Branette's Dagboek

Nanette had, net als ik, vandaag vrij en dus was het een mooie gelegenheid om een familieuitje te doen. Het werd de dierentuin. We waren duidelijk niet de enige die op dit idee waren gekomen, maar het was niet zo druk als het op een zondagmiddag zou zijn. Warrun en Max hebben tegenwoordig duidelijk al meer aandacht voor de dieren en niet alleen voor de speeltuin.

Zoals normaal moesten Warrun en Max weer even poseren bij de stenen olifanten aan het begin van het Aziatische pad, en van deze  foto kregen we bij opvang te horen dat het erg goed laat zien hoe zij Warrun en Max kennen

vrijdag 2 januari. Terwijl de jongens naar opvang gingen en Nanette over stille wegen naar haar werk zoefde had Branko thuis het rijk alleen.

Nanette en ik zijn beide al een tijdje op, in de zin van door onze reserves heen. Zodoende had ik bedacht dat het wel een goed idee zou zijn als tenminste een van ons (Nanette) wat tijd zou nemen om goed uit te rusten zodat we weer wat reserves kunnen krijgen dus het plan is dat Nanette de komende tijd geregeld kan uitslapen en wat tijd alleen thuis heeft. Vandaag was de eerste dag. Nanette had het niet helemaal gevolgd en was rond 10 uur al op, maar het is beter dan 6 uur

Max en Warrun vermaakten zich prima thuis en terwijl zij wat TV keken kon ik voor hen de nieuwe Lego-veerboot in elkaar zetten. Na de lunch begonnen de kereltjes wat te zeuren dus probeerden we ze tot een tukje te verleiden maar alleen Nanette was daar voor gevallen. Tegen half 3 heb ik haar uit bed geschopt zodat zij even boodschappen kon doen terwijl ik met W&M een stukje ging fietsen. De crossbaan en de tunnel op het fietspad (luid loeiend!) hebben het nodige vermaakt opgeleverd, met tot slot: De grote helling der neerstorting! (lang, recht, snel, erg onveilig zonder remmen (we hebben er eerden een filmpje opgenomen)). De jongens moesten PER-SE van deze helling af, dus ik ging er nu maar met wijde armen onderaan staan om ze op te vangen, en dat vonden ze weer prachtig. (oh dear).

Zondag 4 januari. Max had zaterdag al geopperd dat hij naar het ‘a-kwaa-lie-uum’ wilde wat meestal niet het Aquarium maar eigenlijk het Melbourne Museum betekent. Na het ontbijt en het inpakken van een paar flinke lunchpakketen ging ik dan ook met de kereltjes naar het museum waar van alles te beleven was vanwege de vakantie. Als eerste hebben we een film bekeken over dans en zang op de Torres Strait Islands, gevolgd door een les ‘fluiten op een eucalyptusblad’ waar we halverwege moesten ontsnappen om naar de ‘Walking Whale Circus’ voorsteling te gaan. De kaartjescontroleur babbelde wat tegen de jongens en tot mijn blijde verbazing praatten ze gewoon terug! M&W zaten de hele voorstelling ingespannen te kijken en Warrun zat een beetje mee te doen met de Lizard die zijn tong uitstak. Na afloop zei Warrun dat hij thuis op TV de DVD hiervan wilde gaan kijken (tja die bestaat niet) maar het is een goed teken. Het was toen tijd voor lunch buiten en wat spelen op het klimrek (NIET GESCHIKT VOOR KINDEREN ONDER DE 5 stond er nog op het bord). Warrun liet zich inspireren door een jongen die op de relingen klom en heel blij riep hij mij toen hij zich daar ook op had gehesen.

Ik had er nooit zo bij stilgestaan maar heel vroegen liepen walvissen nog gewoon op het land, en daarover waren wat aktiviteiten opgezet. Max was volkomen gefacineerd door het filmpje wat de evolutie van land naar zee aangaf en Warrun was niet weg te slaan bij de kleurplaten. Uiteindelijk zaten we met zijn 3-en te kleuren.  Tijdens dit alles kwam af en toe een medewerker van het museum wat met de jongens babbelen of een spelletje met ze doen en ik vond het fijn om te zien hoe ze hier zonder zenuwen in mee gingen, de verlegenheid is nu ver te zoeken.

Toen de kleurplaten af waren konden we nog niet weg, want ‘er moest nog buiten gespeeld worden’, zodoende zaten de jongens al snel met de Quadro-Lego buiten te bouwen. Een paar meisjes hadden een groot huis gebouwd wat door de jongens werd geconfisceerd toen deze vertrokken. Warrun had behoorlijk wat moeite om de Lego te delen met andere kinderen die later kwamen, en toen ik merkte dat alle Lego door 4 jongens werd vastgelegd (M&W en nog twee anderen) suggereerde ik om de bouwsels te vernielen en weer opnieuw te beginnen. 3 van de jongens vonden dit een geweldig plan, maar Warrun raakte hier heel er van overstuur (dit tot lichte paniek van een van de oudere jongens).

Toen we na vier uur weer thuis kwamen vonden we een tevreden Nanette die voor ons al eten klaar had. Na een avondmaaltijd buiten, en een korte Skype-videofoon (om en om speelgoed laten zien aan elkaar) met John en familie in Engeland zijn de jongens vrij snel gaan slapen.

Na een rustige start zijn we vandaag naar het open lucht zwembad gereden. Het weer was er prima voor. We waren net iets te laat voor een makkelijke parkeerplek maar iets verderop ging het ook nog best. En gelukkig vertrokken we niet te laat en konden de jongens op eigen krachten weer bij de auto komen. We hebben volop pret gehad in het bad en getrappeld, gesprongen en door het water gesjeesd.
Af en toe is het even moeilijk als de een moet plassen en de ander vind dat hij best even alleen in het bad kan wachten (maar DAT mag natuurlijk niet). Gelukkig zijn we overal uitgekomen, zelfs welk ijsje we gingen eten.

Deze week hebben we veel te doen. Zondag had ik een hele berg gestreken terwijl Branko met de jongens buiten was. Tijdens het strijken heb ik 2 afleveringen van ‘Long Way Down’ gekeken. Maanden geleden had ik een keer op tv ‘The Long Way Round’ gezien en de impact van de wereld op de mensen, de kameraatschap en de eerlijk en openheid van de gesprekken en emoties had indruk op mij gemaakt. Toen niet veel later ‘A Long Way Down’ uitkwam heb ik die DVD gekregen van Branko en die heeft toen tot mijn schande maanden in de kast gelegen. Nu gingen ze de serie op tv uitzenden en dan moet je hem al eerder kijken als je de dvd’s hebt. Toen ik Branko vertelde dat ik gekeken had wilde hij ook wel graag kijken en zodoende nestelen we ons deze week iedere avond op de bank voor een aflevering. Leuke bijkomstigheid is nog de wetenschap dat Fulco en Marielle (met Djennis en Doerak) ook een deel van deze route hebben afgelegd.

De dag begon rustig en we hebben een hele tijd thuis zitten spelen voordat we op pad gingen. Woensdag is bibliotheekdag.  De kleine kereltjes zijn met me op de fiets (ik op de step) naar de bibliotheek geweest vandaag, en na het lezen van wat boekjes gingen we naar het park waar het voorwiel van Warrun’s fiets ineens een stuk verder naar voren ging dan de rest van zijn fiets. Ik kon hem er snel genoeg van overtuigen dat dat NIET leuk was en dat hij even moest afstappen. Het frame van zijn fiets was gebarsten waardoor de voorvork niet meer werd vastgehouden. Ik wilde eigenlijk naar huis maar Nanette overtuigde me per telefoon dat ik misschien gewoon even bij de fietsenwinkel langs moest gaan, dus dat deed ik dan maar. Daar vermaakten Warrun en Max zich kostelijk met de hele kleine fietsen (met trappers) maar de iets grotere maat (die voor hen beter geschikt is) vonden ze te eng. De fietsenwinkel zou gaan uitzoeken of deze schade onder garantie te repareren was (de fiets was al 13 maanden oud). Zoals ik bij de eerder al heb aangegeven heeft de fabrikant uiteindelijk Warrun een nieuwe fiets gegeven ontvangen op 15 februari).

Omdat we toch nog naar huis moesten stelde ik voor dat Warrun op mijn step mocht en dat zag hij wel zitten. Stuurtje omlaag en hij ging er als een speer vandoor! Hij vond het prachtig, zijn fiets was snel vergeten. Ikzelf kon de fiets niet zo makkelijk vergeten. We waren namelijk al aan het nadenken over echte fietsen voor Warrun en Max en het lijkt er nu op dat ze die een stukje eerder gaan krijgen dan voorzien.

Donderdag 8 januari, de dag begon wat verwarrend want ik had de schoonmakers van dinsdag naar vandaag verzet, dinsdag was het Veel te warm om schoon te maken. Helaas was het allemaal niet helemaal goed doorgekomen en er kwam helemaal NIEMAND schoonmaken. Gelukkig hadden we hierna een afspraak die wel goed ging. We zagen Anna en Bailey in het park. Na wat rondgerend te hebben (onze jongens, Bailey bleef heel braaf naast zijn  moeder staan alles observerend met een roze ballon aan zijn arm) vertelde Anna dat Bailey nu net zo’n fietsje heeft als Warrun en Max.  Helaas moest ik vertellen dat  Warrun zijn fiets stuk was en we ons gingen orienteren voor de volgende stap. De ballon trok al snel de aandacht van de jongens en dat was een goed begin punt van wat samenspel.
Hierna zijn we naar huis gegaan want met al dat gepraat over fietsen wilde Max wel even fietsen, Warrun ging op de step en we kregen zelfs Bailey even op de fiets. Dit  moeten we vaker doen.

Vrijdag 9 januari. Het is altijd leuk als iemand anders bevestigd wat jij al weet:  Mijn kind is DE leukste. Vandaag bij het ophalen van Warrun en Max moesten dat jongens nog zo veel laten zien en vertellen dat 1 van de juffen  eerder wegging dan wij en toen gaf ze Warrun zo’n dikke knuffel omdat ze zo’n leuke dag had gehad en hij zo leuk was geweest die dag. Max kreeg ook een pluim die maakt erg indrukwekkende bouwwerken van alle blokken en wielen in de klas.

Omdat Warrun’s favoriete fiets nu (ten minste tijdelijk) stuk is hadden we besloten dat we maar wat eerder dan we origineel gepland hadden echte fietsen voor Warrun en Max zouden gaan kopen. Eerst gingen we bij de grote warenhuizen langs omdat die vaak goedkoop spul hadden, en dat was het inderdaad: goedkoop spul. De jongens konden het niet proberen maar de kwaliteit was zodanig dat ik verwacht dat het niet bijzonder lang mee zou gaan.

Toen gingen we bij wat echte fietsenwinkels langs die we wisten ten vinden, en helaas hadden die wel duurder spul maar erg weinig keus en we konden niet echt iets vinden waar we graag ons geld aan zouden willen uitgeven. Onverrichter zake gingen we boodschappen doen en terug naar huis. Voor de jongens was het duidelijk wat ze wilden: een roze met mandje voor en achter en frutsels aan het stuur en vooral 2 maten te klein. Dat laatste vonden wij niet zo. Nu is het heel stabiel en geeft het een veilig gevoel maar binnen een uur zitten we met het gehuil van knieen stootten tegen het stuur en de teleurstelling dat het ding toch niet snel is.

Op zondag gingen we de verjaardag van Dave, geboorte van Kate en Dave’s zoon (Callum) en hun housewarming vieren. We hadden gehoord van Anna dat onderweg daar naartoe nog een fietsenwinkel zat dus daar zijn we ook nog even gestopt. Verschil was dat we dit keer ons eerst op internet wat georienteerd hadden, EN dat deze winkel WEL veel keuze had in kleine kinderfietsen. De jongens reden rondjes door de winkel op alles wat wielen had zonder zich te storen aan personeel of klanten.

Na 4 fietsenwinkels, 3 warenhuizen en een hoop gewik en geweeg zagen we hier iets waarvan we denken dat het HET ding is dat ze willen/ nodig hebben/ zullen gebruiken maar vooral gaan bezitten. Uiteindelijk waren ze het ook met ons eens en hebben we een bestelling geplaatst voor dit (maar dan met glitterende serpentine aan de handvaten)

Zoals normaal voor ons zijn ze natuurlijk weer twee keer zo duur als we hadden begroot, maar de kwaliteit was zoveel mooier dan van de concurrentie dat we het niet konden laten (misschien toch maar niet op vakantie gaan?)
We hopen de aankoop deze week te kunnen rondmaken. (en dan maar hopen dat de jongens ze nog steeds mooi vinden!)

Om de deal rond te maken kregen we er een step met grote korting bij zodat Max en Warrun allebei kunnen steppen.

Hierna zijn we naar het feestje gegaan van Kate en Dave waar we een hoop mensen zagen die we al een hele tijd niet meer gezien hadden en eigenlijk alleen op dit soort bijeenkomsten tegen komt. We hadden het erg leuk. Hebben nog wat rondjes gefietst/stept met Bailey erbij en toen was het weer tijd om naar huis te gaan.

En hier is het verhaal op. Ware het niet dat toen we lekker naar huis tuften er opeens ‘POF’ iets voor Nanettes hoofd, over haar armen heen door haar open raam naar binnen kwam. Eerste gedachte : ‘Wie gooit er nu een natte krant?’  Tweede gedachte en verder: ’ Waarom krijsen de kinderen zo?’ ‘O, God het is een duif’ ‘ Hoe krijg ik de auto veilig aan de kant, focus, vooruit kijken… spiegel, spiegel’

Ik hoorde een bonk en gerammel en dacht:”Wat is er nou op ons imperiaal gevallen?”,”Maar we hebben helemaal geen imperiaal”,”Waarom huilen de kinderen zo?”. Ik brulde als een idioot dat Nanette moest blijven zitten (die zat klaar om zich voor een auto te werpen). Toen sprong ik uit de auto om de vogel te pakken. Nanette suggereerde dat ik gewoon nog wat deuren open moest doen en dan zou hij wel zelf er uit gaan en zo ging het ook. Max zijn deur ging open en de duif vloog door Warrun’s deur naar buiten.

We moesten nog even de jongens troosten en de verdere weg naar huis moesten de ramen dicht van de jongens. Gelukkig konden we ze later overtuigen dat B. zijn raam best open kon want daar kwamen geen duiven door, dat was tenslotte bewezen het beest was door Nanettes raam binnengekomen. Nog wekenlang heeft Max steeds paniekering geroepen dat mama haar raam dicht moest doen als we auto reden.

Deze week wat het warm en hebben we het rustig aan gedaan met wat standaard routines om de dag te vullen,  behalve dat Branko op maandag  12 januari de auto meenam en daardoor ook de kinderen naar opvang bracht en ze weer ging halen.

Op dinsdag 13 januari was er nog geen playgroup en gingen we op de step op pad. Tot de hoek toen waren de steppen niet goed meer en gingen we terug voor de fietsen. Drie straten verder was het wel heel duidelijk dat we anders zijn dan de Australiers die wel heel verstandig binnen zaten en zich rustig hielden. Snel rechtsomkeer’s gemaakt en verder binnen gebleven.

Woensdag 14 januari was het in de avond even wat koeler en was er tijd voor een rondje op de nieuwe fiets.  Tegen die tijd was het ook duidelijk dat Branko zich niet goed had ingesmeerd tijdens het zwemmen in het buitenbad vandaag. Warrun en Max waren diep onder de indruk van de verbranding op zijn rug en zijn sindsdien zeer grondig bij het insmeren met zonnebrandcreme.

Er op het programma om ook een rash-vest (zwem t-shirt) te gaan kopen voor Branko zodat hij net als de jongens in ieder geval een beetje beschermd is.

Donderdag 15 januari Vanochtend moesten we eerst naar het ziekenhuis om de arm van Max volkomen genezen te laten verklaren. De wachtkamer is gelukkig vol met speelgoed want het was een lange wacht (we waren gelukkig hiervoor gewaarschuwd). Max was vrolijk aan het zwaaien en steunen en slaan met zijn arm. Tot we bij de dokter in het kamertje zaten daar wilde hij niets, niet zijn arm omhoog doen (ook al zat de dokter en ik vrolijk met onze armen omhoog) de dokter mocht er nog net even aan zitten en wat duwen en trekken, dat was genoeg voor hem om te zeggen dat het helemaal goed was en we niet meer terug hoefden te komen. Gelukkig maar want nog zo’n bezoek dat helemaal nergens op slaat zou echt waanzin zijn. Hierna hebben de jongens nog even in de speeltuin van de McDonalds van het kinderziekenhuis gespeeld terwijl ik een koffie dronk. hierna  zijn we weer ondergedoken bij Jake, Amber, Michele en hun airconditioning. ‘s Avonds hebben we Branko opgehaald bij zijn werk en we waren niet lang thuis toen Anna met Bailey en Travis even aanwipte. We proberen steeds afspraken te maken en het komt er maar niet van.

Vrijdag zijn we allemaal naar ons werk en de opvang vertrokken, goed ingepakt en ver weg van zon en warmte.

De jongens zijn nog steeds enthousiast over hun nieuwe fietsen dus wilden ze dit weekend zo veel mogelijk buiten op de fiets doorbrengen. Ze durven nog niet zonder zijwieltjes te rijden maar met zijwieltjes vermaken ze zich prima. Zo nu en dan besluit Max dat het beter is om nog even op zijn oude kleine loopfiets te gaan maar toch trekt de nieuwe fiets steeds.

Op zondag ging Nanette naar een Tupperware-party en daar vlakbij is een velodrome, dus daar gingen we met de nieuwe fietsen heen. Max merkte al snel dat als je een beetje de helling op ging de zijwieltjes het achterwiel optilden en je dan heel makkelijk heel hard kon trappen (zonder vooruit te gaan), en dat vond hij prachtig. Na vele rondjes wilde Max wel even proberen om met zijn voeten te lopen zonder zijwieltjes, en ook Warrun probeerde het eventjes, maar de voorkeur bleef uitgaan naar het gebruik van zijwieltjes.

Toen de jongens heet en dorstig waren uitgefietst gingen we nog even bij de tupperware party langs om een met tupperware artikelen gebakken cake uit een tupperware kookboek met  ijs te eten voordat we naar huis gingen. (Nanette informeerde ons dat we binnenkort 5 tupperware brooddoosjes rijker zijn. In vrolijke kleuren!)

Maandag 19 januari Vandaag gaan de jongens naar hun nieuwe klas binnen opvang. Al weken zijn ze af en toe een uurtje in deze klas en de juffen noemen het de ‘Big Boys Room’ dit is ook de klas met het leuke ‘Mobilo’-speelgoed. We waren er allemaal klaar voor en hadden er zin in. Niet dat de jongens echt iets door hadden. Ze moesten ontbijt eten in een andere klas maar er was nog steeds een juf van hun oude klas en eentje van hun nieuwe klas, maar een bekende dus eigenlijk was ik de enige die last had van ‘opgroei-emoties’. Ik heb Branko na aankomst op kantoor gelijk opgebeld en verteld dat hij ze volgend jaar naar de eerste schooldag mag brengen. Dat is dan van een echte nieuwe school. Ik verstop me wel achter een struik oid om het geheel te aanschouwen.
Bij het ophalen was het duidelijk, de jongens hadden nergens last van. Vol verhalen, vrolijk gepraat en tekeningen gingen we op huis aan.

Dinsdag 20 januari Het was weer een warme dag en we gingen schuilen in het museum. De jongens vonden het echter erg leuk om buiten te spelen (lekker rustig was het daar) nadat we weer de voorstelling van de Walking Whale gezien hebben (de eerste keer voor mij) zijn we binnen gaan puzzelen, lezen en op ontdekkingstocht gegaan. We waren nog geen 20 minuten binnen toen  het geroezemoes in de rondte ging,  ‘THE COOL- CHANGE’ was er. En zoals gewoonlijk was het binnen een uur 10 graden koeler buiten en waren wij binnen aan het spelen in alle rust terwijl de meeste anderen  buiten vertoefden.

