Branette’s Dagboek

Zaterdag 31 januari. Omdat we laatst zo hals over kop vertrokken uit het museum zijn we vandaag nog even terug gegaan. De jongens konden nu aan papa laten zien hoe goed ze kunnen, rennen, klimmen enzovoort.  Na het museum wilde Nanette nog even naar het nieuwste gedeelte in de stad. Ze had ergens gelezen dat er zandsculpturen waren te bezichtigen vlakbij het nieuwe reuzenrad in de buurt.

Het nieuwe reuzenrad was dicht; wij dachten omdat de bezoekersaantallen echt tegenvielen, maar later bleek dat door de hitte van de laatste dagen het ijzer wat raar was gaan doen. Weer later zou blijken dat het niet door de hitte kwam en … er loopt nog een onderzoek geloof ik, als we geluk hebben kunnen we er met kerst eens in. Al met al geen goede zaken. Maar dit alles terzijde want we wilden niet eens in het  reuzenrad. Van de zandsculpturen vonden we er maar 1, maar we hebben met plezier een wandelingetje gemaakt en de boten bekeken  die er tentoongesteld lagen. Met een ijsje in de hand hebben we ook nog de demonstraties wake-boarden bekeken (niet in de haven maar in een grote bak water met schans op een parkeerplaats). Toen was het echt tijd om naar huis te gaan. Zo’n heerlijk familiedagje uit werd weer eens afgesloten met wat afhaal chinees.

Zondag 1 februari. Branko wilde heel graag naar het strand. Anna had recent wat namen van stranden opgenoemd, kindvriendelijk en leuk. We kozen vandaag voor  Byron Heads, Ook iets voorbij Geelong, bovenaan een leuk uitzichtpunt, onderaan een lange trap een aardig stukje water. Het was wat bewolkt en af en toe viel er een regendruppel, met temperaturen hoog in de 20 (eindelijk koel!) een prima dag voor het strand. Op de terugweg heeft Branko wat Mac Donald gedineerd. De jongens hebben vooral gespeeld na 5 frietjes met moeite gegeten te hebben. Natuurlijk hadden ze voor het ijsje wel tijd. Nanette heeft als een echte moeder alle restjes van de jongens opgegeten. In de auto stortte de jongens zich op de overgebleven bruine boterhammen. Deze drukke dag was nog niet afgelopen want we troffen John en Martin op de computer, druk hebben de drie jongens hun speelgoed aan elkaar laten zien en toen was het echt bedtijd.

Maandag 2 februari, Na een hele gewone dag zaten Branko en Nanette heel gewoon op de bank naar hun favoriete tv programma (So You Think You Can Dance)  te kijken terwijl Nanette de was aan het opvouwen was en Branko een lego doos in elkaar knutselde. In de broek die Nanette oppakte zat een bruin blaadje,dat krijg je als je buiten de was droogt,en na een kleine schuddende actie RENDE het blaadje in rappe pas naar Nanette en camoufleerde  de reuze spin zijn bruine lijf op haar bruine jurk, een klein gilletje en een woes-actie met de hand deed het beest weer vluchten, h eel kriebelig over de arm van deze vrouw via de man ‘Plop’ in de lego doos. Hierop stond Nanette op, hielp Branko (die min of meer klem zat onder zijn dozen met losse lego stukjes) door zijn legobouwsel aan het bovenste steentje op te tillen (dat tot gevolg had da het bouwsel opeens uit 4 delen bestond) en zodoende maar de helft van zijn schoot te tillen. Branko was even kwijt waar het beest was maar vond hem snel deed de lego doos dicht en kon hem zo buiten zetten.

Dinsdag 3 februari, nog voordat de jongens echt wakker waren hadden ze al 3 keer gevraagd, gaan we vandaag fietsen? Eerst moesten we naar Playgroup, hierna gingen we lunchen bij Michele en toen de 4 kinderen te druk werden voor in huis zijn we naar het park gegaan  waar de 4 boeven van 3 tot 5 elkaar rondje na rondje achterna gezeten hebben, ieder op zijn eigen nieuwe fiets. En helaas viel Warrun’s (nieuwe) fiets hierbij op den duur uit elkaar.

