Branette's Dagboek

Max is inmiddels echt zeer verkouden en werd er wakker van. Eerst probeerde Nanette Max naast mijn in bed te leggen terwijl zij in zijn bed ging maar toen kroop hij daar weer bij haar dus besloot Nanette MIJ naar Max’ bed te sturen zodat zij en Max in het grote bed konden slapen. Nanette was uiteindelijk vrolijk om 8 uur opgestaan alsof ze vreselijk had uitgeslapen totdat ze zag dat de klok in de huiskamer  een andere tijd aangaf dan die in de slaapkamer. De slaapkamer liep een uur voor waardoor ze dus eigenlijk om 6 uur was opgestaan.

Nog voor het ontbijt gingen we allemaal even naar de plaatselijke general store, Max en Warrun op de fiets en wij lopend. Ze vonden het wel spannend om op de ‘grote’ weg te rijden. Op de terugweg werd de spanning iets te groot en gleed Max onderuit op het losse grind aan het randje. Hij werd door Nanette verder terug gedragen.

Daarna zou het tijd zijn voor beesten voeren maar er was niemand te bekennen (geen gasten en geen eigenaars) dus hielden we het maar voor gezien. Later bij de koffie had Nanette twee appeltjes klaar gemaakt voor het paard Peggy en de ezel Delilah; Max en Warrun vonden het prachtig om ze te voeren al vonden ze het bijna net zo eng (spannend) als Nanette.

Volgende programmapunt: een bezoek aan Halls Gap. Ik had in mijn hoofd dat we in het informatiecentrum vast wel wat leuke dingen konden vinden en dan vervolgens wel een wandelingetje met de jongens konden wagen. We parkeerden bij de grote ‘i’ en ik wandelde even naar het postkantoor om te vragen of ik daar een fax kon versturen (zie ook dit verhaal). Warrun en Max renden gelijk enthousiast met me mee en op de terugweg naar de auto, waar Nanette braaf zat te wachten, mochten ze van mij wel naar de grote speeltuin die ze met grote  ogen aan het beloeren waren. Ik gebaarde Nanette dat ze de auto bij de speeltuin moest parkeren en zo waren we al snel van ons programma afgeweken.

Om 11 uur kwamen we bij Bambruk aan, het cultureel centrum waar we ons installeerden voor een vroege lunch. We hadden van alles wat besteld: wilde bostomatensoep, tacos, scone, frisdrank met ijs, iced chocolate en Emu worstjes met aardappelpuree. Max offerde zich op om de scone op te eten terwijl Warrun zich, een beetje verassend op de Emu worsten stortte die hij bijna helemaal alleen verorberde (Nanette keek een beetje droef hoe haar bestelling voor haar ogen verdween, maar was zeer blij met de eetlust van haar kleine man)

Na het eten gingen we op weg naar de McKenzie Falls en het Boroka uitzichtspunt. Op het kleine kaartje wat we hadden zag ik een korte route erheen maar de weg bleek halverwege een eenrichtingsweg te worden, de andere kant op. Op dat punt was wel net een parkeerplaats voor een wandeling naar de Silverband Falls dat wilden we dan wel even proberen. Warrun en Max haakten al heel snel af, en zodoende ging Nanette alleen verder en bleef ik met de jongens op haar wachten. Na een paar minuten wilden ze mama gaan halen en gingen we een stukje verder maar toen ze Nanette niet zagen gingen ze terug naar hun bankje. Nog even later besloten we om maar alvast naar de auto terug te lopen, en terwijl we dat deden zei Warrun:”Ik vind het ZO leuk als mama nu komt”.

We reden vervolgens terug en gingen langs de andere weg naar het Boroka uitzichtspunt, waar de jongens even op de step mochten rijden. Bij dat uitzichtspunt waren wat andere Nederlanders de boel aan het bekijken. Warrun raakte erg overstuur toen hij merkte dat de step weer terug in de auto ging en niet met hem mee naar de wc.

We gingen terug naar huis en hielden onze ogen open voor de afslag naar McKenzie Falls, maar helaas, niets te zien. Waterval zoek! We stopten als alternatief even bij de wonderland parking terwijl Max bleef slapen, en Warrun en ik gingen even het begin van de  Grand Canyon bekeken.

Terwijl we terug reden viel ook Warrun slaap, althans dat dachten we todat Warrun zei:”Papa ik zei dat je STIL moest zijn!”, Nanette besloot dat we wel even door konden rijden naar Ararat voor boodschappennu de kinderen wel even sliepen. Ararat was een heel stuk verder dan verwacht, en halverwege werd Max ineens hard brullend wakker en zijn we gestopt om er achter te komen wat er nou eigenlijk was. Het bleek niets te zijn.

In Ararat heb ik de fax voor mijn werk verstuurd en hebben we boodschappen gekocht voor de rest van de week, inclusief ijsjes voor de terugweg en een Wall-E, Eva en MO voor Max en Warrun .

Terug bij het huisje aangekomen zei Max:”Ik ga buiten spelen mama” en weg waren ze. Na een tijdje kwamen ze terug en hebben ze een nieuwe DVD bekeken (Finley the Fire Engine) terwijl Nanette kookte.

 Daarna was het bedtijd en dit keer wilden ze in het bovenste bed. Max kwam er al snel achter dat hij het te eng vond en wilde weer beneden slapen, maar Warrun hield het tot ‘s ochtends vol en besloot de volgende dag dat hij het beneden fijner vond.