We hebben de nieuwe fietsen van Warrun en Max nu zo’n 1.5 week in ons bezit maar omdat het nogal warm is geweest hebben we niet zo heel erg veel kunnen fietsen. Ze hebben een paar keer met zijwieltjes gereden en af en toe even geprobeerd om te loop-fietsen zonder kleine wieltjes.

Vrijdag ging ik Warrun en Max halen bij opvang en toen ze uiteindelijk mee gingen en in de auto zaten vroeg Warrun gelijk of hij thuis nog eventjes mocht fietsen, zonder kleine wieltjes. Het was lekker weer dus het mocht wel van mij. Max stapte op zijn groene houten fiets en Warrun wachtte geduldig terwijl ik zijn steunwielen van zijn fiets haalde. Ze hebben wat heen en weer gerold op de speelplaats naast het huis terwijl Nanette avondeten maakte, en Warrun kreeg zijn fiets hoe langer hoe beter aan het rollen terwijl hij zich met de punten van zijn tenen afzetten (dit terwijl Max om hem heen scheerde als een hysterisch geworden zeemeeuw). Op een gegeven moment suggereerde ik ’til je benen eens op’ en dat deed hij, een flinke afzet en benen in de lucht. Toen: “Zet je eens af en zet je voeten op de trappers” en ook dat deed hij en hij fietste gelijk weg! Hij herhaalde dit nog een paar keer en toen ging hij dolgelukkig naar huis om het mamma te vertellen:”Mama ik kan trappelen zonder kleine wie-lus!” en hij demonstreerde het door op zijn fiets te springen en met een noodvaart weg te fietsen, ik kon hem te voet niet bijhouden. Max keek een beetje beteuterd dat hij met zijn loopfiets nu eigenlijk niet meer sneller is dan Warrun.

De volgende dag begon Warrun gelijk bij het wakker worden al te praten over fietsen dus de fietsen mochten mee naar het verjaardagsfeestje (zie hierboven). Daar keken diverse mensen zeer geinteresseerd hoe Warrun hoe langer hoe zelfverzekerder met zijn fiets ook over grind en gras reed, terwijl Max nog met zijwieltjes reed. We vertelde nog aan andere ouders dat Warrun ook met de loopfiets een stuk eerder was dus dat Max nog wel een paar weekjes zou nodig hebben. Op een gegeven moment vroeg Max of zijn “kleine wielus” er af mochten. Hij kon al heel aardig loopfietsen met zijn nieuwe fiets dus dat was geen punt.

Ik moest hem eventjes vasthouden wat hij wilde ook even met zijn voeten op de trappers proberen, en daar ging hij! Max fietste alsof het de gewoonste zaak van de wereld was!

Op maandag (Australia Day) ben ik met de jongens nog even naar de velodroom in Brunswick geweest en ook daar reden beide jongens vol vertrouwen rondjes.  Warrun was zelfs zo stoer om ook hoog op de helling te fietsen waar hij succes met oogstte bij wat toeschouwers, maar helaas gleed hij daardoor ook een keertje tegen het beton. Zijn vertrouwen werd hier niet erg door geschaad, maar hij zei dat het fietsen nu wel een beetje pijn deed dus we gaan een volgende keer weer verder.

Toen we gistermiddag terug reden vanuit Torquay (zegge: tor-kie) kon ik Nanette vertellen: “Dit was een erg goed weekend. Heerlijk!”. Het gebeurt wel vaker dat we een leuke dag hebben, maar 2 zulke goede dagen na elkaar is toch wel bijzonder geloof ik.

Maar ik loop op de zaken vooruit. Op zaterdag waren we uitgenodigd voor het verjaardagsfeestje van Bailey in Alphington park. Het was lekker weer (zo’n 25 graden, dus niet meer heet) en Max en Warrun deden zowaar mee met het eerste verjaardagsspelletjes “Pass the parcel”. Hierbij wordt een pakje doorgegeven op muziek en als de muziek stopt mag het kind wat het pakje vast heeft een laag uitpakken en het kadootje wat dan tevoorschijn komt houden. De echte prijs is het laatste kadootje en Warrun was de gelukkige winnaar van een mooie ‘Fillmore’ die hij sindsdien niet meer los heeft gelaten.

Ezeltje prik (of ezeltje plak in dit geval) vonden ze toch iets te eng, maar bij de lepel-eierrace deden ze vol overgave mee en Max kon de teleurstelling van zijn gebarsten chocolade-ei wel aan toen hij besefte dat hij het ei dan maar moest opeten.

Het volgende programmapunt was ETEN! Worstjes van de bbq met brood, chocolademuffins het ging er met smaak in. Allen toen er ijstaart werd geserveerd bedankten de jongens na 2 happen er voor, en eerlijk gezegd kon ik ze wel een beetje gelijk geven; ze zijn beter ijs gewend

De meeste tijd brachten de jongens door op hun fietsen. Warrun gelijk op zijn nieuwe fiets zonder zijwieltjes en terwijl hij nog even moest piepen en fietsgooien toen we over een zandpad het feestje naderden, na een paar rondjes op de stoep. Had hij geen moeite met een uitstapje over het gras en later ook het zandpad. En zo ging hij vrolijk rondjes rijden. Tot hij een korte bocht nam met zijn voorwiel een steen raakte die langs een bloemenperk lag en een enorme sprong maakte met scheef voorwiel, zwiebel en al. Nanette die met haar rug naar het bloemperk stond zag alleen 4 mannen heel geschrokken kijken, naar hun hart grijpen en een soort actie die tussen volkomen stijf staan van schrik en toesnellen voor hulp leek. Warrun had niets door, hij landde lachtte en ging verder. Dat was een mooie wist hij later te vertellen, dat wilde hij nog wel een keer.
Max had ook zijn groene houten fiets bij zich maar wilde al snel ook op zijn nieuwe fiets en niet lang daarna moesten ook zijn zijwieltjes eraf want dit ging niet snel genoeg….. B vASsthouden, afzetten.
En ja hoor Max was ook los en reed op zijn gemak op zijn fiets.

Toen de meeste kinderen weer vertrokken waren speelden Warrun en Max nog even met hun luchtdruk raket met Bailey waarna we voldaan vertrokken. We gingen nog even wat boodschappen doen om daarna thuis onze (onaangetaste) lunchpakketten bij wijze van avondeten op te eten.

Al met al een zeer geslaagde dag met veel plezier en heerlijk weer. (de fietsperikelen hieronder hebben ook bijgedragen aan de goede dag).

Toen we terug reden vanuit Torquay (zegge: tor-kie) kon ik Nanette vertellen: “Dit was een erg goed weekend. Heerlijk!”. Het gebeurt wel vaker dat we een leuke dag hebben, maar 2 zulke geweldige dagen na elkaar is toch wel bijzonder geloof ik.

 Op zondag wilden we graag naar ‘het’ strand gaan. Aangezien er nogal wat kust is langs Victoria hebben we maar gewoon besloten om naar het strand te gaan waar Michele en Barry een strandhuis hebben in Torqay. Het zou maar een uurtje rijden moeten zijn, maar door een groot ‘weeklang festival’ (van vrijdag 24/1 tot maandag 26/1)  in Geelong (halverwege) hebben we er een stuk langer over gedaan. Tegen het begin van de middag waren we aangekomen en na een kopje koffie en lunch was het tijd om naar het strand te gaan. We hadden 3 grote Tonka trucks onder onze arm, net als een goede voorraad schepjes en emmertjes.

Ik zei net tegen Nanette dat toen ik zou oud was als Max en Warrun ik aan de hand van mijn vader in de golven in Mozambique stond en dat we (Doesjka en ik) dan ondersteboven werden gekegeld en hij ons stevig vast hield. Max en Warrun hebben nog nooit echt behoefte gehad om de zee in te gaan, maar plotseling had ik twee kinderen aan de hand die per-se de zee in wilden om in de golven te gaan springen, dus ik was als een kind zo blij… of eigenlijk als een vader zo blij. Max had het al vrij snel gezien en ging weer aan het graven en bouwen met zand, maar Warrun kon het een behoorlijke tijd volhouden.

Na het ‘zwemmen’ gingen we druk aan het graven en bouwen van zandkastelen met een kuil die uiteindelijk zo groot was dat Max er goed in kon zitten en we hem mooi konden ingraven tot zijn borst: hij vond het schitterend. (zoals later bleek: Nanette vond het doodeng)

We gingen terug naar het huis om wat af te spoelen en toen werd besloten dat we die avond een barbeque zouden doen bij de speeltuin (zie de luchtfoto hier). De term ‘speeltuin’ dekt niet helemaal de lading van het enorme speel-en-klim terrein waar we heen gingen vlak naast het strand, maar het was zeer geslaagd getuige de druk lachend rondrennende zoontjes van ons. Ze  hebben zelf druk vertellend een boterham met worst zitten opeten tussendoor.

Na de bbq was het tijd voor de thuisreis, die we alleen even hebben onderbroken voor een ijsje (en meer klimmen) bij McDonalds. We waren laat en tevreden thuis, met een zalig vakantiegevoel. Ik ben meestal niet zo heel erg enthousiast over de grote hoeveelheden zand en zon die gepaard gaan met het strand, maar met mijn nieuwe rash-vest en een paar enthousiast kinderen erbij is het strand toch wel ERG leuk.

Maandag 26 Januari, Het is vandaag Australia Day, iedereen is vrij en vanavond is er vuurwerk. Branko stond met de jongens op en na een tijdje vroeg hij of ik misschien mee wilde naar de fietsbaan. Neuhhhg zei ik en de mannen vertrokken. Later (veel later) werd ik wakker, ging wat rommelen en rond lunchtijd dacht ik dat het misschien wel leuk was om wat lunch te brengen. Dus ik belde Branko. Waren ze niet bij de Crossbaan, achter het huis  maar bij de Fietsbaan km’s verder op. Daar kon ik niet zo makkelijk komen. Niet veel later stonden de mannen echter in de garage, Warrun had een enge schuiverd gemaakt en het was ook wel tijd om thuis te komen.

Dinsdag 27 Januari, het begin van een unieke ervaring 1 keer in de 100 jaar hebben ze het over. Meer dan 2 dagen achterelkaar wordt het boven de 40 graden hier. We hadden het even druk in de ochtend want ik had opeens besloten dat de jongens het misschien wel leuk zouden vinden om dit jaar een dans/ontwikkel/presentatie- klasje te volgen. Daar aangekomen de jongens in de ruimte met 15 meisjes en een juf geschoven en vanaf de zijlijn een uur gekeken hoe ze tegen de muur zaten en NIETS deden. Na afloop vroeg ik of het leuk was en ze zeiden NEE, wil je nog een keer? NEE. Ik had Max af en toe wel een beetje met zijn benen zijn mee huppen maar als ze niet willen dan hoeven ze niet. Volgende week gaan we nog een bevlieging van mij uitproberen. Gymnastiekles.

 De middag hebben we doorgebracht bij het huis van Michele, zij heeft airconditioning en het was zeker 38 graden, Helaas wilde Warrun HEEL graag in de achtertuin fietsen en Max diverse balspellen doen. Toen Barry thuis kwam hebben ze zelfs nog even Cricket geprobeerd.

Het wordt een thema: het is wederom een hete dag en zelfs te heet om buiten te zwemmen. Michele en ik wilden toch wel graag naar het zwembad dus gingen we in het binnenbad zwemmen (en we waren niet de enigen). Nadat we het een tijd hadden volgehouden werden we uitgenodigd bij Michele om van de airconditioning gebruik te maken.

Tegen het eind van de middag besloot ik om met de jongens in de auto Nanette van haar werk te gaan halen want dan konden we tenminste in de koele auto zitten i.p.v. het warme huis.

Zoals te zien is aan de grafiek, koelde het deze dagen ‘s nachts aardig af,c maar toch niet beneden de 25 graden, en dat is voor Melbourne toch erg uitzonderlijk.

Donderdag 29  Januari. Vanmorgen om 7 uur was het binnen en buiten resp 30 en 33 graden. Voorspelde top voor de dag: 43 graden.  We zijn redelijk vroeg het huis ontvlucht. met Michele en Venessa hadden we bij het museum in de stad afgesproken. Ik was als eerste en constateerde dat de parkeergarage vol was, met wat overleg zijn we naar Science Works uitgeweken, hier was genoeg plek om te parkeren (dit museum is niet midden in het centrum) maar helaas niet ondergronds dus de auto was aardig gekookt toen we terug kwamen.

De jongens vermaakten zich goed ook al zijn ze duidelijk wat moe van alle hitte. Helaas werd het bezoek vroeg afgekapt omdat Amber haar knie lelijk bezeerde en niets en niks meer wilde (alhoewel ze wel haar ijsje opat). Ik zou met Michele naar haar huis rijden en op Jake passen en zij zou doorrijden naar het ziekenhuis voor een onderzoek. Toen we net vertrokken zei ze dat haar man op weg was naar huis dus wij hoefden niet, mochten wel.

Wij zijn ook naar huis gegaan en met ventilatoren en later teruggetrokken op de slaapkamer van de jongens waar de airco zoemt. Zo kwamen we de namiddag door.

Dinsdag vermoedde ik het al, maar nu weet ik het zeker het is te heet voor ijsjes. De dingen hangen slap om hun stokje zodra je ze gekocht heb. Zeer treurig.

Zaterdag 31 januari. Omdat we laatst zo hals over kop vertrokken uit het museum zijn we vandaag nog even terug gegaan. De jongens konden nu aan papa laten zien hoe goed ze kunnen, rennen, klimmen enzovoort.  Na het museum wilde Nanette nog even naar het nieuwste gedeelte in de stad. Ze had ergens gelezen dat er zandsculpturen waren te bezichtigen vlakbij het nieuwe reuzenrad in de buurt.

Het nieuwe reuzenrad was dicht; wij dachten omdat de bezoekersaantallen echt tegenvielen, maar later bleek dat door de hitte van de laatste dagen het ijzer wat raar was gaan doen. Weer later zou blijken dat het niet door de hitte kwam en … er loopt nog een onderzoek geloof ik, als we geluk hebben kunnen we er met kerst eens in. Al met al geen goede zaken. Maar dit alles terzijde want we wilden niet eens in het  reuzenrad. Van de zandsculpturen vonden we er maar 1, maar we hebben met plezier een wandelingetje gemaakt en de boten bekeken  die er tentoongesteld lagen. Met een ijsje in de hand hebben we ook nog de demonstraties wake-boarden bekeken (niet in de haven maar in een grote bak water met schans op een parkeerplaats). Toen was het echt tijd om naar huis te gaan. Zo’n heerlijk familiedagje uit werd weer eens afgesloten met wat afhaal chinees.

Zondag 1 februari. Branko wilde heel graag naar het strand. Anna had recent wat namen van stranden opgenoemd, kindvriendelijk en leuk. We kozen vandaag voor  Byron Heads, Ook iets voorbij Geelong, bovenaan een leuk uitzichtpunt, onderaan een lange trap een aardig stukje water. Het was wat bewolkt en af en toe viel er een regendruppel, met temperaturen hoog in de 20 (eindelijk koel!) een prima dag voor het strand. Op de terugweg heeft Branko wat Mac Donald gedineerd. De jongens hebben vooral gespeeld na 5 frietjes met moeite gegeten te hebben. Natuurlijk hadden ze voor het ijsje wel tijd. Nanette heeft als een echte moeder alle restjes van de jongens opgegeten. In de auto stortte de jongens zich op de overgebleven bruine boterhammen. Deze drukke dag was nog niet afgelopen want we troffen John en Martin op de computer, druk hebben de drie jongens hun speelgoed aan elkaar laten zien en toen was het echt bedtijd.

Maandag 2 februari, Na een hele gewone dag zaten Branko en Nanette heel gewoon op de bank naar hun favoriete tv programma (So You Think You Can Dance)  te kijken terwijl Nanette de was aan het opvouwen was en Branko een lego doos in elkaar knutselde. In de broek die Nanette oppakte zat een bruin blaadje,dat krijg je als je buiten de was droogt,en na een kleine schuddende actie RENDE het blaadje in rappe pas naar Nanette en camoufleerde  de reuze spin zijn bruine lijf op haar bruine jurk, een klein gilletje en een woes-actie met de hand deed het beest weer vluchten, h eel kriebelig over de arm van deze vrouw via de man ‘Plop’ in de lego doos. Hierop stond Nanette op, hielp Branko (die min of meer klem zat onder zijn dozen met losse lego stukjes) door zijn legobouwsel aan het bovenste steentje op te tillen (dat tot gevolg had da het bouwsel opeens uit 4 delen bestond) en zodoende maar de helft van zijn schoot te tillen. Branko was even kwijt waar het beest was maar vond hem snel deed de lego doos dicht en kon hem zo buiten zetten.

Dinsdag 3 februari, nog voordat de jongens echt wakker waren hadden ze al 3 keer gevraagd, gaan we vandaag fietsen? Eerst moesten we naar Playgroup, hierna gingen we lunchen bij Michele en toen de 4 kinderen te druk werden voor in huis zijn we naar het park gegaan  waar de 4 boeven van 3 tot 5 elkaar rondje na rondje achterna gezeten hebben, ieder op zijn eigen nieuwe fiets. En helaas viel Warrun’s (nieuwe) fiets hierbij op den duur uit elkaar.

Vandaag beloofde geen leuke dag te worden. Ik moest naar de bank, het postkantoor en naar de fietsenwinkel. Toen ik dinsdagavond de fiets van Warrun bestudeerde bleek dat de hele ‘crankshaft’ los was gekomen, alsof de hele boel niet goed was aangedraaid toen de fiets in elkaar werd gezet. Zodoende ging ik vandaag met de fietsen terug naar de winkel voor de eerste gratis onderhoudsbeurt. Ze snapten in de winkel dat we geen zin hadden om enkele dagen te wachten dus ze repareerden de fietsen gelijk en ik kon ze snel weer mee nemen toen we Nanette gingen ophalen van haar werk.

Toen we de fietsen hadden weggebracht begonnen net wat stratenmakers aan een klus voor de deur van de fietsenwinkel en daar moest natuurlijk even naar gekeken worden.  Het maakte nogal wat herrie dus de jongens stonden met hun handen op hun oren ingespannen te kijken.

 Onderweg tussen alle boodschapjes had ik de muziek van Mr.Whiskers aan staan en de jongens konden al snel hun favoriete nummers aangeven, en we konden met zijn allen luidkeels meezingen. Gevolg hiervan was dat we het eigenlijk best wel gezellig hadden met zijn allen. Max vertelde mij ook voor het slapen dat hij een leuke dag had gehad.

In de afgelopen jaren heb ik meerdere malen geprobeerd om Max en Warrun iets te leren, zoals goed gebruik van de WC, zwemmen, fietsen of zelf schommelen. Elke keer als ik dat probeer raken de jongens zeer gefrustreerd dat het ze niet lukt en willen ze niet meer verder gaan. Af en toe probeer ik het nog een keer en steeds weer hetzelfde, dus laat ik het maar zitten onder het mom van:”dat komt een andere keer wel”.

En met al deze dingen is het tot nu toe hetzelfde: zomaar, opeens, zonder geleidelijk proces, van het ene moment op het andere doen ze het ineens! Zomaar, hop op de WC en niet meer terug. Zomaar hop in het water springen en zwemmen met hun donder. Zomaar zijwieltjes van de fiets en zoef, weg zijn ze. Zomaar sta ik te praten met een andere ouder en zie uit mijn ooghoek een schommel met een van mijn kids vanzelf harder gaan.

Frustrerend. Of niet? Ik vind het leuk dat de jongens de dingen zelf uitzoeken, maar toch heb ik een beetje het gevoel dat ik een beetje tekort schiet in het aanbieden van een leerproces.

Vandaag was er weer iets nieuws op het programma voor de jongens. Gymnastiek. Gelukkig mocht ik mee de zaal in want het was een beetje eng vonden Warrun en Max, die andere kindjes, het onbekende gebouw en die twee juffen die tegen ze praatte. Warrun wilde zo graag zijn koprollen laten zien, die hij heel goed kan, dat hij doorzette en het hele uur mee bleef doen. Nanette kon op enkele meters afstand alles goed volgen. Verder weg mocht ze niet. Na een warming up werd de groep in 2′en gedeeld. Met 1 juf werden diverse hoogtes evenwichtsbalken afgelopen met en zonder hindernissen en met de andere juf werden aan diverse rekstokken wat oefeningen gedaan. Halverwege de les werden de groepen omgedraaid en het geheel werd afgesloten met een circuitje van koprollen, zijrollen en rare loopjes, opdrukken en beginnende ratslagen en handstanden. Na een cooling-down van hoofd-schouders-knie-en-teen liedjes was het over. De jongens hadden het heel leuk gevonden en wilden morgen weer.