Vandaag beloofde geen leuke dag te worden. Ik moest naar de bank, het postkantoor en naar de fietsenwinkel. Toen ik dinsdagavond de fiets van Warrun bestudeerde bleek dat de hele ‘crankshaft’ los was gekomen, alsof de hele boel niet goed was aangedraaid toen de fiets in elkaar werd gezet. Zodoende ging ik vandaag met de fietsen terug naar de winkel voor de eerste gratis onderhoudsbeurt. Ze snapten in de winkel dat we geen zin hadden om enkele dagen te wachten dus ze repareerden de fietsen gelijk en ik kon ze snel weer mee nemen toen we Nanette gingen ophalen van haar werk.

Toen we de fietsen hadden weggebracht begonnen net wat stratenmakers aan een klus voor de deur van de fietsenwinkel en daar moest natuurlijk even naar gekeken worden.  Het maakte nogal wat herrie dus de jongens stonden met hun handen op hun oren ingespannen te kijken.

 Onderweg tussen alle boodschapjes had ik de muziek van Mr.Whiskers aan staan en de jongens konden al snel hun favoriete nummers aangeven, en we konden met zijn allen luidkeels meezingen. Gevolg hiervan was dat we het eigenlijk best wel gezellig hadden met zijn allen. Max vertelde mij ook voor het slapen dat hij een leuke dag had gehad.

In de afgelopen jaren heb ik meerdere malen geprobeerd om Max en Warrun iets te leren, zoals goed gebruik van de WC, zwemmen, fietsen of zelf schommelen. Elke keer als ik dat probeer raken de jongens zeer gefrustreerd dat het ze niet lukt en willen ze niet meer verder gaan. Af en toe probeer ik het nog een keer en steeds weer hetzelfde, dus laat ik het maar zitten onder het mom van:”dat komt een andere keer wel”.

En met al deze dingen is het tot nu toe hetzelfde: zomaar, opeens, zonder geleidelijk proces, van het ene moment op het andere doen ze het ineens! Zomaar, hop op de WC en niet meer terug. Zomaar hop in het water springen en zwemmen met hun donder. Zomaar zijwieltjes van de fiets en zoef, weg zijn ze. Zomaar sta ik te praten met een andere ouder en zie uit mijn ooghoek een schommel met een van mijn kids vanzelf harder gaan.

Frustrerend. Of niet? Ik vind het leuk dat de jongens de dingen zelf uitzoeken, maar toch heb ik een beetje het gevoel dat ik een beetje tekort schiet in het aanbieden van een leerproces.

Vandaag was er weer iets nieuws op het programma voor de jongens. Gymnastiek. Gelukkig mocht ik mee de zaal in want het was een beetje eng vonden Warrun en Max, die andere kindjes, het onbekende gebouw en die twee juffen die tegen ze praatte. Warrun wilde zo graag zijn koprollen laten zien, die hij heel goed kan, dat hij doorzette en het hele uur mee bleef doen. Nanette kon op enkele meters afstand alles goed volgen. Verder weg mocht ze niet. Na een warming up werd de groep in 2′en gedeeld. Met 1 juf werden diverse hoogtes evenwichtsbalken afgelopen met en zonder hindernissen en met de andere juf werden aan diverse rekstokken wat oefeningen gedaan. Halverwege de les werden de groepen omgedraaid en het geheel werd afgesloten met een circuitje van koprollen, zijrollen en rare loopjes, opdrukken en beginnende ratslagen en handstanden. Na een cooling-down van hoofd-schouders-knie-en-teen liedjes was het over. De jongens hadden het heel leuk gevonden en wilden morgen weer.

Na de gym kwamen Michele, Jake en Amber mee naar ons huis. Nadat ze de hele stoep voor vol hadden gekrijt, en weer uitgeveegd met de hand en weer hadden bekrijt hebben Michele en ik ze met een zwaai in de achtertuin in een bak met water gezet om het krijtstof af te spoelen en de kinderen wat af te koelen.

Het is de afgelopen weken een beetje extreem weer geweest in Victoria: De heetste dag ooit gemeten was zaterdag 7 februari, en de week tot 31 januari was de warmste week die ooit gemeten is. In de grafiekjes is te zien dat de temperatuur die week ook ’s nachts niet heel erg omlaag ging, zodat we met zijn vieren in de kamer van Max en Warrun hebben geslapen (zij hebben airconditioning).

