Branette's Dagboek

We waren vroeg op vandaag en de jongens gingen lekker in de kamer aan het spelen en Nanette deed een wasje (en ik stond er ongetwijfeld een beetje nutteloos bij te kijken).

We gingen vandaag weer naar de Grampians, vastbesloten om dit keer iets succesvoller ervan te genieten. Als eerste stop gingen we naar de Balconies, die volkomen in de mist stonden. Warrun en Max vonden het niets bijzonders en konden zich prima vermaken op hun houten fietsjes. Toen we halverwege naar de balconies waren gewandeld klaagden ze al dat het te ver was maar gelukkig zaten ze op hun fiets en konden we ze de rest van de weg duwen. Het uitzicht was.. eh… mistig. Maar we hadden het goed.

Vervolgens gingen we verder naar McKenzie Falls, ik was er inmiddels achter gekomen waar ze die verstopt hadden. Daar aangekomen liepen we met zijn vieren naar het uitzichtspunt van de Broken Falls en vervolgens ging ik zelf naar beneden om de McKenzie falls te bewonderen. Nanette en de kinderen zouden rustig terugwandelen naar de parkeerplaats en daar wat spelen. Terwijl ik weg was was Warrun op rug gevallen terwijl hij over een putje sprong in het wc huisje. Bij de Picknickplaats was Warrun op zijn rug gevallen toen hij van 2 stenen gleed. waarna 30 meter verder Warrun op rug viel terwijl hij over een randje liep.

  Gelukkig werden de kinderen afgeleid door een stel vogels dat zeer geinteresseerd een picknickende groep mensen zat te bekijken. En opeens vloog 1 van de drie  Kookaburra’s door de groep heen en kwam eruit te voorschijn met een boterham met ham die hij zo uit de handen van een vrouw had gerukt.

Na mijn, aanzienlijke, klim langs de waterval, in rap tempo, gingen we terug naar Halls Gap voor de lunch (weer denkend aan de locale economie hebben we bij een cafe scones , een broodje, soep en een salade verdeeld. (De kinderen offerden zich op voor de scones terwijl ze met hun nieuw auto’s rondreden).

Toen we vroegen of de jongens zin hadden om te gaan mini-golfen reageerden ze maar matig, maar Nanette en ik hadden er zin in dus ze moesten maar gewoon mee doen.  De golfbaan was erg leuk en verrassend, maar zoals Nanette opmerkte: we hebben al zo lang niet geminigolfd dat dit misschien tegenwoordig wel de standaard is.  De jongens vermaakten zich prima met het balletje heen en weer slaan, door de geulen, pijpen en gaatjes jagen, en vooral ze weer uit het water vissen. Uiteindelijk heeft Nanette gewonnen met een score van 107 tegen mijn score van 110 (het zou eigenlijk in 65 slagen moeten). Zoals de beheerster al zei:”Och je kan nog wat oefenen”.

We hebben lekker een drankje op het terras gedronken (de jongens een heuse lollie) voordat we  terug naar huis gingen. Daar hebben M&W tv gekeken en buitengespeeld. Na het eten hebben we met zijn vieren nog gefrisbeed tot het bedtijd was.Toen de jongens in bed lagen zijn wij nog naar buiten geslopen om voor het huis te tennissen, en toen ik helemaal op was moest ik gewoon doorzetten van Nanette, tot ook zij genoeg had.

Op het nieuws zagen we later dat deze dat in Melbourne 20mm regen was gevallen, terwijl wij de hele dag droog zaten.

Dit artikel werd aangemaakt op Friday 3 April 2009 om 20:48 en werd geplaatst in Max & Warrun, Vakantie, Warrnambool 2009. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.