Branette's Dagboek

Nanette heeft de laatste tijd nogal drukke donderdagen en tegen het eind van de middag hebben de jongens er geen zin meer in en vandaag moest er nog gezwommen worden. Nanette besloot om me op mijn werk te komen ophalen bij wijze van extra goede invloed op de kinderen. Ikzelf zag het wel zitten om mee te gaan naar de zwemles met de jongens.

Ik werd ik om half 5  opgehaald en we werden door onze TomTom naar het zwembad geleid (een leuke nieuwe route). Om 10 voor 5 lagen de jongens in bad met hun ‘goggels’ en riepen dat ik er ook bij moest komen. Om 5 uur was het tijd voor de zwemles en gebaarden we naar de kereltjes dat ze naar het zwemles bad mochten komen. Zonder twijfel stortten ze zich in het bad en deden vol overgave mee met alles wat de zwemjuf voorstelde. Ik stond nog even bij ze in het bad maar ze redden zich prima zonder ons, dit tot groot genoegen van alle betrokkenen.

Na het zwemmen bleven de jongens elke 5 minuten vragen :”Vind jij het leuk, if wij alles doen met gimnestiek?” [sic], en “Wor jij blij als wij onder water zwemmen met goggels?” [sic] Wij waren zeker blij en trots en de jongens voelden het

Ook al was het al laat ik wilde zelf nog even bij de Officeworks langs om een harde schijf te kopen. De Officeworks is op steenworp afstand van het zwembad en dus gingen we op pad. In de eerste winkel gingen de jongens druk aan het kleuren in de tekenhoek maar helaas voor mij hadden ze niet wat ik zocht. Nanette besloot dat we best nog even naar een ander filiaal konden gaan en daar gingen de jongens ‘lekker’ rondrennen door de winkel. Ik kon vinden wat ik zocht en, veeeeeel te laat, gingen we naar huis om snel iedereen in bed te rollen.

Aangezien we mijn fiets niet hadden meegenomen in de auto naar de zwemles, mocht ik op vrijdag de jongens wegbrengen en ophalen bij opvang. Ik moest wel vroeg op kantoor zijn voor een vergadering met onze collegae in Detroit dus we gingen vroeg op en snel de auto in; Warrun en Max vonden dat wel leuk.

Toen ik de jongens ‘s middags had opgehaald gingen we even kijken bij het nieuwe winkelcentrum (eigenlijk alleen bij de KMart) wat net afgelopen donderdag  was geopend. Vrolijk huppelend liepen de jongens op een dame af die ballonnen aan het uitdelen was (verlegen? Hoezo?) en gingen ze druk allemaal leuke dingen aanwijzen. Nanette voegde zich bij ons toen we bij de DVD afdeling waren. We werkten ons richting het speelgoed waar de jongens elk een kadootje mochten uitzoeken. Waarom?  Omdat wij raar zijn, zo vertelden we de jongens dat ook . Ik vind het gewoon te leuk om kadootjes voor ze te kopen. het is een drug, ik ben verslaafd. (het werd Snotrod voor Max en een ‘glimmende Lightning’ voor Warrun)

Daarna gingen we bij de Subway een broodje bal eten met de jongens. Het personeel van de subway was een beetje van slag omdat ze het ineens druk hebben nu er een groot winkelcentrum naast ze zit in plaats van een bouwput. Max had, voor het eerst, meer interesse in de frisdrank dan in het broodje, maar er werd toch meegegeten met de broodjes. Nanette had de chocolate chip cookies achterover gedrukt om die op te eten zodra de jongens sliepen! (driewerf schande, maar vierwerf lekker!)

De gymnastiek les van donderdag 12 maart was eigenlijk geen gymnastiek les. Halverwege de warming up stopte Warrun ermee en hij is niet meer terug gegaan. Max zag dit en voegde zich bij Warrun. Ook al heeft Max af en toe ene hele eigen mening ik merk toch dat hij graag het voorbeeld van Warrun volgt om niet niet alleen achter te blijven. Omdat Warrun geen warming up had gedaan mochten de jongens niet meer met de les meedoen. Erg hard, onbegrijpelijk voor een kind van 4 die heeft het toch nog redelijk moeilijk om de consequenties van iets dat een half uur eerder gebeurde aan elkaar te knopen. Maar het staat in hun regels en met veel van die regels ben ik het wel eens. We hebben nu de les een lange e-mail van de juf/bazin gekregen waarom het belangrijk is op te warmen. Ik waardeer het dat ze ons nog even wat extra aandacht gaf. Ik vind het wat ver gaan om warming up ZO belangrijk te vinden en dan tussendoor uitleg te geven aan de kinderen waarbij ze op de grond zitten en dan door te gaan met de les (zonder weer even op te warmen). Maar ik heb dit verder niet geuit, ik heb geknikt en mijn mond gehouden om alles eerst nog even te overdenken en als het nodig was zou ik terug komen met een goed geformuleerd antwoord en stevig betoog. (dit heb ik geleerd nadat ik het een keer oneens was met iemand in het ziekenhuis om er daarna achter te komen dat zij degene was die bloed ging prikken bij me.)

