat, en er is nog zoveel leuks te beleven met ons viertjes! Afgezien daarvan is een etmaal in een vliegtuig zitten simpelweg slopend voor mij. Noem me een slapjanus. De vlucht heen is 23 uur (3 etappes), althans zo zou het moeten zijn.
Zondagochtend 5 april werd ik om 6 uur wakker terwijl ik mijn wekker pas voor half 7 had gezet. Nanette’s wekker ging niet lang daarna en ik kon haar melden dat we nog een uurtje hadden. We bleven even liggen sudderen en toen stond Nanette gezellig met mij op. Niet lang erna had Nanette een slapend, ontevreden kreunende Max op haar schouder en deelde me mee: “Ik ga je wegbrengen”. Ik vond dat wel leuk want zo’n luchthaven is een beetje saai in je eentje en ik moest vroeg inchecken. Even later zei Nanette:”Mijn telefoon zegt dat het pas kwart over 6 is”, oh ja, wintertijd is ingegaan, we hadden dus NOG een uurtje. Rustig de jongens aangekleed, even langs de supermarkt gereden voor wat koekjes (een hoofdbestanddeel voor een lange internationale vlucht) en toen door naar de luchthaven. Warrun en Max zeiden dat ze geen vliegtuigen wilden zien maar gewoon bij de arcade wilden blijven rondhangen, maar zodra we met een kopje koffie voor het raam naar de vliegtuigen keken werden ze toch wel enthousiast:”Kijk KIJK, dat is precies zoals mijn vliegtuig!”. Tegen de tijd dat Warrun zei:”Papa ik wil dat jij NU in het vliegtuig gaat” besloten we dat onze wegen zouden scheiden. De jongens gaven me nog een goede knuffel en toen was ik op weg.
Zodra ik door de douane was vroeg ik even bij de immigratiedienst of ik voortaan mijn oude visum echt thuis kan laten, en dat mocht. Toen bedacht ik dat ik nog steeds mijn frequent flyer nummer niet had doorgegeven dus ging ik in de vertrekhal maar rustig zitten bellen met Qantas om dat te regelen. Je beleeft nog eens wat als je op een vliegtuig wacht.
Als laatste heb ik een (eerste) kadootje voor Warrun en Max gekocht, twee Quantas Boeing 747′s, eentje van nep-Lego en eentje waar de deurtjes van open kunnen (Warrun is steeds de deuren van zijn vliegtuig aan het tellen).
Doordat het nogal een plotselinge reis was, was er geen plek meer in economy class, dus had ik een ticket voor Premium Economy. Dit wil zeggen, veel meer ruimte en luxe en een speciale koptelefoon die het geluid van het vliegtuig aktief onderdrukt (da’s regeltechniek!) en het werkt geweldig, bijna net zo goed als echt oordopjes in je oren doen… behalve bij het kijken van een film, dan zijn echte oordopjes niet zo handig en zo’n koptelefoon weer wel.
Ik heb eerst Valkyrie gekeken, lunch gegeten (beef ragout, erg lekker) en toen even geprobeerd te slapen (er was zomaar ineens een uurtje verdwenen). Zo’n 5 uurtjes in de reis waren we vlakbij de internationale datum grens ten noord oosten van het eiland Nadi in de Coral Sea. Ik vroeg wat water en een kop koffie en ik kreeg een echt lekkere kop (oplos)koffie, zeer verrassend want meestal vind ik koffie niet lekker.
