Branette’s Dagboek

Nanette maakte bij het opstaan van de jongens de frisse opmerking:`Papa gaat met jullie opstaan die was net nog op’, hiermee doelde ze op het te laat naar bed gaan van mij. Tja ik ben inderdaad opgevoed met :`’s avonds een vent, ’s morgens een vent’ dus ik kon er niets tegen in brengen.

We hebben de ochtend doorgebracht met spelen (schilderen) en ontbijten maar tegen 10 uur moest ik Nanette toch gaan vragen of we niet naar het Moonee Ponds festival moesten gaan vandaag. Ik had wel de krant met het programma gevonden, maar dat programma was er netjes uit gescheurd en niet meer te vinden. Nanette stond op en vertelde waar het programma was: de leuke feestelijkheden beginnen morgen pas.

Nanette ging boodschappen doen terwijl ik met de kids thuis zou blijven spelen. Terwijl ze voor het raam van ons huis langs reed (met de jongens wild aan het  zwaaien voor het raam) vroeg ze:`Willen jullie naar de kapper?’. Wilde mama soms liever niet alleen op pad? Zo gebeurde het, we gingen met zijn allen boodschappen doen en naar Lenny, de kapper.

’s middags hebben we film gekeken om te voorkomen dat we moesten gaan fietsen (Nanette en ik waren ERG lui. Of moe, net hoe je het noemen wilt.)

Zondag was het dan toch wel zo ver: Moonee Ponds festival. Er was een heleboel te beleven in het park en het eerste uur mochten de kids overal gratis in. dus we waren vroeg op pad. De eerste rit was in de botsautotjes die niet botsen. Onze kleine kereltjes wisten uitstekend om te gaan met een stuur en een gaspedaal en als jonge ervaren coureurs scheurden ze rondjes tussen de andere kinderen. Ze waren helemaal verguld, hierna holden ze gelijk naar de brandweer om daar een rondje mee te rijden om vervolgens op de trein te springen. Hierna moest er een potje minatuur-golf gespeeld worden (vooral omdat ze Thomas the Tank Engine herkenden op een van de banen). Max was zo op dreef dat hij nog een potje ging golven terwijl Warrun even op de draaimolen ging. (Wij denken ook stiekem dat Max erg goed is in dit spelletje). Toen Max klaar was wilde hij dat ook en ging Warrun met mijn step voetgangers de stuipen op het lijf jagen door hard richting schenen te steppen. (ook mooi!).

We vonden het tegen die tijd een mooi moment om eventjes wat verder te gaan kijken: ik ging met Warrun even kijken of onze fietsen nog veilig stonden en Nanette ging met Max de rest van de stands verkennen met als finish het grasveld voor het hoofdpodium waar we met zijn vieren een broodje worst aten en naar freestyle football keken. In afwachting van een langverwacht optreden van de Kazoos (bij het kinderpodium). Na de worst gingen we naar het kinderpodium waar nog een demonstratie van body-combat/pump/dinges bezig was. Max merkte terecht op :`Wat doen die mensen? Ik vind dat niet zo leuk’.

Na een prima optreden van de Kazoos gingen we even wat ijsjes en Paella eten om vervolgens terug naar onze fietsen te gaan. Bij de fietstocht terug zijn we met de jongens over de weg gereden (niet op de stoep) en Max bleef maar roepen dat hij dat prachtig vond en dat morgen weer wilde doen.

We hebben nog lekker in de tuin gegeten voordat Warrun en Max doodvermoeid in bed in slaap zijn gevallen.

De schoonmaker, George, heeft al meerdere malen commentaar geleverd op onze vloerbedekking; ’in een uurtje is het zo schoon’ en ‘je gelooft het niet als je het resultaat ziet’. HIj heeft ook wel gelijk, het is weer hoog tijd voor een reiniging en we hebben dezelfde man die het maanden en maanden geleden had gedaan weer gebeld  en …hij kwam vandaag langs.

Het was een extra vrije dag voor mij (vanwege de financiele grieperigheid bij Air International) en terwijl de kinderen bij opvang waren en Nanette in haar kantoortje kon ik me stilletjes achter de computer installeren terwijl er een mannetje langs kwam om de hele boel keurig grondig schoon te maken. Na het tapijt beneden en de trap heeft hij enorm staan boenen op onze bank en was bijna in tranen dat hij hem niet beter schoon kreeg, dit terwijl ik al zeer tevreden was dat hij er nog iets van had weten te redden. Uiteindelijk blijkt het een rare stof te zijn en droogde het na een uurtje keurig schoon op.

Nu is het wachten op het volgende bezoek van George.

Ik heb de laatste tijd erg vaak een hele goede dag. Het komt wel vaker voor dat ik aan het eind van de dag het gevoel heb van :”Dat was een goede dag” maar het valt me op dat de laatste weken dat erg veel vaker gebeurt. Ik denk dat het er mee te maken heeft dat ik minder werk en meer tijd thuis doorbreng en ik ben er erg blij mee! 

Het is soms gewoon het gevoel van lekker een boekje lezen, of  zingen met de kids in de auto, of tevreden samen aan tafel eten, of een kuil graven op het strand.

Warrun was een stuk eerder wakker dan Max vandaag en na het ontbijt waren we samen met de Wii aan het spelen toen eindelijk Max nieuwsgierig kwam kijken waar die geluiden vandaan kwamen.

Ik stelde voor om vandaag naar het Aquarium te gaan maar de jongens besloten dat ze liever thuis bleven spelen. We zijn alleen buiten geweest om naast het huis wat te volleyballen.

Na het avondeten zijn de jongens zonder problemen en zonder schreeuwen lekker gaan slapen.

Na een uitermate geschikte sessie bij Mainly Music  hadden we een uurtje voor onszelf voordat we bij de gymnastiek moesten zijn. De jongens vonden het niet heel erg dat ik even een kopje koffie dronk in de snoepwinkel en wat drop en nootjes insloeg om met een broodje van de winkel ernaast in de auto te verdwijnen. De gym ging vandaag weer beter. Aan het eind van de les hebben ze gewoon heel veel plezier en ze zijn nog best goed, ook al zeg ik het zelf.