31 maart. Toen we de kinderen in bed hadden besloot ik eventjes mijn werk-mobiel aan te zetten om te zien of er nog paniek was uitgebroken, en tot mijn verbazing had ik ontvangst, en zeker niet tot mijn verbazing waren er twee berichten dat ze me nodig hadden op mijn werk (“please call me, urgent 8/10″ was het bericht. Ik belde mijn baas (Simon) en het blijkt dat ze me graag aanstaande zondag naar de USA willen sturen voor de start van een nieuw project (de Fisker Karma), of dat kan. Hm, dat moeten we even uitzoeken, het grootste probleem is dat als ik Australie verlaat zonder eerst een visum aan te vragen ik het land niet meer in mag, en dat zou sneu zijn. 

1 april!  en het bovenstaande is geen grapje. Na het ontbijt heb ik weer met mijn baas gebeld en uitgelegd dat ik eigenlijk het land niet meer in kan als ik zonder visum vertrek. “Shit” was de reactie en vervolgens kwam er een hele trein in actie: Michele ging mijn paspoorten en visum thuis opzoeken (dit was de eerste keer van alle weekenden weg dat we onze huissleutel bij iemand hadden achter gelaten), Simon zou de spullen vervolgens bij haar ophalen waarna hij, gewapend met een fax van mij waarin ik hem machtig, een return-visa voor mij kon aanvragen bij de daarvoor bestaande instantie. Het bleek verdomd handig dat ik aan Nanette had gesuggereerd een huissleutel bij Michele achter te laten, want anders was Simon op en neer naar de Grampians gereden (toch 6 uur rijden).

Op 2 april kreeg ik een SMS van Simon dat hij het visum had geregeld. Ik belde hem nog even op om wat dingen te vragen (zoals: Moet ik een visum hebben voor de VS?) toen hij opmerkte: “Je hoeft me niet elke dag van je vakantie te bellen hoor. Nu ik je toch aan de lijn heb….”.

Toen we zaterdag thuis kwamen en we hadden uitgepakt belde ik Simon om te melden dat ik weer in Melbourne was. Om 6 uur kwam hij mijn reisbescheiden inclusief paspoort met gloednieuw visum brengen en een visum voor Amerika. De rest van de avond is besteed aan het HEEEL uitgebreid in bed stoppen en knuffelen van Warrun en Max en het inpakken van mijn spullen (vooral al mijn spullen op mijn laptop zetten). Max vroeg een beetje bezorgd of ik vannacht nog wel thuis zou slapen, en toen ik hem verzekerde dat ik morgenochtend er nog zou zijn ging hij lekker liggen.

We begonnen vandaag lui. We hebben de jongens wat broodjes gegeven terwijl ze met hun dekbed om Wall-E op TV zaten te kijken en Nanette in bed lag te lezen.

Daarna was het tijd om Delilah (ezel) en het Peggy het paardje worteltjes te geven, hierna gingen Warrun en Max er vandoor om in de speeltuin te spelen. Er stond een grote groep eenden voor onze deur te schooien dus die heb ik wat ricebubbles gegeven als beloning, en als dank kreeg ik mooie eendenpoep op de stoep. Nanette was blij.

Toen de jongens terug naar binnen kwamen heeft Nanette met ze kaarten gemaakt (met stickers) voor Jake, Amber en Michele vanwege de amandeloperatie van Jake. Ik vraag me regelmatig af hoe het toch komt dat ik niet aan dergelijke attente dingen denk. Gelukkig doet Nanette dat wel.

 Na de lunch was het tijd voor het strand; we hadden begrepen dat er een meer (Lake Fyans) met een strand aan de andere kant van de weg was, dat leek ons wel wat. We hadden natuurlijk beter moeten weten:  het water in het meer stond zodanig laag dat het water niet eens in de buurt van het ‘strand’ kwam, alleen een colonie jumping jacks (hele nare mieren) had zich gevestigd in de trap die toegang bood tot het strand. Een beetje teleurgesteld gingen we terug naar het huisje om de zwembrilletjes te halen om als alternatief dan maar naar het zwembad in Halls Gap te gaan.

Het zwembad was totaal verlaten maar het water was eigenlijk verrassend lekker (niet ijsblokjes koud zoals Max zou zeggen). Terwijl we zo rustig in de vallei van de Grampians aan het poedelen waren kwam er regelmatig een helikopter over vliegen met een vracht er onder die in de heuvels werd afgeleverd, voor de aanleg van een nieuw pad naar de Pinnacles werd ons verteld.

Toen we besloten om uit het zwembad te vertrekken bleek dat we waren vergeten handdoeken mee te nemen, maar gelukkig kon mijn t-shirt en de zon genoeg droogte bieden.

De jongens mochten nog even in de speeltuin spelen, Nanette mocht even naar de winkeltjes kijken, en daarna mochten we allemaal samen op de terugweg hele hopen kangoeroes bewonderen in de weilanden langs de weg.

Thuis zette Nanette de BBQ op, terwijl ik met de jongens het biljard onveilig maakte. We hebben lekker buiten zitten eten tot het tijd was om naar bad te gaan. W&M kregen van mij nog een nieuw autootje (vraag me niet waarom, ik ben gewoon raar) en moesten toen naar bed.

Tijdens mijn reisje in Detroit had ik een mooi kado voor Nanette gevonden maar het was wat luxer dan voor ‘zomaar’ een kadootje dus ik moest een goede gelegenheid verzinnen om het te geven.

 En ik kwam tot de conclusie dat we op 3 april nu 5*5*5 maanden getrouwd zijn, en dat is reden genoeg vind ik! Zodoende wilde ik het gaan kopen en vond ik een NOG mooier kado (een ster saffier in ring en ketting) … nog steeds een prima gelegenheid vind ik.

We waren vroeg op vandaag en de jongens gingen lekker in de kamer aan het spelen en Nanette deed een wasje (en ik stond er ongetwijfeld een beetje nutteloos bij te kijken).