Terwijl wij deze zaterdag een leuke dag hadden was het voor grote delen van Victoria het heel anders: Black Saturday:

The Yarra Ranges came under attack at the weekend by the worst natural disaster in Australian history. The Kinglake fires swept through Yarra Glen, Chum Creek, Steels Creek and Healesville last Saturday. 

En dit naast alle ‘gewone gebruikelijke zomerse bosbranden’ waar flinke stukken grond verloren gaan, meestal geen huizen maar helaas waren er deze zaterdag al berichten van enkele doden hier en daar in Victoria. 
Zaterdagavond werd bekend wat er in deze Yarra Ranges aan de gang was. Na de warme dag met bosbranden was om 6 uur de wind gedraaid en werden de smalle koppen van het vuur de zijkant en de kilometerslange zijkanten een front. Met windsnelheden van 50 tot 60 km per uur denderde het vuur door diverse plaatsen. Meer dan 1000 woningen zijn verwoest, 3 dorpen zijn weggevaagd en tussen de 200 en 300 mensen hebben hun leven verloren.
Dit houd in dat er vrijwel niemand in Melbourne of omgeving is die niet iemand kent die getroffen is door dit vuur. Zo ook bij ons, familieleden van collega’s woonden in die omgeving en de verhalen die we horen zijn onvoorstelbaar.

Aan de ene kant lijkt het ver van ons bed, maar als een dergelijke brandstorm Melbourne zou treffen dan hebben we geen schijn van kans, dus het zet je wel aan het denken. Nanette heeft aan steentje bijgedragen door te suggereren dat ik misschien alweer bloed kan doneren, het bleek dat ik daarvoor al een afspraak had staan voor dinsdag.

We hadden een relatief koele week (30-35 graden) achter de rug maar voor zaterdag was nog even een flink warm dagje voorspeld voordat het koud/koel zou worden volgende week. Zodoende hebben we besloten om eerste wat boodschapjes bij Highpoint te gaan doen en daarna binnen te gaan zwemmen (zonder zon op je bast is alles wat je doet  net iets minder heet).

Van dit laatste is niets gekomen omdat de jongens (inclusief mijzelf) zich in de winkels wel goed konden vermaken. We wilden een nieuwe broodbakmachine hebben omdat de onze na goede intensieve dienst versleten is, en ik wilde een TomTom kopen voor de road-trip die van plan zijn ooit te doen. Zodoende heb ik vandaag mijn verjaardagkado alvast gekregen (een beetje vroeg, ik geef het toe). Ik ben altijd een beetje sceptisch geweest over deze routeplanners, maar nadat ik het eens had geprobeerd, en nu ik de onze heb ben ik diep onder de indruk over de flexibiliteit en de hoeveelheid informatie die beschikbaar is in zo’n ding. Het zal ons ongetwijfeld een stuk gaan helpen op onze vakantie. (en als we bezoekers krijgen zullen zij er vast profijt van hebben om de weg in Melbourne te vinden. Zo wijst  heer Tommie niet alleen de weg maar kan je ook allerlei informatie opvragen voor wat er langs te weg te vinden en te doen is).

Max en Warrun hebben elk nieuwe sandalen gekregen. Terwijl ze aan het rondrennen waren kon we een sandaal aan de voet schuiven die dan rennend werd uitgeprobeerd. Ze kozen elke hetzelfde type sandaal, maar in een andere kleur.

Na een ijsje in de foodcourt ging Nanette naar de boekwinkel wat rust opzoeken terwijl ik nog wat rondkeek voor de aanschaf van de TomTom. Onze kereltjes vermaakten zich uitstekend met alle boeken in de boekwinkel en we hebben (als dank aan de winkel voor het koele vermaak) een mooi boek voor ze meegenomen. Tegen de tijd dat we iedereen zover kregen om weg te gaan waren we te moe om nog te zwemmen en Max en Warrun zagen het wel zitten om naar huis te gaan. Thuis schuilden we binnen (35 graden) voor de hitte van buiten en toen ik een ventilator naast de bank neerzette waar Max en Warrun zaten te spelen (racen op de Wii) zei Warrun :”Zet de ventilator aan please pappa” alsof ik hem voor de sier zou hebben neergezet

Nanette kon zich er nog toe zetten om een lekkere maaltijd klaar te maken en tegen de tijd dat de jongens in bed lagen was het buiten al tot aangename temperaturen afgekoeld.