Na de gym kwamen Michele, Jake en Amber mee naar ons huis. Nadat ze de hele stoep voor vol hadden gekrijt, en weer uitgeveegd met de hand en weer hadden bekrijt hebben Michele en ik ze met een zwaai in de achtertuin in een bak met water gezet om het krijtstof af te spoelen en de kinderen wat af te koelen.

Het is de afgelopen weken een beetje extreem weer geweest in Victoria: De heetste dag ooit gemeten was zaterdag 7 februari, en de week tot 31 januari was de warmste week die ooit gemeten is. In de grafiekjes is te zien dat de temperatuur die week ook ‘s nachts niet heel erg omlaag ging, zodat we met zijn vieren in de kamer van Max en Warrun hebben geslapen (zij hebben airconditioning).

Terwijl wij deze zaterdag een leuke dag hadden was het voor grote delen van Victoria het heel anders: Black Saturday:

The Yarra Ranges came under attack at the weekend by the worst natural disaster in Australian history. The Kinglake fires swept through Yarra Glen, Chum Creek, Steels Creek and Healesville last Saturday. 

En dit naast alle ‘gewone gebruikelijke zomerse bosbranden’ waar flinke stukken grond verloren gaan, meestal geen huizen maar helaas waren er deze zaterdag al berichten van enkele doden hier en daar in Victoria. 
Zaterdagavond werd bekend wat er in deze Yarra Ranges aan de gang was. Na de warme dag met bosbranden was om 6 uur de wind gedraaid en werden de smalle koppen van het vuur de zijkant en de kilometerslange zijkanten een front. Met windsnelheden van 50 tot 60 km per uur denderde het vuur door diverse plaatsen. Meer dan 1000 woningen zijn verwoest, 3 dorpen zijn weggevaagd en tussen de 200 en 300 mensen hebben hun leven verloren.
Dit houd in dat er vrijwel niemand in Melbourne of omgeving is die niet iemand kent die getroffen is door dit vuur. Zo ook bij ons, familieleden van collega’s woonden in die omgeving en de verhalen die we horen zijn onvoorstelbaar.

Aan de ene kant lijkt het ver van ons bed, maar als een dergelijke brandstorm Melbourne zou treffen dan hebben we geen schijn van kans, dus het zet je wel aan het denken. Nanette heeft aan steentje bijgedragen door te suggereren dat ik misschien alweer bloed kan doneren, het bleek dat ik daarvoor al een afspraak had staan voor dinsdag.

We hadden een relatief koele week (30-35 graden) achter de rug maar voor zaterdag was nog even een flink warm dagje voorspeld voordat het koud/koel zou worden volgende week. Zodoende hebben we besloten om eerste wat boodschapjes bij Highpoint te gaan doen en daarna binnen te gaan zwemmen (zonder zon op je bast is alles wat je doet  net iets minder heet).

Van dit laatste is niets gekomen omdat de jongens (inclusief mijzelf) zich in de winkels wel goed konden vermaken. We wilden een nieuwe broodbakmachine hebben omdat de onze na goede intensieve dienst versleten is, en ik wilde een TomTom kopen voor de road-trip die van plan zijn ooit te doen. Zodoende heb ik vandaag mijn verjaardagkado alvast gekregen (een beetje vroeg, ik geef het toe). Ik ben altijd een beetje sceptisch geweest over deze routeplanners, maar nadat ik het eens had geprobeerd, en nu ik de onze heb ben ik diep onder de indruk over de flexibiliteit en de hoeveelheid informatie die beschikbaar is in zo’n ding. Het zal ons ongetwijfeld een stuk gaan helpen op onze vakantie. (en als we bezoekers krijgen zullen zij er vast profijt van hebben om de weg in Melbourne te vinden. Zo wijst  heer Tommie niet alleen de weg maar kan je ook allerlei informatie opvragen voor wat er langs te weg te vinden en te doen is).

Max en Warrun hebben elk nieuwe sandalen gekregen. Terwijl ze aan het rondrennen waren kon we een sandaal aan de voet schuiven die dan rennend werd uitgeprobeerd. Ze kozen elke hetzelfde type sandaal, maar in een andere kleur.

Na een ijsje in de foodcourt ging Nanette naar de boekwinkel wat rust opzoeken terwijl ik nog wat rondkeek voor de aanschaf van de TomTom. Onze kereltjes vermaakten zich uitstekend met alle boeken in de boekwinkel en we hebben (als dank aan de winkel voor het koele vermaak) een mooi boek voor ze meegenomen. Tegen de tijd dat we iedereen zover kregen om weg te gaan waren we te moe om nog te zwemmen en Max en Warrun zagen het wel zitten om naar huis te gaan. Thuis schuilden we binnen (35 graden) voor de hitte van buiten en toen ik een ventilator naast de bank neerzette waar Max en Warrun zaten te spelen (racen op de Wii) zei Warrun :”Zet de ventilator aan please pappa” alsof ik hem voor de sier zou hebben neergezet

Nanette kon zich er nog toe zetten om een lekkere maaltijd klaar te maken en tegen de tijd dat de jongens in bed lagen was het buiten al tot aangename temperaturen afgekoeld.

Na de 46,6 graden van zaterdag (warmste dag ooit gemeten in Melbourne) was het zondag heerlijk koel (23 graden ofzo) met een drupje regen. We zijn thuis gebleven en hebben wat boodschappen gedaan. Ik was erg sacherijnig aan het worden van de kinderen dus ik ben snel met ze naar buiten gegaan om te gaan fietsen met als gevolg dat Max en Warrun tegen het eind van de middag volkomen uitgeput op de bank lagen en Warrun zich enigszins misselijk voelde.

Ik heb Nanette zo met de jongens achtergelaten terwijl ik even op bezoek ging bij mijn ‘mate’ Jose en zodra ik terug kwam hadden ze het eten op en was het tijd voor bed. Max was zeer opgelucht dat hij eindelijk mocht gaan slapen.

Dinsdag 10 februari.  Als wij druk zijn  met dagelijkse en wekelijkse huishoudelijke bezigheden vinden de jongens altijd wel iets om zich mee te vermaken, meestal iets uit hun grote berg speelgoed maar als je ook dicht bij mama in de buurt rond wilt hangen dan loop je tegen bijvoorbeeld wasknijpers aan.

Woensdag 11 februari. Het was een redelijk standaard woensdag. We gingen ‘s morgens met de fiets naar de bibliotheek dit keer om DVD’s van Carnivale voor mij op te halen. Hierna moesten we even bij het theater langs voor kaartjes voor Jungle Book, en terwijl we ons in die richting begaven begon Warrun te vertellen dat hij weer de meneer met mevrouwtje die liedjes zingen wilde zien (the Kazoos). En ze hadden gelijk dat was ook in dat theater.

Op de terugweg zijn we even gestopt bij Kinderhaven (tussen de bibliotheek en het theater in) om dag te zeggen. We bleven vervolgens in het park steken waar de jongens dolenthousiast rondjes wilden blijven rijden.

Toen we thuis kwamen hebben we spelletjes gedaan en TV gekeken (ik was moe) totdat Michele met Jake en Amber langs kwamen voor een laat kopje thee.

Ondanks dat de bosbranden al een tijd bezig zijn hebben we er in Melbourne tot vandaag niet veel van gezien. Vanochtend hing er echter een dikke rook over de stad (een mist die de zon een griezelige rode gloed geeft).

We gingen ‘s ochtends naar het zwembad voor een zwem-assessment zodat onze jongens weer eens op zwemles kunnen. Ze hebben de laatste tijd zoveel plezier met het zwemmen dat ik het graag weer eens wilde proberen. Deze assessment voorspelde niet veel goeds: Warrun wilde niet zwemmen, Max uiteindelijk een heel klein beetje. Na overleg met de zwemjuf zijn ze ingedeeld bij beginners zodat ze wat aan het begrip van zwemles kunnen wennen. Helaas liepen we gelijk tegen hetzelfde probleem wat we destijds met kinderopvang hadden: er waren een hoop klasjes, maar allemaal met maar 1 plek, en dat zag ik (logistiek gezien) niet zitten. Zodoende verscheen onze naam op de wachtlijst.

Op de terugweg stopten we even bij de fietsenwinkel om de gerepareerde oude houten fiets van Warrun te halen en toen kreeg hij gewoon een gloednieuwe fiets mee! (met een vernieuwd ontwerp van de voorvork, die bij hem stuk was gegaan). Nanette afgezet bij de massagesalon en ik ging met de kids naar huis.

In de middag was de rook opgeklaard en ging ik met W&M fietsen. In eerste instantie vertrokken we met de kleine houten fietsen maar voor we het eind van de straat bereikten wilden Warrun en Max terug voor hun echte fiets. We hebben flink doorgereden (en ik heb me wezenloos gestept om ze bij te houden) en toen gingen we terug naar huis om film te kijken (a Bug’s life).

Zondag mocht Nanette uitslapen. De kids wilden heel graag met mij spelen en dat vond ik prima, maar na een een tijdje gingen ze ineens heel erg lief samen spelen zonder mijn hulp.

Toen Nanette was opgestaan gingen we naar Fairy Park (een soort sprookjesbos van de Efteling, maar op een berg, en zonder bos en zonder de rest van de Efteling). Onderweg bleek Warrun ziek, en direct na aankomst moest hij even overgeven. Ik heb Warrun het fairy park rondgedragen en op die manier kon hij nog wel een beetje van de sprookjes displays genieten. Max had dolle pret met het op knopjes drukken en kijken naar alle poppen. Zodra we alles hadden bekeken moest Warrun nog een keer overgeven waarna hij helemaal vrolijk samen met Max in de speeltuin ‘Camelot’ ging spelen. Toen we uiteindelijk vertrokken vroeg Warrun of we nog een keer terug gaan als hij niet ziek is, en dat hebben we hem uiteraard beloofd.

Toen we thuis kwamen wilden we graag de kinderen vroeg naar bed brengen, maar Max zag het niet zo zitten en bleef donderjagen. Tegen de tijd dat wij naar bed gingen vonden we Max in Nanette’s bed. Hij werd gelukkig niet wakker toen we hem in zijn eigen bed legde.

Naar het schijnt is Victoria wereldwijd nogal in het nieuws vanwege de bosbranden. Bij deze een berichtje dat het met ons nog steeds goed gaat. We wonen dicht bij de binnenstad van Melbourne, redelijk ver weg van de bosbranden, en de wind blaast de rook voornamelijk de andere kant op. We hebben vorig weekend wel een ochtend gehad dat er hier rook over de stad hing maar dat was na een halve dag ook opgelost. Onze familie in Gippsland heeft (tot nu toe) ook geen last van de bosbranden dus we hebben geluk dit keer.

De eerste schok van de ramp is geloof ik al een beetje over want veel mensen beginnen al verwijtend schuldigen aan te wijzen voor de geleden schade. Helaas is het gevaar nog niet geweken, de wind wakkert nog steeds de vlammen aan en diverse dorpen zijn ontruimd. Zelfs sommige voorsteden van Melbourne liggen in de risicozone, maar voordat het vuur in Moonee Ponds is moet bijna heel Melbourne (met 4 miljoen inwoners) zijn afgebrand.

Kortom, het gaat ons goed.

Om de verwarring compleet te maken zullen de verhalen van 17 december tot 16 februari hieronder komen te staan in de blog.

Branko had maandag een dagje vrij. Hij en zijn andere collega’s (de meeste van de overgeblevenen tenminste) proberen aan alle kanten een bijdrage te leveren om het bedrijf er doorheen te helpen. Door vakantiedagen op te nemen hoeft het bedrijf minder reserves in de bank te hebben om uitbetalingen te doen (dit is de hele korte hele simpele uitleg). Warrun voelde zich weer goed en zo was Nanette aan het werk, de jongens bij opvang en Branko druk thuis. Er is genoeg op te ruimen, te organiseren en te doen dus zo’n dagje helemaal voor jezelf is helemaal niet onaardig.

Voordat we in dinsdagmiddag Jake,  Amber en Michele zagen zijn we nog even in de winkels wat boodschapjes gaan halen. Hierna was het hard werken. De kinderen op de fiets en wij op de step langs de ‘bekende route’; lang het water ene kant heen, andere kant terug over het goed pad, zo’n 5 km al met al heb ik eens eerder uitgeput uitgerekend.  Steppen is hard  werken en we moesten regelmatig de kinderen laten stoppen omdat ik het allemaal niet bij kon houden. Gelukkig is er halverwege de speeltuin en wilden onderweg de jongens ook nog even de steppen uitproberen. Ik hoef neem ik aan niet te vertellen hoe lekker we allemaal heerlijk snel in slaap vielen die avond.

De dag begon vandaag met Mainly Music en de jongens hadden er zin in. Warrun wilde zelfs wel ‘worm’ zijn en kroop onder het laken door terwijl iedereen om hem heen zong en het laken vast hield. Hierna gingen we vrijwel gelijk door naar de gym en de pret van de muziek zat er nog in, de jongens gingen enthousiast aan het springen, draaien en stappen met vliegtuig armen en mooie afsprongen oefenen ze ook al “motorfiets armen en dan een boom nadoen”, let maar eens op als je naar turnen kijkt, iedereen doet het.

Met Michele reden we door naar haar moeder, hier propten we ons in het 2 kamer flatje (1 huiskamer inclusief keuken en 1 slaapkamer). De jongens liepen achter Jake en Amber aan die zich vermaakten met alle doosjes en laatjes in de slaapkamer, Oma vond het allemaal prachtig. En ik zat met Oma, Michele en de zus van Michele die op bezoek is uit Tasmanie in de huiskamer. De lunch werd vooral door Warrun gegeten die het bord van tafel pakte en zich genoeglijk in de hoek van de dikke gebloemde bank installeerde; hij duwde nog wat aan Michele en toen kon hij eten. Oma woont naast het park wat erg goed uitkwam: we gingen fietsen. Helaas viel Warrun en moest ik met hem terug naar oma’s huis (dat vond hij helemaal niet erg) om een zak diepvrieserwten op zijn zere been te houden.
Terug in het park troffen we ook nog even Anna en Bailey. We hadden ze net uitgezwaaid en likten aan een ijsje toen Warrun vergat dat hij op een picknickbankje zat en hij vloog HOEP achterover op de grond, KNAL met zijn hoofd op de grond, het bolletje ijs vloog met een mooie boog nog 3 meter verder. Dubbel brullen en weer naar Oma voor een zak ijs op het zeer.
Oma vond het allemaal prima en deelde nog maar eens koekjes en water uit. Bij het afscheid stonden we nog wat na te kletsen op straat terwijl Jake en Amber de houten fietsjes van Max en Warrun ontdekten. Warrun nam de gelegenheid om nog een keer dag tegen Oma te zeggen en nog een koekje te halen. (Hij zei dat hij alleen nog wat water was gaan vragen, dat geloven we maar omdat het zo stoer is dat hij helemaal alleen wat aan iemand gaat vragen en ook nog redelijk verstaanbaar was kennelijk.)

Op een of andere manier was ik vandaag de hele dag sjacherijning, terwijl dat meestal in de loop van de dag wel wegtrekt, maar helaas, dit keer niet.

Het was weer de hoogste tijd om met zijn allen naar de Scienceworks te gaan. We wilden graag nog gebruik maken van onze gratis toegangskaart voor het planetarium voordat die verliep zodoende gingen we vandaag, afgezien van het standaard ren en klimwerk, naar de voorstelling ‘Tycho to the moon’.  Dit is een film op het planetariumscherm over een hond die rondreist in ons zonnestelsel en zo de nodige dingen ontdekt en beleeft. Warrun zat naast mij in het planetarium en wilde graag een beetje tegen me aan zitten vanwege het donker. Tycho vertrok op een gegeven moment naar de maan en het volgende moment (toen ik weer wakker werd) vertrok hij alweer van de maan! Warrun zei dat het niet leuk was met papa naar de film, maar de film was wel leuk. Gelijk heeft ‘ie!

 We hebben een mooi grote pluche Tycho voor de jongens gekocht, omdat ik hem zelf zo leuk vind, en deze lieve hond zit tegenwoordig geduldig op wacht bij ons thuis.

Deze dinsdag is de eerste dag van mijn verkortte kontrakt. Het gaat niet zo goed met Air International en met ‘The Good Sheperds’  nog wel (zoals iemand al zei ‘zet een bed neer en er gaat wel iemand inliggen’) dus ik heb aangeboden korter te gaan werken en Nanette was heel enthousiast dat ze nu wat langer kan gaan werken en mogelijk haar werk afkrijgt binnen een week. Voor een paar maanden zal Branko de ene week werken en Nanette de andere week.

Deze dinsdag was al helemaal volgepland met als eerste een bezoek aan Playgroup, waar ik (op suggestie van Nanette) wat muziek had meegenomen. De muziek werd door iedereen goed ontvangen en had als bijverschijnsel dat Warrun en Max nergens aan meededen en alleen met hun oor tegen de speakers zaten te luisteren en meezingen.

Vervolgens moest ik snel naar huis omdat om 12 uur de schoonmakers al kwamen. Ze stelden zich even snel voor, Adriana en George, en liepen langs me naar binnen om gelijk aan het werk te gaan. Ze wisten zelf beter wat er van ze verwacht werd dan ik.

Toen de schoonmaak klaar was ging ik met de jongens aan een late lunch voordat om 3 uur de property manager langs kwam voor een huiscontrole. Ze vond alles wel prima en liep te klagen over hoe slecht de zoon het bedrijf runt sinds hij het heeft overgenomen van zijn vader. (we hadden het al gemerkt: hogere huur, geen onderhoud). Ze verzekerde ons dat we niet uit het huis gezet zouden worden, maar kon geen garanties doen over de huurprijs. Mijn idee is ook dat we eerder het huis uit gaan omdat we niet meer kunnen/willen betalen dan dat we er uit gestuurd worden.

Nanette was vroeg thuis zodat we van een gezinsmaaltijd konden genieten voor het slapen.

Woensdag was het weer de `gewone’ pappa-dag en gingen we zwemmen. Aangezien Jake en Amber tegenwoordig op woensdag naar Kinder moeten waren we met zijn drietjes en dat ging prima! De badmeester begroet ons steeds hartelijk en vind het duidelijk leuk om de jongens steeds te zien. Dit keer hebben ze weer zonder zwemvest gezwommen met alleen een drijfplankje, en we waren alle drie heel trots dat ze dat al konden. Er waren dit keer ook twee ballen in het zwembad waarmee we een hele tijd gespeeld hebben, eindigend in een degelijke volleybal training. Met een goede onderhandse slag konden de jongens de bal heel hoog en hard terugslaan als ik hem aanwierp.

Terwijl we na het afdrogen wat zaten te eten in de hal van het zwembad vroeg ik of we naar huis zouden gaan of nog wat boodschappen zouden gaan doen. W&M hadden wel oren naar boodschappen en zo kwamen we in de Dick Smith’s terecht (voor een kookwekker) waar ik de jongens alleen bij de TV kon losrukken met de belofte dat ze diezelfde film thuis verder zouden mogen zien (zouden ze dat van mij hebben dat ze stilvallen zodra ze een tv zien?). Enthousiast gingen we nog naar Bunnings en Officeworks voordat het tijd was om naar huis te gaan voor het filmpje. Ik stapte net de auto in toen er een wit busje naast me stopte waaruit een jongen riep of ik een Home Cinema Set wilde hebben. Ik luisterde verder terwijl hij vertelde dat ze die dingen afleveren maar dat ze er vandaag een meer hadden gekregen dan er op de leverlijst stond dus hun baas had gezegd dat ze die maar moesten verpatsen. Ik vond het een dubieus verhaal maar ik laat me altijd makkelijk omleuteren. Ik kon ze gelukkig afwijzen zodat ze enthousiast naar een volgende auto toe reden met hetzelfde aanbod. ERG vaag.