We gingen vandaag weer naar de Grampians, vastbesloten om dit keer iets succesvoller ervan te genieten. Als eerste stop gingen we naar de Balconies, die volkomen in de mist stonden. Warrun en Max vonden het niets bijzonders en konden zich prima vermaken op hun houten fietsjes. Toen we halverwege naar de balconies waren gewandeld klaagden ze al dat het te ver was maar gelukkig zaten ze op hun fiets en konden we ze de rest van de weg duwen. Het uitzicht was.. eh… mistig. Maar we hadden het goed.

Vervolgens gingen we verder naar McKenzie Falls, ik was er inmiddels achter gekomen waar ze die verstopt hadden. Daar aangekomen liepen we met zijn vieren naar het uitzichtspunt van de Broken Falls en vervolgens ging ik zelf naar beneden om de McKenzie falls te bewonderen. Nanette en de kinderen zouden rustig terugwandelen naar de parkeerplaats en daar wat spelen. Terwijl ik weg was was Warrun op rug gevallen terwijl hij over een putje sprong in het wc huisje. Bij de Picknickplaats was Warrun op zijn rug gevallen toen hij van 2 stenen gleed. waarna 30 meter verder Warrun op rug viel terwijl hij over een randje liep.

  Gelukkig werden de kinderen afgeleid door een stel vogels dat zeer geinteresseerd een picknickende groep mensen zat te bekijken. En opeens vloog 1 van de drie  Kookaburra’s door de groep heen en kwam eruit te voorschijn met een boterham met ham die hij zo uit de handen van een vrouw had gerukt.

Na mijn, aanzienlijke, klim langs de waterval, in rap tempo, gingen we terug naar Halls Gap voor de lunch (weer denkend aan de locale economie hebben we bij een cafe scones , een broodje, soep en een salade verdeeld. (De kinderen offerden zich op voor de scones terwijl ze met hun nieuw auto’s rondreden).

Toen we vroegen of de jongens zin hadden om te gaan mini-golfen reageerden ze maar matig, maar Nanette en ik hadden er zin in dus ze moesten maar gewoon mee doen.  De golfbaan was erg leuk en verrassend, maar zoals Nanette opmerkte: we hebben al zo lang niet geminigolfd dat dit misschien tegenwoordig wel de standaard is.  De jongens vermaakten zich prima met het balletje heen en weer slaan, door de geulen, pijpen en gaatjes jagen, en vooral ze weer uit het water vissen. Uiteindelijk heeft Nanette gewonnen met een score van 107 tegen mijn score van 110 (het zou eigenlijk in 65 slagen moeten). Zoals de beheerster al zei:”Och je kan nog wat oefenen”.

We hebben lekker een drankje op het terras gedronken (de jongens een heuse lollie) voordat we  terug naar huis gingen. Daar hebben M&W tv gekeken en buitengespeeld. Na het eten hebben we met zijn vieren nog gefrisbeed tot het bedtijd was.Toen de jongens in bed lagen zijn wij nog naar buiten geslopen om voor het huis te tennissen, en toen ik helemaal op was moest ik gewoon doorzetten van Nanette, tot ook zij genoeg had.

Op het nieuws zagen we later dat deze dat in Melbourne 20mm regen was gevallen, terwijl wij de hele dag droog zaten.

Zaterdag 4 april. TomTom heeft ons vandaag naar huis gebracht. We dachten de auto handiger te hebben ingepakt maar uiteindelijk zat de hele boel toch weer vreselijk vol.

Warrun en Max hielden het rijden erg goed vol (“Het is wel ver rijden mama”) met maar 1 stop in Ballarat. We stopten daar bij een park langs een meer (ik bedoel een grote bruine bijna drassige vlakte) Nanette ontdekte al snel dat een klein stukje verder een heel mooi houten speelfort was. Na een hele tijd spelen konden we weer verder nog even bij een bakker wat broodjes en muffins gehaald (bedankt voor de tip, TomTom) als lunch en toen gingen we weer verder huiswaards.

Nanette heeft de instructies van TomTom braaf gevolgd en ons helemaal veilig thuis gekregen waar Warrun en Max opgelucht aan het spelen sloegen.

Voor mij begon de stress toen pas goed omdat ik moest gaan inpakken voor de volgende dag (reis naar Detroit).

Tegen de avond kwam Simon het paspoort, de reisdocumenten en wat ‘nood-dollars’ en de mededeling dat ik wel op zondag terugvloog, maar niet paaszondag. De reis gaat dus 2 weken duren. Nu hoefden we niet meer te prakkiseren over het paasweekend en of Branko later of niet naar Foster zou komen. (niet leuk)

Ik hou niet van vliegen. Ik heb gemerkt dat ik zelfs een zekere angst voor vliegen heb ontwikkeld. Ik ben een werktuigbouwer dus ik zou een werktuigbouwkundig apparaat als een vliegtuig (laten we wel wezen) juist moeten vertrouwen, maar nee. Eigenlijk zou ik bang moeten zijn voor civiele bouwerken zoals een brug ofzo, maar wederom: nee. Sinds Max en Warrun er zijn vrees ik altijd dat er iets gebeurt en ik Nanette en de jongens in de steek laat, en er is nog zoveel leuks te beleven met ons viertjes! Afgezien daarvan is een etmaal in een vliegtuig zitten simpelweg slopend voor mij. Noem me een slapjanus. De vlucht heen is 23 uur (3 etappes), althans zo zou het moeten zijn.