Na de 46,6 graden van zaterdag (warmste dag ooit gemeten in Melbourne) was het zondag heerlijk koel (23 graden ofzo) met een drupje regen. We zijn thuis gebleven en hebben wat boodschappen gedaan. Ik was erg sacherijnig aan het worden van de kinderen dus ik ben snel met ze naar buiten gegaan om te gaan fietsen met als gevolg dat Max en Warrun tegen het eind van de middag volkomen uitgeput op de bank lagen en Warrun zich enigszins misselijk voelde.

Ik heb Nanette zo met de jongens achtergelaten terwijl ik even op bezoek ging bij mijn ‘mate’ Jose en zodra ik terug kwam hadden ze het eten op en was het tijd voor bed. Max was zeer opgelucht dat hij eindelijk mocht gaan slapen.

Dinsdag 10 februari.  Als wij druk zijn  met dagelijkse en wekelijkse huishoudelijke bezigheden vinden de jongens altijd wel iets om zich mee te vermaken, meestal iets uit hun grote berg speelgoed maar als je ook dicht bij mama in de buurt rond wilt hangen dan loop je tegen bijvoorbeeld wasknijpers aan.

Woensdag 11 februari. Het was een redelijk standaard woensdag. We gingen ’s morgens met de fiets naar de bibliotheek dit keer om DVD’s van Carnivale voor mij op te halen. Hierna moesten we even bij het theater langs voor kaartjes voor Jungle Book, en terwijl we ons in die richting begaven begon Warrun te vertellen dat hij weer de meneer met mevrouwtje die liedjes zingen wilde zien (the Kazoos). En ze hadden gelijk dat was ook in dat theater.

Op de terugweg zijn we even gestopt bij Kinderhaven (tussen de bibliotheek en het theater in) om dag te zeggen. We bleven vervolgens in het park steken waar de jongens dolenthousiast rondjes wilden blijven rijden.

Toen we thuis kwamen hebben we spelletjes gedaan en TV gekeken (ik was moe) totdat Michele met Jake en Amber langs kwamen voor een laat kopje thee.

Ondanks dat de bosbranden al een tijd bezig zijn hebben we er in Melbourne tot vandaag niet veel van gezien. Vanochtend hing er echter een dikke rook over de stad (een mist die de zon een griezelige rode gloed geeft).

We gingen ’s ochtends naar het zwembad voor een zwem-assessment zodat onze jongens weer eens op zwemles kunnen. Ze hebben de laatste tijd zoveel plezier met het zwemmen dat ik het graag weer eens wilde proberen. Deze assessment voorspelde niet veel goeds: Warrun wilde niet zwemmen, Max uiteindelijk een heel klein beetje. Na overleg met de zwemjuf zijn ze ingedeeld bij beginners zodat ze wat aan het begrip van zwemles kunnen wennen. Helaas liepen we gelijk tegen hetzelfde probleem wat we destijds met kinderopvang hadden: er waren een hoop klasjes, maar allemaal met maar 1 plek, en dat zag ik (logistiek gezien) niet zitten. Zodoende verscheen onze naam op de wachtlijst.

Op de terugweg stopten we even bij de fietsenwinkel om de gerepareerde oude houten fiets van Warrun te halen en toen kreeg hij gewoon een gloednieuwe fiets mee! (met een vernieuwd ontwerp van de voorvork, die bij hem stuk was gegaan). Nanette afgezet bij de massagesalon en ik ging met de kids naar huis.

In de middag was de rook opgeklaard en ging ik met W&M fietsen. In eerste instantie vertrokken we met de kleine houten fietsen maar voor we het eind van de straat bereikten wilden Warrun en Max terug voor hun echte fiets. We hebben flink doorgereden (en ik heb me wezenloos gestept om ze bij te houden) en toen gingen we terug naar huis om film te kijken (a Bug’s life).

Zondag mocht Nanette uitslapen. De kids wilden heel graag met mij spelen en dat vond ik prima, maar na een een tijdje gingen ze ineens heel erg lief samen spelen zonder mijn hulp.

