Branette’s Dagboek

Nanette had, net als ik, vandaag vrij en dus was het een mooie gelegenheid om een familieuitje te doen. Het werd de dierentuin. We waren duidelijk niet de enige die op dit idee waren gekomen, maar het was niet zo druk als het op een zondagmiddag zou zijn. Warrun en Max hebben tegenwoordig duidelijk al meer aandacht voor de dieren en niet alleen voor de speeltuin.

Zoals normaal moesten Warrun en Max weer even poseren bij de stenen olifanten aan het begin van het Aziatische pad, en van deze  foto kregen we bij opvang te horen dat het erg goed laat zien hoe zij Warrun en Max kennen

vrijdag 2 januari. Terwijl de jongens naar opvang gingen en Nanette over stille wegen naar haar werk zoefde had Branko thuis het rijk alleen.

Nanette en ik zijn beide al een tijdje op, in de zin van door onze reserves heen. Zodoende had ik bedacht dat het wel een goed idee zou zijn als tenminste een van ons (Nanette) wat tijd zou nemen om goed uit te rusten zodat we weer wat reserves kunnen krijgen dus het plan is dat Nanette de komende tijd geregeld kan uitslapen en wat tijd alleen thuis heeft. Vandaag was de eerste dag. Nanette had het niet helemaal gevolgd en was rond 10 uur al op, maar het is beter dan 6 uur

Max en Warrun vermaakten zich prima thuis en terwijl zij wat TV keken kon ik voor hen de nieuwe Lego-veerboot in elkaar zetten. Na de lunch begonnen de kereltjes wat te zeuren dus probeerden we ze tot een tukje te verleiden maar alleen Nanette was daar voor gevallen. Tegen half 3 heb ik haar uit bed geschopt zodat zij even boodschappen kon doen terwijl ik met W&M een stukje ging fietsen. De crossbaan en de tunnel op het fietspad (luid loeiend!) hebben het nodige vermaakt opgeleverd, met tot slot: De grote helling der neerstorting! (lang, recht, snel, erg onveilig zonder remmen (we hebben er eerden een filmpje opgenomen)). De jongens moesten PER-SE van deze helling af, dus ik ging er nu maar met wijde armen onderaan staan om ze op te vangen, en dat vonden ze weer prachtig. (oh dear).

Zondag 4 januari. Max had zaterdag al geopperd dat hij naar het ‘a-kwaa-lie-uum’ wilde wat meestal niet het Aquarium maar eigenlijk het Melbourne Museum betekent. Na het ontbijt en het inpakken van een paar flinke lunchpakketen ging ik dan ook met de kereltjes naar het museum waar van alles te beleven was vanwege de vakantie. Als eerste hebben we een film bekeken over dans en zang op de Torres Strait Islands, gevolgd door een les ‘fluiten op een eucalyptusblad’ waar we halverwege moesten ontsnappen om naar de ‘Walking Whale Circus’ voorsteling te gaan. De kaartjescontroleur babbelde wat tegen de jongens en tot mijn blijde verbazing praatten ze gewoon terug! M&W zaten de hele voorstelling ingespannen te kijken en Warrun zat een beetje mee te doen met de Lizard die zijn tong uitstak. Na afloop zei Warrun dat hij thuis op TV de DVD hiervan wilde gaan kijken (tja die bestaat niet) maar het is een goed teken. Het was toen tijd voor lunch buiten en wat spelen op het klimrek (NIET GESCHIKT VOOR KINDEREN ONDER DE 5 stond er nog op het bord). Warrun liet zich inspireren door een jongen die op de relingen klom en heel blij riep hij mij toen hij zich daar ook op had gehesen.

Ik had er nooit zo bij stilgestaan maar heel vroegen liepen walvissen nog gewoon op het land, en daarover waren wat aktiviteiten opgezet. Max was volkomen gefacineerd door het filmpje wat de evolutie van land naar zee aangaf en Warrun was niet weg te slaan bij de kleurplaten. Uiteindelijk zaten we met zijn 3-en te kleuren.  Tijdens dit alles kwam af en toe een medewerker van het museum wat met de jongens babbelen of een spelletje met ze doen en ik vond het fijn om te zien hoe ze hier zonder zenuwen in mee gingen, de verlegenheid is nu ver te zoeken.

