Op donderdag was het weer tijd voor gymnastiekles. Het is geheel volgens het boekje: na een rustige ‘kat-uit-de-boom-kijken’ start gaan de kinderen er hele maal in om zich vervolgens weer totaal afwachtend op te stellen. Na de aanlooplessen en een les met enorme pret hadden we vandaag het totaal NIETS willen doen. Maar ik gaf niet op. Vorige week is bewezen dat ze het kunnen, het leuk vinden het doen dus volgende week gaan we gewoon weer meedoen, tenminste dat is mijn idee, eens kijken wat de jongens ervan vinden.
Op vrijdag bij het ophalen van kinderopvang lieten de jongens mij enthousiast een lijst zien vandaag. Iedereen had verteld wat hij/zij wilde worden later en dat was allemaal opgeschreven (Max motorrijder, Warrun treinmachinist). Ik ben een trotse moeder. In de weken die volgden is het idee nog wat uitgewerkt en Warrun en Max zijn nu de trotse eigenaar van een paarse motorfiets, met snelle wielen (=glimmende velgen), een spoiler en een mandje voorop om boodschappen (met name bananen) in te doen. Hij staat bij hun ‘werk’. Zij hebben allemaal leuke dingen bij ‘hun werk’ en draaien er ook hun favoriete liedjes.
Ik weet ook niet waar hun werk is en wanneer ze er heen gaan of wat ze er nu precies doen, maar waarschijnlijk is voor hen het concept van ons werk net zo’n moeilijk begrip.
Artikelen (RSS)