Toen Nanette was opgestaan gingen we naar Fairy Park (een soort sprookjesbos van de Efteling, maar op een berg, en zonder bos en zonder de rest van de Efteling). Onderweg bleek Warrun ziek, en direct na aankomst moest hij even overgeven. Ik heb Warrun het fairy park rondgedragen en op die manier kon hij nog wel een beetje van de sprookjes displays genieten. Max had dolle pret met het op knopjes drukken en kijken naar alle poppen. Zodra we alles hadden bekeken moest Warrun nog een keer overgeven waarna hij helemaal vrolijk samen met Max in de speeltuin ‘Camelot’ ging spelen. Toen we uiteindelijk vertrokken vroeg Warrun of we nog een keer terug gaan als hij niet ziek is, en dat hebben we hem uiteraard beloofd.

Toen we thuis kwamen wilden we graag de kinderen vroeg naar bed brengen, maar Max zag het niet zo zitten en bleef donderjagen. Tegen de tijd dat wij naar bed gingen vonden we Max in Nanette’s bed. Hij werd gelukkig niet wakker toen we hem in zijn eigen bed legde.

Naar het schijnt is Victoria wereldwijd nogal in het nieuws vanwege de bosbranden. Bij deze een berichtje dat het met ons nog steeds goed gaat. We wonen dicht bij de binnenstad van Melbourne, redelijk ver weg van de bosbranden, en de wind blaast de rook voornamelijk de andere kant op. We hebben vorig weekend wel een ochtend gehad dat er hier rook over de stad hing maar dat was na een halve dag ook opgelost. Onze familie in Gippsland heeft (tot nu toe) ook geen last van de bosbranden dus we hebben geluk dit keer.

De eerste schok van de ramp is geloof ik al een beetje over want veel mensen beginnen al verwijtend schuldigen aan te wijzen voor de geleden schade. Helaas is het gevaar nog niet geweken, de wind wakkert nog steeds de vlammen aan en diverse dorpen zijn ontruimd. Zelfs sommige voorsteden van Melbourne liggen in de risicozone, maar voordat het vuur in Moonee Ponds is moet bijna heel Melbourne (met 4 miljoen inwoners) zijn afgebrand.

Kortom, het gaat ons goed.

Om de verwarring compleet te maken zullen de verhalen van 17 december tot 16 februari hieronder komen te staan in de blog.

Branko had maandag een dagje vrij. Hij en zijn andere collega’s (de meeste van de overgeblevenen tenminste) proberen aan alle kanten een bijdrage te leveren om het bedrijf er doorheen te helpen. Door vakantiedagen op te nemen hoeft het bedrijf minder reserves in de bank te hebben om uitbetalingen te doen (dit is de hele korte hele simpele uitleg). Warrun voelde zich weer goed en zo was Nanette aan het werk, de jongens bij opvang en Branko druk thuis. Er is genoeg op te ruimen, te organiseren en te doen dus zo’n dagje helemaal voor jezelf is helemaal niet onaardig.

Voordat we in dinsdagmiddag Jake,  Amber en Michele zagen zijn we nog even in de winkels wat boodschapjes gaan halen. Hierna was het hard werken. De kinderen op de fiets en wij op de step langs de ‘bekende route’; lang het water ene kant heen, andere kant terug over het goed pad, zo’n 5 km al met al heb ik eens eerder uitgeput uitgerekend.  Steppen is hard  werken en we moesten regelmatig de kinderen laten stoppen omdat ik het allemaal niet bij kon houden. Gelukkig is er halverwege de speeltuin en wilden onderweg de jongens ook nog even de steppen uitproberen. Ik hoef neem ik aan niet te vertellen hoe lekker we allemaal heerlijk snel in slaap vielen die avond.

De dag begon vandaag met Mainly Music en de jongens hadden er zin in. Warrun wilde zelfs wel ‘worm’ zijn en kroop onder het laken door terwijl iedereen om hem heen zong en het laken vast hield. Hierna gingen we vrijwel gelijk door naar de gym en de pret van de muziek zat er nog in, de jongens gingen enthousiast aan het springen, draaien en stappen met vliegtuig armen en mooie afsprongen oefenen ze ook al “motorfiets armen en dan een boom nadoen”, let maar eens op als je naar turnen kijkt, iedereen doet het.