Toen de kleurplaten af waren konden we nog niet weg, want ‘er moest nog buiten gespeeld worden’, zodoende zaten de jongens al snel met de Quadro-Lego buiten te bouwen. Een paar meisjes hadden een groot huis gebouwd wat door de jongens werd geconfisceerd toen deze vertrokken. Warrun had behoorlijk wat moeite om de Lego te delen met andere kinderen die later kwamen, en toen ik merkte dat alle Lego door 4 jongens werd vastgelegd (M&W en nog twee anderen) suggereerde ik om de bouwsels te vernielen en weer opnieuw te beginnen. 3 van de jongens vonden dit een geweldig plan, maar Warrun raakte hier heel er van overstuur (dit tot lichte paniek van een van de oudere jongens).

Toen we na vier uur weer thuis kwamen vonden we een tevreden Nanette die voor ons al eten klaar had. Na een avondmaaltijd buiten, en een korte Skype-videofoon (om en om speelgoed laten zien aan elkaar) met John en familie in Engeland zijn de jongens vrij snel gaan slapen.

Na een rustige start zijn we vandaag naar het open lucht zwembad gereden. Het weer was er prima voor. We waren net iets te laat voor een makkelijke parkeerplek maar iets verderop ging het ook nog best. En gelukkig vertrokken we niet te laat en konden de jongens op eigen krachten weer bij de auto komen. We hebben volop pret gehad in het bad en getrappeld, gesprongen en door het water gesjeesd.
Af en toe is het even moeilijk als de een moet plassen en de ander vind dat hij best even alleen in het bad kan wachten (maar DAT mag natuurlijk niet). Gelukkig zijn we overal uitgekomen, zelfs welk ijsje we gingen eten.

Deze week hebben we veel te doen. Zondag had ik een hele berg gestreken terwijl Branko met de jongens buiten was. Tijdens het strijken heb ik 2 afleveringen van ‘Long Way Down’ gekeken. Maanden geleden had ik een keer op tv ‘The Long Way Round’ gezien en de impact van de wereld op de mensen, de kameraatschap en de eerlijk en openheid van de gesprekken en emoties had indruk op mij gemaakt. Toen niet veel later ‘A Long Way Down’ uitkwam heb ik die DVD gekregen van Branko en die heeft toen tot mijn schande maanden in de kast gelegen. Nu gingen ze de serie op tv uitzenden en dan moet je hem al eerder kijken als je de dvd’s hebt. Toen ik Branko vertelde dat ik gekeken had wilde hij ook wel graag kijken en zodoende nestelen we ons deze week iedere avond op de bank voor een aflevering. Leuke bijkomstigheid is nog de wetenschap dat Fulco en Marielle (met Djennis en Doerak) ook een deel van deze route hebben afgelegd.

De dag begon rustig en we hebben een hele tijd thuis zitten spelen voordat we op pad gingen. Woensdag is bibliotheekdag.  De kleine kereltjes zijn met me op de fiets (ik op de step) naar de bibliotheek geweest vandaag, en na het lezen van wat boekjes gingen we naar het park waar het voorwiel van Warrun’s fiets ineens een stuk verder naar voren ging dan de rest van zijn fiets. Ik kon hem er snel genoeg van overtuigen dat dat NIET leuk was en dat hij even moest afstappen. Het frame van zijn fiets was gebarsten waardoor de voorvork niet meer werd vastgehouden. Ik wilde eigenlijk naar huis maar Nanette overtuigde me per telefoon dat ik misschien gewoon even bij de fietsenwinkel langs moest gaan, dus dat deed ik dan maar. Daar vermaakten Warrun en Max zich kostelijk met de hele kleine fietsen (met trappers) maar de iets grotere maat (die voor hen beter geschikt is) vonden ze te eng. De fietsenwinkel zou gaan uitzoeken of deze schade onder garantie te repareren was (de fiets was al 13 maanden oud). Zoals ik bij de eerder al heb aangegeven heeft de fabrikant uiteindelijk Warrun een nieuwe fiets gegeven ontvangen op 15 februari).

Omdat we toch nog naar huis moesten stelde ik voor dat Warrun op mijn step mocht en dat zag hij wel zitten. Stuurtje omlaag en hij ging er als een speer vandoor! Hij vond het prachtig, zijn fiets was snel vergeten. Ikzelf kon de fiets niet zo makkelijk vergeten. We waren namelijk al aan het nadenken over echte fietsen voor Warrun en Max en het lijkt er nu op dat ze die een stukje eerder gaan krijgen dan voorzien.