Zondagochtend 5 april werd ik om 6 uur wakker terwijl ik mijn wekker pas voor half 7 had gezet. Nanette’s wekker ging niet lang daarna en ik kon haar melden dat we nog een uurtje hadden. We bleven even liggen sudderen en toen stond Nanette gezellig met mij op. Niet lang erna had Nanette een slapend, ontevreden kreunende Max op haar schouder en deelde me mee: “Ik ga je wegbrengen”. Ik vond dat wel leuk want zo’n luchthaven is een beetje saai in je eentje en ik moest vroeg inchecken. Even later zei Nanette:”Mijn telefoon zegt dat het pas kwart over 6 is”, oh ja, wintertijd is ingegaan, we hadden dus NOG een uurtje. Rustig de jongens aangekleed, even langs de supermarkt gereden voor wat koekjes (een hoofdbestanddeel voor een lange internationale vlucht) en toen door naar de luchthaven. Warrun en Max zeiden dat ze geen vliegtuigen wilden zien maar gewoon bij de arcade wilden blijven rondhangen, maar zodra we met een kopje koffie voor het raam naar de vliegtuigen keken werden ze toch wel enthousiast:”Kijk KIJK, dat is precies zoals mijn vliegtuig!”. Tegen de tijd dat Warrun zei:”Papa ik wil dat jij NU in het vliegtuig gaat” besloten we dat onze wegen zouden scheiden. De jongens gaven me nog een goede knuffel en toen was ik op weg.

Zodra ik door de douane was vroeg ik even bij de immigratiedienst of ik voortaan mijn oude visum echt thuis kan laten, en dat mocht. Toen bedacht ik dat ik nog steeds mijn frequent flyer nummer niet had doorgegeven dus ging ik in de vertrekhal maar rustig zitten bellen met Qantas om dat te regelen. Je beleeft nog eens wat als je op een vliegtuig wacht.

Als laatste heb ik een (eerste) kadootje voor Warrun en Max gekocht, twee Quantas Boeing 747′s, eentje van nep-Lego en eentje waar de deurtjes van open kunnen (Warrun is steeds de deuren van zijn vliegtuig aan het tellen).

Doordat het nogal een plotselinge reis was, was er geen plek meer in economy class, dus had ik een ticket voor Premium Economy. Dit wil zeggen, veel meer ruimte en luxe en een speciale koptelefoon die het geluid van het vliegtuig aktief onderdrukt (da’s regeltechniek!) en het werkt geweldig, bijna net zo goed als echt oordopjes in je oren doen… behalve bij het kijken van een film, dan zijn echte oordopjes niet zo handig en zo’n koptelefoon weer wel.

Ik heb eerst Valkyrie gekeken, lunch gegeten (beef ragout, erg lekker) en toen even geprobeerd te slapen (er was zomaar ineens een uurtje verdwenen). Zo’n 5 uurtjes in de reis waren we vlakbij de internationale datum grens ten noord oosten van het eiland Nadi in de Coral Sea. Ik vroeg wat water en een kop koffie en ik kreeg een echt lekkere kop (oplos)koffie, zeer verrassend want meestal vind ik koffie niet lekker.

Toen ik in Los Angeles aankwam stond er een enorme rij voor de douane, maar door een slimme tip van een werknemer aldaar kon ik naar een andere balie waar geen rij stond dus helemaal tevreden stond ik snel buiten. Toen moest ik helaas alsnog in een 2 uur lange rij gaan staan om door de security checkpoint te mogen voor de binnenlandse vluchten. Toen dat eindelijk achter de rug was, na heel veel klagen van Amerikanen om me heen, kon ik even ronddwalen langs de gates en wachten op het vliegtuig. Ik kocht een telefoonkaart en tegen de tijd dat ik Nanette wilde bellen was mijn vlucht al een uur vertraagd en het zag er naar uit dat het daar niet bij zou blijven. Helaas moest ik wel een verbinding naar Detroit halen in Chicago, en daar had ik maar 1.5 uur voor en al snel bleek dat dat zeker niet meer zou gaan lukken. Er waren wat problemen met het onderhoud van het vliegtuig en de vertraging bleef oplopen totdat uiteindelijk na 4 uur vertraging de vlucht werd afgelast. Het gevolg hiervan was dat alle passagiers terstond in de rij gingen staan bij de service balie om een andere vlucht te krijgen en ook daar kon ik me 2 uur aansluiten. In de rij raakte ik aan de praat met een meisje uit Chicacgo die een tijdje in Orange County had gewoond en nu weer terug ging naar Chicago om voor haar familie te zorgen. Ze vond het leuk om te horen hoe ik, als buitenlander, de USA ervoer en we konden samen wel genieten van het spektakel van een luid kankerende mede-passagier die als snel werd omringd door ruim een dozijn politieagenten. Zoals ze zei: die agenten vervelen zich dood dus ze zijn blij dat er eens iets gebeurd.

Ze vertrok uiteindelijk om ergens anders een alternatieve vlucht te boeken en het  bleek dat als je met veel mensen in een rij miserabel staat te wezen, dat best gezellig kan worden. Ik raakte aan de praat met twee zussen, accountants, uit Sydney die bij familie in Chicago op bezoek gingen en, net als ik, ook al 24 uur op weg waren. Zij waren al aan de praat geraakt met twee studenten uit L.A. (de een studeert Muziek productie en de andere film editing) die de Australische dames wel erg interessant vonden. Een van de zusjes ging nog uitgebreid zitten vertellen dat er geen Starbucks is in Australie en dat dat niet erg is omdat ze er toch geen koffie verkopen. “Them’s fighting words” zei ik en we konden er hartelijk om lachen. Ondertussen stond een Amerikaanse man breed grijnzend ook de nodige humor aan het geheel toe te voegen.