Thuis was het tijd voor het filmpje (Wall-E), waar de jongens bij zeiden dat ze wat wilden eten. Toen ik ze voor deze keer bij de  TV een bakje met eten voorzetten (rijst met ei en broccoli) zeiden ze beiden enthousiast :`Thank you papa’.

Nanette kwam thuis toen de jongens net in bad gingen.

Op donderdag was het weer tijd voor gymnastiekles. Het is geheel volgens het boekje: na een rustige ‘kat-uit-de-boom-kijken’ start gaan de kinderen er hele maal in om zich vervolgens weer totaal afwachtend op te stellen. Na de aanlooplessen en een les met enorme pret hadden we vandaag het totaal NIETS willen doen. Maar ik gaf niet op. Vorige week is bewezen dat ze het kunnen, het leuk vinden het doen dus volgende week gaan we gewoon weer meedoen, tenminste dat is mijn idee, eens kijken wat de jongens ervan vinden.

Op vrijdag bij het ophalen van kinderopvang lieten de jongens mij enthousiast een lijst zien vandaag. Iedereen had verteld wat hij/zij wilde worden later en dat was allemaal opgeschreven (Max motorrijder, Warrun treinmachinist). Ik ben een trotse moeder. In de weken die volgden is het idee nog wat uitgewerkt en Warrun en Max zijn nu de trotse eigenaar van een paarse motorfiets, met snelle wielen (=glimmende velgen), een spoiler en een mandje voorop om boodschappen (met name bananen) in te doen. Hij staat bij hun ‘werk’. Zij hebben allemaal leuke dingen bij ‘hun werk’ en draaien er ook hun favoriete liedjes.
Ik weet ook niet waar hun werk is en wanneer ze er heen gaan of wat ze er nu precies doen, maar waarschijnlijk is voor hen het concept van ons werk net zo’n moeilijk begrip.

Nanette maakte bij het opstaan van de jongens de frisse opmerking:`Papa gaat met jullie opstaan die was net nog op’, hiermee doelde ze op het te laat naar bed gaan van mij. Tja ik ben inderdaad opgevoed met :`’s avonds een vent, ‘s morgens een vent’ dus ik kon er niets tegen in brengen.

We hebben de ochtend doorgebracht met spelen (schilderen) en ontbijten maar tegen 10 uur moest ik Nanette toch gaan vragen of we niet naar het Moonee Ponds festival moesten gaan vandaag. Ik had wel de krant met het programma gevonden, maar dat programma was er netjes uit gescheurd en niet meer te vinden. Nanette stond op en vertelde waar het programma was: de leuke feestelijkheden beginnen morgen pas.

Nanette ging boodschappen doen terwijl ik met de kids thuis zou blijven spelen. Terwijl ze voor het raam van ons huis langs reed (met de jongens wild aan het  zwaaien voor het raam) vroeg ze:`Willen jullie naar de kapper?’. Wilde mama soms liever niet alleen op pad? Zo gebeurde het, we gingen met zijn allen boodschappen doen en naar Lenny, de kapper.

‘s middags hebben we film gekeken om te voorkomen dat we moesten gaan fietsen (Nanette en ik waren ERG lui. Of moe, net hoe je het noemen wilt.)

Zondag was het dan toch wel zo ver: Moonee Ponds festival. Er was een heleboel te beleven in het park en het eerste uur mochten de kids overal gratis in. dus we waren vroeg op pad. De eerste rit was in de botsautotjes die niet botsen. Onze kleine kereltjes wisten uitstekend om te gaan met een stuur en een gaspedaal en als jonge ervaren coureurs scheurden ze rondjes tussen de andere kinderen. Ze waren helemaal verguld, hierna holden ze gelijk naar de brandweer om daar een rondje mee te rijden om vervolgens op de trein te springen. Hierna moest er een potje minatuur-golf gespeeld worden (vooral omdat ze Thomas the Tank Engine herkenden op een van de banen). Max was zo op dreef dat hij nog een potje ging golven terwijl Warrun even op de draaimolen ging. (Wij denken ook stiekem dat Max erg goed is in dit spelletje). Toen Max klaar was wilde hij dat ook en ging Warrun met mijn step voetgangers de stuipen op het lijf jagen door hard richting schenen te steppen. (ook mooi!).

We vonden het tegen die tijd een mooi moment om eventjes wat verder te gaan kijken: ik ging met Warrun even kijken of onze fietsen nog veilig stonden en Nanette ging met Max de rest van de stands verkennen met als finish het grasveld voor het hoofdpodium waar we met zijn vieren een broodje worst aten en naar freestyle football keken. In afwachting van een langverwacht optreden van de Kazoos (bij het kinderpodium). Na de worst gingen we naar het kinderpodium waar nog een demonstratie van body-combat/pump/dinges bezig was. Max merkte terecht op :`Wat doen die mensen? Ik vind dat niet zo leuk’.

Na een prima optreden van de Kazoos gingen we even wat ijsjes en Paella eten om vervolgens terug naar onze fietsen te gaan. Bij de fietstocht terug zijn we met de jongens over de weg gereden (niet op de stoep) en Max bleef maar roepen dat hij dat prachtig vond en dat morgen weer wilde doen.

We hebben nog lekker in de tuin gegeten voordat Warrun en Max doodvermoeid in bed in slaap zijn gevallen.

De schoonmaker, George, heeft al meerdere malen commentaar geleverd op onze vloerbedekking; ’in een uurtje is het zo schoon’ en ‘je gelooft het niet als je het resultaat ziet’. HIj heeft ook wel gelijk, het is weer hoog tijd voor een reiniging en we hebben dezelfde man die het maanden en maanden geleden had gedaan weer gebeld  en …hij kwam vandaag langs.

Het was een extra vrije dag voor mij (vanwege de financiele grieperigheid bij Air International) en terwijl de kinderen bij opvang waren en Nanette in haar kantoortje kon ik me stilletjes achter de computer installeren terwijl er een mannetje langs kwam om de hele boel keurig grondig schoon te maken. Na het tapijt beneden en de trap heeft hij enorm staan boenen op onze bank en was bijna in tranen dat hij hem niet beter schoon kreeg, dit terwijl ik al zeer tevreden was dat hij er nog iets van had weten te redden. Uiteindelijk blijkt het een rare stof te zijn en droogde het na een uurtje keurig schoon op.

Nu is het wachten op het volgende bezoek van George.

Ik heb de laatste tijd erg vaak een hele goede dag. Het komt wel vaker voor dat ik aan het eind van de dag het gevoel heb van :”Dat was een goede dag” maar het valt me op dat de laatste weken dat erg veel vaker gebeurt. Ik denk dat het er mee te maken heeft dat ik minder werk en meer tijd thuis doorbreng en ik ben er erg blij mee! 

Het is soms gewoon het gevoel van lekker een boekje lezen, of  zingen met de kids in de auto, of tevreden samen aan tafel eten, of een kuil graven op het strand.

Warrun was een stuk eerder wakker dan Max vandaag en na het ontbijt waren we samen met de Wii aan het spelen toen eindelijk Max nieuwsgierig kwam kijken waar die geluiden vandaan kwamen.

Ik stelde voor om vandaag naar het Aquarium te gaan maar de jongens besloten dat ze liever thuis bleven spelen. We zijn alleen buiten geweest om naast het huis wat te volleyballen.

Na het avondeten zijn de jongens zonder problemen en zonder schreeuwen lekker gaan slapen.

Na een uitermate geschikte sessie bij Mainly Music  hadden we een uurtje voor onszelf voordat we bij de gymnastiek moesten zijn. De jongens vonden het niet heel erg dat ik even een kopje koffie dronk in de snoepwinkel en wat drop en nootjes insloeg om met een broodje van de winkel ernaast in de auto te verdwijnen. De gym ging vandaag weer beter. Aan het eind van de les hebben ze gewoon heel veel plezier en ze zijn nog best goed, ook al zeg ik het zelf.

Na de gymnastiek kwamen Jake en Amber spelen en toen Anna belde dat langs ons huis reed kon dat er ook nog wel bij. Wij vonden van wel tenminste, Warrun zei toen we iedereen uitzwaaiden dat het een beetje te vol was geweest en hij heeft liever dat de mensen apart op bezoek komen.

‘s Avonds had ik net eten gemaakt, me omgekleed en iedereen dag gezegd en stormde het huis uit om te gaan sporten toen… dit keer niet de deur van de auto nog open stond (hiervoor komt meestal een buurman waarschuwen) maar het licht was aangebleven. Dus de auto startte niet. Het werd duidelijk dat er geen buren die ik ken met auto’s thuis waren (vandaar waarschijnlijk dat niemand gewaarschuwd had) en ik heb Michele gebeld die ons later in de avond kwam redden. Niet meer op tijd voor het sporten maar we hebben wel een auto die het morgenochtend doet als we allemaal volgens strak programma het huis uit gaan.

Earth tremor rocks metropolitan Melbourne

Melbourne has been rocked by an earth tremor, with worried residents reporting buildings shaking across the metropolitan area.

The tremor was felt at 8.55pm and measured 4.6 on the Richter scale, according to Geoscience Australia. It was centered 5.5km north-west of Korumburra in South Gippsland and was 8km deep.

Householders from Reservoir, in the city’s north, to Kew and Cheltenham, southeast of Melbourne, said they felt the tremor – which lasted a few seconds.

A spokeswoman for Victoria Police also said there had been an earth tremor but said there were no reports of any damage immediately after the incident.

Further information and comment was being sought from Geoscience Australia, which monitors earthquake activity.

http://www.abc.net.au/news/stories/2009/03/06/2509904.htm

En zo eindigde een gewone dag in ons leven enigszins doorelkaar geschud. Wij hebben het gevoeld, en gehoord. Waarschijnlijk omdat we net op dat moment de tv uit hadden en ik me in de fase bevonden van staan voor de bank naar zitten op de bank om een spelletje te gaan doen op de Wii met Branko. Er was een rommelend geluid van een vrachtwagen die voorbij reed, maar het moest wel een hele lange zijn en ik had het idee dat ik in een kartonnen doos zat en iemand met de doos schudde. Dit bleek niet zo’n hele rare gewaarwording want ons huis is, net als de meeste huizen hier, een houten frame met wat spaanplaat aan de buiten kant en wat gipsplaat aan de binnenkant.

De rest van de avond heb ik geprobeerd een weekendje weg voor ons te regelen, maar iedereen was ons al voor geweest. Volgende keer maar iets eerder beginnen met zoeken dan de vrijdagavond voor het lange weekend.

Ik was weer eens veel te laat gaan slapen gisteren en ik mocht uitslapen van Nanette vandaag (Lief!). Nanette had haar Pilates gemist donderdag en ging dit vandaag inhalen. Max en Warrun willen al heel lang haar een keer naar sporten brengen en vandaag was het eindelijk zo ver, om 10 uur vertrokken we om om kwart over 10 Nanette af te leveren. Max wilde het liefst blijven kijken maar dat mocht niet dus gingen we met zijn drie-en op pad.

Eerste stop was de stofzuigerspeciaalzaak voor stofzuigerzakken voor onze in-huis-ingebouwde stofzuiger. Daar werd me aangeboden dat ik een de stofzuiger zak-vrij kon maken door een Turbo Dust Filter  te gebruiken tussen de stofzuiger stang en slang. Het belangrijkste voordeel dat ik hierin zag was dat het een stuk makkelijker is om opgezogen speelgoed (Lego) weer terug te vinden aangezien alles dat wordt opgezogen in een kleine transparante bak komt te zitten. De jongens zagen het (net als ik) wel zitten, zeker na de demonstratie met een berg rijstkorrels. Logische gevolg was om deze dag dan maar te gebruiken om de auto van binnen weer eens schoon te maken (veel broodkruimels, geen rijst). 

Tweede stop was bij de groenteboer waar de jongens aktief allemaal fruit in de mandjes laadden (onze mandjes gelukkig). Bij het afrekenen vermaken de jongens zich meestal niet zo maar dit keer hadden ze een fijn plekje gevonden op het uienrek, waarmee ze veel aandacht oogstten (en zelfs een snoepje van de bazin van de winkel). 

Het was alweer tijd om Nanette op te halen en samen met haar gingen we naar huis. Daar parkeerde ik de auto gelijk voor de garage en ging ik met de jongens aan het werk. Wij (de 3 mannen) vermaakten ons prima met de vortex van troep die ronddraaide in het nieuwe Turbo Dust Filter. Max ontdekte de trekker in de auto dus ik suggereerde dat hij met de plantenspuit wel de ramen kon natspuiten om ze daarna droog te maken met de trekker. Dat heeft Warrun en Max een hele tijd plezier opgeleverd.

Nadat de auto weer op zijn plekje stond was het theetijd en hierna hebben de jongens me geholpen om de hele garage leeg te halen. Het was de hoogste tijd om daar eens op te ruimen. Terwijl de jongens op step en fiets het ‘woonerf’ onveilig maakten konden Nanette en ik de boel schoonmaken, waarna Max en Warrun alles weer netjes konden terug zetten. Ik ben best tevreden met het resultaat.

We hebben heel eventjes met de Wii gespeeld toen Max Warrun tegen zijn hoofd stompte (hetgeen een goede reden is om snel de Wii uit te zetten). Tegen die tijd had Nanette een heerlijke maaltijd klaar (gewone boontjes en surinaamse boontjes (uit het kookboek dat ze voor haar aankomende verjaardag (in september) heeft gekregen), aardappelen en een karbonade). We merkten al dat Warrun en Max erg moe waren en inderdaad: na het eten gingen de jongens in bad en bed waar ze niet meer uit zijn gekomen.

Het is toch al heel wat weken geleden dat we een nieuwe wasmachine ons huis binnen droegen. Deze hebben we wel gelijk in gebruik genomen, maar de oude machine, die stond in de garage en daar deden we niets mee. Uiteindelijk wisten we het!  We ‘gaven’ hem aan Michele voor in haar huisje bij het strand. Zodoende hoefden we op zondagochtend ‘alleen even’ het ding achterin de auto te schuiven, een beetje vast te zetten zodat hij niet de hele auto meenam als we door een bocht zouden gaan en we konden op pad.

Net als de andere keer hadden we het prima naar ons zin in …: Een broodje, kopje thee bezoek aan het strand waar Branko en Warrun vooral de golven leuk vonden en Max de missie op zich had genomen om het grootste/diepste gat ooit te maken.

 Na het strand maakte een warme douche de kinderen lekker warm waarna het grote speelfestijn begon. Met de zaklampen van Jake en Amber op ontdekkingstocht en om vier uur met een boterhammetje kijken hoe Barry aan het schilderen is. Dit bracht even wat rust in huis TOT opeens een grote gil en gehuil. Op de een of andere manier had Warrun zijn bord in zijn schoot laten kiepen en zijn boterham EN raceautotje (te leen van Jake) waren pardoes midden in de grote pot verf gevallen.  Hij was ontroostbaar en dat wij allemaal moesten lachten maakte het niet leuker voor hem.

Op de terugweg zijn we dit keer bij ‘Red Rooster’ gestopt, een Australisch begrip. Het familie menu zal ons morgen ook nog tevreden stellen.

 Maandag 9 maart, Dag van de Arbeid en niemand gaat werken. Warrun  was alweer te vroeg bij ons in bed aan het rondspringen. Uiteindelijk viel hij wel weer in slaap midden in Nanette’s bed. Gelukkig kon die laatste nog heerlijk even in Warrun’s bed wat rusten. Branko ging in de loop van de dag met de jongens en de fietsen op stap, de bibliotheek was dicht helaas.
Het park gaf gelukkig veel vertier net als diverse ‘klusjes’ in huis.

Branko mocht vandaag thuis blijven en ik (Nanette) mocht vandaag  een dagje extra werken. Heel fijn dat dat allemaal mag en kan. Na Playgroup, lunch en zwemmen belde ik Branko: als hij toch nog naar de winkels ging naast het zwembad, kon hij dan misschien even kijken of er een raceauto was. Mijn baas had namelijk als verjaardagscadeautje voor haar man tickets voor de GP gekocht, maar da’s een beetje saai geven, een autotje erbij maakt het wat speelser. Alleen…. geen tijd om te winkelen.
Branko, die net besloten had dat hij niet ging winkelen ging toen maar wel naar de winkels en met wat heen en weer gebel vond hij voor 4 dollar een race auto. Wij  op kantoor hadden onze twijfels over wat het kon zijn, maar je kan je er niet echt een bult aan vallen, aan vier dollar en de afspraak was als ze hem niet wilde dan kregen Warrun en Max hem gewoon.

Zoals zo vaak ging ik (Branko) vandaag met de kids naar het zwembad, en even een stop bij het winkelcentrum kon er wel bij. Ik vind het leuk om af en toe samen met de jongens een kadootje te gaan kopen. In de auto op weg naar de winkels vroeg ik aan ze: “Ik wil af en toe gewoon een kadootje voor jullie kopen, omdat ik raar ben. Vinden jullie dat erg”. De reaktie van Max, enthousiast knikkend:”Nee hoor, dat mag wel.Jaha.”

Ik ging bij Kathmandu vragen of ze de sandalen die ik had besteld al binnen hadden en ze keken me glazig aan omdat ze van niets wisten. Toen ze hun bestellingenboek er bij pakten lag mijn formulier bovenaan en ze zouden zo snel mogelijk zorgen dat de sandalen er kwamen.

Warrun en Max hielpen bij de zoektocht voor de baas van Nanette en waren best tevreden met de 30cm grote F1 auto (voor 4 dollar) en wilden er eigenlijk zelf ook wel eentje hebben. (maar helaas, nu even niet).

Woensdag was mijn ‘gewone’ pappa-dag en het was tijd dat de schoonmakers weer kwamen. Ik ben druk bezig geweest om de ergste rommel aan de kant te hebben zodat de schoonmakers tenminste de ruimte hebben om schoon te maken, en zodra ze er waren installeerde ik met met de jongens buiten voor onze voordeur om even lekker te lunchen.

Nanette: Vol verbazing keken we de volgende dag  naar de 30 cm lange auto (in de juiste kleuren voor en Engeland supporter) van een ‘perfecte’ kleine versie van een F1 auto die ook nog race geluiden maakte als je op de helm van de bestuurder drukte. Misschien is de auto nu een beter cadeautje dan de kaartjes voor het raceweekend.

ER is een eigenaardig geluid buiten, tikkend, verstoord door geruis.

het is regen!!!

Het brengt beelden in mijn hoofd naar boven van autowegen, tentdoek kortom : vakantie.

Ik ben er al jaren geleden achtergekomen waarom ik regen associeer met vakantie. In het huis waar ik opgroeide hoorden we nooit de regen tegen het raam tikken (of het moest echt bere-sinterklaas- storm-weer zijn). Pas als we met de caravan/tent erop uit trokken hoorden we het geroffel van regen op ons dak.

Het regende dus toen we wakker werden, en het regende  nog steeds toen we in de auto gingen en het regende nog toen we bijna bij onze bestemming waren aangekomen (de vliegshow). In de tussentijd belden we met Michele; wij vertelden haar dat de weg naar haar strandhuisje niet zo druk was als we gedacht hadden en zij vertelde ons dat het over x minuten droog zou worden en hoeveel buien er nog zouden volgen en over hoeveel tijd.  Uiteindelijk was het vrijwel droog toen we echt het terrein van de vliegshow op liepen. Op de grond waren allerlei toestellen te zien terwijl er in de lucht een programma rondvloog. We vermaakten ons goed aten een ijsje en waren verbaasd. Toen de f-16′s of 18′s of andere soorten van dat spul langskwamen was het een beetje te veel herrie voor de kleine kinder oortjes, gelukkig hadden we van alles in onze oren gepropt. Net voor de flinke buien in de late middag gingen we weer naar huis. We hoefden zelfs geen gebruik te maken van ons ‘overlevingpakket met snacks, boekjes en spelletjes’ voor de verwachtte file bij het verlaten van het parkeer terrein.