Donderdag 8 januari, de dag begon wat verwarrend want ik had de schoonmakers van dinsdag naar vandaag verzet, dinsdag was het Veel te warm om schoon te maken. Helaas was het allemaal niet helemaal goed doorgekomen en er kwam helemaal NIEMAND schoonmaken. Gelukkig hadden we hierna een afspraak die wel goed ging. We zagen Anna en Bailey in het park. Na wat rondgerend te hebben (onze jongens, Bailey bleef heel braaf naast zijn  moeder staan alles observerend met een roze ballon aan zijn arm) vertelde Anna dat Bailey nu net zo’n fietsje heeft als Warrun en Max.  Helaas moest ik vertellen dat  Warrun zijn fiets stuk was en we ons gingen orienteren voor de volgende stap. De ballon trok al snel de aandacht van de jongens en dat was een goed begin punt van wat samenspel.
Hierna zijn we naar huis gegaan want met al dat gepraat over fietsen wilde Max wel even fietsen, Warrun ging op de step en we kregen zelfs Bailey even op de fiets. Dit  moeten we vaker doen.

Vrijdag 9 januari. Het is altijd leuk als iemand anders bevestigd wat jij al weet:  Mijn kind is DE leukste. Vandaag bij het ophalen van Warrun en Max moesten dat jongens nog zo veel laten zien en vertellen dat 1 van de juffen  eerder wegging dan wij en toen gaf ze Warrun zo’n dikke knuffel omdat ze zo’n leuke dag had gehad en hij zo leuk was geweest die dag. Max kreeg ook een pluim die maakt erg indrukwekkende bouwwerken van alle blokken en wielen in de klas.

Omdat Warrun’s favoriete fiets nu (ten minste tijdelijk) stuk is hadden we besloten dat we maar wat eerder dan we origineel gepland hadden echte fietsen voor Warrun en Max zouden gaan kopen. Eerst gingen we bij de grote warenhuizen langs omdat die vaak goedkoop spul hadden, en dat was het inderdaad: goedkoop spul. De jongens konden het niet proberen maar de kwaliteit was zodanig dat ik verwacht dat het niet bijzonder lang mee zou gaan.

Toen gingen we bij wat echte fietsenwinkels langs die we wisten ten vinden, en helaas hadden die wel duurder spul maar erg weinig keus en we konden niet echt iets vinden waar we graag ons geld aan zouden willen uitgeven. Onverrichter zake gingen we boodschappen doen en terug naar huis. Voor de jongens was het duidelijk wat ze wilden: een roze met mandje voor en achter en frutsels aan het stuur en vooral 2 maten te klein. Dat laatste vonden wij niet zo. Nu is het heel stabiel en geeft het een veilig gevoel maar binnen een uur zitten we met het gehuil van knieen stootten tegen het stuur en de teleurstelling dat het ding toch niet snel is.

Op zondag gingen we de verjaardag van Dave, geboorte van Kate en Dave’s zoon (Callum) en hun housewarming vieren. We hadden gehoord van Anna dat onderweg daar naartoe nog een fietsenwinkel zat dus daar zijn we ook nog even gestopt. Verschil was dat we dit keer ons eerst op internet wat georienteerd hadden, EN dat deze winkel WEL veel keuze had in kleine kinderfietsen. De jongens reden rondjes door de winkel op alles wat wielen had zonder zich te storen aan personeel of klanten.

Na 4 fietsenwinkels, 3 warenhuizen en een hoop gewik en geweeg zagen we hier iets waarvan we denken dat het HET ding is dat ze willen/ nodig hebben/ zullen gebruiken maar vooral gaan bezitten. Uiteindelijk waren ze het ook met ons eens en hebben we een bestelling geplaatst voor dit (maar dan met glitterende serpentine aan de handvaten)

Zoals normaal voor ons zijn ze natuurlijk weer twee keer zo duur als we hadden begroot, maar de kwaliteit was zoveel mooier dan van de concurrentie dat we het niet konden laten (misschien toch maar niet op vakantie gaan?)
We hopen de aankoop deze week te kunnen rondmaken. (en dan maar hopen dat de jongens ze nog steeds mooi vinden!)