Uiteindelijk kreeg ik een vlucht de volgende dag waardoor ik de hele eerste dag vergaderen met de klant zou mislopen waar ik (en mijn baas ongetwijfeld) natuurlijk niet erg over te spreken was. Aan de andere kant betekende dat wel dat ik gelijk naar het plaatselijke Hilton kon om lekker te gaan slapen, en daar had ik geen problemen mee. Ik belde Dave Rowe (mijn kontaktpersoon bij Air International in Detroit) en hij vertelde me dat er voor morgen 20-30 cm sneew was voorspeld dus het is nog maar afwachten of ik morgen wel in Detroit kan komen. Hij leek verder niet zo bezorgd over mijn vertraging.

Het hotel was erg ‘glim’ en het bed prima. Ik ging voor het slapen eerst nog even lunch/diner halen (op kosten van American Airlines) en bestelde een bakje rijst met chicken teriyaki. In het Hilton. Met gouden deurknoppen. Ze namen een voorverpakt zakje rijst, kip en groente. Legden ze een voor een in de magnetron, voegden het samen op en bord en deden er Teriyaki saus over uit een flesje. Het was zeker wel lekker maar ik vond het wel zo Amerikaans, een magnetronmaaltijd bij het Hilton. De man die afrekende sprak me aan met ‘mate’ en ‘good on ya’ duidelijk proberen te laten merken dat hij kon horen dat ik uit Australie kwam. Uiteindelijk vroeg hij waar ik vandaan kwam en babbelden we even over zijn achtergrond uit de West-Indies, cricket en Nederlands voetbal. Aardige man. Vervolgens wat het tijd voor bad en internet; ik moest de nodige dingen regelen voor mijn werk vanwege de vertraging.

 Ik werd ongeveer elk uur wakker met het gevoel dat de wekker was gegaan maar dat was steeds niet waar. Om 1 uur was ik echt wakker en belde ik Nanette even. Die was druk met de kinderen en de jongens vertelde me allemaal drukke verhalen over wat ze samen met mama in de winkel hadden gekocht. Tegen de tijd dat ik uit het hotel ging vertrekken heb ik nog even gebeld zodat ik Nanette ook even kon spreken zonder de kinderen. (noot: op LAX airport zag ik deze reklame voor de Fisker Karma: het doel van mijn reis.)

De reis via Dallas naar Detroit ging voorspoedig. In Detroit werd ik opgewacht door een collega van Air International USA, Dave, die me naar de huurauto (met GPS)hielp en vervolgens naar het hotel escorteerde. Ondwerleg liet ik TomTom (die ik had meegenomen) en de ingebouwde GPS een wedstrijdje doen met Dave: wie kan het beste inschatten welke route Dave gaat rijden. TomTom won.

Een paar dingen zijn me al gelijk opgevallen in Detroit: echt heel veel mensen dragen een petje, er rijden ENORM grote auto’s op de weg hier, maar er is ruim genoeg weg voor al die auto’s (4 baans weg is de kleinste die ik tot nu toe gezien heb) en er ligt sneeuw! Veel sneeuw! Het is alweer een tijd geleden dat ik sneeuw heb gezien en dat is toch wel leuk. Tenminste voor een minuut of 3, daarna is het gewoon somber en koud buiten.

Na het dumpen van de koffers nam hij me mee naar Longhorn, een steakhouse, voor een maaltijd. Toen we ons daar hadden geinstalleerd met een ijsthee (een halve liter schat ik) kwam de baas van het restaurant even langs om hallo te zeggen tegen de Australier (dat was ik dan). Bij het bestellen van mijn salade vroeg ze me snel iets en ik zat haar aan te staren alsof er een snotje uit haar neus hing (vermoed ik) aangezien Dave me gelijk te hulp kwam. Het bleek dat ze me vroeg watvoor dressing ik wilde, maar niet gevreesd ik kreeg gewoon ‘ranch’ dressing en als het niet lekker was kreeg ik een andere salade. Halverwege de maaltijd keek ik op en stond er ineens NOG een ijsthee op tafel… oh ja, da’s waar ook ze doen hier aan gratis ‘refills’, even op letten voortaan. Toen ik zeer tevreden en voldaan klaar was kreeg ik ineens een toetje van de zaak voorgeschoteld (terwijl ik al helemaal vol zat) omdat ik er voor het eerst was. Nog even later kwam de serveerster even dag zeggen omdat ze naar huis ging, en gaf ons haar business card voor als we nog een keer willen komen.

Toen was het tijd voor bed en ging ik in het hotel even douchen en slapen. De WC in mijn hotelkamer is voorzien van ingebouwd bidet, en verwarmde WC bril. Ik heb het geprobeerd, maar ik ben er te conservatief voor. Ik verwarmd die WC bril zelf wel.

Ik kon helaas de temperatuur van de verwarming niet zo erg laag zetten, maar ik ontdekte dat als ik hem uit laat staan hij alleen af en toe de lucht rond blaast zonder iets te verwarmen, dus dat wordt op den duur vast wel lekker koel (dacht ik).

Ik werd vandaaf om 2 uur wakker en heb verder maar geprobeerd wat in bed te dutten en liggen totdat ik om 6 uur kon ontbijten. Het ontbijtbuffet kon worden genuttigd met plastic bestek op papieren bordjes met schuimplastic bekertjes. En dat in een hotel, geen wonder dat Amerikanen per hoofd van de bevolking meer grondstoffen verbruiken dan wie ook ter wereld. (had ik die grote auto’s al genoemd?)

Ik was iets voor 7 uur op kantoor, en dat was wel vreemd, want ik had het gebouw nog nooit gezien, het kantoor was nog helemaal donker (ook al was Dave er ook al) en toch kon ik er zelf naar binnen met de toegangspas die ik van Dave had gekregen. Er waren nog niet zoveel mensen, maar later zag ik steeds meer bekende gezichten, en nog meer onbekende gezichten en toch zijn het allemaal collegae van mij; vreemd.