Nanette heeft de laatste tijd nogal drukke donderdagen en tegen het eind van de middag hebben de jongens er geen zin meer in en vandaag moest er nog gezwommen worden. Nanette besloot om me op mijn werk te komen ophalen bij wijze van extra goede invloed op de kinderen. Ikzelf zag het wel zitten om mee te gaan naar de zwemles met de jongens.

Ik werd ik om half 5  opgehaald en we werden door onze TomTom naar het zwembad geleid (een leuke nieuwe route). Om 10 voor 5 lagen de jongens in bad met hun ‘goggels’ en riepen dat ik er ook bij moest komen. Om 5 uur was het tijd voor de zwemles en gebaarden we naar de kereltjes dat ze naar het zwemles bad mochten komen. Zonder twijfel stortten ze zich in het bad en deden vol overgave mee met alles wat de zwemjuf voorstelde. Ik stond nog even bij ze in het bad maar ze redden zich prima zonder ons, dit tot groot genoegen van alle betrokkenen.

Na het zwemmen bleven de jongens elke 5 minuten vragen :”Vind jij het leuk, if wij alles doen met gimnestiek?” [sic], en “Wor jij blij als wij onder water zwemmen met goggels?” [sic] Wij waren zeker blij en trots en de jongens voelden het

Ook al was het al laat ik wilde zelf nog even bij de Officeworks langs om een harde schijf te kopen. De Officeworks is op steenworp afstand van het zwembad en dus gingen we op pad. In de eerste winkel gingen de jongens druk aan het kleuren in de tekenhoek maar helaas voor mij hadden ze niet wat ik zocht. Nanette besloot dat we best nog even naar een ander filiaal konden gaan en daar gingen de jongens ‘lekker’ rondrennen door de winkel. Ik kon vinden wat ik zocht en, veeeeeel te laat, gingen we naar huis om snel iedereen in bed te rollen.

Aangezien we mijn fiets niet hadden meegenomen in de auto naar de zwemles, mocht ik op vrijdag de jongens wegbrengen en ophalen bij opvang. Ik moest wel vroeg op kantoor zijn voor een vergadering met onze collegae in Detroit dus we gingen vroeg op en snel de auto in; Warrun en Max vonden dat wel leuk.

Toen ik de jongens ‘s middags had opgehaald gingen we even kijken bij het nieuwe winkelcentrum (eigenlijk alleen bij de KMart) wat net afgelopen donderdag  was geopend. Vrolijk huppelend liepen de jongens op een dame af die ballonnen aan het uitdelen was (verlegen? Hoezo?) en gingen ze druk allemaal leuke dingen aanwijzen. Nanette voegde zich bij ons toen we bij de DVD afdeling waren. We werkten ons richting het speelgoed waar de jongens elk een kadootje mochten uitzoeken. Waarom?  Omdat wij raar zijn, zo vertelden we de jongens dat ook . Ik vind het gewoon te leuk om kadootjes voor ze te kopen. het is een drug, ik ben verslaafd. (het werd Snotrod voor Max en een ‘glimmende Lightning’ voor Warrun)

Daarna gingen we bij de Subway een broodje bal eten met de jongens. Het personeel van de subway was een beetje van slag omdat ze het ineens druk hebben nu er een groot winkelcentrum naast ze zit in plaats van een bouwput. Max had, voor het eerst, meer interesse in de frisdrank dan in het broodje, maar er werd toch meegegeten met de broodjes. Nanette had de chocolate chip cookies achterover gedrukt om die op te eten zodra de jongens sliepen! (driewerf schande, maar vierwerf lekker!)

De gymnastiek les van donderdag 12 maart was eigenlijk geen gymnastiek les. Halverwege de warming up stopte Warrun ermee en hij is niet meer terug gegaan. Max zag dit en voegde zich bij Warrun. Ook al heeft Max af en toe ene hele eigen mening ik merk toch dat hij graag het voorbeeld van Warrun volgt om niet niet alleen achter te blijven. Omdat Warrun geen warming up had gedaan mochten de jongens niet meer met de les meedoen. Erg hard, onbegrijpelijk voor een kind van 4 die heeft het toch nog redelijk moeilijk om de consequenties van iets dat een half uur eerder gebeurde aan elkaar te knopen. Maar het staat in hun regels en met veel van die regels ben ik het wel eens. We hebben nu de les een lange e-mail van de juf/bazin gekregen waarom het belangrijk is op te warmen. Ik waardeer het dat ze ons nog even wat extra aandacht gaf. Ik vind het wat ver gaan om warming up ZO belangrijk te vinden en dan tussendoor uitleg te geven aan de kinderen waarbij ze op de grond zitten en dan door te gaan met de les (zonder weer even op te warmen). Maar ik heb dit verder niet geuit, ik heb geknikt en mijn mond gehouden om alles eerst nog even te overdenken en als het nodig was zou ik terug komen met een goed geformuleerd antwoord en stevig betoog. (dit heb ik geleerd nadat ik het een keer oneens was met iemand in het ziekenhuis om er daarna achter te komen dat zij degene was die bloed ging prikken bij me.)

Ik vind dat de gymnastiek wel leuk is voor de jongens, een beetje structuur aanbrengen in al dat springen, vallen en rennen dat ze dagelijks doen en een beetje meer leren over springen, vallen en stuiteren. En zoals eerder gezegd aan het eind glimmen ze altijd van trots en pret van alles wat ze gedaan hebben.

Michele daarentegen heeft vandaag ook een e-mail gekregen, eentje die niet eindigde met ‘als de jongens niet met de groep mee willen doen moeten we misschien overwegen ze in een andere les te plaatsen’. De groep voor 3-jarigen waarbij de ouder(s) in de gymzaal zijn een bij het kind blijven om een helpende hand te bieden. Hopelijk is dit niet nodig. (dat was uit onze e-mail). De e-mail die Michele kreeg naar aanleiding van het gedrag van Jake en Amber de afgelopen 2 weken was dat de huidige groep NIET geschikt was voor haar kinderen omdat ze huilden en hiermee de groep ontregelden. Weigerden zelfs iets te proberen, en dan gingen huilen waarmee…. wat leidde tot dat Michele in de les erbij moest zitten, wat niet in de beschrijving van deze les valt. Dus Jake en Amber waren beter af in de eerdere groep waar Michele erbij kon blijven en Jake en Amber konden wennen aan alle apparaten.

Michele en ik waren het eens. De eigenaresse/ inval juf was niet zo goed in de omgang met kinderen dan de eigenlijke juffen (die wel zelf kinderen hebben). Wij moeders brengen de kinderen omdat ze dan even geen uur over onze nek hangen en rondstuiteren en ze wel iets leren en zich ontwikkelen terwijl de vereniging bezig is met ‘gymnasten trainen’. En alles was BELACHELIJK.

Nu was er tegen mij verteld (zonder woorden) dat mijn kinderen wel OK waren maar nog aan het wennen waren en wij ze met begeleiding er wel bij zouden krijgen. En tegen Michele was gezegd dat haar kinderen achter waren zich niet goed gedroegen. En dat is fout!  Als je dat tegen een moeder zegt dan komt het NOOIT MEER GOED. Michele gaat dus stoppen met de gym. En ik, ik was het eens met Michele, ze is mijn vriendin maar aan ik vind ook de gym wel leuk voor de jongens en met regels kan ik wel leven. WAT NU?
Michele zag het al helemaal zitten om donderdagen  helemaal vrij te hebben, dit laatste jaar voordat de kinderen naar school gaan en met zijn 2′en en de kinderen van alles te ondernemen.

Daar zat ik, misschien een beetje teveel meegepraat met een vriendin, haar gelijk gevend in haar acties, maar ook wel een beetje triest dat de gym zou wegvallen.

Gelukkig! er was nog een andere gym school, die gaf alleen les op woensdagen en die had ik niet gekozen omdat ik Branko’s dagen niet vol wil plannen. Gelukkig wilde hij deze last wel op zich nemen en met een e-mail informeerde ik de gym dat door het drukke programma van gym en zwemmen op de donderdag (want we zwommen inmiddels op donderdagmiddag en dat was in alle eerlijkheid een beetje te drukke dag voor de jongens zwemmen en gymnastieken en spelen achterelkaar door) niet meer naar de lessen zou komen op donderdag.

De gym mailde terug dat zo ook op dinsdag lessen hebben in het volgende lesblok. En met een feiten-lijstje, waarbij de andere gym eigenlijk neerkwam op 50 dollar per kind meer betalen voor een 10 min. kortere les op woensdagen, hebben we ervoor gekozen op in het volgende lesblok de kinderen bij dezelfde gym (die kennen ze nu) op de dinsdagen de lessen te laten volgen terwijl Jake en Amber ‘Kinder’ hebben (soort kleuterklas) en op donderdagen hebben we geen afspraken zodat we van alles kunnen ondernemen.

Zaterdag zou het lekker warm weer worden dus hadden wij (met zijn vieren) besloten dat we buiten zouden gaan zwemmen. Tegen het begin van de middag (Nanette sliep uit) vertrokken we naar the North Melbourne Pool waar ik een hele tijd rond kon plonzen met Warrun en Max terwijl Nanette lekker in de zon zat.

Een boel krackers en een hoop duiken later was het tijd om te vertrekken hier ging  niet alles naar Warrun’s zin waardoor hij de conclusie trok dat hij het niet leuk had gevonden. Gelukkig was dat beeld alweer een beetje bijgetrokken tegen de tijd dat hij in bed lag.

Op zondag deden we rustig aan en ging Nanette boodschappen doen terwijl W,M en ik op de fiets achter haar aan gingen. Toen we bij Queen’s Park waren bleven de jongens steken en wilden niet verder naar de winkel. Na een tijdje parkeerde Warrun zijn fiets tegen een grote boom omdat hij even wilde ‘rondrennen’ en dat deed hij dan ook: heel druk rondjes rond de boom rennen. Toen Max er bij kwam werd besloten dat ze best aan de boom konden gaan rondslingeren, en pas toen de tak begon te kraken was het tijd om verder te gaan naar Nanette.

Nanette was net klaar bij de supermarkt en bood aan de jongens aan om ze mee naar huis te nemen, ze besloten dat ze liever met mij op de fiets terug gingen.

Vandaag had ik weer eens een dagje vrij om troep op te ruimen en ook omdat ik weer een controle bij de oogarts had. ‘s Ochtends zou Nanette de jongens naar opvang brengen maar Max wilde dat ik ook mee ging, en waarom ook niet. Bij opvang waren de eieren uitgekomen en stond een mooie bak met kuikentjes te wachten waar de eerste kinderen al volkomen tegen aan geplakt zaten. Max en Warrun hadden ook geen aandacht voor ontbijt, maar konden nog wel even een sip gezicht voor het raam houden toen we vertrokken. Nanette zette me thuis af waar ik nog een uurtje aan de slag kon voordat ik naar de oogarts moest.

Soms krijg ik van de oogarts oogdruppels die mijn pupillen ontspannen waardoor ik niet meer kan scherp stellen, dus met dat risico is het wat onzinnig om op zo’n dag te gaan werken. Zo ook dit keer; toen ik tegen 12 uur thuis kwam (niet met de auto, wees gerust) was de beste optie die ik had om lekker te gaan slapen (yippie!).

Een paar uur later maakte Nanette me per telefoon wakker voor dunch (als Brunch het gene is dat je tussen BReakfast en lUNCH tijd hebt dan is Dunch vast hetgeen dat tussen lunch en diner valt). Ik kon toen nog even goed aan het werk in de veronderstelling dat we vanavond samen wel de spullen voor de vakantie zouden uitzoeken (Nanette is daar wat efficienter in dan ik).

Toen we ‘s avonds de jongens naar bed aan het brengen waren zei Nanette ineens:”Nou ik ga maar”, “Huh?”, “Ja, die Trivia Night van Michele”…. oh dear. Vergeten! Nou ja, ik heb die avond zelf nog geprobeerd om uit te zoeken wat ik kon, maar het was niet best. ‘Op hoop van zegen’ gaan we dan maar op pad morgen.
We blijven tenslotte in de bewoonde wereld en met een auto, geld en elkaar kan er niet heel veel fout gaan (en dit keer hadden we dan ook nog onze TomTom!!).

De Trivia Night leek erg veel op die van vorig jaar, je krijgt 5x 10 vragen, in verschillende catergorieen, begeleid door muziek, ‘grappige’ publieks vragen en dansjes. Per tafel beantwoord je de vragen en aan het eind van de avond (10 voor 12, was het dit keer) weet je welke tafel de meeste vragen correct had beantwoord. De mensen hebben een leuke avond, de club heeft wat geld erbij (men betaald namelijk om deel te mogen nemen aan zo’n gezellig avondje uit) en zelf bent weer 4,5 uur verder met je leven, weet je de naam van de eerste vrouw van Tom Cruise, weet je zeker dat je echt NUL weet van het Australische sport gebeuren en is het nu echt zeker (vorig jaar vermoedde we het sterk)  dat de ‘Rocky Horror Picture Movie, Show’-liedje The Time Warp eigenlijk het nationale lied van hier zou moeten zijn, behalve de ietswat comische verwijzing naar het tijdverschil is het een feit dat IEDEREEN dit liedje kent en na 1 toon opspringt om zonder schaamte het dansje te doen.
It’s just a jump to the left
And then a step to the right
Put your hands on your hips
You bring your knees in tight
la la die lala laha
la la die lala laha
Let’s do the time warp again!
Let’s do the time warp again!      (Ach het is beter dan de vogeltjes dans).

De hele week zijn Warrun en Max al aan het aftellen want vandaag vertrekken we voor een vakantie! Nanette nam ‘s ochtends het heft in handen en organiseerde onze bagage terwijl onze jochies TV zaten te kijken. Om 11 uur vertrokken we al op weg naar Warrnambool.

Na een half uur waren we al 2 km verder, toen nog even via de fruitboer en de benzinepomp waarna we nog eens een half uur later een eerste geplande stop hadden, voor een plasje en nog wat fruit (een fruitkraam naast het bezinestation (?!)).

Onderweg gaf de TomTom op een gegeven moment aan dat we een afslag moesten nemen, we misten hem een beetje doordat de jongens wat aan ons vroegen, en toen bleek dat we op een nieuwe rondweg rond Geelong zaten (erg handig) alleen TomTom snapte dat niet zo heel best. Tegen de tijd dat we weer in de buurt van oudere wegen kwamen werden we beschaafd via een andere route naar onze eindbestemming geleidt, zonder dat we zelf druk in een kaartenboek hoefden te bladeren, helemaal goed! Dezelfde afleidings tactiek van de jongens zorgde voor nog een paar gemiste afslagen, maar TomTom heeft ons onverstoord netjes in Warrnambool gekregen.

Daar aangekomen waren de jongens wild enthousiast over het hele appartement, en in het bijzonder het stapelbed; ze hebben een hele tijd in het appartement gespeeld, geklommen en gerend.

Tegen de tijd dat we de spullen een beetje hadden uitgepakt besloten we dat ik wel met de jongens zou kunnen gaan zwemmen terwijl Nanette even boodschappen ging doen. Toen ze terug was gingen we uit bad en gelijk onder de douche en pyama’s aan (niet tegelijk). Nantte maakte voor ons een heerlijke maaltijd en tijdens het eten suggereerde ze dat we daarna wel even een rondje over de camping konden wandelen/fietsen om te zien wat er zoal te zien is. Warrun en Max vonden het prachtig om zo laat nog in hun pyama buiten rond te fietsen. Hierna gingen redelijk goed in het nieuwe bed slapen.Wijzelf zijn om 9 uur naar bed gegaan, want het is tenslotte vakantie en we willen bijslapen . De jongens werden een beetje te vroeg wakker en na een paar keer terug te zijn gestuurd was het eindelijk een tijdstip dat we op konden staan.

We werden vandaag vroeg wakker gemaakt door Warrun en later Max, maar we konden ze een eerste keer nog overtuigen terug naar bed te gaan. Op een gegeven moment stoorden we ons aan een harde piep die zich af en toe herhaalde, en toen Max er ook over kwam klagen besloten we maar om het schuldige brandalarm van het plafond te demonteren.

Het was koud deze ochtend dus we hadden moeite om uit bed te komen. Nanette had een mooi ontbijt met bacon & eggs gepland en nadat we dat hadden verorberd gingen de jongens druk aan het spelen klimmen en lachen rond het stapelbed. (eerst al het speelgoed omhoog gooien om vervolgens naar boven te klimmen om alles weer naar beneden te mikken).

Door de koud zagen we het nog niet zo zitten om naar het strand te gaan dus ging ik op de step en  met de jongens op de fiets naar het grote park met “the Children Adventure Playground”. Nanette bracht de auto met all onze spulletjes. Zodra de jongens de enorme speeltuin in zicht kregen stapten ze graag van hun fiets af om druk aan het spelen te slaan. Eerst het doolhoof door, en daarna in volle vaart naar de kabelbaan. Ze wisten het bij de kabelbaan langer vol te houden dan ik dus zodra ik warm en bekaf was (van het opheisen van de kabelbaan) stimuleerden we de jongens om ergens anders te gaan spelen. Ze kozen om naar de speelvijver te gaan waar het water volgens Max  “ijsblokjes koud” was, en inderdaad als je er doorheen liep deden na 5 stappen de voeten al pijn van de kou. Vlak naast deze vijver was een grashelling waar je ook erg goed van af kan rollen dus de pret kon niet op. Langzamerhand speelden de jongens van de ene speelplaats naar de volgende, zich steeds dichter naar de parkeerplaats toe zodat we tegen 12 uur in de auto konden stappen terug naar het appartement. Warrun dacht er anders over en besloot om samen met mij terug te gaan fietsen terwijl Max met Nanette in de auto gingen. Op het uitzichtspunt over het park kwamen Warrun en ik ze nog even tegen en daarna gingen we ieder op onze eigen route verder.

We hebben buiten voor het appartement onze lunch gegeten en daarna gingen we op weg naar ‘het’ strand. Nanette stelde voor om even een stukje rond te rijden en wat verder rond te kijken dit bracht ons bij een strandje vlak naast een zee-reservaat waar een ondiepe binnenbaai het strand verbond met een aantal rotseilandjes. Op deze eilandjes wonen beschermde mini-pinguins er er schijnen waakhonden te wonen die speciaal getraind zijn om de pinguins te beschermen tegen roofdieren.  Ik zie het helemaal voor me, piepkleine pinguins met een dikke labrador ernaast op wacht

Max had een hele diepe kuil gegraven en uiteindelijk ging Warrun hem helpen totdat ze echt niet meer bij de bodem konden komen. Om 4 uur vonden we het tijd om terug te gaan en bij terugkomst gingen we gelijk maar weer naar het zwembad ditmaal met z’n vieren. Waarna we weer netjes in pyjama aan het avondeten konden schuiven waar Max en Warrun vooral hun groente vol smaak op zaten te eten.

Na wat geruzie over wie in welk bed ging slapen sliepen ze kids snel en gingen wij naar onze vaste stek op TV kijken: So You Think You Can Dance.

Tower Hill is vlakbij Warrnambool en daar moesten we weer even langs. Het is alweer 9 jaar geleden sinds we daar geweest waren maar het gaf toch een bekend gevoel toen we de weg af reden de krater in.

Maar voordat we Warrnambool uitreden en de krater in wilden we eerst wat broodjes kopen voor de picknick die we hadden gepland in Tower Hill (het is gewoon leuk om aangevallen te worden door Emu’s terwijl je probeert te eten) maar dat kostte wat moeite. We konden een paar koffiebroodjes vinden bij een milk-bar en toen Nanette koffie kocht bij iets van een nacht-club kreeg ze instructies naar een bakkerij om de hoek. Deze bakkerij was niet geweldig maar ze hadden wel, bleek later, erg lekkere hot cross buns. (We waren duidelijk buiten het seizoen op stap). Terwijl we Warrnambool uiteindelijk uit reden kwamen we langs 3 andere bakkers die er prima uit zagen.

Ik had het gevoel dat we weer op een grote reis waren hoewel ik wist dat het maar 10 minuten rijden was, en de afslag voor de krater kwam een stuk sneller dan verwacht. Zodra we deze afslag in gingen raakte de TomTom, vrij letterlijk, van de kaart omdat die de wegen in de krater niet herkende. Eigenlijk hadden we hem ook niet meer nodig. Er is 1 weg in, een parkeerplaats halverwege en weer een weg eruit.