Om de deal rond te maken kregen we er een step met grote korting bij zodat Max en Warrun allebei kunnen steppen.

Hierna zijn we naar het feestje gegaan van Kate en Dave waar we een hoop mensen zagen die we al een hele tijd niet meer gezien hadden en eigenlijk alleen op dit soort bijeenkomsten tegen komt. We hadden het erg leuk. Hebben nog wat rondjes gefietst/stept met Bailey erbij en toen was het weer tijd om naar huis te gaan.

En hier is het verhaal op. Ware het niet dat toen we lekker naar huis tuften er opeens ‘POF’ iets voor Nanettes hoofd, over haar armen heen door haar open raam naar binnen kwam. Eerste gedachte : ‘Wie gooit er nu een natte krant?’  Tweede gedachte en verder: ’ Waarom krijsen de kinderen zo?’ ‘O, God het is een duif’ ‘ Hoe krijg ik de auto veilig aan de kant, focus, vooruit kijken… spiegel, spiegel’

Ik hoorde een bonk en gerammel en dacht:”Wat is er nou op ons imperiaal gevallen?”,”Maar we hebben helemaal geen imperiaal”,”Waarom huilen de kinderen zo?”. Ik brulde als een idioot dat Nanette moest blijven zitten (die zat klaar om zich voor een auto te werpen). Toen sprong ik uit de auto om de vogel te pakken. Nanette suggereerde dat ik gewoon nog wat deuren open moest doen en dan zou hij wel zelf er uit gaan en zo ging het ook. Max zijn deur ging open en de duif vloog door Warrun’s deur naar buiten.

We moesten nog even de jongens troosten en de verdere weg naar huis moesten de ramen dicht van de jongens. Gelukkig konden we ze later overtuigen dat B. zijn raam best open kon want daar kwamen geen duiven door, dat was tenslotte bewezen het beest was door Nanettes raam binnengekomen. Nog wekenlang heeft Max steeds paniekering geroepen dat mama haar raam dicht moest doen als we auto reden.

Deze week wat het warm en hebben we het rustig aan gedaan met wat standaard routines om de dag te vullen,  behalve dat Branko op maandag  12 januari de auto meenam en daardoor ook de kinderen naar opvang bracht en ze weer ging halen.

Op dinsdag 13 januari was er nog geen playgroup en gingen we op de step op pad. Tot de hoek toen waren de steppen niet goed meer en gingen we terug voor de fietsen. Drie straten verder was het wel heel duidelijk dat we anders zijn dan de Australiers die wel heel verstandig binnen zaten en zich rustig hielden. Snel rechtsomkeer’s gemaakt en verder binnen gebleven.

Woensdag 14 januari was het in de avond even wat koeler en was er tijd voor een rondje op de nieuwe fiets.  Tegen die tijd was het ook duidelijk dat Branko zich niet goed had ingesmeerd tijdens het zwemmen in het buitenbad vandaag. Warrun en Max waren diep onder de indruk van de verbranding op zijn rug en zijn sindsdien zeer grondig bij het insmeren met zonnebrandcreme.

Er op het programma om ook een rash-vest (zwem t-shirt) te gaan kopen voor Branko zodat hij net als de jongens in ieder geval een beetje beschermd is.

Donderdag 15 januari Vanochtend moesten we eerst naar het ziekenhuis om de arm van Max volkomen genezen te laten verklaren. De wachtkamer is gelukkig vol met speelgoed want het was een lange wacht (we waren gelukkig hiervoor gewaarschuwd). Max was vrolijk aan het zwaaien en steunen en slaan met zijn arm. Tot we bij de dokter in het kamertje zaten daar wilde hij niets, niet zijn arm omhoog doen (ook al zat de dokter en ik vrolijk met onze armen omhoog) de dokter mocht er nog net even aan zitten en wat duwen en trekken, dat was genoeg voor hem om te zeggen dat het helemaal goed was en we niet meer terug hoefden te komen. Gelukkig maar want nog zo’n bezoek dat helemaal nergens op slaat zou echt waanzin zijn. Hierna hebben de jongens nog even in de speeltuin van de McDonalds van het kinderziekenhuis gespeeld terwijl ik een koffie dronk. hierna  zijn we weer ondergedoken bij Jake, Amber, Michele en hun airconditioning. ’s Avonds hebben we Branko opgehaald bij zijn werk en we waren niet lang thuis toen Anna met Bailey en Travis even aanwipte. We proberen steeds afspraken te maken en het komt er maar niet van.