Met Michele reden we door naar haar moeder, hier propten we ons in het 2 kamer flatje (1 huiskamer inclusief keuken en 1 slaapkamer). De jongens liepen achter Jake en Amber aan die zich vermaakten met alle doosjes en laatjes in de slaapkamer, Oma vond het allemaal prachtig. En ik zat met Oma, Michele en de zus van Michele die op bezoek is uit Tasmanie in de huiskamer. De lunch werd vooral door Warrun gegeten die het bord van tafel pakte en zich genoeglijk in de hoek van de dikke gebloemde bank installeerde; hij duwde nog wat aan Michele en toen kon hij eten. Oma woont naast het park wat erg goed uitkwam: we gingen fietsen. Helaas viel Warrun en moest ik met hem terug naar oma’s huis (dat vond hij helemaal niet erg) om een zak diepvrieserwten op zijn zere been te houden.
Terug in het park troffen we ook nog even Anna en Bailey. We hadden ze net uitgezwaaid en likten aan een ijsje toen Warrun vergat dat hij op een picknickbankje zat en hij vloog HOEP achterover op de grond, KNAL met zijn hoofd op de grond, het bolletje ijs vloog met een mooie boog nog 3 meter verder. Dubbel brullen en weer naar Oma voor een zak ijs op het zeer.
Oma vond het allemaal prima en deelde nog maar eens koekjes en water uit. Bij het afscheid stonden we nog wat na te kletsen op straat terwijl Jake en Amber de houten fietsjes van Max en Warrun ontdekten. Warrun nam de gelegenheid om nog een keer dag tegen Oma te zeggen en nog een koekje te halen. (Hij zei dat hij alleen nog wat water was gaan vragen, dat geloven we maar omdat het zo stoer is dat hij helemaal alleen wat aan iemand gaat vragen en ook nog redelijk verstaanbaar was kennelijk.)

Op een of andere manier was ik vandaag de hele dag sjacherijning, terwijl dat meestal in de loop van de dag wel wegtrekt, maar helaas, dit keer niet.

Het was weer de hoogste tijd om met zijn allen naar de Scienceworks te gaan. We wilden graag nog gebruik maken van onze gratis toegangskaart voor het planetarium voordat die verliep zodoende gingen we vandaag, afgezien van het standaard ren en klimwerk, naar de voorstelling ‘Tycho to the moon’.  Dit is een film op het planetariumscherm over een hond die rondreist in ons zonnestelsel en zo de nodige dingen ontdekt en beleeft. Warrun zat naast mij in het planetarium en wilde graag een beetje tegen me aan zitten vanwege het donker. Tycho vertrok op een gegeven moment naar de maan en het volgende moment (toen ik weer wakker werd) vertrok hij alweer van de maan! Warrun zei dat het niet leuk was met papa naar de film, maar de film was wel leuk. Gelijk heeft ‘ie!

 We hebben een mooi grote pluche Tycho voor de jongens gekocht, omdat ik hem zelf zo leuk vind, en deze lieve hond zit tegenwoordig geduldig op wacht bij ons thuis.

Deze dinsdag is de eerste dag van mijn verkortte kontrakt. Het gaat niet zo goed met Air International en met ‘The Good Sheperds’  nog wel (zoals iemand al zei ‘zet een bed neer en er gaat wel iemand inliggen’) dus ik heb aangeboden korter te gaan werken en Nanette was heel enthousiast dat ze nu wat langer kan gaan werken en mogelijk haar werk afkrijgt binnen een week. Voor een paar maanden zal Branko de ene week werken en Nanette de andere week.

Deze dinsdag was al helemaal volgepland met als eerste een bezoek aan Playgroup, waar ik (op suggestie van Nanette) wat muziek had meegenomen. De muziek werd door iedereen goed ontvangen en had als bijverschijnsel dat Warrun en Max nergens aan meededen en alleen met hun oor tegen de speakers zaten te luisteren en meezingen.

Vervolgens moest ik snel naar huis omdat om 12 uur de schoonmakers al kwamen. Ze stelden zich even snel voor, Adriana en George, en liepen langs me naar binnen om gelijk aan het werk te gaan. Ze wisten zelf beter wat er van ze verwacht werd dan ik.