Na de gymnastiek kwamen Jake en Amber spelen en toen Anna belde dat langs ons huis reed kon dat er ook nog wel bij. Wij vonden van wel tenminste, Warrun zei toen we iedereen uitzwaaiden dat het een beetje te vol was geweest en hij heeft liever dat de mensen apart op bezoek komen.

’s Avonds had ik net eten gemaakt, me omgekleed en iedereen dag gezegd en stormde het huis uit om te gaan sporten toen… dit keer niet de deur van de auto nog open stond (hiervoor komt meestal een buurman waarschuwen) maar het licht was aangebleven. Dus de auto startte niet. Het werd duidelijk dat er geen buren die ik ken met auto’s thuis waren (vandaar waarschijnlijk dat niemand gewaarschuwd had) en ik heb Michele gebeld die ons later in de avond kwam redden. Niet meer op tijd voor het sporten maar we hebben wel een auto die het morgenochtend doet als we allemaal volgens strak programma het huis uit gaan.

Earth tremor rocks metropolitan Melbourne

Melbourne has been rocked by an earth tremor, with worried residents reporting buildings shaking across the metropolitan area.

The tremor was felt at 8.55pm and measured 4.6 on the Richter scale, according to Geoscience Australia. It was centered 5.5km north-west of Korumburra in South Gippsland and was 8km deep.

Householders from Reservoir, in the city’s north, to Kew and Cheltenham, southeast of Melbourne, said they felt the tremor – which lasted a few seconds.

A spokeswoman for Victoria Police also said there had been an earth tremor but said there were no reports of any damage immediately after the incident.

Further information and comment was being sought from Geoscience Australia, which monitors earthquake activity.

http://www.abc.net.au/news/stories/2009/03/06/2509904.htm

En zo eindigde een gewone dag in ons leven enigszins doorelkaar geschud. Wij hebben het gevoeld, en gehoord. Waarschijnlijk omdat we net op dat moment de tv uit hadden en ik me in de fase bevonden van staan voor de bank naar zitten op de bank om een spelletje te gaan doen op de Wii met Branko. Er was een rommelend geluid van een vrachtwagen die voorbij reed, maar het moest wel een hele lange zijn en ik had het idee dat ik in een kartonnen doos zat en iemand met de doos schudde. Dit bleek niet zo’n hele rare gewaarwording want ons huis is, net als de meeste huizen hier, een houten frame met wat spaanplaat aan de buiten kant en wat gipsplaat aan de binnenkant.

De rest van de avond heb ik geprobeerd een weekendje weg voor ons te regelen, maar iedereen was ons al voor geweest. Volgende keer maar iets eerder beginnen met zoeken dan de vrijdagavond voor het lange weekend.

Ik was weer eens veel te laat gaan slapen gisteren en ik mocht uitslapen van Nanette vandaag (Lief!). Nanette had haar Pilates gemist donderdag en ging dit vandaag inhalen. Max en Warrun willen al heel lang haar een keer naar sporten brengen en vandaag was het eindelijk zo ver, om 10 uur vertrokken we om om kwart over 10 Nanette af te leveren. Max wilde het liefst blijven kijken maar dat mocht niet dus gingen we met zijn drie-en op pad.

Eerste stop was de stofzuigerspeciaalzaak voor stofzuigerzakken voor onze in-huis-ingebouwde stofzuiger. Daar werd me aangeboden dat ik een de stofzuiger zak-vrij kon maken door een Turbo Dust Filter  te gebruiken tussen de stofzuiger stang en slang. Het belangrijkste voordeel dat ik hierin zag was dat het een stuk makkelijker is om opgezogen speelgoed (Lego) weer terug te vinden aangezien alles dat wordt opgezogen in een kleine transparante bak komt te zitten. De jongens zagen het (net als ik) wel zitten, zeker na de demonstratie met een berg rijstkorrels. Logische gevolg was om deze dag dan maar te gebruiken om de auto van binnen weer eens schoon te maken (veel broodkruimels, geen rijst). 

Tweede stop was bij de groenteboer waar de jongens aktief allemaal fruit in de mandjes laadden (onze mandjes gelukkig). Bij het afrekenen vermaken de jongens zich meestal niet zo maar dit keer hadden ze een fijn plekje gevonden op het uienrek, waarmee ze veel aandacht oogstten (en zelfs een snoepje van de bazin van de winkel). 

Het was alweer tijd om Nanette op te halen en samen met haar gingen we naar huis. Daar parkeerde ik de auto gelijk voor de garage en ging ik met de jongens aan het werk. Wij (de 3 mannen) vermaakten ons prima met de vortex van troep die ronddraaide in het nieuwe Turbo Dust Filter. Max ontdekte de trekker in de auto dus ik suggereerde dat hij met de plantenspuit wel de ramen kon natspuiten om ze daarna droog te maken met de trekker. Dat heeft Warrun en Max een hele tijd plezier opgeleverd.

Nadat de auto weer op zijn plekje stond was het theetijd en hierna hebben de jongens me geholpen om de hele garage leeg te halen. Het was de hoogste tijd om daar eens op te ruimen. Terwijl de jongens op step en fiets het ‘woonerf’ onveilig maakten konden Nanette en ik de boel schoonmaken, waarna Max en Warrun alles weer netjes konden terug zetten. Ik ben best tevreden met het resultaat.

We hebben heel eventjes met de Wii gespeeld toen Max Warrun tegen zijn hoofd stompte (hetgeen een goede reden is om snel de Wii uit te zetten). Tegen die tijd had Nanette een heerlijke maaltijd klaar (gewone boontjes en surinaamse boontjes (uit het kookboek dat ze voor haar aankomende verjaardag (in september) heeft gekregen), aardappelen en een karbonade). We merkten al dat Warrun en Max erg moe waren en inderdaad: na het eten gingen de jongens in bad en bed waar ze niet meer uit zijn gekomen.

Het is toch al heel wat weken geleden dat we een nieuwe wasmachine ons huis binnen droegen. Deze hebben we wel gelijk in gebruik genomen, maar de oude machine, die stond in de garage en daar deden we niets mee. Uiteindelijk wisten we het!  We ‘gaven’ hem aan Michele voor in haar huisje bij het strand. Zodoende hoefden we op zondagochtend ‘alleen even’ het ding achterin de auto te schuiven, een beetje vast te zetten zodat hij niet de hele auto meenam als we door een bocht zouden gaan en we konden op pad.