Vrijdag zijn we allemaal naar ons werk en de opvang vertrokken, goed ingepakt en ver weg van zon en warmte.

De jongens zijn nog steeds enthousiast over hun nieuwe fietsen dus wilden ze dit weekend zo veel mogelijk buiten op de fiets doorbrengen. Ze durven nog niet zonder zijwieltjes te rijden maar met zijwieltjes vermaken ze zich prima. Zo nu en dan besluit Max dat het beter is om nog even op zijn oude kleine loopfiets te gaan maar toch trekt de nieuwe fiets steeds.

Op zondag ging Nanette naar een Tupperware-party en daar vlakbij is een velodrome, dus daar gingen we met de nieuwe fietsen heen. Max merkte al snel dat als je een beetje de helling op ging de zijwieltjes het achterwiel optilden en je dan heel makkelijk heel hard kon trappen (zonder vooruit te gaan), en dat vond hij prachtig. Na vele rondjes wilde Max wel even proberen om met zijn voeten te lopen zonder zijwieltjes, en ook Warrun probeerde het eventjes, maar de voorkeur bleef uitgaan naar het gebruik van zijwieltjes.

Toen de jongens heet en dorstig waren uitgefietst gingen we nog even bij de tupperware party langs om een met tupperware artikelen gebakken cake uit een tupperware kookboek met  ijs te eten voordat we naar huis gingen. (Nanette informeerde ons dat we binnenkort 5 tupperware brooddoosjes rijker zijn. In vrolijke kleuren!)

Maandag 19 januari Vandaag gaan de jongens naar hun nieuwe klas binnen opvang. Al weken zijn ze af en toe een uurtje in deze klas en de juffen noemen het de ‘Big Boys Room’ dit is ook de klas met het leuke ‘Mobilo’-speelgoed. We waren er allemaal klaar voor en hadden er zin in. Niet dat de jongens echt iets door hadden. Ze moesten ontbijt eten in een andere klas maar er was nog steeds een juf van hun oude klas en eentje van hun nieuwe klas, maar een bekende dus eigenlijk was ik de enige die last had van ‘opgroei-emoties’. Ik heb Branko na aankomst op kantoor gelijk opgebeld en verteld dat hij ze volgend jaar naar de eerste schooldag mag brengen. Dat is dan van een echte nieuwe school. Ik verstop me wel achter een struik oid om het geheel te aanschouwen.
Bij het ophalen was het duidelijk, de jongens hadden nergens last van. Vol verhalen, vrolijk gepraat en tekeningen gingen we op huis aan.

Dinsdag 20 januari Het was weer een warme dag en we gingen schuilen in het museum. De jongens vonden het echter erg leuk om buiten te spelen (lekker rustig was het daar) nadat we weer de voorstelling van de Walking Whale gezien hebben (de eerste keer voor mij) zijn we binnen gaan puzzelen, lezen en op ontdekkingstocht gegaan. We waren nog geen 20 minuten binnen toen  het geroezemoes in de rondte ging,  ‘THE COOL- CHANGE’ was er. En zoals gewoonlijk was het binnen een uur 10 graden koeler buiten en waren wij binnen aan het spelen in alle rust terwijl de meeste anderen  buiten vertoefden.

We hebben de nieuwe fietsen van Warrun en Max nu zo’n 1.5 week in ons bezit maar omdat het nogal warm is geweest hebben we niet zo heel erg veel kunnen fietsen. Ze hebben een paar keer met zijwieltjes gereden en af en toe even geprobeerd om te loop-fietsen zonder kleine wieltjes.