Terwijl Nanette de auto parkeerde riep ze enthousiast dat ze twee emu’s bij het bezoekerscentrum zag, dus daar gingen we eerst maar even kijken. Vervolgens deden we allen een plassen (in daarvoor bestemde toiletten) en gingen we wandelen over de Lava planes boardwalk. We pakten net de kleine houten fietsen voor de jongens uit de auto toen Nanette een koala spotte vlak boven de auto. Tijdens de wandeling/fietstocht riepen W&M steeds ‘Dit is FUN!’ en we hebben met zijn allen bij onze korte wandeling een half dozijn emu’s gezien een skink en een slang, en verder het mooie landschap.

NU was het tijd voor een kleine picknick met koffiebroodjes en chocomel (“JAAAH PICKNICK” aldus M&W). We moesten eerst de picknicktafel veroveren op de grootste vlieg die we ooit gezien hadden: 20cm groot, minstens! De kerels gingen lekker rondjes rennen rond de bomen en met een bal rondschoppen ook vonden ze snel wat stokken en werd het spel hockey ontdekt. Ondertussen ontdekte Nanette nog een slapende koala die na een tijdje wakker werd en zowaar echt bewoog!

Onderweg terug naar Warrnambool reden we langs Thunder Point (uitzichtspunt) even kijken hoe de zee erbij lag. Warrun had vooral plezier met een stukje hardlopen samen met mij, maar verder kon het ze niet zo boeien. Ik vond het zelf wel een indrukwekkend uitzicht. Toen we vertrokken bij Thunder Point stelde Nanette voor dat we Fish & Chips gingen eten, dus werd TomTom geraadpleegd om ons naar de dichtstbijzijnde fish&chips tent te begeleiden. Dit faalde omdat de zaak die werd aangegeven op maandag dicht was. Nanette reed even een rondje en zo kwamen we aan bij een milk bar die ook fish&chips had. Een zeer vriendelijk stel verkochten ons een lekkere (verse) hap waar onze kereltjes ook lekker van mee zaten te smullen:”In deze vis zit ‘CHICKENNnn’ (download hier de reclame waar dit vandaan komt), mjammie!”. Daarna aten we nog een ijsje en bevestigden de jongens dat ze ‘vakantie’ wel leuk vinden. Toen iedereen in de auto zat om weer verder te gaan en ikzelf op het punt stond om in te stappen kwam de uitbater van de winkel naar ons toe om ons een pakketje paaskoekjes te overhandigen met de beste wensen en de hoop dat we het naar onze zin hadden gehad. Helemaal top!

Terug in het appartement was het tea-time en nuttigden we  thee en fruit. Toen Nanette een boekje gingen voorlezen aan Max en Warrun zaten twee zeer vermoeide jongens tevreden tegen haar aan te leunen. Ze waren echter nog zeker wel te porren voor een trip naar het adventure play park dus dat deden we dan ook! (ze wilden liever naar het park dan naar het strand).  In het park gingen ze al in de zweefmolen met autobanden aan een ketting en nam ik de taak op me om ze lekker hard rond te draaien. Tegen de tijd dat ik uitgeput en duizelig ter aarde stortte gingen ze verder naar de glijbaan om daar met een andere jongen (die ook al plaats had genomen in de zweefmolen)  vanaf te sjeezen. Vervolgens gingen we verder naar de kabelbaan, terwijl ik onderweg demonstreerde hoe leuk het is om een grote groep zeemeeuwen de lucht in te jagen.

Uiteindelijk kwamen we bij de kabelbaan/flying fox waar Max en Warrun de ‘jonger dan 12′ versie probeerden te verslijten terwijl Nanette en ik doodsangsten uitsloegen in de ‘ouder dan 12′ versie. Toen we genoeg hadden van de flying fox gingen nog even van een heuveltje af laten rollen waar Nanette verkondigde dat we bij het Pebbles cafe zouden gaan uit eten.

Zo gezegd zo gedaan dachten we. Pebbles was helaas al dicht (op maandag allen ‘s ochtends open) dus gingen we teleurgesteld op zoek naar een afhaalchinees toen we opeens een chinees buffet restaurant vonden. (Ondanks dat ik, Nanette eigenlijk een hekel heb aan buffetten bleek dit een goede plek voor onze familie te zijn. De kinderen konden gelijk zien wat er te eten was en er was geen wachttijd om het eten bij je tafel te krijgen.) We schoven enthousiast aan en we hebben alle 4 lekker zitten eten van alles wat er werd aangeboden. Tevreden volgegeten gingen we daarna naar het appartement terug waar de jongens (volgens belofte) nog even in de speeltuin mochten spelen.

Het was toen al ver voorbij bedtijd maar we ontdekten dat de games-room de volgende ochtend pas na ons vertrek weer open zou zijn, dus daar moesten we nog even gebruik van maken voordat we gingen slapen. Dit hield in dat de jongens samen met mij gingen autoracen, en Nanette vervolgens even ging ping-pongen.

Veel te laat stonden de jongens uiteindelijk onder de douche het zand van zich af te schrobben en ze vielen bijna in slaap zodra ze in bed lagen.

De vakantie is tot nu toe een groot succes. Max en Warrun vinden eigenlijk alles leuk wat we doen, ze proberen alle soorten eten die ze nog nooit gezien hebben, spelen dolenthousiast en uiten geregeld zinnen als:”Oh dit was ZO fun!”,”Ik wil dit morgen weer doen”, “Ik wil morgen precies hetzelfde toetje”,”This is mijn favorite!”. Ik verbaas me eigenlijk steeds meer hoe positief en open de jongens zijn voor de activiteiten die we ze voorschotelen.

om half 8 werd ik wakker in een, tot mijn verbazing, nog steeds slapend huis, dus ik draaide me om met de woorden van Nanette in mijn hoofd:”Moeten we een wekker zetten voor morgen” en mijn reactie:”Nee hoor, de kinderen maken ons ruim op tijd wakker”. Gelukkig: om kwart voor 8 kwamen Max en Warrun beide bij ons in bed en was het tijd om op te staan. Dit keer maakte ik ontbijt terwijl Nanette als een wervelstorm door het huis ging om alles in te pakken.

De jongens zagen de auto en besloten:”This is very bad!”; hij was namelijk helemaal nat van condens. Gewapend met een doekje en een trekker gingen ze aan het werk om de auto helemaal schoon te maken, ze haalden er zelfs een opstapje bij:”Ja dis is good”. Nadat de auto schoon was kon er ook nog heel even naar het ontbijt gekeken worden en om half 10 vertrokken we naar het Pebbles cafe om koffie te drinken. Dit was omdat dit cafe een kinderspeelhoek had (soundproof volgens de advertentie) en we daar gisteren wilden gaan eten, maar toen was het dicht. Zodoende wilde Nanette er nu een koffie gaan halen terwijl de jongens zichzelf vermaakten. Warrun raakte diep gefrustreerd door de besturing van de computerspelletjes (als hij de controller bewoog deed de auto dat niet, zoals bij de Wii) maar toen ik hem overtuigde om met het andere speelgoed te gaan spelen waren de jongens weer tevreden.

Om kwart over 11 verlieten we Warrnambool (na een inlaadactie bij de pinautomaat) op weg naar de eerste stop in Mortlake. Het was maar 50 km verder maar het reizen moet ook leuk blijven voor de kids en TomTom had ons al verteld dat er halverwege niet echt een speelplaats was om te stoppen. Na het tanken hadden de jongens wel zin om even te klimmen en terwijl ik de locale economie stimuleerde en wat boodschapjes haalde voor de lunch. We zouden we in Lake Bolac nog een keer stoppen (50km verder) maar we hadden het gevoel dat we net in de auto zaten dus reed Nanette liever door tot Ararat waar we bij de McDonalds de jongens even lieten spelen. McDonalds heeft tegenwoordig ook gratis WiFi hotspots dus we konden gelijk even onze email bekijken. Mekkus (zoals het hier genoemd wordt) doet goed zijn best om redenen te verzorgen voor ons om er even binnen te wippen (en binnen te houden met hun trage internet): klimrekken voor de jongens en internet voor ons Het internet wist ons ook te melden dat de weersverwachting in deze regio een stuk warmer is dat we hadden verwacht en ook warmer dan in onze woonregio. We hadden dagen met zo’n 30 graden voor de boeg. Misschien toch nog buiten zwemmen?

Onderweg merkten we dat Max echt goed verkouden was geworden en hij heeft er inmiddels ook een hoestje bij ontwikkeld, dus toen we stopten kreeg hij gelijk een stoot Nurofen om te zorgen dat hij zich wat lekkerder voelde. We zijn allemaal een klein beetje gammel nu dus het is te hopen dat we de vakantie nog in goede orde doorkomen.

Om half 4 kwamen we bij Grampians Sunrise Holiday Village (in Promonal) aan waar we een lege receptie vonden met een briefje met 2 sleutels erbij:”Sorry dat we er niet zijn om jullie te ontvangen, maar hier zijn jullie sleutels”; voor ons en nog een ander stel. Max en Warrun werden gelijk achtervolgd door de residente kippen en eenden en Warrun schrok zich rot toen hij een autootje liet vallen en daar gelijk 3 kippen bovenop doken. Ik wist het goed te praten door te zeggen dat ze hem leuk vinden en graag met hem willen spelen (stel je zijn positie maar voor, een kip die tot je heupen komt). Deze notie herhaalde hij nog een keer of wat in de loop van de dag aan iedereen die het wilde horen.

Warrun en Max gingen op ontdekkingstocht terwijl wij de auto uitlaadden. Drie 2 onder 1 kap huisjes staan aan een groot veld met in 1 hoek een speeltuin en ernaast een recreatieruimte, de jongens kwamen al snel in deze ‘games’ room waar ze helemaal verknocht raaktten aan de grote boekenkast en de billiardtafel. Warrun had een autotje gevonden wat de ballen op de tafel netjes op een rij legde en Max kwam met een plastic zwaard en 4 boekjes in zijn armen naar het huisje om zich lekker met de boekjes op een stoel te installeren.

We gaven de jongens een doos Lego die we hadden meegenomen om ze even binnen te laten spelen voor het eten, en na het eten (soep uit blik) gingen ze per normaal ritueel naar bed. Behalve dat ze na 1.5 uur nog steeds vrolijk in hun bed zaten te spelen en ik ze nog eens duidelijk moest helpen herinneren dat ze moesten gaan slapen. Dit deden ze dan uiteindelijk ook na de opmerking van Warrun: “Het was een leuke dag papa”. 

Max is inmiddels echt zeer verkouden en werd er wakker van. Eerst probeerde Nanette Max naast mijn in bed te leggen terwijl zij in zijn bed ging maar toen kroop hij daar weer bij haar dus besloot Nanette MIJ naar Max’ bed te sturen zodat zij en Max in het grote bed konden slapen. Nanette was uiteindelijk vrolijk om 8 uur opgestaan alsof ze vreselijk had uitgeslapen totdat ze zag dat de klok in de huiskamer  een andere tijd aangaf dan die in de slaapkamer. De slaapkamer liep een uur voor waardoor ze dus eigenlijk om 6 uur was opgestaan.

Nog voor het ontbijt gingen we allemaal even naar de plaatselijke general store, Max en Warrun op de fiets en wij lopend. Ze vonden het wel spannend om op de ‘grote’ weg te rijden. Op de terugweg werd de spanning iets te groot en gleed Max onderuit op het losse grind aan het randje. Hij werd door Nanette verder terug gedragen.

Daarna zou het tijd zijn voor beesten voeren maar er was niemand te bekennen (geen gasten en geen eigenaars) dus hielden we het maar voor gezien. Later bij de koffie had Nanette twee appeltjes klaar gemaakt voor het paard Peggy en de ezel Delilah; Max en Warrun vonden het prachtig om ze te voeren al vonden ze het bijna net zo eng (spannend) als Nanette.

Volgende programmapunt: een bezoek aan Halls Gap. Ik had in mijn hoofd dat we in het informatiecentrum vast wel wat leuke dingen konden vinden en dan vervolgens wel een wandelingetje met de jongens konden wagen. We parkeerden bij de grote ‘i’ en ik wandelde even naar het postkantoor om te vragen of ik daar een fax kon versturen (zie ook dit verhaal). Warrun en Max renden gelijk enthousiast met me mee en op de terugweg naar de auto, waar Nanette braaf zat te wachten, mochten ze van mij wel naar de grote speeltuin die ze met grote  ogen aan het beloeren waren. Ik gebaarde Nanette dat ze de auto bij de speeltuin moest parkeren en zo waren we al snel van ons programma afgeweken.

Om 11 uur kwamen we bij Bambruk aan, het cultureel centrum waar we ons installeerden voor een vroege lunch. We hadden van alles wat besteld: wilde bostomatensoep, tacos, scone, frisdrank met ijs, iced chocolate en Emu worstjes met aardappelpuree. Max offerde zich op om de scone op te eten terwijl Warrun zich, een beetje verassend op de Emu worsten stortte die hij bijna helemaal alleen verorberde (Nanette keek een beetje droef hoe haar bestelling voor haar ogen verdween, maar was zeer blij met de eetlust van haar kleine man)

Na het eten gingen we op weg naar de McKenzie Falls en het Boroka uitzichtspunt. Op het kleine kaartje wat we hadden zag ik een korte route erheen maar de weg bleek halverwege een eenrichtingsweg te worden, de andere kant op. Op dat punt was wel net een parkeerplaats voor een wandeling naar de Silverband Falls dat wilden we dan wel even proberen. Warrun en Max haakten al heel snel af, en zodoende ging Nanette alleen verder en bleef ik met de jongens op haar wachten. Na een paar minuten wilden ze mama gaan halen en gingen we een stukje verder maar toen ze Nanette niet zagen gingen ze terug naar hun bankje. Nog even later besloten we om maar alvast naar de auto terug te lopen, en terwijl we dat deden zei Warrun:”Ik vind het ZO leuk als mama nu komt”.

We reden vervolgens terug en gingen langs de andere weg naar het Boroka uitzichtspunt, waar de jongens even op de step mochten rijden. Bij dat uitzichtspunt waren wat andere Nederlanders de boel aan het bekijken. Warrun raakte erg overstuur toen hij merkte dat de step weer terug in de auto ging en niet met hem mee naar de wc.

We gingen terug naar huis en hielden onze ogen open voor de afslag naar McKenzie Falls, maar helaas, niets te zien. Waterval zoek! We stopten als alternatief even bij de wonderland parking terwijl Max bleef slapen, en Warrun en ik gingen even het begin van de  Grand Canyon bekeken.

Terwijl we terug reden viel ook Warrun slaap, althans dat dachten we todat Warrun zei:”Papa ik zei dat je STIL moest zijn!”, Nanette besloot dat we wel even door konden rijden naar Ararat voor boodschappennu de kinderen wel even sliepen. Ararat was een heel stuk verder dan verwacht, en halverwege werd Max ineens hard brullend wakker en zijn we gestopt om er achter te komen wat er nou eigenlijk was. Het bleek niets te zijn.

In Ararat heb ik de fax voor mijn werk verstuurd en hebben we boodschappen gekocht voor de rest van de week, inclusief ijsjes voor de terugweg en een Wall-E, Eva en MO voor Max en Warrun .

Terug bij het huisje aangekomen zei Max:”Ik ga buiten spelen mama” en weg waren ze. Na een tijdje kwamen ze terug en hebben ze een nieuwe DVD bekeken (Finley the Fire Engine) terwijl Nanette kookte.

 Daarna was het bedtijd en dit keer wilden ze in het bovenste bed. Max kwam er al snel achter dat hij het te eng vond en wilde weer beneden slapen, maar Warrun hield het tot ‘s ochtends vol en besloot de volgende dag dat hij het beneden fijner vond.

31 maart. Toen we de kinderen in bed hadden besloot ik eventjes mijn werk-mobiel aan te zetten om te zien of er nog paniek was uitgebroken, en tot mijn verbazing had ik ontvangst, en zeker niet tot mijn verbazing waren er twee berichten dat ze me nodig hadden op mijn werk (“please call me, urgent 8/10″ was het bericht. Ik belde mijn baas (Simon) en het blijkt dat ze me graag aanstaande zondag naar de USA willen sturen voor de start van een nieuw project (de Fisker Karma), of dat kan. Hm, dat moeten we even uitzoeken, het grootste probleem is dat als ik Australie verlaat zonder eerst een visum aan te vragen ik het land niet meer in mag, en dat zou sneu zijn. 

1 april!  en het bovenstaande is geen grapje. Na het ontbijt heb ik weer met mijn baas gebeld en uitgelegd dat ik eigenlijk het land niet meer in kan als ik zonder visum vertrek. “Shit” was de reactie en vervolgens kwam er een hele trein in actie: Michele ging mijn paspoorten en visum thuis opzoeken (dit was de eerste keer van alle weekenden weg dat we onze huissleutel bij iemand hadden achter gelaten), Simon zou de spullen vervolgens bij haar ophalen waarna hij, gewapend met een fax van mij waarin ik hem machtig, een return-visa voor mij kon aanvragen bij de daarvoor bestaande instantie. Het bleek verdomd handig dat ik aan Nanette had gesuggereerd een huissleutel bij Michele achter te laten, want anders was Simon op en neer naar de Grampians gereden (toch 6 uur rijden).

Op 2 april kreeg ik een SMS van Simon dat hij het visum had geregeld. Ik belde hem nog even op om wat dingen te vragen (zoals: Moet ik een visum hebben voor de VS?) toen hij opmerkte: “Je hoeft me niet elke dag van je vakantie te bellen hoor. Nu ik je toch aan de lijn heb….”.

Toen we zaterdag thuis kwamen en we hadden uitgepakt belde ik Simon om te melden dat ik weer in Melbourne was. Om 6 uur kwam hij mijn reisbescheiden inclusief paspoort met gloednieuw visum brengen en een visum voor Amerika. De rest van de avond is besteed aan het HEEEL uitgebreid in bed stoppen en knuffelen van Warrun en Max en het inpakken van mijn spullen (vooral al mijn spullen op mijn laptop zetten). Max vroeg een beetje bezorgd of ik vannacht nog wel thuis zou slapen, en toen ik hem verzekerde dat ik morgenochtend er nog zou zijn ging hij lekker liggen.

We begonnen vandaag lui. We hebben de jongens wat broodjes gegeven terwijl ze met hun dekbed om Wall-E op TV zaten te kijken en Nanette in bed lag te lezen.

Daarna was het tijd om Delilah (ezel) en het Peggy het paardje worteltjes te geven, hierna gingen Warrun en Max er vandoor om in de speeltuin te spelen. Er stond een grote groep eenden voor onze deur te schooien dus die heb ik wat ricebubbles gegeven als beloning, en als dank kreeg ik mooie eendenpoep op de stoep. Nanette was blij.

Toen de jongens terug naar binnen kwamen heeft Nanette met ze kaarten gemaakt (met stickers) voor Jake, Amber en Michele vanwege de amandeloperatie van Jake. Ik vraag me regelmatig af hoe het toch komt dat ik niet aan dergelijke attente dingen denk. Gelukkig doet Nanette dat wel.

 Na de lunch was het tijd voor het strand; we hadden begrepen dat er een meer (Lake Fyans) met een strand aan de andere kant van de weg was, dat leek ons wel wat. We hadden natuurlijk beter moeten weten:  het water in het meer stond zodanig laag dat het water niet eens in de buurt van het ‘strand’ kwam, alleen een colonie jumping jacks (hele nare mieren) had zich gevestigd in de trap die toegang bood tot het strand. Een beetje teleurgesteld gingen we terug naar het huisje om de zwembrilletjes te halen om als alternatief dan maar naar het zwembad in Halls Gap te gaan.

Het zwembad was totaal verlaten maar het water was eigenlijk verrassend lekker (niet ijsblokjes koud zoals Max zou zeggen). Terwijl we zo rustig in de vallei van de Grampians aan het poedelen waren kwam er regelmatig een helikopter over vliegen met een vracht er onder die in de heuvels werd afgeleverd, voor de aanleg van een nieuw pad naar de Pinnacles werd ons verteld.