Net als de andere keer hadden we het prima naar ons zin in …: Een broodje, kopje thee bezoek aan het strand waar Branko en Warrun vooral de golven leuk vonden en Max de missie op zich had genomen om het grootste/diepste gat ooit te maken.

 Na het strand maakte een warme douche de kinderen lekker warm waarna het grote speelfestijn begon. Met de zaklampen van Jake en Amber op ontdekkingstocht en om vier uur met een boterhammetje kijken hoe Barry aan het schilderen is. Dit bracht even wat rust in huis TOT opeens een grote gil en gehuil. Op de een of andere manier had Warrun zijn bord in zijn schoot laten kiepen en zijn boterham EN raceautotje (te leen van Jake) waren pardoes midden in de grote pot verf gevallen.  Hij was ontroostbaar en dat wij allemaal moesten lachten maakte het niet leuker voor hem.

Op de terugweg zijn we dit keer bij ‘Red Rooster’ gestopt, een Australisch begrip. Het familie menu zal ons morgen ook nog tevreden stellen.

 Maandag 9 maart, Dag van de Arbeid en niemand gaat werken. Warrun  was alweer te vroeg bij ons in bed aan het rondspringen. Uiteindelijk viel hij wel weer in slaap midden in Nanette’s bed. Gelukkig kon die laatste nog heerlijk even in Warrun’s bed wat rusten. Branko ging in de loop van de dag met de jongens en de fietsen op stap, de bibliotheek was dicht helaas.
Het park gaf gelukkig veel vertier net als diverse ‘klusjes’ in huis.

Branko mocht vandaag thuis blijven en ik (Nanette) mocht vandaag  een dagje extra werken. Heel fijn dat dat allemaal mag en kan. Na Playgroup, lunch en zwemmen belde ik Branko: als hij toch nog naar de winkels ging naast het zwembad, kon hij dan misschien even kijken of er een raceauto was. Mijn baas had namelijk als verjaardagscadeautje voor haar man tickets voor de GP gekocht, maar da’s een beetje saai geven, een autotje erbij maakt het wat speelser. Alleen…. geen tijd om te winkelen.
Branko, die net besloten had dat hij niet ging winkelen ging toen maar wel naar de winkels en met wat heen en weer gebel vond hij voor 4 dollar een race auto. Wij  op kantoor hadden onze twijfels over wat het kon zijn, maar je kan je er niet echt een bult aan vallen, aan vier dollar en de afspraak was als ze hem niet wilde dan kregen Warrun en Max hem gewoon.

Zoals zo vaak ging ik (Branko) vandaag met de kids naar het zwembad, en even een stop bij het winkelcentrum kon er wel bij. Ik vind het leuk om af en toe samen met de jongens een kadootje te gaan kopen. In de auto op weg naar de winkels vroeg ik aan ze: “Ik wil af en toe gewoon een kadootje voor jullie kopen, omdat ik raar ben. Vinden jullie dat erg”. De reaktie van Max, enthousiast knikkend:”Nee hoor, dat mag wel.Jaha.”

Ik ging bij Kathmandu vragen of ze de sandalen die ik had besteld al binnen hadden en ze keken me glazig aan omdat ze van niets wisten. Toen ze hun bestellingenboek er bij pakten lag mijn formulier bovenaan en ze zouden zo snel mogelijk zorgen dat de sandalen er kwamen.

Warrun en Max hielpen bij de zoektocht voor de baas van Nanette en waren best tevreden met de 30cm grote F1 auto (voor 4 dollar) en wilden er eigenlijk zelf ook wel eentje hebben. (maar helaas, nu even niet).

Woensdag was mijn ‘gewone’ pappa-dag en het was tijd dat de schoonmakers weer kwamen. Ik ben druk bezig geweest om de ergste rommel aan de kant te hebben zodat de schoonmakers tenminste de ruimte hebben om schoon te maken, en zodra ze er waren installeerde ik met met de jongens buiten voor onze voordeur om even lekker te lunchen.

Nanette: Vol verbazing keken we de volgende dag  naar de 30 cm lange auto (in de juiste kleuren voor en Engeland supporter) van een ‘perfecte’ kleine versie van een F1 auto die ook nog race geluiden maakte als je op de helm van de bestuurder drukte. Misschien is de auto nu een beter cadeautje dan de kaartjes voor het raceweekend.

ER is een eigenaardig geluid buiten, tikkend, verstoord door geruis.

het is regen!!!

Het brengt beelden in mijn hoofd naar boven van autowegen, tentdoek kortom : vakantie.

Ik ben er al jaren geleden achtergekomen waarom ik regen associeer met vakantie. In het huis waar ik opgroeide hoorden we nooit de regen tegen het raam tikken (of het moest echt bere-sinterklaas- storm-weer zijn). Pas als we met de caravan/tent erop uit trokken hoorden we het geroffel van regen op ons dak.

Het regende dus toen we wakker werden, en het regende  nog steeds toen we in de auto gingen en het regende nog toen we bijna bij onze bestemming waren aangekomen (de vliegshow). In de tussentijd belden we met Michele; wij vertelden haar dat de weg naar haar strandhuisje niet zo druk was als we gedacht hadden en zij vertelde ons dat het over x minuten droog zou worden en hoeveel buien er nog zouden volgen en over hoeveel tijd.  Uiteindelijk was het vrijwel droog toen we echt het terrein van de vliegshow op liepen. Op de grond waren allerlei toestellen te zien terwijl er in de lucht een programma rondvloog. We vermaakten ons goed aten een ijsje en waren verbaasd. Toen de f-16’s of 18’s of andere soorten van dat spul langskwamen was het een beetje te veel herrie voor de kleine kinder oortjes, gelukkig hadden we van alles in onze oren gepropt. Net voor de flinke buien in de late middag gingen we weer naar huis. We hoefden zelfs geen gebruik te maken van ons ‘overlevingpakket met snacks, boekjes en spelletjes’ voor de verwachtte file bij het verlaten van het parkeer terrein.

Nanette heeft de laatste tijd nogal drukke donderdagen en tegen het eind van de middag hebben de jongens er geen zin meer in en vandaag moest er nog gezwommen worden. Nanette besloot om me op mijn werk te komen ophalen bij wijze van extra goede invloed op de kinderen. Ikzelf zag het wel zitten om mee te gaan naar de zwemles met de jongens.

