Branette's Dagboek

om half 8 werd ik wakker in een, tot mijn verbazing, nog steeds slapend huis, dus ik draaide me om met de woorden van Nanette in mijn hoofd:”Moeten we een wekker zetten voor morgen” en mijn reactie:”Nee hoor, de kinderen maken ons ruim op tijd wakker”. Gelukkig: om kwart voor 8 kwamen Max en Warrun beide bij ons in bed en was het tijd om op te staan. Dit keer maakte ik ontbijt terwijl Nanette als een wervelstorm door het huis ging om alles in te pakken.

De jongens zagen de auto en besloten:”This is very bad!”; hij was namelijk helemaal nat van condens. Gewapend met een doekje en een trekker gingen ze aan het werk om de auto helemaal schoon te maken, ze haalden er zelfs een opstapje bij:”Ja dis is good”. Nadat de auto schoon was kon er ook nog heel even naar het ontbijt gekeken worden en om half 10 vertrokken we naar het Pebbles cafe om koffie te drinken. Dit was omdat dit cafe een kinderspeelhoek had (soundproof volgens de advertentie) en we daar gisteren wilden gaan eten, maar toen was het dicht. Zodoende wilde Nanette er nu een koffie gaan halen terwijl de jongens zichzelf vermaakten. Warrun raakte diep gefrustreerd door de besturing van de computerspelletjes (als hij de controller bewoog deed de auto dat niet, zoals bij de Wii) maar toen ik hem overtuigde om met het andere speelgoed te gaan spelen waren de jongens weer tevreden.

Om kwart over 11 verlieten we Warrnambool (na een inlaadactie bij de pinautomaat) op weg naar de eerste stop in Mortlake. Het was maar 50 km verder maar het reizen moet ook leuk blijven voor de kids en TomTom had ons al verteld dat er halverwege niet echt een speelplaats was om te stoppen. Na het tanken hadden de jongens wel zin om even te klimmen en terwijl ik de locale economie stimuleerde en wat boodschapjes haalde voor de lunch. We zouden we in Lake Bolac nog een keer stoppen (50km verder) maar we hadden het gevoel dat we net in de auto zaten dus reed Nanette liever door tot Ararat waar we bij de McDonalds de jongens even lieten spelen. McDonalds heeft tegenwoordig ook gratis WiFi hotspots dus we konden gelijk even onze email bekijken. Mekkus (zoals het hier genoemd wordt) doet goed zijn best om redenen te verzorgen voor ons om er even binnen te wippen (en binnen te houden met hun trage internet): klimrekken voor de jongens en internet voor ons Het internet wist ons ook te melden dat de weersverwachting in deze regio een stuk warmer is dat we hadden verwacht en ook warmer dan in onze woonregio. We hadden dagen met zo’n 30 graden voor de boeg. Misschien toch nog buiten zwemmen?

Onderweg merkten we dat Max echt goed verkouden was geworden en hij heeft er inmiddels ook een hoestje bij ontwikkeld, dus toen we stopten kreeg hij gelijk een stoot Nurofen om te zorgen dat hij zich wat lekkerder voelde. We zijn allemaal een klein beetje gammel nu dus het is te hopen dat we de vakantie nog in goede orde doorkomen.

Om half 4 kwamen we bij Grampians Sunrise Holiday Village (in Promonal) aan waar we een lege receptie vonden met een briefje met 2 sleutels erbij:”Sorry dat we er niet zijn om jullie te ontvangen, maar hier zijn jullie sleutels”; voor ons en nog een ander stel. Max en Warrun werden gelijk achtervolgd door de residente kippen en eenden en Warrun schrok zich rot toen hij een autootje liet vallen en daar gelijk 3 kippen bovenop doken. Ik wist het goed te praten door te zeggen dat ze hem leuk vinden en graag met hem willen spelen (stel je zijn positie maar voor, een kip die tot je heupen komt). Deze notie herhaalde hij nog een keer of wat in de loop van de dag aan iedereen die het wilde horen.

Warrun en Max gingen op ontdekkingstocht terwijl wij de auto uitlaadden. Drie 2 onder 1 kap huisjes staan aan een groot veld met in 1 hoek een speeltuin en ernaast een recreatieruimte, de jongens kwamen al snel in deze ‘games’ room waar ze helemaal verknocht raaktten aan de grote boekenkast en de billiardtafel. Warrun had een autotje gevonden wat de ballen op de tafel netjes op een rij legde en Max kwam met een plastic zwaard en 4 boekjes in zijn armen naar het huisje om zich lekker met de boekjes op een stoel te installeren.

We gaven de jongens een doos Lego die we hadden meegenomen om ze even binnen te laten spelen voor het eten, en na het eten (soep uit blik) gingen ze per normaal ritueel naar bed. Behalve dat ze na 1.5 uur nog steeds vrolijk in hun bed zaten te spelen en ik ze nog eens duidelijk moest helpen herinneren dat ze moesten gaan slapen. Dit deden ze dan uiteindelijk ook na de opmerking van Warrun: “Het was een leuke dag papa”. 

Dit artikel werd aangemaakt op Tuesday 31 March 2009 om 9:44 en werd geplaatst in Max & Warrun, Vakantie, Warrnambool 2009. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.