Toen we besloten om uit het zwembad te vertrekken bleek dat we waren vergeten handdoeken mee te nemen, maar gelukkig kon mijn t-shirt en de zon genoeg droogte bieden.

De jongens mochten nog even in de speeltuin spelen, Nanette mocht even naar de winkeltjes kijken, en daarna mochten we allemaal samen op de terugweg hele hopen kangoeroes bewonderen in de weilanden langs de weg.

Thuis zette Nanette de BBQ op, terwijl ik met de jongens het biljard onveilig maakte. We hebben lekker buiten zitten eten tot het tijd was om naar bad te gaan. W&M kregen van mij nog een nieuw autootje (vraag me niet waarom, ik ben gewoon raar) en moesten toen naar bed.

Tijdens mijn reisje in Detroit had ik een mooi kado voor Nanette gevonden maar het was wat luxer dan voor ‘zomaar’ een kadootje dus ik moest een goede gelegenheid verzinnen om het te geven.

 En ik kwam tot de conclusie dat we op 3 april nu 5*5*5 maanden getrouwd zijn, en dat is reden genoeg vind ik! Zodoende wilde ik het gaan kopen en vond ik een NOG mooier kado (een ster saffier in ring en ketting) … nog steeds een prima gelegenheid vind ik.

We waren vroeg op vandaag en de jongens gingen lekker in de kamer aan het spelen en Nanette deed een wasje (en ik stond er ongetwijfeld een beetje nutteloos bij te kijken).

We gingen vandaag weer naar de Grampians, vastbesloten om dit keer iets succesvoller ervan te genieten. Als eerste stop gingen we naar de Balconies, die volkomen in de mist stonden. Warrun en Max vonden het niets bijzonders en konden zich prima vermaken op hun houten fietsjes. Toen we halverwege naar de balconies waren gewandeld klaagden ze al dat het te ver was maar gelukkig zaten ze op hun fiets en konden we ze de rest van de weg duwen. Het uitzicht was.. eh… mistig. Maar we hadden het goed.

Vervolgens gingen we verder naar McKenzie Falls, ik was er inmiddels achter gekomen waar ze die verstopt hadden. Daar aangekomen liepen we met zijn vieren naar het uitzichtspunt van de Broken Falls en vervolgens ging ik zelf naar beneden om de McKenzie falls te bewonderen. Nanette en de kinderen zouden rustig terugwandelen naar de parkeerplaats en daar wat spelen. Terwijl ik weg was was Warrun op rug gevallen terwijl hij over een putje sprong in het wc huisje. Bij de Picknickplaats was Warrun op zijn rug gevallen toen hij van 2 stenen gleed. waarna 30 meter verder Warrun op rug viel terwijl hij over een randje liep.

  Gelukkig werden de kinderen afgeleid door een stel vogels dat zeer geinteresseerd een picknickende groep mensen zat te bekijken. En opeens vloog 1 van de drie  Kookaburra’s door de groep heen en kwam eruit te voorschijn met een boterham met ham die hij zo uit de handen van een vrouw had gerukt.

Na mijn, aanzienlijke, klim langs de waterval, in rap tempo, gingen we terug naar Halls Gap voor de lunch (weer denkend aan de locale economie hebben we bij een cafe scones , een broodje, soep en een salade verdeeld. (De kinderen offerden zich op voor de scones terwijl ze met hun nieuw auto’s rondreden).

Toen we vroegen of de jongens zin hadden om te gaan mini-golfen reageerden ze maar matig, maar Nanette en ik hadden er zin in dus ze moesten maar gewoon mee doen.  De golfbaan was erg leuk en verrassend, maar zoals Nanette opmerkte: we hebben al zo lang niet geminigolfd dat dit misschien tegenwoordig wel de standaard is.  De jongens vermaakten zich prima met het balletje heen en weer slaan, door de geulen, pijpen en gaatjes jagen, en vooral ze weer uit het water vissen. Uiteindelijk heeft Nanette gewonnen met een score van 107 tegen mijn score van 110 (het zou eigenlijk in 65 slagen moeten). Zoals de beheerster al zei:”Och je kan nog wat oefenen”.

We hebben lekker een drankje op het terras gedronken (de jongens een heuse lollie) voordat we  terug naar huis gingen. Daar hebben M&W tv gekeken en buitengespeeld. Na het eten hebben we met zijn vieren nog gefrisbeed tot het bedtijd was.Toen de jongens in bed lagen zijn wij nog naar buiten geslopen om voor het huis te tennissen, en toen ik helemaal op was moest ik gewoon doorzetten van Nanette, tot ook zij genoeg had.

Op het nieuws zagen we later dat deze dat in Melbourne 20mm regen was gevallen, terwijl wij de hele dag droog zaten.

Zaterdag 4 april. TomTom heeft ons vandaag naar huis gebracht. We dachten de auto handiger te hebben ingepakt maar uiteindelijk zat de hele boel toch weer vreselijk vol.

Warrun en Max hielden het rijden erg goed vol (“Het is wel ver rijden mama”) met maar 1 stop in Ballarat. We stopten daar bij een park langs een meer (ik bedoel een grote bruine bijna drassige vlakte) Nanette ontdekte al snel dat een klein stukje verder een heel mooi houten speelfort was. Na een hele tijd spelen konden we weer verder nog even bij een bakker wat broodjes en muffins gehaald (bedankt voor de tip, TomTom) als lunch en toen gingen we weer verder huiswaards.

Nanette heeft de instructies van TomTom braaf gevolgd en ons helemaal veilig thuis gekregen waar Warrun en Max opgelucht aan het spelen sloegen.

Voor mij begon de stress toen pas goed omdat ik moest gaan inpakken voor de volgende dag (reis naar Detroit).

Tegen de avond kwam Simon het paspoort, de reisdocumenten en wat ‘nood-dollars’ en de mededeling dat ik wel op zondag terugvloog, maar niet paaszondag. De reis gaat dus 2 weken duren. Nu hoefden we niet meer te prakkiseren over het paasweekend en of Branko later of niet naar Foster zou komen. (niet leuk)

Ik hou niet van vliegen. Ik heb gemerkt dat ik zelfs een zekere angst voor vliegen heb ontwikkeld. Ik ben een werktuigbouwer dus ik zou een werktuigbouwkundig apparaat als een vliegtuig (laten we wel wezen) juist moeten vertrouwen, maar nee. Eigenlijk zou ik bang moeten zijn voor civiele bouwerken zoals een brug ofzo, maar wederom: nee. Sinds Max en Warrun er zijn vrees ik altijd dat er iets gebeurt en ik Nanette en de jongens in de steek laat, en er is nog zoveel leuks te beleven met ons viertjes! Afgezien daarvan is een etmaal in een vliegtuig zitten simpelweg slopend voor mij. Noem me een slapjanus. De vlucht heen is 23 uur (3 etappes), althans zo zou het moeten zijn.

Zondagochtend 5 april werd ik om 6 uur wakker terwijl ik mijn wekker pas voor half 7 had gezet. Nanette’s wekker ging niet lang daarna en ik kon haar melden dat we nog een uurtje hadden. We bleven even liggen sudderen en toen stond Nanette gezellig met mij op. Niet lang erna had Nanette een slapend, ontevreden kreunende Max op haar schouder en deelde me mee: “Ik ga je wegbrengen”. Ik vond dat wel leuk want zo’n luchthaven is een beetje saai in je eentje en ik moest vroeg inchecken. Even later zei Nanette:”Mijn telefoon zegt dat het pas kwart over 6 is”, oh ja, wintertijd is ingegaan, we hadden dus NOG een uurtje. Rustig de jongens aangekleed, even langs de supermarkt gereden voor wat koekjes (een hoofdbestanddeel voor een lange internationale vlucht) en toen door naar de luchthaven. Warrun en Max zeiden dat ze geen vliegtuigen wilden zien maar gewoon bij de arcade wilden blijven rondhangen, maar zodra we met een kopje koffie voor het raam naar de vliegtuigen keken werden ze toch wel enthousiast:”Kijk KIJK, dat is precies zoals mijn vliegtuig!”. Tegen de tijd dat Warrun zei:”Papa ik wil dat jij NU in het vliegtuig gaat” besloten we dat onze wegen zouden scheiden. De jongens gaven me nog een goede knuffel en toen was ik op weg.

Zodra ik door de douane was vroeg ik even bij de immigratiedienst of ik voortaan mijn oude visum echt thuis kan laten, en dat mocht. Toen bedacht ik dat ik nog steeds mijn frequent flyer nummer niet had doorgegeven dus ging ik in de vertrekhal maar rustig zitten bellen met Qantas om dat te regelen. Je beleeft nog eens wat als je op een vliegtuig wacht.

Als laatste heb ik een (eerste) kadootje voor Warrun en Max gekocht, twee Quantas Boeing 747′s, eentje van nep-Lego en eentje waar de deurtjes van open kunnen (Warrun is steeds de deuren van zijn vliegtuig aan het tellen).

Doordat het nogal een plotselinge reis was, was er geen plek meer in economy class, dus had ik een ticket voor Premium Economy. Dit wil zeggen, veel meer ruimte en luxe en een speciale koptelefoon die het geluid van het vliegtuig aktief onderdrukt (da’s regeltechniek!) en het werkt geweldig, bijna net zo goed als echt oordopjes in je oren doen… behalve bij het kijken van een film, dan zijn echte oordopjes niet zo handig en zo’n koptelefoon weer wel.

Ik heb eerst Valkyrie gekeken, lunch gegeten (beef ragout, erg lekker) en toen even geprobeerd te slapen (er was zomaar ineens een uurtje verdwenen). Zo’n 5 uurtjes in de reis waren we vlakbij de internationale datum grens ten noord oosten van het eiland Nadi in de Coral Sea. Ik vroeg wat water en een kop koffie en ik kreeg een echt lekkere kop (oplos)koffie, zeer verrassend want meestal vind ik koffie niet lekker.

Toen ik in Los Angeles aankwam stond er een enorme rij voor de douane, maar door een slimme tip van een werknemer aldaar kon ik naar een andere balie waar geen rij stond dus helemaal tevreden stond ik snel buiten. Toen moest ik helaas alsnog in een 2 uur lange rij gaan staan om door de security checkpoint te mogen voor de binnenlandse vluchten. Toen dat eindelijk achter de rug was, na heel veel klagen van Amerikanen om me heen, kon ik even ronddwalen langs de gates en wachten op het vliegtuig. Ik kocht een telefoonkaart en tegen de tijd dat ik Nanette wilde bellen was mijn vlucht al een uur vertraagd en het zag er naar uit dat het daar niet bij zou blijven. Helaas moest ik wel een verbinding naar Detroit halen in Chicago, en daar had ik maar 1.5 uur voor en al snel bleek dat dat zeker niet meer zou gaan lukken. Er waren wat problemen met het onderhoud van het vliegtuig en de vertraging bleef oplopen totdat uiteindelijk na 4 uur vertraging de vlucht werd afgelast. Het gevolg hiervan was dat alle passagiers terstond in de rij gingen staan bij de service balie om een andere vlucht te krijgen en ook daar kon ik me 2 uur aansluiten. In de rij raakte ik aan de praat met een meisje uit Chicacgo die een tijdje in Orange County had gewoond en nu weer terug ging naar Chicago om voor haar familie te zorgen. Ze vond het leuk om te horen hoe ik, als buitenlander, de USA ervoer en we konden samen wel genieten van het spektakel van een luid kankerende mede-passagier die als snel werd omringd door ruim een dozijn politieagenten. Zoals ze zei: die agenten vervelen zich dood dus ze zijn blij dat er eens iets gebeurd.

Ze vertrok uiteindelijk om ergens anders een alternatieve vlucht te boeken en het  bleek dat als je met veel mensen in een rij miserabel staat te wezen, dat best gezellig kan worden. Ik raakte aan de praat met twee zussen, accountants, uit Sydney die bij familie in Chicago op bezoek gingen en, net als ik, ook al 24 uur op weg waren. Zij waren al aan de praat geraakt met twee studenten uit L.A. (de een studeert Muziek productie en de andere film editing) die de Australische dames wel erg interessant vonden. Een van de zusjes ging nog uitgebreid zitten vertellen dat er geen Starbucks is in Australie en dat dat niet erg is omdat ze er toch geen koffie verkopen. “Them’s fighting words” zei ik en we konden er hartelijk om lachen. Ondertussen stond een Amerikaanse man breed grijnzend ook de nodige humor aan het geheel toe te voegen.

Uiteindelijk kreeg ik een vlucht de volgende dag waardoor ik de hele eerste dag vergaderen met de klant zou mislopen waar ik (en mijn baas ongetwijfeld) natuurlijk niet erg over te spreken was. Aan de andere kant betekende dat wel dat ik gelijk naar het plaatselijke Hilton kon om lekker te gaan slapen, en daar had ik geen problemen mee. Ik belde Dave Rowe (mijn kontaktpersoon bij Air International in Detroit) en hij vertelde me dat er voor morgen 20-30 cm sneew was voorspeld dus het is nog maar afwachten of ik morgen wel in Detroit kan komen. Hij leek verder niet zo bezorgd over mijn vertraging.

Het hotel was erg ‘glim’ en het bed prima. Ik ging voor het slapen eerst nog even lunch/diner halen (op kosten van American Airlines) en bestelde een bakje rijst met chicken teriyaki. In het Hilton. Met gouden deurknoppen. Ze namen een voorverpakt zakje rijst, kip en groente. Legden ze een voor een in de magnetron, voegden het samen op en bord en deden er Teriyaki saus over uit een flesje. Het was zeker wel lekker maar ik vond het wel zo Amerikaans, een magnetronmaaltijd bij het Hilton. De man die afrekende sprak me aan met ‘mate’ en ‘good on ya’ duidelijk proberen te laten merken dat hij kon horen dat ik uit Australie kwam. Uiteindelijk vroeg hij waar ik vandaan kwam en babbelden we even over zijn achtergrond uit de West-Indies, cricket en Nederlands voetbal. Aardige man. Vervolgens wat het tijd voor bad en internet; ik moest de nodige dingen regelen voor mijn werk vanwege de vertraging.

 Ik werd ongeveer elk uur wakker met het gevoel dat de wekker was gegaan maar dat was steeds niet waar. Om 1 uur was ik echt wakker en belde ik Nanette even. Die was druk met de kinderen en de jongens vertelde me allemaal drukke verhalen over wat ze samen met mama in de winkel hadden gekocht. Tegen de tijd dat ik uit het hotel ging vertrekken heb ik nog even gebeld zodat ik Nanette ook even kon spreken zonder de kinderen. (noot: op LAX airport zag ik deze reklame voor de Fisker Karma: het doel van mijn reis.)

De reis via Dallas naar Detroit ging voorspoedig. In Detroit werd ik opgewacht door een collega van Air International USA, Dave, die me naar de huurauto (met GPS)hielp en vervolgens naar het hotel escorteerde. Ondwerleg liet ik TomTom (die ik had meegenomen) en de ingebouwde GPS een wedstrijdje doen met Dave: wie kan het beste inschatten welke route Dave gaat rijden. TomTom won.

Een paar dingen zijn me al gelijk opgevallen in Detroit: echt heel veel mensen dragen een petje, er rijden ENORM grote auto’s op de weg hier, maar er is ruim genoeg weg voor al die auto’s (4 baans weg is de kleinste die ik tot nu toe gezien heb) en er ligt sneeuw! Veel sneeuw! Het is alweer een tijd geleden dat ik sneeuw heb gezien en dat is toch wel leuk. Tenminste voor een minuut of 3, daarna is het gewoon somber en koud buiten.

Na het dumpen van de koffers nam hij me mee naar Longhorn, een steakhouse, voor een maaltijd. Toen we ons daar hadden geinstalleerd met een ijsthee (een halve liter schat ik) kwam de baas van het restaurant even langs om hallo te zeggen tegen de Australier (dat was ik dan). Bij het bestellen van mijn salade vroeg ze me snel iets en ik zat haar aan te staren alsof er een snotje uit haar neus hing (vermoed ik) aangezien Dave me gelijk te hulp kwam. Het bleek dat ze me vroeg watvoor dressing ik wilde, maar niet gevreesd ik kreeg gewoon ‘ranch’ dressing en als het niet lekker was kreeg ik een andere salade. Halverwege de maaltijd keek ik op en stond er ineens NOG een ijsthee op tafel… oh ja, da’s waar ook ze doen hier aan gratis ‘refills’, even op letten voortaan. Toen ik zeer tevreden en voldaan klaar was kreeg ik ineens een toetje van de zaak voorgeschoteld (terwijl ik al helemaal vol zat) omdat ik er voor het eerst was. Nog even later kwam de serveerster even dag zeggen omdat ze naar huis ging, en gaf ons haar business card voor als we nog een keer willen komen.

Toen was het tijd voor bed en ging ik in het hotel even douchen en slapen. De WC in mijn hotelkamer is voorzien van ingebouwd bidet, en verwarmde WC bril. Ik heb het geprobeerd, maar ik ben er te conservatief voor. Ik verwarmd die WC bril zelf wel.

Ik kon helaas de temperatuur van de verwarming niet zo erg laag zetten, maar ik ontdekte dat als ik hem uit laat staan hij alleen af en toe de lucht rond blaast zonder iets te verwarmen, dus dat wordt op den duur vast wel lekker koel (dacht ik).

Ik werd vandaaf om 2 uur wakker en heb verder maar geprobeerd wat in bed te dutten en liggen totdat ik om 6 uur kon ontbijten. Het ontbijtbuffet kon worden genuttigd met plastic bestek op papieren bordjes met schuimplastic bekertjes. En dat in een hotel, geen wonder dat Amerikanen per hoofd van de bevolking meer grondstoffen verbruiken dan wie ook ter wereld. (had ik die grote auto’s al genoemd?)

Ik was iets voor 7 uur op kantoor, en dat was wel vreemd, want ik had het gebouw nog nooit gezien, het kantoor was nog helemaal donker (ook al was Dave er ook al) en toch kon ik er zelf naar binnen met de toegangspas die ik van Dave had gekregen. Er waren nog niet zoveel mensen, maar later zag ik steeds meer bekende gezichten, en nog meer onbekende gezichten en toch zijn het allemaal collegae van mij; vreemd.

De ochtend werd besteed met bezoekers van Fisker en we gingen gelijk stevig aan de slag om zo snel mogelijk zoveel mogelijk gedaan te krijgen (dat leek mij wel zo handig).

Voor lunch werd ik meegenomen naar naar een Mexicaans gebeuren, waar ik wat  tacos heb gegeten. Dit keer wist ik mijn drinken (of gebrek daaraan) te verdedingen en kon ik een ‘refill’ voorkomen. Ik vroeg wel om een ‘klein beetje’ water, en zoals de oostenrijker, Martin) opmerkte:”ze moet haar definitie van een ‘klein beetje’ nog maar even bijwerken”.

Na lunch begon ik echt behoorlijk in te kakken. Heel Detroit begon op en neer te deinen en ik werd vreselijk duf, dus ik suggereerde om even wat eenvoudigs te gaan doen en mij wat uit te laten leggen over hoe we onze software maken en wat ze nou precies gaan krijgen van ons. De delegatie van Fisker was (volgens eigen zeggen) zeer onder de indruk.

Zo af en toe praatten de Oostenrijkers onder elkaar een beetje Duits, en met hier en daar een opmerking in het Duits heb ik ze laten merken dat ik dat spelletje ook kan, wat ze wel wisten te waarderen geloof ik.

Na het werk (na een uur of 6) ging ik boodschappen doe bij Meijer, een grote zaak, waar van binnen heel veel open ruimtes en hele brede paden waren, maar eigenlijk niet zo heel erg veel keus als ik in Melbourne gewend ben. Ik heb hier wat melk en fruit gekocht om mezelf een beetje gezond te houden. In tegenstelling tot Australie, is het hier heel gewoon om melk te drinken bij het ontbijt en je kan het zelfs in een restaurant als drankje bestellen.

