Branette's Dagboek

31 maart. Toen we de kinderen in bed hadden besloot ik eventjes mijn werk-mobiel aan te zetten om te zien of er nog paniek was uitgebroken, en tot mijn verbazing had ik ontvangst, en zeker niet tot mijn verbazing waren er twee berichten dat ze me nodig hadden op mijn werk (“please call me, urgent 8/10″ was het bericht. Ik belde mijn baas (Simon) en het blijkt dat ze me graag aanstaande zondag naar de USA willen sturen voor de start van een nieuw project (de Fisker Karma), of dat kan. Hm, dat moeten we even uitzoeken, het grootste probleem is dat als ik Australie verlaat zonder eerst een visum aan te vragen ik het land niet meer in mag, en dat zou sneu zijn. 

1 april!  en het bovenstaande is geen grapje. Na het ontbijt heb ik weer met mijn baas gebeld en uitgelegd dat ik eigenlijk het land niet meer in kan als ik zonder visum vertrek. “Shit” was de reactie en vervolgens kwam er een hele trein in actie: Michele ging mijn paspoorten en visum thuis opzoeken (dit was de eerste keer van alle weekenden weg dat we onze huissleutel bij iemand hadden achter gelaten), Simon zou de spullen vervolgens bij haar ophalen waarna hij, gewapend met een fax van mij waarin ik hem machtig, een return-visa voor mij kon aanvragen bij de daarvoor bestaande instantie. Het bleek verdomd handig dat ik aan Nanette had gesuggereerd een huissleutel bij Michele achter te laten, want anders was Simon op en neer naar de Grampians gereden (toch 6 uur rijden).

Op 2 april kreeg ik een SMS van Simon dat hij het visum had geregeld. Ik belde hem nog even op om wat dingen te vragen (zoals: Moet ik een visum hebben voor de VS?) toen hij opmerkte: “Je hoeft me niet elke dag van je vakantie te bellen hoor. Nu ik je toch aan de lijn heb….”.

Toen we zaterdag thuis kwamen en we hadden uitgepakt belde ik Simon om te melden dat ik weer in Melbourne was. Om 6 uur kwam hij mijn reisbescheiden inclusief paspoort met gloednieuw visum brengen en een visum voor Amerika. De rest van de avond is besteed aan het HEEEL uitgebreid in bed stoppen en knuffelen van Warrun en Max en het inpakken van mijn spullen (vooral al mijn spullen op mijn laptop zetten). Max vroeg een beetje bezorgd of ik vannacht nog wel thuis zou slapen, en toen ik hem verzekerde dat ik morgenochtend er nog zou zijn ging hij lekker liggen.

Dit artikel werd aangemaakt op Thursday 2 April 2009 om 6:18 en werd geplaatst in Branko, Reizen, Warrnambool 2009, Werk. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.