De ochtend werd besteed met bezoekers van Fisker en we gingen gelijk stevig aan de slag om zo snel mogelijk zoveel mogelijk gedaan te krijgen (dat leek mij wel zo handig).

Voor lunch werd ik meegenomen naar naar een Mexicaans gebeuren, waar ik wat  tacos heb gegeten. Dit keer wist ik mijn drinken (of gebrek daaraan) te verdedingen en kon ik een ‘refill’ voorkomen. Ik vroeg wel om een ‘klein beetje’ water, en zoals de oostenrijker, Martin) opmerkte:”ze moet haar definitie van een ‘klein beetje’ nog maar even bijwerken”.

Na lunch begon ik echt behoorlijk in te kakken. Heel Detroit begon op en neer te deinen en ik werd vreselijk duf, dus ik suggereerde om even wat eenvoudigs te gaan doen en mij wat uit te laten leggen over hoe we onze software maken en wat ze nou precies gaan krijgen van ons. De delegatie van Fisker was (volgens eigen zeggen) zeer onder de indruk.

Zo af en toe praatten de Oostenrijkers onder elkaar een beetje Duits, en met hier en daar een opmerking in het Duits heb ik ze laten merken dat ik dat spelletje ook kan, wat ze wel wisten te waarderen geloof ik.

Na het werk (na een uur of 6) ging ik boodschappen doe bij Meijer, een grote zaak, waar van binnen heel veel open ruimtes en hele brede paden waren, maar eigenlijk niet zo heel erg veel keus als ik in Melbourne gewend ben. Ik heb hier wat melk en fruit gekocht om mezelf een beetje gezond te houden. In tegenstelling tot Australie, is het hier heel gewoon om melk te drinken bij het ontbijt en je kan het zelfs in een restaurant als drankje bestellen.

De rest van de week heb ik op het kantoor van Fisker doorgebracht met de Oostenrijker waarvoor ik naar Detroit was gekomen. We hebben een zeer produktieve tijd gehad waarbij ik af en toe een idee opperde wat tot een leuke discussie leidde waaruit gelijk een beslissing werd genomen voor het ontwerp van de airconditioning. Heerlijk eenvoudig een heel erg efficient; ik genoot met volle teugen.

Voor de lunch of woensdag nam Martin, de Oostenrijker, me mee naar een Thai restaurant waar ik o.a. een soort Thai ijsthee kreeg die zo zoet was dat zelf ik het niet op kreeg.

Op de terugweg naar het hotel stopte ik bij wat speelgoedwinkels op zoek naar leuke dingetjes voor W&M, en de oogst was begonnen. Ik was zo laat in het hotel dat tegen de tijd dat ik zin had om wat te gaan eten, alles al dicht was en ik noodgedwongen bij de McDonalds een hap ging halen (niet verkeerd op zich).

Aangezien de hotelkamer internetverbinding had, was ik in staat om lekker met Nanette te skypen, en ik heb zelfs wat beltegoed op mijn account gezet zodat ik haar zelfs SMSjes kan sturen of bellen. Dat bellen kwam goed uit want Nanette was inmiddels naar Foster vertrokken waar ik haar graag lastig viel.

Op donderdag nam Martin me mee naar een deli, waar ik een echt baloney sandwich heb gegeten met heel veel baloney. ‘s Avonds kon ik me, na een flinke winkelsessie, er niet meer toe zetten om nog uit te gaan eten en hield ik het bij Taco’s met dip op de hotelkamer. Dit was de enige avond dat ik een filmpje op TV heb gekeken.

Ik was om 3 uur wakker en kon niet meer slapen. Ik heb wat rondgepield en gelezen en om 6 uur ben ik gaan ontbijten om daarna weer naar bed te gaan. Ik heb toen weer tot half 3 (‘s middags!) geslapen. Toen vond ik het wel tijd om naar de Mall naast het hotel te gaan, de Great Lakes Crossing Mall. Als eerste ging ik lunchen bij de Gameworks, waarbij je gelijk een uur computerspelletjes mag doen in de speelhal. De middag was al aardig om toen ik mijn BBQ chicken pizza op had en mijn uur spelletjes had opgemaakt.

Vervolgens liep ik een rondje door de mall, en viel me op dat in grote stukken van het winkelcentrum gewoon vloerbedekking ligt. Ik realiseerde me dat bij de winkelcentra in Australie er meestal stenen of zeil vloeren zijn. Verder deed het geheel me een beetje klein aan terwijl ik vanaf buiten de indruk had dat het een enorm complex was, dus ik moest vergelijken. Op de fotos’ van Google.maps is te zien dat Highpoint (toch een grote) 596m lang is, en Great Lakes Crossing 724m, maar, zoals Nanette opmerkte, Highpoint heeft 3 verdiepingen, en GLC niet. Dus in Amerika is alles groter… maar niet groter dan in Australie

Aan het eind van mijn rondje ging ik naar een ‘vers sap’ speciaalzaak voor wat ‘vers’ sinaasappelsap met banaan. Ik ben denk ik verwend, maar ik verwachtte dat dat sap direkt uit eh… sinaasappels zou komen. En die banaan uit een, eh.. schil? Niets hoor, dit sap kwam vers uit een plastic fles, en de banaan was een schepje poeder wat er aan werd toegevoegd. Ondertussen zag ik iemand die vrolijk op een appel op een stokje stond te knagen. Een appel dan wel die bedekt was met een dikke laag chocolade en M&M’s. Ik had er graag een voor Nanette, Warrun en Max meegenomen.

