Toen we gistermiddag terug reden vanuit Torquay (zegge: tor-kie) kon ik Nanette vertellen: “Dit was een erg goed weekend. Heerlijk!”. Het gebeurt wel vaker dat we een leuke dag hebben, maar 2 zulke goede dagen na elkaar is toch wel bijzonder geloof ik.
Maar ik loop op de zaken vooruit. Op zaterdag waren we uitgenodigd voor het verjaardagsfeestje van Bailey in Alphington park. Het was lekker weer (zo’n 25 graden, dus niet meer heet) en Max en Warrun deden zowaar mee met het eerste verjaardagsspelletjes “Pass the parcel”. Hierbij 
wordt een pakje doorgegeven op muziek en als de muziek stopt mag het kind wat het pakje vast heeft een laag uitpakken en het kadootje wat dan tevoorschijn komt houden. De echte prijs is het laatste kadootje en Warrun was de gelukkige winnaar van een mooie ‘Fillmore’ die hij sindsdien niet meer los heeft gelaten.
Ezeltje prik (of ezeltje plak in dit geval) vonden ze toch iets te eng, maar bij de lepel-eierrace deden ze vol overgave mee en Max kon de teleurstelling van zijn gebarsten chocolade-ei wel aan toen hij besefte dat hij het ei dan maar moest opeten.
Het volgende programmapunt was ETEN! Worstjes van de bbq met brood, chocolademuffins het ging er met smaak in. Allen toen er ijstaart werd geserveerd bedankten de jongens na 2 happen er voor, en eerlijk gezegd kon ik ze wel een beetje gelijk geven; ze zijn beter ijs gewend 
De meeste tijd brachten de jongens door op hun fietsen. Warrun gelijk op zijn nieuwe fiets zonder zijwieltjes en terwijl hij nog even moest piepen en fietsgooien toen we over een zandpad het feestje naderden, na 
een paar rondjes op de stoep. Had hij geen moeite met een uitstapje over het gras en later ook het zandpad. En zo ging hij vrolijk rondjes rijden. Tot hij een korte bocht nam met zijn voorwiel een steen raakte die langs een bloemenperk lag en een enorme sprong maakte met scheef voorwiel, zwiebel en al. Nanette die met haar rug naar het bloemperk stond zag alleen 4 mannen heel geschrokken kijken, naar hun hart grijpen en een soort actie die tussen volkomen stijf staan van schrik en toesnellen voor hulp leek. Warrun had niets door, hij landde lachtte en ging verder. Dat was een mooie wist hij later te vertellen, dat wilde hij nog wel een keer.
Max had ook zijn groene houten fiets bij zich maar wilde al snel ook op zijn nieuwe fiets en niet lang daarna moesten ook zijn zijwieltjes eraf want dit ging niet snel genoeg….. B vASsthouden, afzetten.
En ja hoor Max was ook los en reed op zijn gemak op zijn fiets.
Toen de meeste kinderen weer vertrokken waren speelden Warrun en Max nog even met hun luchtdruk raket met Bailey waarna we voldaan vertrokken. We gingen nog even wat boodschappen doen om daarna thuis onze (onaangetaste) lunchpakketten bij wijze van avondeten op te eten.
Al met al een zeer geslaagde dag met veel plezier en heerlijk weer. (de fietsperikelen hieronder hebben ook bijgedragen aan de goede dag).
Artikelen (RSS)