Ik vind dat de gymnastiek wel leuk is voor de jongens, een beetje structuur aanbrengen in al dat springen, vallen en rennen dat ze dagelijks doen en een beetje meer leren over springen, vallen en stuiteren. En zoals eerder gezegd aan het eind glimmen ze altijd van trots en pret van alles wat ze gedaan hebben.

Michele daarentegen heeft vandaag ook een e-mail gekregen, eentje die niet eindigde met ‘als de jongens niet met de groep mee willen doen moeten we misschien overwegen ze in een andere les te plaatsen’. De groep voor 3-jarigen waarbij de ouder(s) in de gymzaal zijn een bij het kind blijven om een helpende hand te bieden. Hopelijk is dit niet nodig. (dat was uit onze e-mail). De e-mail die Michele kreeg naar aanleiding van het gedrag van Jake en Amber de afgelopen 2 weken was dat de huidige groep NIET geschikt was voor haar kinderen omdat ze huilden en hiermee de groep ontregelden. Weigerden zelfs iets te proberen, en dan gingen huilen waarmee…. wat leidde tot dat Michele in de les erbij moest zitten, wat niet in de beschrijving van deze les valt. Dus Jake en Amber waren beter af in de eerdere groep waar Michele erbij kon blijven en Jake en Amber konden wennen aan alle apparaten.

Michele en ik waren het eens. De eigenaresse/ inval juf was niet zo goed in de omgang met kinderen dan de eigenlijke juffen (die wel zelf kinderen hebben). Wij moeders brengen de kinderen omdat ze dan even geen uur over onze nek hangen en rondstuiteren en ze wel iets leren en zich ontwikkelen terwijl de vereniging bezig is met ‘gymnasten trainen’. En alles was BELACHELIJK.

Nu was er tegen mij verteld (zonder woorden) dat mijn kinderen wel OK waren maar nog aan het wennen waren en wij ze met begeleiding er wel bij zouden krijgen. En tegen Michele was gezegd dat haar kinderen achter waren zich niet goed gedroegen. En dat is fout!  Als je dat tegen een moeder zegt dan komt het NOOIT MEER GOED. Michele gaat dus stoppen met de gym. En ik, ik was het eens met Michele, ze is mijn vriendin maar aan ik vind ook de gym wel leuk voor de jongens en met regels kan ik wel leven. WAT NU?
Michele zag het al helemaal zitten om donderdagen  helemaal vrij te hebben, dit laatste jaar voordat de kinderen naar school gaan en met zijn 2′en en de kinderen van alles te ondernemen.

Daar zat ik, misschien een beetje teveel meegepraat met een vriendin, haar gelijk gevend in haar acties, maar ook wel een beetje triest dat de gym zou wegvallen.

Gelukkig! er was nog een andere gym school, die gaf alleen les op woensdagen en die had ik niet gekozen omdat ik Branko’s dagen niet vol wil plannen. Gelukkig wilde hij deze last wel op zich nemen en met een e-mail informeerde ik de gym dat door het drukke programma van gym en zwemmen op de donderdag (want we zwommen inmiddels op donderdagmiddag en dat was in alle eerlijkheid een beetje te drukke dag voor de jongens zwemmen en gymnastieken en spelen achterelkaar door) niet meer naar de lessen zou komen op donderdag.

De gym mailde terug dat zo ook op dinsdag lessen hebben in het volgende lesblok. En met een feiten-lijstje, waarbij de andere gym eigenlijk neerkwam op 50 dollar per kind meer betalen voor een 10 min. kortere les op woensdagen, hebben we ervoor gekozen op in het volgende lesblok de kinderen bij dezelfde gym (die kennen ze nu) op de dinsdagen de lessen te laten volgen terwijl Jake en Amber ‘Kinder’ hebben (soort kleuterklas) en op donderdagen hebben we geen afspraken zodat we van alles kunnen ondernemen.