Ik werd ik om half 5  opgehaald en we werden door onze TomTom naar het zwembad geleid (een leuke nieuwe route). Om 10 voor 5 lagen de jongens in bad met hun ‘goggels’ en riepen dat ik er ook bij moest komen. Om 5 uur was het tijd voor de zwemles en gebaarden we naar de kereltjes dat ze naar het zwemles bad mochten komen. Zonder twijfel stortten ze zich in het bad en deden vol overgave mee met alles wat de zwemjuf voorstelde. Ik stond nog even bij ze in het bad maar ze redden zich prima zonder ons, dit tot groot genoegen van alle betrokkenen.

Na het zwemmen bleven de jongens elke 5 minuten vragen :”Vind jij het leuk, if wij alles doen met gimnestiek?” [sic], en “Wor jij blij als wij onder water zwemmen met goggels?” [sic] Wij waren zeker blij en trots en de jongens voelden het

Ook al was het al laat ik wilde zelf nog even bij de Officeworks langs om een harde schijf te kopen. De Officeworks is op steenworp afstand van het zwembad en dus gingen we op pad. In de eerste winkel gingen de jongens druk aan het kleuren in de tekenhoek maar helaas voor mij hadden ze niet wat ik zocht. Nanette besloot dat we best nog even naar een ander filiaal konden gaan en daar gingen de jongens ‘lekker’ rondrennen door de winkel. Ik kon vinden wat ik zocht en, veeeeeel te laat, gingen we naar huis om snel iedereen in bed te rollen.

Aangezien we mijn fiets niet hadden meegenomen in de auto naar de zwemles, mocht ik op vrijdag de jongens wegbrengen en ophalen bij opvang. Ik moest wel vroeg op kantoor zijn voor een vergadering met onze collegae in Detroit dus we gingen vroeg op en snel de auto in; Warrun en Max vonden dat wel leuk.

Toen ik de jongens ’s middags had opgehaald gingen we even kijken bij het nieuwe winkelcentrum (eigenlijk alleen bij de KMart) wat net afgelopen donderdag  was geopend. Vrolijk huppelend liepen de jongens op een dame af die ballonnen aan het uitdelen was (verlegen? Hoezo?) en gingen ze druk allemaal leuke dingen aanwijzen. Nanette voegde zich bij ons toen we bij de DVD afdeling waren. We werkten ons richting het speelgoed waar de jongens elk een kadootje mochten uitzoeken. Waarom?  Omdat wij raar zijn, zo vertelden we de jongens dat ook . Ik vind het gewoon te leuk om kadootjes voor ze te kopen. het is een drug, ik ben verslaafd. (het werd Snotrod voor Max en een ‘glimmende Lightning’ voor Warrun)

Daarna gingen we bij de Subway een broodje bal eten met de jongens. Het personeel van de subway was een beetje van slag omdat ze het ineens druk hebben nu er een groot winkelcentrum naast ze zit in plaats van een bouwput. Max had, voor het eerst, meer interesse in de frisdrank dan in het broodje, maar er werd toch meegegeten met de broodjes. Nanette had de chocolate chip cookies achterover gedrukt om die op te eten zodra de jongens sliepen! (driewerf schande, maar vierwerf lekker!)

De gymnastiek les van donderdag 12 maart was eigenlijk geen gymnastiek les. Halverwege de warming up stopte Warrun ermee en hij is niet meer terug gegaan. Max zag dit en voegde zich bij Warrun. Ook al heeft Max af en toe ene hele eigen mening ik merk toch dat hij graag het voorbeeld van Warrun volgt om niet niet alleen achter te blijven. Omdat Warrun geen warming up had gedaan mochten de jongens niet meer met de les meedoen. Erg hard, onbegrijpelijk voor een kind van 4 die heeft het toch nog redelijk moeilijk om de consequenties van iets dat een half uur eerder gebeurde aan elkaar te knopen. Maar het staat in hun regels en met veel van die regels ben ik het wel eens. We hebben nu de les een lange e-mail van de juf/bazin gekregen waarom het belangrijk is op te warmen. Ik waardeer het dat ze ons nog even wat extra aandacht gaf. Ik vind het wat ver gaan om warming up ZO belangrijk te vinden en dan tussendoor uitleg te geven aan de kinderen waarbij ze op de grond zitten en dan door te gaan met de les (zonder weer even op te warmen). Maar ik heb dit verder niet geuit, ik heb geknikt en mijn mond gehouden om alles eerst nog even te overdenken en als het nodig was zou ik terug komen met een goed geformuleerd antwoord en stevig betoog. (dit heb ik geleerd nadat ik het een keer oneens was met iemand in het ziekenhuis om er daarna achter te komen dat zij degene was die bloed ging prikken bij me.)

Ik vind dat de gymnastiek wel leuk is voor de jongens, een beetje structuur aanbrengen in al dat springen, vallen en rennen dat ze dagelijks doen en een beetje meer leren over springen, vallen en stuiteren. En zoals eerder gezegd aan het eind glimmen ze altijd van trots en pret van alles wat ze gedaan hebben.

Michele daarentegen heeft vandaag ook een e-mail gekregen, eentje die niet eindigde met ‘als de jongens niet met de groep mee willen doen moeten we misschien overwegen ze in een andere les te plaatsen’. De groep voor 3-jarigen waarbij de ouder(s) in de gymzaal zijn een bij het kind blijven om een helpende hand te bieden. Hopelijk is dit niet nodig. (dat was uit onze e-mail). De e-mail die Michele kreeg naar aanleiding van het gedrag van Jake en Amber de afgelopen 2 weken was dat de huidige groep NIET geschikt was voor haar kinderen omdat ze huilden en hiermee de groep ontregelden. Weigerden zelfs iets te proberen, en dan gingen huilen waarmee…. wat leidde tot dat Michele in de les erbij moest zitten, wat niet in de beschrijving van deze les valt. Dus Jake en Amber waren beter af in de eerdere groep waar Michele erbij kon blijven en Jake en Amber konden wennen aan alle apparaten.