Een leuk opvallende winkel was een speciaalzaak waar je je eigen radiografisch bestuurbare auto in elkaar kan zetten uit een grote selectie onderdelen. Het leek me wel wat maar toch maar niet…. dit keer.

Ik had wat stripjes (Artemis Fowl) waar ik naar zocht gevonden in de Borders Express en toen vond ik het wel weer tijd om naar ‘huis’ te gaan.

Terug in het hotel kon ik Nanette bellen die net aan haar dag begon zodat ik ook Warrun en Max even kon spreken. Ze klinken door de telefoon toch anders dan via skype of in het echt.

Als avondmaaltijd ging ik weer naar het steakhouse Longhorn met voor mij een Franse uiensoep (die ik nog niet in Melbourne heb weten te vinden) en steak. Het was lekker maar te veel. (ik kreeg aangeboden om het in een bakje mee te nemen). Het viel me op dat de Sprite die ik erbij dronk niet zo zoet was als ik had verwacht, bijna een kruising tussen spa-blauw en 7-up.

Na goede vrijdag was vandaag niet zo’n goede zaterdag. In korte stukjes ben ik de nacht door gekomen met zo’n 5 uurtjes slaap totaal. Na Nanette te hebben gebeld besloot ik te gaan ontbijten en op pad te gaan en was om 8 uur bij ToysRus voor de vroege vogels korting, waar ik helaas niets heb kunnen vinden van mijn gading.

Vervolgens ging ik naar de overkant bij de target een andere broek kopen omdat de broek die ik aanhad, te strak en vervelend zat en doorgesleten was in mijn kruis. Ik kwam met de nieuwe broek bij de kassa, wees ernaar en zei:”Ik wil deze graag hebben”. De kassajuf scande de broek, lachtte en zei:”That’s a first for me”.

Vervolgens ging ik een webcam kopen bij BestBuy omdat Nanette en ik hadden besloten dat het voor de jongens leuk zou zijn als ze mij ook af en toe konden zien en niet alleen andersom.

Onderweg naar de volgende stripwinkel deed ik wat boodschappen en at een vierkante pizza bij Buddy’s pizza. Deze stripwinkel was, net als een andere die ik had bezocht, een beetje teleurstellend.

Ik ging terug ricting het hotel om vlak daarnaast naar de grote Borders (boekwinkel) te gaan, waar het alarm af ging door mijn aankopen van Best Buy. Ik voelde me niet lekker en zodra ik de twee boeken had gevonden die ik graag wilde hebben (nieuwe delen uit de Ender’s Game serie) ben ik naar het hotel gegaan om te gaan slapen.

Ik werd om 18:00 uur wakker, ging een cup-a-soupje eten met wat Taco chips, Nanette bellen, puteren en weer slapen. Kortom, een dag met een vervelende broek, me niet lekker voelen en winkels die me niet aangenaam konden verrassen.

Ik ben vandaag naar het Henry Ford museum gegaan (genaamd naar en opgezet door de oprichter van Ford). In dit museum is van alles te zien, met een grote nadruk op voertuigen. Ik denk dat Max en Warrun het zeer indrukwekkend zouden vinden, vooral de ENORME stoomlocomotief.

Nog steeds als de jongens de foto van de Wiener Sausage auto zien wijzen ze enthousiast dat ze die willen zien/hebben.

Ik wilde ‘s avonds even naar Borders voor een kopje koffie en wat winkelen, maar zoals normaal in Detroit was er geen stoep tussen de winkels dus moest ik door drassig gras lopen. Daar komt ook nog bij dat de afstand tussen 2 gebouwen enorm is (zie foto). Het is niet alleen onpraktisch om je lopend te verplaatsen het is zelfs levensgevaarlijk.

Opvallend vond ik ook dat overal waar bediening was ze heel erg druk bezig waren om je tevreden te stellen. Ik denk omdat hun salaris bijna geheel van de fooien komt.

Voor Motor City Detroit viel me op dat er erg veel hele grote kuilen in de weg zitten. Dit word mede als excuus gebruikt om in erg grote auto’s rond te rijden (die kleine groen huurauto van mij zou in Australie al voor een grote auto doorgaan).

Ik mocht van mijn Amerikaanse collegae wel even een testrit in een Hummer 3 maken (een kleine grote auto). Dat was ook een ervaring: Dat ding had erg stugge vering zodat je goed de kuilen in de weg mee kon krijgen, een vriendelijk klinkende GPS, een hand schakelbak (ik kon het nog!) en totaal geen uitzicht. Ik snap dat mensen niet in een kleine auto willen rijden als dit soort dingen ook op de weg rijden, want ze zien je gewoon niet:”Bump..wat was dat, een gat in de weg? Nee een kleine auto”.

Vannacht heb ik een goede nacht gehad en heb ik me zowaar verslapen! Het was lekker om weer eens een goede ruk door te hebben geslapen, het doet me nog meer naar thuis verlangen.

Na een half uurtje met Nanette te hebben gewebcammed en na het ontbijt ging ik rond kwart over 9 naar kantoor en bij het eerste stoplicht wist ik al tegen een auto aan te rijden. Ik reed enthousiast de bocht om toen ik zag dat het stoplicht rood was. Dat is hier geen probleem, je mag door rood licht rechtsaf, maar ik schrok en ging gelijk achteruit. Helaas stond daar al een andere auto en bonk.

Ik schaamde me diep en we gingen op een parkeerplaats de schade bekijken. Er viel niets te zien dus de andere bestuurder vond het wel prima en was geloof ik niet eens heel boos toen hij merkte dat ik een buitenlander was.