Vrijdag ging ik Warrun en Max halen bij opvang en toen ze uiteindelijk mee gingen en in de auto zaten vroeg Warrun gelijk of hij thuis nog eventjes mocht fietsen, zonder kleine wieltjes. Het was lekker weer dus het mocht wel van mij. Max stapte op zijn groene houten fiets en Warrun wachtte geduldig terwijl ik zijn steunwielen van zijn fiets haalde. Ze hebben wat heen en weer gerold op de speelplaats naast het huis terwijl Nanette avondeten maakte, en Warrun kreeg zijn fiets hoe langer hoe beter aan het rollen terwijl hij zich met de punten van zijn tenen afzetten (dit terwijl Max om hem heen scheerde als een hysterisch geworden zeemeeuw). Op een gegeven moment suggereerde ik ’til je benen eens op’ en dat deed hij, een flinke afzet en benen in de lucht. Toen: “Zet je eens af en zet je voeten op de trappers” en ook dat deed hij en hij fietste gelijk weg! Hij herhaalde dit nog een paar keer en toen ging hij dolgelukkig naar huis om het mamma te vertellen:”Mama ik kan trappelen zonder kleine wie-lus!” en hij demonstreerde het door op zijn fiets te springen en met een noodvaart weg te fietsen, ik kon hem te voet niet bijhouden. Max keek een beetje beteuterd dat hij met zijn loopfiets nu eigenlijk niet meer sneller is dan Warrun.

De volgende dag begon Warrun gelijk bij het wakker worden al te praten over fietsen dus de fietsen mochten mee naar het verjaardagsfeestje (zie hierboven). Daar keken diverse mensen zeer geinteresseerd hoe Warrun hoe langer hoe zelfverzekerder met zijn fiets ook over grind en gras reed, terwijl Max nog met zijwieltjes reed. We vertelde nog aan andere ouders dat Warrun ook met de loopfiets een stuk eerder was dus dat Max nog wel een paar weekjes zou nodig hebben. Op een gegeven moment vroeg Max of zijn “kleine wielus” er af mochten. Hij kon al heel aardig loopfietsen met zijn nieuwe fiets dus dat was geen punt.

Ik moest hem eventjes vasthouden wat hij wilde ook even met zijn voeten op de trappers proberen, en daar ging hij! Max fietste alsof het de gewoonste zaak van de wereld was!

Op maandag (Australia Day) ben ik met de jongens nog even naar de velodroom in Brunswick geweest en ook daar reden beide jongens vol vertrouwen rondjes.  Warrun was zelfs zo stoer om ook hoog op de helling te fietsen waar hij succes met oogstte bij wat toeschouwers, maar helaas gleed hij daardoor ook een keertje tegen het beton. Zijn vertrouwen werd hier niet erg door geschaad, maar hij zei dat het fietsen nu wel een beetje pijn deed dus we gaan een volgende keer weer verder.

Toen we gistermiddag terug reden vanuit Torquay (zegge: tor-kie) kon ik Nanette vertellen: “Dit was een erg goed weekend. Heerlijk!”. Het gebeurt wel vaker dat we een leuke dag hebben, maar 2 zulke goede dagen na elkaar is toch wel bijzonder geloof ik.

Maar ik loop op de zaken vooruit. Op zaterdag waren we uitgenodigd voor het verjaardagsfeestje van Bailey in Alphington park. Het was lekker weer (zo’n 25 graden, dus niet meer heet) en Max en Warrun deden zowaar mee met het eerste verjaardagsspelletjes “Pass the parcel”. Hierbij wordt een pakje doorgegeven op muziek en als de muziek stopt mag het kind wat het pakje vast heeft een laag uitpakken en het kadootje wat dan tevoorschijn komt houden. De echte prijs is het laatste kadootje en Warrun was de gelukkige winnaar van een mooie ‘Fillmore’ die hij sindsdien niet meer los heeft gelaten.

Ezeltje prik (of ezeltje plak in dit geval) vonden ze toch iets te eng, maar bij de lepel-eierrace deden ze vol overgave mee en Max kon de teleurstelling van zijn gebarsten chocolade-ei wel aan toen hij besefte dat hij het ei dan maar moest opeten.