Toen de schoonmaak klaar was ging ik met de jongens aan een late lunch voordat om 3 uur de property manager langs kwam voor een huiscontrole. Ze vond alles wel prima en liep te klagen over hoe slecht de zoon het bedrijf runt sinds hij het heeft overgenomen van zijn vader. (we hadden het al gemerkt: hogere huur, geen onderhoud). Ze verzekerde ons dat we niet uit het huis gezet zouden worden, maar kon geen garanties doen over de huurprijs. Mijn idee is ook dat we eerder het huis uit gaan omdat we niet meer kunnen/willen betalen dan dat we er uit gestuurd worden.

Nanette was vroeg thuis zodat we van een gezinsmaaltijd konden genieten voor het slapen.

Woensdag was het weer de `gewone’ pappa-dag en gingen we zwemmen. Aangezien Jake en Amber tegenwoordig op woensdag naar Kinder moeten waren we met zijn drietjes en dat ging prima! De badmeester begroet ons steeds hartelijk en vind het duidelijk leuk om de jongens steeds te zien. Dit keer hebben ze weer zonder zwemvest gezwommen met alleen een drijfplankje, en we waren alle drie heel trots dat ze dat al konden. Er waren dit keer ook twee ballen in het zwembad waarmee we een hele tijd gespeeld hebben, eindigend in een degelijke volleybal training. Met een goede onderhandse slag konden de jongens de bal heel hoog en hard terugslaan als ik hem aanwierp.

Terwijl we na het afdrogen wat zaten te eten in de hal van het zwembad vroeg ik of we naar huis zouden gaan of nog wat boodschappen zouden gaan doen. W&M hadden wel oren naar boodschappen en zo kwamen we in de Dick Smith’s terecht (voor een kookwekker) waar ik de jongens alleen bij de TV kon losrukken met de belofte dat ze diezelfde film thuis verder zouden mogen zien (zouden ze dat van mij hebben dat ze stilvallen zodra ze een tv zien?). Enthousiast gingen we nog naar Bunnings en Officeworks voordat het tijd was om naar huis te gaan voor het filmpje. Ik stapte net de auto in toen er een wit busje naast me stopte waaruit een jongen riep of ik een Home Cinema Set wilde hebben. Ik luisterde verder terwijl hij vertelde dat ze die dingen afleveren maar dat ze er vandaag een meer hadden gekregen dan er op de leverlijst stond dus hun baas had gezegd dat ze die maar moesten verpatsen. Ik vond het een dubieus verhaal maar ik laat me altijd makkelijk omleuteren. Ik kon ze gelukkig afwijzen zodat ze enthousiast naar een volgende auto toe reden met hetzelfde aanbod. ERG vaag.

Thuis was het tijd voor het filmpje (Wall-E), waar de jongens bij zeiden dat ze wat wilden eten. Toen ik ze voor deze keer bij de  TV een bakje met eten voorzetten (rijst met ei en broccoli) zeiden ze beiden enthousiast :`Thank you papa’.

Nanette kwam thuis toen de jongens net in bad gingen.

Op donderdag was het weer tijd voor gymnastiekles. Het is geheel volgens het boekje: na een rustige ‘kat-uit-de-boom-kijken’ start gaan de kinderen er hele maal in om zich vervolgens weer totaal afwachtend op te stellen. Na de aanlooplessen en een les met enorme pret hadden we vandaag het totaal NIETS willen doen. Maar ik gaf niet op. Vorige week is bewezen dat ze het kunnen, het leuk vinden het doen dus volgende week gaan we gewoon weer meedoen, tenminste dat is mijn idee, eens kijken wat de jongens ervan vinden.

Op vrijdag bij het ophalen van kinderopvang lieten de jongens mij enthousiast een lijst zien vandaag. Iedereen had verteld wat hij/zij wilde worden later en dat was allemaal opgeschreven (Max motorrijder, Warrun treinmachinist). Ik ben een trotse moeder. In de weken die volgden is het idee nog wat uitgewerkt en Warrun en Max zijn nu de trotse eigenaar van een paarse motorfiets, met snelle wielen (=glimmende velgen), een spoiler en een mandje voorop om boodschappen (met name bananen) in te doen. Hij staat bij hun ‘werk’. Zij hebben allemaal leuke dingen bij ‘hun werk’ en draaien er ook hun favoriete liedjes.
Ik weet ook niet waar hun werk is en wanneer ze er heen gaan of wat ze er nu precies doen, maar waarschijnlijk is voor hen het concept van ons werk net zo’n moeilijk begrip.