Michele en ik waren het eens. De eigenaresse/ inval juf was niet zo goed in de omgang met kinderen dan de eigenlijke juffen (die wel zelf kinderen hebben). Wij moeders brengen de kinderen omdat ze dan even geen uur over onze nek hangen en rondstuiteren en ze wel iets leren en zich ontwikkelen terwijl de vereniging bezig is met ‘gymnasten trainen’. En alles was BELACHELIJK.

Nu was er tegen mij verteld (zonder woorden) dat mijn kinderen wel OK waren maar nog aan het wennen waren en wij ze met begeleiding er wel bij zouden krijgen. En tegen Michele was gezegd dat haar kinderen achter waren zich niet goed gedroegen. En dat is fout!  Als je dat tegen een moeder zegt dan komt het NOOIT MEER GOED. Michele gaat dus stoppen met de gym. En ik, ik was het eens met Michele, ze is mijn vriendin maar aan ik vind ook de gym wel leuk voor de jongens en met regels kan ik wel leven. WAT NU?
Michele zag het al helemaal zitten om donderdagen  helemaal vrij te hebben, dit laatste jaar voordat de kinderen naar school gaan en met zijn 2′en en de kinderen van alles te ondernemen.

Daar zat ik, misschien een beetje teveel meegepraat met een vriendin, haar gelijk gevend in haar acties, maar ook wel een beetje triest dat de gym zou wegvallen.

Gelukkig! er was nog een andere gym school, die gaf alleen les op woensdagen en die had ik niet gekozen omdat ik Branko’s dagen niet vol wil plannen. Gelukkig wilde hij deze last wel op zich nemen en met een e-mail informeerde ik de gym dat door het drukke programma van gym en zwemmen op de donderdag (want we zwommen inmiddels op donderdagmiddag en dat was in alle eerlijkheid een beetje te drukke dag voor de jongens zwemmen en gymnastieken en spelen achterelkaar door) niet meer naar de lessen zou komen op donderdag.

De gym mailde terug dat zo ook op dinsdag lessen hebben in het volgende lesblok. En met een feiten-lijstje, waarbij de andere gym eigenlijk neerkwam op 50 dollar per kind meer betalen voor een 10 min. kortere les op woensdagen, hebben we ervoor gekozen op in het volgende lesblok de kinderen bij dezelfde gym (die kennen ze nu) op de dinsdagen de lessen te laten volgen terwijl Jake en Amber ‘Kinder’ hebben (soort kleuterklas) en op donderdagen hebben we geen afspraken zodat we van alles kunnen ondernemen.

Zaterdag zou het lekker warm weer worden dus hadden wij (met zijn vieren) besloten dat we buiten zouden gaan zwemmen. Tegen het begin van de middag (Nanette sliep uit) vertrokken we naar the North Melbourne Pool waar ik een hele tijd rond kon plonzen met Warrun en Max terwijl Nanette lekker in de zon zat.

Een boel krackers en een hoop duiken later was het tijd om te vertrekken hier ging  niet alles naar Warrun’s zin waardoor hij de conclusie trok dat hij het niet leuk had gevonden. Gelukkig was dat beeld alweer een beetje bijgetrokken tegen de tijd dat hij in bed lag.

Op zondag deden we rustig aan en ging Nanette boodschappen doen terwijl W,M en ik op de fiets achter haar aan gingen. Toen we bij Queen’s Park waren bleven de jongens steken en wilden niet verder naar de winkel. Na een tijdje parkeerde Warrun zijn fiets tegen een grote boom omdat hij even wilde ‘rondrennen’ en dat deed hij dan ook: heel druk rondjes rond de boom rennen. Toen Max er bij kwam werd besloten dat ze best aan de boom konden gaan rondslingeren, en pas toen de tak begon te kraken was het tijd om verder te gaan naar Nanette.

Nanette was net klaar bij de supermarkt en bood aan de jongens aan om ze mee naar huis te nemen, ze besloten dat ze liever met mij op de fiets terug gingen.

Vandaag had ik weer eens een dagje vrij om troep op te ruimen en ook omdat ik weer een controle bij de oogarts had. ’s Ochtends zou Nanette de jongens naar opvang brengen maar Max wilde dat ik ook mee ging, en waarom ook niet. Bij opvang waren de eieren uitgekomen en stond een mooie bak met kuikentjes te wachten waar de eerste kinderen al volkomen tegen aan geplakt zaten. Max en Warrun hadden ook geen aandacht voor ontbijt, maar konden nog wel even een sip gezicht voor het raam houden toen we vertrokken. Nanette zette me thuis af waar ik nog een uurtje aan de slag kon voordat ik naar de oogarts moest.

Soms krijg ik van de oogarts oogdruppels die mijn pupillen ontspannen waardoor ik niet meer kan scherp stellen, dus met dat risico is het wat onzinnig om op zo’n dag te gaan werken. Zo ook dit keer; toen ik tegen 12 uur thuis kwam (niet met de auto, wees gerust) was de beste optie die ik had om lekker te gaan slapen (yippie!).

Een paar uur later maakte Nanette me per telefoon wakker voor dunch (als Brunch het gene is dat je tussen BReakfast en lUNCH tijd hebt dan is Dunch vast hetgeen dat tussen lunch en diner valt). Ik kon toen nog even goed aan het werk in de veronderstelling dat we vanavond samen wel de spullen voor de vakantie zouden uitzoeken (Nanette is daar wat efficienter in dan ik).

Toen we ’s avonds de jongens naar bed aan het brengen waren zei Nanette ineens:”Nou ik ga maar”, “Huh?”, “Ja, die Trivia Night van Michele”…. oh dear. Vergeten! Nou ja, ik heb die avond zelf nog geprobeerd om uit te zoeken wat ik kon, maar het was niet best. ‘Op hoop van zegen’ gaan we dan maar op pad morgen.
We blijven tenslotte in de bewoonde wereld en met een auto, geld en elkaar kan er niet heel veel fout gaan (en dit keer hadden we dan ook nog onze TomTom!!).