Toen ik in Los Angeles aankwam stond er een enorme rij voor de douane, maar door een slimme tip van een werknemer aldaar kon ik naar een andere balie waar geen rij stond dus helemaal tevreden stond ik snel buiten. Toen moest ik helaas alsnog in een 2 uur lange rij gaan staan om door de security checkpoint te mogen voor de binnenlandse vluchten. Toen dat eindelijk achter de rug was, na heel veel klagen van Amerikanen om me heen, kon ik even ronddwalen langs de gates en wachten op het vliegtuig. Ik kocht een telefoonkaart en tegen de tijd dat ik Nanette wilde bellen was mijn vlucht al een uur vertraagd en het zag er naar uit dat het daar niet bij zou blijven. Helaas moest ik wel een verbinding naar Detroit halen in Chicago, en daar had ik maar 1.5 uur voor en al snel bleek dat dat zeker niet meer zou gaan lukken. Er waren wat problemen met het onderhoud van het vliegtuig en de vertraging bleef oplopen totdat uiteindelijk na 4 uur vertraging de vlucht werd afgelast. Het gevolg hiervan was dat alle passagiers terstond in de rij gingen staan bij de service balie om een andere vlucht te krijgen en ook daar kon ik me 2 uur aansluiten. In de rij raakte ik aan de praat met een meisje uit Chicacgo die een tijdje in Orange County had gewoond en nu weer terug ging naar Chicago om voor haar familie te zorgen. Ze vond het leuk om te horen hoe ik, als buitenlander, de USA ervoer en we konden samen wel genieten van het spektakel van een luid kankerende mede-passagier die als snel werd omringd door ruim een dozijn politieagenten. Zoals ze zei: die agenten vervelen zich dood dus ze zijn blij dat er eens iets gebeurd.
Ze vertrok uiteindelijk om ergens anders een alternatieve vlucht te boeken en het bleek dat als je met veel mensen in een rij miserabel staat te wezen, dat best gezellig kan worden. Ik raakte aan de praat met twee zussen, accountants, uit Sydney die bij familie in Chicago op bezoek gingen en, net als ik, ook al 24 uur op weg waren. Zij waren al aan de praat geraakt met twee studenten uit L.A. (de een studeert Muziek productie en de andere film editing) die de Australische dames wel erg interessant vonden. Een van de zusjes ging nog uitgebreid zitten vertellen dat er geen Starbucks is in Australie en dat dat niet erg is omdat ze er toch geen koffie verkopen. “Them’s fighting words” zei ik en we konden er hartelijk om lachen. Ondertussen stond een Amerikaanse man breed grijnzend ook de nodige humor aan het geheel toe te voegen.
Uiteindelijk kreeg ik een vlucht de volgende dag waardoor ik de hele eerste dag vergaderen met de klant zou mislopen waar ik (en mijn baas ongetwijfeld) natuurlijk niet erg over te spreken was. Aan de andere kant betekende dat wel dat ik gelijk naar het plaatselijke 
Hilton kon om lekker te gaan slapen, en daar had ik geen problemen mee. Ik belde Dave Rowe (mijn kontaktpersoon bij Air International in Detroit) en hij vertelde me dat er voor morgen 20-30 cm sneew was voorspeld dus het is nog maar afwachten of ik morgen wel in Detroit kan komen. Hij leek verder niet zo bezorgd over mijn vertraging.
Het hotel was erg ‘glim’ en het bed prima. Ik ging voor het slapen eerst nog even lunch/diner halen (op kosten van American Airlines) en bestelde een bakje rijst met chicken teriyaki. In het Hilton. Met gouden deurknoppen. Ze namen een voorverpakt zakje rijst, kip en groente. Legden ze een voor een in de magnetron, voegden het samen op en bord en deden er Teriyaki saus over uit een flesje. Het was zeker wel lekker maar ik vond het wel zo Amerikaans, een magnetronmaaltijd bij het Hilton. De man die afrekende sprak me aan met ‘mate’ en ‘good on ya’ duidelijk proberen te laten merken dat hij kon horen dat ik uit Australie kwam. Uiteindelijk vroeg hij waar ik vandaan kwam en babbelden we even over zijn achtergrond uit de West-Indies, cricket en Nederlands voetbal. Aardige man. Vervolgens wat het tijd voor bad en internet; ik moest de nodige dingen regelen voor mijn werk vanwege de vertraging.
Ik werd ongeveer elk uur wakker met het gevoel dat de wekker was gegaan maar dat was steeds niet waar. 
Om 1 uur was ik echt wakker en belde ik Nanette even. Die was druk met de kinderen en de jongens vertelde me allemaal drukke verhalen over wat ze samen met mama in de winkel hadden gekocht. Tegen de tijd dat ik uit het hotel ging vertrekken heb ik nog even gebeld zodat ik Nanette ook even kon spreken zonder de kinderen. (noot: op LAX airport zag ik deze reklame voor de Fisker Karma: het doel van mijn reis.)
Artikelen (RSS)