Het volgende programmapunt was ETEN! Worstjes van de bbq met brood, chocolademuffins het ging er met smaak in. Allen toen er ijstaart werd geserveerd bedankten de jongens na 2 happen er voor, en eerlijk gezegd kon ik ze wel een beetje gelijk geven; ze zijn beter ijs gewend

De meeste tijd brachten de jongens door op hun fietsen. Warrun gelijk op zijn nieuwe fiets zonder zijwieltjes en terwijl hij nog even moest piepen en fietsgooien toen we over een zandpad het feestje naderden, na een paar rondjes op de stoep. Had hij geen moeite met een uitstapje over het gras en later ook het zandpad. En zo ging hij vrolijk rondjes rijden. Tot hij een korte bocht nam met zijn voorwiel een steen raakte die langs een bloemenperk lag en een enorme sprong maakte met scheef voorwiel, zwiebel en al. Nanette die met haar rug naar het bloemperk stond zag alleen 4 mannen heel geschrokken kijken, naar hun hart grijpen en een soort actie die tussen volkomen stijf staan van schrik en toesnellen voor hulp leek. Warrun had niets door, hij landde lachtte en ging verder. Dat was een mooie wist hij later te vertellen, dat wilde hij nog wel een keer.
Max had ook zijn groene houten fiets bij zich maar wilde al snel ook op zijn nieuwe fiets en niet lang daarna moesten ook zijn zijwieltjes eraf want dit ging niet snel genoeg….. B vASsthouden, afzetten.
En ja hoor Max was ook los en reed op zijn gemak op zijn fiets.

Toen de meeste kinderen weer vertrokken waren speelden Warrun en Max nog even met hun luchtdruk raket met Bailey waarna we voldaan vertrokken. We gingen nog even wat boodschappen doen om daarna thuis onze (onaangetaste) lunchpakketten bij wijze van avondeten op te eten.

Al met al een zeer geslaagde dag met veel plezier en heerlijk weer. (de fietsperikelen hieronder hebben ook bijgedragen aan de goede dag).

Toen we terug reden vanuit Torquay (zegge: tor-kie) kon ik Nanette vertellen: “Dit was een erg goed weekend. Heerlijk!”. Het gebeurt wel vaker dat we een leuke dag hebben, maar 2 zulke geweldige dagen na elkaar is toch wel bijzonder geloof ik.

 Op zondag wilden we graag naar ‘het’ strand gaan. Aangezien er nogal wat kust is langs Victoria hebben we maar gewoon besloten om naar het strand te gaan waar Michele en Barry een strandhuis hebben in Torqay. Het zou maar een uurtje rijden moeten zijn, maar door een groot ‘weeklang festival’ (van vrijdag 24/1 tot maandag 26/1)  in Geelong (halverwege) hebben we er een stuk langer over gedaan. Tegen het begin van de middag waren we aangekomen en na een kopje koffie en lunch was het tijd om naar het strand te gaan. We hadden 3 grote Tonka trucks onder onze arm, net als een goede voorraad schepjes en emmertjes.

Ik zei net tegen Nanette dat toen ik zou oud was als Max en Warrun ik aan de hand van mijn vader in de golven in Mozambique stond en dat we (Doesjka en ik) dan ondersteboven werden gekegeld en hij ons stevig vast hield. Max en Warrun hebben nog nooit echt behoefte gehad om de zee in te gaan, maar plotseling had ik twee kinderen aan de hand die per-se de zee in wilden om in de golven te gaan springen, dus ik was als een kind zo blij… of eigenlijk als een vader zo blij. Max had het al vrij snel gezien en ging weer aan het graven en bouwen met zand, maar Warrun kon het een behoorlijke tijd volhouden.

Na het ‘zwemmen’ gingen we druk aan het graven en bouwen van zandkastelen met een kuil die uiteindelijk zo groot was dat Max er goed in kon zitten en we hem mooi konden ingraven tot zijn borst: hij vond het schitterend. (zoals later bleek: Nanette vond het doodeng)

We gingen terug naar het huis om wat af te spoelen en toen werd besloten dat we die avond een barbeque zouden doen bij de speeltuin (zie de luchtfoto hier). De term ’speeltuin’ dekt niet helemaal de lading van het enorme speel-en-klim terrein waar we heen gingen vlak naast het strand, maar het was zeer geslaagd getuige de druk lachend rondrennende zoontjes van ons. Ze  hebben zelf druk vertellend een boterham met worst zitten opeten tussendoor.

Na de bbq was het tijd voor de thuisreis, die we alleen even hebben onderbroken voor een ijsje (en meer klimmen) bij McDonalds. We waren laat en tevreden thuis, met een zalig vakantiegevoel. Ik ben meestal niet zo heel erg enthousiast over de grote hoeveelheden zand en zon die gepaard gaan met het strand, maar met mijn nieuwe rash-vest en een paar enthousiast kinderen erbij is het strand toch wel ERG leuk.