De Trivia Night leek erg veel op die van vorig jaar, je krijgt 5x 10 vragen, in verschillende catergorieen, begeleid door muziek, ‘grappige’ publieks vragen en dansjes. Per tafel beantwoord je de vragen en aan het eind van de avond (10 voor 12, was het dit keer) weet je welke tafel de meeste vragen correct had beantwoord. De mensen hebben een leuke avond, de club heeft wat geld erbij (men betaald namelijk om deel te mogen nemen aan zo’n gezellig avondje uit) en zelf bent weer 4,5 uur verder met je leven, weet je de naam van de eerste vrouw van Tom Cruise, weet je zeker dat je echt NUL weet van het Australische sport gebeuren en is het nu echt zeker (vorig jaar vermoedde we het sterk)  dat de ‘Rocky Horror Picture Movie, Show’-liedje The Time Warp eigenlijk het nationale lied van hier zou moeten zijn, behalve de ietswat comische verwijzing naar het tijdverschil is het een feit dat IEDEREEN dit liedje kent en na 1 toon opspringt om zonder schaamte het dansje te doen.
It’s just a jump to the left
And then a step to the right
Put your hands on your hips
You bring your knees in tight
la la die lala laha
la la die lala laha
Let’s do the time warp again!
Let’s do the time warp again!      (Ach het is beter dan de vogeltjes dans).

De hele week zijn Warrun en Max al aan het aftellen want vandaag vertrekken we voor een vakantie! Nanette nam ’s ochtends het heft in handen en organiseerde onze bagage terwijl onze jochies TV zaten te kijken. Om 11 uur vertrokken we al op weg naar Warrnambool.

Na een half uur waren we al 2 km verder, toen nog even via de fruitboer en de benzinepomp waarna we nog eens een half uur later een eerste geplande stop hadden, voor een plasje en nog wat fruit (een fruitkraam naast het bezinestation (?!)).

Onderweg gaf de TomTom op een gegeven moment aan dat we een afslag moesten nemen, we misten hem een beetje doordat de jongens wat aan ons vroegen, en toen bleek dat we op een nieuwe rondweg rond Geelong zaten (erg handig) alleen TomTom snapte dat niet zo heel best. Tegen de tijd dat we weer in de buurt van oudere wegen kwamen werden we beschaafd via een andere route naar onze eindbestemming geleidt, zonder dat we zelf druk in een kaartenboek hoefden te bladeren, helemaal goed! Dezelfde afleidings tactiek van de jongens zorgde voor nog een paar gemiste afslagen, maar TomTom heeft ons onverstoord netjes in Warrnambool gekregen.

Daar aangekomen waren de jongens wild enthousiast over het hele appartement, en in het bijzonder het stapelbed; ze hebben een hele tijd in het appartement gespeeld, geklommen en gerend.

Tegen de tijd dat we de spullen een beetje hadden uitgepakt besloten we dat ik wel met de jongens zou kunnen gaan zwemmen terwijl Nanette even boodschappen ging doen. Toen ze terug was gingen we uit bad en gelijk onder de douche en pyama’s aan (niet tegelijk). Nantte maakte voor ons een heerlijke maaltijd en tijdens het eten suggereerde ze dat we daarna wel even een rondje over de camping konden wandelen/fietsen om te zien wat er zoal te zien is. Warrun en Max vonden het prachtig om zo laat nog in hun pyama buiten rond te fietsen. Hierna gingen redelijk goed in het nieuwe bed slapen.Wijzelf zijn om 9 uur naar bed gegaan, want het is tenslotte vakantie en we willen bijslapen . De jongens werden een beetje te vroeg wakker en na een paar keer terug te zijn gestuurd was het eindelijk een tijdstip dat we op konden staan.

We werden vandaag vroeg wakker gemaakt door Warrun en later Max, maar we konden ze een eerste keer nog overtuigen terug naar bed te gaan. Op een gegeven moment stoorden we ons aan een harde piep die zich af en toe herhaalde, en toen Max er ook over kwam klagen besloten we maar om het schuldige brandalarm van het plafond te demonteren.

Het was koud deze ochtend dus we hadden moeite om uit bed te komen. Nanette had een mooi ontbijt met bacon & eggs gepland en nadat we dat hadden verorberd gingen de jongens druk aan het spelen klimmen en lachen rond het stapelbed. (eerst al het speelgoed omhoog gooien om vervolgens naar boven te klimmen om alles weer naar beneden te mikken).

Door de koud zagen we het nog niet zo zitten om naar het strand te gaan dus ging ik op de step en  met de jongens op de fiets naar het grote park met “the Children Adventure Playground”. Nanette bracht de auto met all onze spulletjes. Zodra de jongens de enorme speeltuin in zicht kregen stapten ze graag van hun fiets af om druk aan het spelen te slaan. Eerst het doolhoof door, en daarna in volle vaart naar de kabelbaan. Ze wisten het bij de kabelbaan langer vol te houden dan ik dus zodra ik warm en bekaf was (van het opheisen van de kabelbaan) stimuleerden we de jongens om ergens anders te gaan spelen. Ze kozen om naar de speelvijver te gaan waar het water volgens Max  “ijsblokjes koud” was, en inderdaad als je er doorheen liep deden na 5 stappen de voeten al pijn van de kou. Vlak naast deze vijver was een grashelling waar je ook erg goed van af kan rollen dus de pret kon niet op. Langzamerhand speelden de jongens van de ene speelplaats naar de volgende, zich steeds dichter naar de parkeerplaats toe zodat we tegen 12 uur in de auto konden stappen terug naar het appartement. Warrun dacht er anders over en besloot om samen met mij terug te gaan fietsen terwijl Max met Nanette in de auto gingen. Op het uitzichtspunt over het park kwamen Warrun en ik ze nog even tegen en daarna gingen we ieder op onze eigen route verder.

We hebben buiten voor het appartement onze lunch gegeten en daarna gingen we op weg naar ‘het’ strand. Nanette stelde voor om even een stukje rond te rijden en wat verder rond te kijken dit bracht ons bij een strandje vlak naast een zee-reservaat waar een ondiepe binnenbaai het strand verbond met een aantal rotseilandjes. Op deze eilandjes wonen beschermde mini-pinguins er er schijnen waakhonden te wonen die speciaal getraind zijn om de pinguins te beschermen tegen roofdieren.  Ik zie het helemaal voor me, piepkleine pinguins met een dikke labrador ernaast op wacht

Max had een hele diepe kuil gegraven en uiteindelijk ging Warrun hem helpen totdat ze echt niet meer bij de bodem konden komen. Om 4 uur vonden we het tijd om terug te gaan en bij terugkomst gingen we gelijk maar weer naar het zwembad ditmaal met z’n vieren. Waarna we weer netjes in pyjama aan het avondeten konden schuiven waar Max en Warrun vooral hun groente vol smaak op zaten te eten.