Ik heb eventjes met Nanette gebeld en toen de koffer ingepakt. Hij was behoorlijk zwaar maar het zou nog wel mee mogen. Ik had weinig geslapen door zenuwen omdat ik er achter was gekomen dat ik misschien teveel spullen gekocht heb voor douane (importbelasting). Zie foto.

Uiteindelijk belde Nanette me om 8 uur wakker en hebben we lekker een tijdje gebabbeld. Daarna was het tijd voor Nanette om te gaan slapen en voor mij om te gaan ontbijten. Het was druk in de ontbijtzaal.
Na een simpel ontbijt ben ik terug naar de kamer gegaan om mijn handbaggage in te pakken en nog even in bed te gaan liggen todat ik ECHT de kamer uit moest.

Om half 12 was ik al het hotel uit en ben ik via een benzinepomp (waar de pomp besloot dat ik ECHT niet meer dan 1 gallon nodig had), een K-Mart en een Target naar de luchhaven gegaan. Bij de beveiligings controle werd mijn rugzak even uitgepakt omdat het er op de x-ray wat raar uit zag: electronica met veel er om heen. (mentale noot: volgende keer de camera even uit de rugtas halen). Om half 3 was ik ingechecked door de beveiliging heen en stond ik wat verloren om me heen te kijken, me afvragend wat ik de komende 5 uur zou gaan doen. Het werd: winkeltjes kijken, eten en Blog tikken. 

Na zo’n 23 uur vliegtuig gezien te hebben kwamen we in de buurt van Australie en werd ons gemeld dat er teveel mist was in Melbourne en dat we dus even op het vliegveld in Sydney zouden gaan staan wachten. Als je er in Sydney uit zou willen had je pech dan moest je eerst weer mee vliegen naar Melbourne om vervolgens terug te vliegen. Ik hoorde niemand vloeken toen ze dat omriepen dus niet veel mensen zaten in die situatie. Dit leverde natuurlijk wel een uur vertraging op maar toch voelde ook Sydney al een beetje thuis.

Toen ik thuis was was het als ineens 20 april. Ik kon even rustig aan doen voordat ik ‘s middags de jongens ging ophalen bij opvang, ik was ERG blij ze weer te zien.

Branko een paar dagen niet thuis, of eigenlijk 2 weken. Wat makkelijker is is dat je maar met 3 mensen rekening hoeft te houden en zaken op elkaar af hoeft te stemmen wat moeilijker is is dat je ALLES voor de kinderen ZELF Moet doen en helemaal moeilijk wordt het is als je iets ZONDER kinderen wilt doen, zoals snel even naar de supermarkt. Gelukkig hebben we tegenwoordig de opvang en vinden de kinderen het er erg leuk en kan ik ze zonder schuldgevoel een dagje extra brengen (de dag dat Branko eigenlijk met de kinderen doorbrengt en ik werk) en soms zelfs nog een dagje extra. Ook onze vrienden Michele met Jake en Amber en Anna met Bailey hebben goed op ons gelet en diverse malen zijn we gaan spelen en gingen we pas na het avondeten weg.

Na de week vakantie was het na 4 dagen al paasweekend! En het was tijd om de familie weer eens op te zoeken. Na een ochtend bezoek aan de dierentuin met Courtney nog van parentgroup konden we in de middag naar Foster rijden en de jongens sliepen heerlijk even bij. Zoals gewoonlijk werden we uitstekend verzorgd door oom Bert en tante Tineke. En had ik, Nanette een paar dagen met middagslaapjes en winkel-uitjes terwijl Oom Bert en/of tante Tineke tijd met de jongens doorbrachten.  
Net als vorig jaar moest er in de groente tuin van tante Ellen naar paaseitejes gezocht worden. Vervolgens mochten we helpen met het opzetten van een echte tent en kwam uncle Paul een kikkertje laten zien dat hij gevonden had. Heel spannend allemaal.

De aanschaf van nog een webcam aan Branko’s kant bevalt goed. Afhankelijk van humeur en vermoeidheid wordt er door de kinderen vrolijk gepraat, gelachen om alle rare hoedjes en snorren die Branko digitaal aantrekt of het hele ding volkomen genegeerd.

Verder zijn we de dagen zonder Branko doorgekomen met opvang/werk, bezoekjes aan vrienden en kinderen en vele bezigheden met fietsen en speeltuinen. Dat houd het huis netjes schoon en opgeruimd, want tijd om dat op te ruimen hebben we niet.

 20 april op een maandag was Branko weer terug en was alles min of meer weer gewoon. 
Op 23 april kregen zowel Warrun als Max van hun zwemjuf na het klasje een kaartje. En met dit kaartje konden we bij de kassa de jongens inschrijven voor lessen in een klas hoger! Ze zijn gepromoveerd naar klas 1 !!??
De jongens volgen ook sinds kort Gymnastieklessen en durven al op aardige hoogtes te lopen en kunnen volop slingeren.

Tijdens onze vakantie hadden we ontdekt dat er een vlak in mijn kleine fototoestelletje zat en nu Branko weer bij ons was en we niet voor elkaar onze bijzondere ervaringen hoefden vast te leggen hebben we het dingetje (gekocht begin september) terug gebracht naar de winkel. Na eerst uren naar het bonnetje gezocht te hebben dat waarschijnlijk in het instructieboekje geniet zat en dat was… tja?? misschien in het doosje van het toestel…. KWIJT dat was zeker. Even met de winkel gebeld en die hadden gelukkig nog wel een bon in hun archief dus met toestel naar winkel waar bon op ons wachtte. Na enkele weken kregen we het geheel weer terug (boekje en bonnetje hadden we inmiddels gevonden, in mijn nachtkastje, NATUURLIJK.) Alles is gemaakt!