Maandag 26 Januari, Het is vandaag Australia Day, iedereen is vrij en vanavond is er vuurwerk. Branko stond met de jongens op en na een tijdje vroeg hij of ik misschien mee wilde naar de fietsbaan. Neuhhhg zei ik en de mannen vertrokken. Later (veel later) werd ik wakker, ging wat rommelen en rond lunchtijd dacht ik dat het misschien wel leuk was om wat lunch te brengen. Dus ik belde Branko. Waren ze niet bij de Crossbaan, achter het huis  maar bij de Fietsbaan km’s verder op. Daar kon ik niet zo makkelijk komen. Niet veel later stonden de mannen echter in de garage, Warrun had een enge schuiverd gemaakt en het was ook wel tijd om thuis te komen.

Dinsdag 27 Januari, het begin van een unieke ervaring 1 keer in de 100 jaar hebben ze het over. Meer dan 2 dagen achterelkaar wordt het boven de 40 graden hier. We hadden het even druk in de ochtend want ik had opeens besloten dat de jongens het misschien wel leuk zouden vinden om dit jaar een dans/ontwikkel/presentatie- klasje te volgen. Daar aangekomen de jongens in de ruimte met 15 meisjes en een juf geschoven en vanaf de zijlijn een uur gekeken hoe ze tegen de muur zaten en NIETS deden. Na afloop vroeg ik of het leuk was en ze zeiden NEE, wil je nog een keer? NEE. Ik had Max af en toe wel een beetje met zijn benen zijn mee huppen maar als ze niet willen dan hoeven ze niet. Volgende week gaan we nog een bevlieging van mij uitproberen. Gymnastiekles.

 De middag hebben we doorgebracht bij het huis van Michele, zij heeft airconditioning en het was zeker 38 graden, Helaas wilde Warrun HEEL graag in de achtertuin fietsen en Max diverse balspellen doen. Toen Barry thuis kwam hebben ze zelfs nog even Cricket geprobeerd.

Het wordt een thema: het is wederom een hete dag en zelfs te heet om buiten te zwemmen. Michele en ik wilden toch wel graag naar het zwembad dus gingen we in het binnenbad zwemmen (en we waren niet de enigen). Nadat we het een tijd hadden volgehouden werden we uitgenodigd bij Michele om van de airconditioning gebruik te maken.

Tegen het eind van de middag besloot ik om met de jongens in de auto Nanette van haar werk te gaan halen want dan konden we tenminste in de koele auto zitten i.p.v. het warme huis.

Zoals te zien is aan de grafiek, koelde het deze dagen ’s nachts aardig af,c maar toch niet beneden de 25 graden, en dat is voor Melbourne toch erg uitzonderlijk.

Donderdag 29  Januari. Vanmorgen om 7 uur was het binnen en buiten resp 30 en 33 graden. Voorspelde top voor de dag: 43 graden.  We zijn redelijk vroeg het huis ontvlucht. met Michele en Venessa hadden we bij het museum in de stad afgesproken. Ik was als eerste en constateerde dat de parkeergarage vol was, met wat overleg zijn we naar Science Works uitgeweken, hier was genoeg plek om te parkeren (dit museum is niet midden in het centrum) maar helaas niet ondergronds dus de auto was aardig gekookt toen we terug kwamen.

De jongens vermaakten zich goed ook al zijn ze duidelijk wat moe van alle hitte. Helaas werd het bezoek vroeg afgekapt omdat Amber haar knie lelijk bezeerde en niets en niks meer wilde (alhoewel ze wel haar ijsje opat). Ik zou met Michele naar haar huis rijden en op Jake passen en zij zou doorrijden naar het ziekenhuis voor een onderzoek. Toen we net vertrokken zei ze dat haar man op weg was naar huis dus wij hoefden niet, mochten wel.

Wij zijn ook naar huis gegaan en met ventilatoren en later teruggetrokken op de slaapkamer van de jongens waar de airco zoemt. Zo kwamen we de namiddag door.

Dinsdag vermoedde ik het al, maar nu weet ik het zeker het is te heet voor ijsjes. De dingen hangen slap om hun stokje zodra je ze gekocht heb. Zeer treurig.