Na wat geruzie over wie in welk bed ging slapen sliepen ze kids snel en gingen wij naar onze vaste stek op TV kijken: So You Think You Can Dance.

Tower Hill is vlakbij Warrnambool en daar moesten we weer even langs. Het is alweer 9 jaar geleden sinds we daar geweest waren maar het gaf toch een bekend gevoel toen we de weg af reden de krater in.

Maar voordat we Warrnambool uitreden en de krater in wilden we eerst wat broodjes kopen voor de picknick die we hadden gepland in Tower Hill (het is gewoon leuk om aangevallen te worden door Emu’s terwijl je probeert te eten) maar dat kostte wat moeite. We konden een paar koffiebroodjes vinden bij een milk-bar en toen Nanette koffie kocht bij iets van een nacht-club kreeg ze instructies naar een bakkerij om de hoek. Deze bakkerij was niet geweldig maar ze hadden wel, bleek later, erg lekkere hot cross buns. (We waren duidelijk buiten het seizoen op stap). Terwijl we Warrnambool uiteindelijk uit reden kwamen we langs 3 andere bakkers die er prima uit zagen.

Ik had het gevoel dat we weer op een grote reis waren hoewel ik wist dat het maar 10 minuten rijden was, en de afslag voor de krater kwam een stuk sneller dan verwacht. Zodra we deze afslag in gingen raakte de TomTom, vrij letterlijk, van de kaart omdat die de wegen in de krater niet herkende. Eigenlijk hadden we hem ook niet meer nodig. Er is 1 weg in, een parkeerplaats halverwege en weer een weg eruit.

Terwijl Nanette de auto parkeerde riep ze enthousiast dat ze twee emu’s bij het bezoekerscentrum zag, dus daar gingen we eerst maar even kijken. Vervolgens deden we allen een plassen (in daarvoor bestemde toiletten) en gingen we wandelen over de Lava planes boardwalk. We pakten net de kleine houten fietsen voor de jongens uit de auto toen Nanette een koala spotte vlak boven de auto. Tijdens de wandeling/fietstocht riepen W&M steeds ‘Dit is FUN!’ en we hebben met zijn allen bij onze korte wandeling een half dozijn emu’s gezien een skink en een slang, en verder het mooie landschap.

NU was het tijd voor een kleine picknick met koffiebroodjes en chocomel (“JAAAH PICKNICK” aldus M&W). We moesten eerst de picknicktafel veroveren op de grootste vlieg die we ooit gezien hadden: 20cm groot, minstens! De kerels gingen lekker rondjes rennen rond de bomen en met een bal rondschoppen ook vonden ze snel wat stokken en werd het spel hockey ontdekt. Ondertussen ontdekte Nanette nog een slapende koala die na een tijdje wakker werd en zowaar echt bewoog!

Onderweg terug naar Warrnambool reden we langs Thunder Point (uitzichtspunt) even kijken hoe de zee erbij lag. Warrun had vooral plezier met een stukje hardlopen samen met mij, maar verder kon het ze niet zo boeien. Ik vond het zelf wel een indrukwekkend uitzicht. Toen we vertrokken bij Thunder Point stelde Nanette voor dat we Fish & Chips gingen eten, dus werd TomTom geraadpleegd om ons naar de dichtstbijzijnde fish&chips tent te begeleiden. Dit faalde omdat de zaak die werd aangegeven op maandag dicht was. Nanette reed even een rondje en zo kwamen we aan bij een milk bar die ook fish&chips had. Een zeer vriendelijk stel verkochten ons een lekkere (verse) hap waar onze kereltjes ook lekker van mee zaten te smullen:”In deze vis zit ‘CHICKENNnn’ (download hier de reclame waar dit vandaan komt), mjammie!”. Daarna aten we nog een ijsje en bevestigden de jongens dat ze ‘vakantie’ wel leuk vinden. Toen iedereen in de auto zat om weer verder te gaan en ikzelf op het punt stond om in te stappen kwam de uitbater van de winkel naar ons toe om ons een pakketje paaskoekjes te overhandigen met de beste wensen en de hoop dat we het naar onze zin hadden gehad. Helemaal top!

Terug in het appartement was het tea-time en nuttigden we  thee en fruit. Toen Nanette een boekje gingen voorlezen aan Max en Warrun zaten twee zeer vermoeide jongens tevreden tegen haar aan te leunen. Ze waren echter nog zeker wel te porren voor een trip naar het adventure play park dus dat deden we dan ook! (ze wilden liever naar het park dan naar het strand).  In het park gingen ze al in de zweefmolen met autobanden aan een ketting en nam ik de taak op me om ze lekker hard rond te draaien. Tegen de tijd dat ik uitgeput en duizelig ter aarde stortte gingen ze verder naar de glijbaan om daar met een andere jongen (die ook al plaats had genomen in de zweefmolen)  vanaf te sjeezen. Vervolgens gingen we verder naar de kabelbaan, terwijl ik onderweg demonstreerde hoe leuk het is om een grote groep zeemeeuwen de lucht in te jagen.

Uiteindelijk kwamen we bij de kabelbaan/flying fox waar Max en Warrun de ‘jonger dan 12′ versie probeerden te verslijten terwijl Nanette en ik doodsangsten uitsloegen in de ‘ouder dan 12′ versie. Toen we genoeg hadden van de flying fox gingen nog even van een heuveltje af laten rollen waar Nanette verkondigde dat we bij het Pebbles cafe zouden gaan uit eten.

Zo gezegd zo gedaan dachten we. Pebbles was helaas al dicht (op maandag allen ’s ochtends open) dus gingen we teleurgesteld op zoek naar een afhaalchinees toen we opeens een chinees buffet restaurant vonden. (Ondanks dat ik, Nanette eigenlijk een hekel heb aan buffetten bleek dit een goede plek voor onze familie te zijn. De kinderen konden gelijk zien wat er te eten was en er was geen wachttijd om het eten bij je tafel te krijgen.) We schoven enthousiast aan en we hebben alle 4 lekker zitten eten van alles wat er werd aangeboden. Tevreden volgegeten gingen we daarna naar het appartement terug waar de jongens (volgens belofte) nog even in de speeltuin mochten spelen.

