Branette's Dagboek

In de afgelopen jaren heb ik meerdere malen geprobeerd om Max en Warrun iets te leren, zoals goed gebruik van de WC, zwemmen, fietsen of zelf schommelen. Elke keer als ik dat probeer raken de jongens zeer gefrustreerd dat het ze niet lukt en willen ze niet meer verder gaan. Af en toe probeer ik het nog een keer en steeds weer hetzelfde, dus laat ik het maar zitten onder het mom van:”dat komt een andere keer wel”.

En met al deze dingen is het tot nu toe hetzelfde: zomaar, opeens, zonder geleidelijk proces, van het ene moment op het andere doen ze het ineens! Zomaar, hop op de WC en niet meer terug. Zomaar hop in het water springen en zwemmen met hun donder. Zomaar zijwieltjes van de fiets en zoef, weg zijn ze. Zomaar sta ik te praten met een andere ouder en zie uit mijn ooghoek een schommel met een van mijn kids vanzelf harder gaan.

Frustrerend. Of niet? Ik vind het leuk dat de jongens de dingen zelf uitzoeken, maar toch heb ik een beetje het gevoel dat ik een beetje tekort schiet in het aanbieden van een leerproces.

Dit artikel werd aangemaakt op Wednesday 4 February 2009 om 22:05 en werd geplaatst in Branko, Max & Warrun, Overdenkingen. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.