Het was toen al ver voorbij bedtijd maar we ontdekten dat de games-room de volgende ochtend pas na ons vertrek weer open zou zijn, dus daar moesten we nog even gebruik van maken voordat we gingen slapen. Dit hield in dat de jongens samen met mij gingen autoracen, en Nanette vervolgens even ging ping-pongen.

Veel te laat stonden de jongens uiteindelijk onder de douche het zand van zich af te schrobben en ze vielen bijna in slaap zodra ze in bed lagen.

De vakantie is tot nu toe een groot succes. Max en Warrun vinden eigenlijk alles leuk wat we doen, ze proberen alle soorten eten die ze nog nooit gezien hebben, spelen dolenthousiast en uiten geregeld zinnen als:”Oh dit was ZO fun!”,”Ik wil dit morgen weer doen”, “Ik wil morgen precies hetzelfde toetje”,”This is mijn favorite!”. Ik verbaas me eigenlijk steeds meer hoe positief en open de jongens zijn voor de activiteiten die we ze voorschotelen.

om half 8 werd ik wakker in een, tot mijn verbazing, nog steeds slapend huis, dus ik draaide me om met de woorden van Nanette in mijn hoofd:”Moeten we een wekker zetten voor morgen” en mijn reactie:”Nee hoor, de kinderen maken ons ruim op tijd wakker”. Gelukkig: om kwart voor 8 kwamen Max en Warrun beide bij ons in bed en was het tijd om op te staan. Dit keer maakte ik ontbijt terwijl Nanette als een wervelstorm door het huis ging om alles in te pakken.

De jongens zagen de auto en besloten:”This is very bad!”; hij was namelijk helemaal nat van condens. Gewapend met een doekje en een trekker gingen ze aan het werk om de auto helemaal schoon te maken, ze haalden er zelfs een opstapje bij:”Ja dis is good”. Nadat de auto schoon was kon er ook nog heel even naar het ontbijt gekeken worden en om half 10 vertrokken we naar het Pebbles cafe om koffie te drinken. Dit was omdat dit cafe een kinderspeelhoek had (soundproof volgens de advertentie) en we daar gisteren wilden gaan eten, maar toen was het dicht. Zodoende wilde Nanette er nu een koffie gaan halen terwijl de jongens zichzelf vermaakten. Warrun raakte diep gefrustreerd door de besturing van de computerspelletjes (als hij de controller bewoog deed de auto dat niet, zoals bij de Wii) maar toen ik hem overtuigde om met het andere speelgoed te gaan spelen waren de jongens weer tevreden.

Om kwart over 11 verlieten we Warrnambool (na een inlaadactie bij de pinautomaat) op weg naar de eerste stop in Mortlake. Het was maar 50 km verder maar het reizen moet ook leuk blijven voor de kids en TomTom had ons al verteld dat er halverwege niet echt een speelplaats was om te stoppen. Na het tanken hadden de jongens wel zin om even te klimmen en terwijl ik de locale economie stimuleerde en wat boodschapjes haalde voor de lunch. We zouden we in Lake Bolac nog een keer stoppen (50km verder) maar we hadden het gevoel dat we net in de auto zaten dus reed Nanette liever door tot Ararat waar we bij de McDonalds de jongens even lieten spelen. McDonalds heeft tegenwoordig ook gratis WiFi hotspots dus we konden gelijk even onze email bekijken. Mekkus (zoals het hier genoemd wordt) doet goed zijn best om redenen te verzorgen voor ons om er even binnen te wippen (en binnen te houden met hun trage internet): klimrekken voor de jongens en internet voor ons Het internet wist ons ook te melden dat de weersverwachting in deze regio een stuk warmer is dat we hadden verwacht en ook warmer dan in onze woonregio. We hadden dagen met zo’n 30 graden voor de boeg. Misschien toch nog buiten zwemmen?

Onderweg merkten we dat Max echt goed verkouden was geworden en hij heeft er inmiddels ook een hoestje bij ontwikkeld, dus toen we stopten kreeg hij gelijk een stoot Nurofen om te zorgen dat hij zich wat lekkerder voelde. We zijn allemaal een klein beetje gammel nu dus het is te hopen dat we de vakantie nog in goede orde doorkomen.

Om half 4 kwamen we bij Grampians Sunrise Holiday Village (in Promonal) aan waar we een lege receptie vonden met een briefje met 2 sleutels erbij:”Sorry dat we er niet zijn om jullie te ontvangen, maar hier zijn jullie sleutels”; voor ons en nog een ander stel. Max en Warrun werden gelijk achtervolgd door de residente kippen en eenden en Warrun schrok zich rot toen hij een autootje liet vallen en daar gelijk 3 kippen bovenop doken. Ik wist het goed te praten door te zeggen dat ze hem leuk vinden en graag met hem willen spelen (stel je zijn positie maar voor, een kip die tot je heupen komt). Deze notie herhaalde hij nog een keer of wat in de loop van de dag aan iedereen die het wilde horen.

Warrun en Max gingen op ontdekkingstocht terwijl wij de auto uitlaadden. Drie 2 onder 1 kap huisjes staan aan een groot veld met in 1 hoek een speeltuin en ernaast een recreatieruimte, de jongens kwamen al snel in deze ‘games’ room waar ze helemaal verknocht raaktten aan de grote boekenkast en de billiardtafel. Warrun had een autotje gevonden wat de ballen op de tafel netjes op een rij legde en Max kwam met een plastic zwaard en 4 boekjes in zijn armen naar het huisje om zich lekker met de boekjes op een stoel te installeren.

We gaven de jongens een doos Lego die we hadden meegenomen om ze even binnen te laten spelen voor het eten, en na het eten (soep uit blik) gingen ze per normaal ritueel naar bed. Behalve dat ze na 1.5 uur nog steeds vrolijk in hun bed zaten te spelen en ik ze nog eens duidelijk moest helpen herinneren dat ze moesten gaan slapen. Dit deden ze dan uiteindelijk ook na de opmerking van Warrun: “Het was een leuke dag papa”.