De rest van de week heb ik op het kantoor van Fisker doorgebracht met de Oostenrijker waarvoor ik naar Detroit was gekomen. We hebben een zeer produktieve tijd gehad waarbij ik af en toe een idee opperde wat tot een leuke discussie leidde waaruit gelijk een beslissing werd genomen voor het ontwerp van de airconditioning. Heerlijk eenvoudig een heel erg efficient; ik genoot met volle teugen.

Voor de lunch of woensdag nam Martin, de Oostenrijker, me mee naar een Thai restaurant waar ik o.a. een soort Thai ijsthee kreeg die zo zoet was dat zelf ik het niet op kreeg.

Op de terugweg naar het hotel stopte ik bij wat speelgoedwinkels op zoek naar leuke dingetjes voor W&M, en de oogst was begonnen. Ik was zo laat in het hotel dat tegen de tijd dat ik zin had om wat te gaan eten, alles al dicht was en ik noodgedwongen bij de McDonalds een hap ging halen (niet verkeerd op zich).

Aangezien de hotelkamer internetverbinding had, was ik in staat om lekker met Nanette te skypen, en ik heb zelfs wat beltegoed op mijn account gezet zodat ik haar zelfs SMSjes kan sturen of bellen. Dat bellen kwam goed uit want Nanette was inmiddels naar Foster vertrokken waar ik haar graag lastig viel.

Op donderdag nam Martin me mee naar een deli, waar ik een echt baloney sandwich heb gegeten met heel veel baloney. ‘s Avonds kon ik me, na een flinke winkelsessie, er niet meer toe zetten om nog uit te gaan eten en hield ik het bij Taco’s met dip op de hotelkamer. Dit was de enige avond dat ik een filmpje op TV heb gekeken.

Ik was om 3 uur wakker en kon niet meer slapen. Ik heb wat rondgepield en gelezen en om 6 uur ben ik gaan ontbijten om daarna weer naar bed te gaan. Ik heb toen weer tot half 3 (‘s middags!) geslapen. Toen vond ik het wel tijd om naar de Mall naast het hotel te gaan, de Great Lakes Crossing Mall. Als eerste ging ik lunchen bij de Gameworks, waarbij je gelijk een uur computerspelletjes mag doen in de speelhal. De middag was al aardig om toen ik mijn BBQ chicken pizza op had en mijn uur spelletjes had opgemaakt.

Vervolgens liep ik een rondje door de mall, en viel me op dat in grote stukken van het winkelcentrum gewoon vloerbedekking ligt. Ik realiseerde me dat bij de winkelcentra in Australie er meestal stenen of zeil vloeren zijn. Verder deed het geheel me een beetje klein aan terwijl ik vanaf buiten de indruk had dat het een enorm complex was, dus ik moest vergelijken. Op de fotos’ van Google.maps is te zien dat Highpoint (toch een grote) 596m lang is, en Great Lakes Crossing 724m, maar, zoals Nanette opmerkte, Highpoint heeft 3 verdiepingen, en GLC niet. Dus in Amerika is alles groter… maar niet groter dan in Australie

Aan het eind van mijn rondje ging ik naar een ‘vers sap’ speciaalzaak voor wat ‘vers’ sinaasappelsap met banaan. Ik ben denk ik verwend, maar ik verwachtte dat dat sap direkt uit eh… sinaasappels zou komen. En die banaan uit een, eh.. schil? Niets hoor, dit sap kwam vers uit een plastic fles, en de banaan was een schepje poeder wat er aan werd toegevoegd. Ondertussen zag ik iemand die vrolijk op een appel op een stokje stond te knagen. Een appel dan wel die bedekt was met een dikke laag chocolade en M&M’s. Ik had er graag een voor Nanette, Warrun en Max meegenomen.

Een leuk opvallende winkel was een speciaalzaak waar je je eigen radiografisch bestuurbare auto in elkaar kan zetten uit een grote selectie onderdelen. Het leek me wel wat maar toch maar niet…. dit keer.

Ik had wat stripjes (Artemis Fowl) waar ik naar zocht gevonden in de Borders Express en toen vond ik het wel weer tijd om naar ‘huis’ te gaan.

Terug in het hotel kon ik Nanette bellen die net aan haar dag begon zodat ik ook Warrun en Max even kon spreken. Ze klinken door de telefoon toch anders dan via skype of in het echt.

Als avondmaaltijd ging ik weer naar het steakhouse Longhorn met voor mij een Franse uiensoep (die ik nog niet in Melbourne heb weten te vinden) en steak. Het was lekker maar te veel. (ik kreeg aangeboden om het in een bakje mee te nemen). Het viel me op dat de Sprite die ik erbij dronk niet zo zoet was als ik had verwacht, bijna een kruising tussen spa-blauw en 7-up.

Na goede vrijdag was vandaag niet zo’n goede zaterdag. In korte stukjes ben ik de nacht door gekomen met zo’n 5 uurtjes slaap totaal. Na Nanette te hebben gebeld besloot ik te gaan ontbijten en op pad te gaan en was om 8 uur bij ToysRus voor de vroege vogels korting, waar ik helaas niets heb kunnen vinden van mijn gading.

Vervolgens ging ik naar de overkant bij de target een andere broek kopen omdat de broek die ik aanhad, te strak en vervelend zat en doorgesleten was in mijn kruis. Ik kwam met de nieuwe broek bij de kassa, wees ernaar en zei:”Ik wil deze graag hebben”. De kassajuf scande de broek, lachtte en zei:”That’s a first for me”.

Vervolgens ging ik een webcam kopen bij BestBuy omdat Nanette en ik hadden besloten dat het voor de jongens leuk zou zijn als ze mij ook af en toe konden zien en niet alleen andersom.

Onderweg naar de volgende stripwinkel deed ik wat boodschappen en at een vierkante pizza bij Buddy’s pizza. Deze stripwinkel was, net als een andere die ik had bezocht, een beetje teleurstellend.

Ik ging terug ricting het hotel om vlak daarnaast naar de grote Borders (boekwinkel) te gaan, waar het alarm af ging door mijn aankopen van Best Buy. Ik voelde me niet lekker en zodra ik de twee boeken had gevonden die ik graag wilde hebben (nieuwe delen uit de Ender’s Game serie) ben ik naar het hotel gegaan om te gaan slapen.

Ik werd om 18:00 uur wakker, ging een cup-a-soupje eten met wat Taco chips, Nanette bellen, puteren en weer slapen. Kortom, een dag met een vervelende broek, me niet lekker voelen en winkels die me niet aangenaam konden verrassen.

Ik ben vandaag naar het Henry Ford museum gegaan (genaamd naar en opgezet door de oprichter van Ford). In dit museum is van alles te zien, met een grote nadruk op voertuigen. Ik denk dat Max en Warrun het zeer indrukwekkend zouden vinden, vooral de ENORME stoomlocomotief.

Nog steeds als de jongens de foto van de Wiener Sausage auto zien wijzen ze enthousiast dat ze die willen zien/hebben.

Ik wilde ‘s avonds even naar Borders voor een kopje koffie en wat winkelen, maar zoals normaal in Detroit was er geen stoep tussen de winkels dus moest ik door drassig gras lopen. Daar komt ook nog bij dat de afstand tussen 2 gebouwen enorm is (zie foto). Het is niet alleen onpraktisch om je lopend te verplaatsen het is zelfs levensgevaarlijk.

Opvallend vond ik ook dat overal waar bediening was ze heel erg druk bezig waren om je tevreden te stellen. Ik denk omdat hun salaris bijna geheel van de fooien komt.

Voor Motor City Detroit viel me op dat er erg veel hele grote kuilen in de weg zitten. Dit word mede als excuus gebruikt om in erg grote auto’s rond te rijden (die kleine groen huurauto van mij zou in Australie al voor een grote auto doorgaan).

Ik mocht van mijn Amerikaanse collegae wel even een testrit in een Hummer 3 maken (een kleine grote auto). Dat was ook een ervaring: Dat ding had erg stugge vering zodat je goed de kuilen in de weg mee kon krijgen, een vriendelijk klinkende GPS, een hand schakelbak (ik kon het nog!) en totaal geen uitzicht. Ik snap dat mensen niet in een kleine auto willen rijden als dit soort dingen ook op de weg rijden, want ze zien je gewoon niet:”Bump..wat was dat, een gat in de weg? Nee een kleine auto”.

Vannacht heb ik een goede nacht gehad en heb ik me zowaar verslapen! Het was lekker om weer eens een goede ruk door te hebben geslapen, het doet me nog meer naar thuis verlangen.

Na een half uurtje met Nanette te hebben gewebcammed en na het ontbijt ging ik rond kwart over 9 naar kantoor en bij het eerste stoplicht wist ik al tegen een auto aan te rijden. Ik reed enthousiast de bocht om toen ik zag dat het stoplicht rood was. Dat is hier geen probleem, je mag door rood licht rechtsaf, maar ik schrok en ging gelijk achteruit. Helaas stond daar al een andere auto en bonk.

Ik schaamde me diep en we gingen op een parkeerplaats de schade bekijken. Er viel niets te zien dus de andere bestuurder vond het wel prima en was geloof ik niet eens heel boos toen hij merkte dat ik een buitenlander was.

Ik heb eventjes met Nanette gebeld en toen de koffer ingepakt. Hij was behoorlijk zwaar maar het zou nog wel mee mogen. Ik had weinig geslapen door zenuwen omdat ik er achter was gekomen dat ik misschien teveel spullen gekocht heb voor douane (importbelasting). Zie foto.

Uiteindelijk belde Nanette me om 8 uur wakker en hebben we lekker een tijdje gebabbeld. Daarna was het tijd voor Nanette om te gaan slapen en voor mij om te gaan ontbijten. Het was druk in de ontbijtzaal.
Na een simpel ontbijt ben ik terug naar de kamer gegaan om mijn handbaggage in te pakken en nog even in bed te gaan liggen todat ik ECHT de kamer uit moest.

Om half 12 was ik al het hotel uit en ben ik via een benzinepomp (waar de pomp besloot dat ik ECHT niet meer dan 1 gallon nodig had), een K-Mart en een Target naar de luchhaven gegaan. Bij de beveiligings controle werd mijn rugzak even uitgepakt omdat het er op de x-ray wat raar uit zag: electronica met veel er om heen. (mentale noot: volgende keer de camera even uit de rugtas halen). Om half 3 was ik ingechecked door de beveiliging heen en stond ik wat verloren om me heen te kijken, me afvragend wat ik de komende 5 uur zou gaan doen. Het werd: winkeltjes kijken, eten en Blog tikken. 

Na zo’n 23 uur vliegtuig gezien te hebben kwamen we in de buurt van Australie en werd ons gemeld dat er teveel mist was in Melbourne en dat we dus even op het vliegveld in Sydney zouden gaan staan wachten. Als je er in Sydney uit zou willen had je pech dan moest je eerst weer mee vliegen naar Melbourne om vervolgens terug te vliegen. Ik hoorde niemand vloeken toen ze dat omriepen dus niet veel mensen zaten in die situatie. Dit leverde natuurlijk wel een uur vertraging op maar toch voelde ook Sydney al een beetje thuis.

Toen ik thuis was was het als ineens 20 april. Ik kon even rustig aan doen voordat ik ‘s middags de jongens ging ophalen bij opvang, ik was ERG blij ze weer te zien.

Branko een paar dagen niet thuis, of eigenlijk 2 weken. Wat makkelijker is is dat je maar met 3 mensen rekening hoeft te houden en zaken op elkaar af hoeft te stemmen wat moeilijker is is dat je ALLES voor de kinderen ZELF Moet doen en helemaal moeilijk wordt het is als je iets ZONDER kinderen wilt doen, zoals snel even naar de supermarkt. Gelukkig hebben we tegenwoordig de opvang en vinden de kinderen het er erg leuk en kan ik ze zonder schuldgevoel een dagje extra brengen (de dag dat Branko eigenlijk met de kinderen doorbrengt en ik werk) en soms zelfs nog een dagje extra. Ook onze vrienden Michele met Jake en Amber en Anna met Bailey hebben goed op ons gelet en diverse malen zijn we gaan spelen en gingen we pas na het avondeten weg.

Na de week vakantie was het na 4 dagen al paasweekend! En het was tijd om de familie weer eens op te zoeken. Na een ochtend bezoek aan de dierentuin met Courtney nog van parentgroup konden we in de middag naar Foster rijden en de jongens sliepen heerlijk even bij. Zoals gewoonlijk werden we uitstekend verzorgd door oom Bert en tante Tineke. En had ik, Nanette een paar dagen met middagslaapjes en winkel-uitjes terwijl Oom Bert en/of tante Tineke tijd met de jongens doorbrachten.  
Net als vorig jaar moest er in de groente tuin van tante Ellen naar paaseitejes gezocht worden. Vervolgens mochten we helpen met het opzetten van een echte tent en kwam uncle Paul een kikkertje laten zien dat hij gevonden had. Heel spannend allemaal.

De aanschaf van nog een webcam aan Branko’s kant bevalt goed. Afhankelijk van humeur en vermoeidheid wordt er door de kinderen vrolijk gepraat, gelachen om alle rare hoedjes en snorren die Branko digitaal aantrekt of het hele ding volkomen genegeerd.

Verder zijn we de dagen zonder Branko doorgekomen met opvang/werk, bezoekjes aan vrienden en kinderen en vele bezigheden met fietsen en speeltuinen. Dat houd het huis netjes schoon en opgeruimd, want tijd om dat op te ruimen hebben we niet.

 20 april op een maandag was Branko weer terug en was alles min of meer weer gewoon. 
Op 23 april kregen zowel Warrun als Max van hun zwemjuf na het klasje een kaartje. En met dit kaartje konden we bij de kassa de jongens inschrijven voor lessen in een klas hoger! Ze zijn gepromoveerd naar klas 1 !!??
De jongens volgen ook sinds kort Gymnastieklessen en durven al op aardige hoogtes te lopen en kunnen volop slingeren.

Tijdens onze vakantie hadden we ontdekt dat er een vlak in mijn kleine fototoestelletje zat en nu Branko weer bij ons was en we niet voor elkaar onze bijzondere ervaringen hoefden vast te leggen hebben we het dingetje (gekocht begin september) terug gebracht naar de winkel. Na eerst uren naar het bonnetje gezocht te hebben dat waarschijnlijk in het instructieboekje geniet zat en dat was… tja?? misschien in het doosje van het toestel…. KWIJT dat was zeker. Even met de winkel gebeld en die hadden gelukkig nog wel een bon in hun archief dus met toestel naar winkel waar bon op ons wachtte. Na enkele weken kregen we het geheel weer terug (boekje en bonnetje hadden we inmiddels gevonden, in mijn nachtkastje, NATUURLIJK.) Alles is gemaakt!

Het begon met pannenkoeken, teveel ontbijt.

Lunch met broodjes omdat het te lang duurde om een gewoon brood te maken: teveel lunch.

Toen avondeten met lekkere noodles en toetje: Weer teveel gegeten.

Het weekend begon gangbaar met een pilates sessie van Nanette terwijl Warrun, Max en ik thuis bleven. Max wilde haar graag gaan ophalen dus vertrokken we na het ontbijt richting Moonee Ponds Central om haar te halen. Op de terugweg stopten we even bij Kmart om naar een moederdagkadootje voor Nanette te kijken (nachthemden). Warrun en Max vonden Nanette niet lief en ze mocht geen moederdagkado omdat zij ook geen autotje kregen uit de winkel (ikzelf had ook mijn mooie doos lego terug moeten zetten nadat ik hem een tijdje had geliefkoosd).

Nanette haalde wat brood en fruit en zette met toen af bij de massagesalon waar ik een afspaak had. Heerlijk.

Zodra ik terug thuis kwam was het tijd voor lunch en zat ik wat heen en weer te bellen met Jose, omdat Nanette graag wilde dat ik met Jose weer eens naar de film ging. We wilden het IMAX proberen maar dachten dat het wel uitverkocht zou zijn. Uiteindelijk besloten Nanette en ik om met de jongens naar het IMAX te gaan (Under the Sea 3D) en dan zou ik wel zien of ik nog kaarten kon krijgen voor Star Trek. Nee dus, Jose ging iets anders uitzoeken terwijl wij gezellig naar onderzeese gebeurtenissen gingen kijken. Warrun en Max vonden het zeer indrukwekkend om in 3D grote beesten op zich af te zien komen, maar gaven er toch regelmatig de voorkeur aan om zonder speciaal brilletje naar een wazig scherm te gaan kijken.

Na de film probeerden we in de buurt wat te eten te vinden, en toen we daarin faalden gingen we naar het centrum waar ik later met Jose had afgesproken voor de film. We aten een broodje bij Subway, en om half 6 zette Nanette me af bij de bios en ging met de kids naar huis.

Jose en ik bezochten ‘X-Men Origins: Wolverine’ hetgeen een leuk mopje vermaak was, en het was ook goed om weer eens met hem op pad te zijn. Bedankt Nanette.

Op Moederdag kwamen Warrun en Max ons op een beschaafd tijdstip van half 8 wakker maken. Nanette kreeg een paar extra knuffels voordat we naar beneden gingen om zelf te ontbijten en voor Nanette een ontbijt op bed te maken. Toen Nanette tegen 9 uur beneden was zei ze:’Weet je wat ik vandaag nou echt graag zou willen doen? Naar de kapper gaan!’. Ieder zijn feestje dus Nanette was kort daarna vertrokken terwijl ik wat gestrandde fietsers naast ons huis kon helpen, gevolgd door een paar druk spelende jongens in de speeltuin. Ze wilden graag dat ik weer op een bankje een boek ging zitten lezen, en daar ga ik graag gehoor aan.

Toen Nanette terug was vertrokken we naar Diamond valley om weer eens een ritje in de miniatuurtreinen te maken. Bij ons eerste ritje stond onze trein ineens stil tegenover een andere trein die de andere kant op wilde (oeps foutje).

De dag werd afgesloten met een, welhaast traditionele, afhaalmaaltijd chinees. Warrun en Max waren zo moe dat ze bleekjes en slapjes uiteindelijk in bed rolden.

maandag 11 mei

Nanette ging boodschappen doen nadat de kinderen in bed lagen, en toen ze terug kwam had ze armen vol met dip benodigdheden zodat we ons lekker voor de TV konden installeren met lekker snacks en dip. Ik vond dit een heerlijke opwarming voor mijn verjaardag morgen.

De reden voor de dip was eigenlijk dat toen ik thuis was gekomen na het werk en de kinderen halen net met zout, suiker, een ei in mijn linkerhand stond, meel, water en olie in mijn rechterhand en de broodmixer en het pizza recept voor mijn ogen. Het deeg mixt in een half uurtje en de pizza bakt in 5 minuten een heerlijk snelle maaltijd. Ik was net alles aan het afmeten en wegen toen Branko belde, gezellig en hij vertelde dat hij naar huis kwam en toen, had ik de mix voor Foccacia’s gemaakt en niet voor pizza deeg.  Dan maar brood en dip ipv pizza dacht ik, en dat pakte dus erg goed uit.

dinsdag 12 mei

Nanette en de kinderen werden net wakker toen ik vanochtend het huis uit ging, dus ik kreeg nog even een knuffel voor ik op mijn fietsje stapte. Vlak voor vertrek vroeg Warrun wat ik op de tekening wilde hebben die hij voor me ging maken, en ik bestelde een huis met een zon erboven. Hij bood zelf aan om er een auto bij te maken.

Nanette: Helaas was Warrun helemaal niet lekker gisteravond en vanochtend dus het hele plan van slingers, gezellig ontbijten en verrassen met cadeautjes ging niet door. Een droeve, koude, stille, eenzame ochtend was het enige dat Branko van ons kreeg. Ik vind namelijk slapen een van de beste medicijnen dus als iemand slaapt en zeker als hij ziek is dan maak je hem NIET wakker.

Na een (vervelende) dag op kantoor kwam Nanette me ophalen zodat we samen naar de fietsenwinkel konden om mijn verjaardagskado van Gerda en Sjoerd op te halen: een fietstas met bijbehorende fietsenrek. In de auto kreeg ik een vers gebakken stukje chocolate-mint-slice (yummy) en Max vertelde me dat er kadootjes achter de bank lagen, waarop Warrun boos keek en zei dat dat een ‘surprise’ was. De jongen  in de fietsenwinkel herkende me nog en was heel enthousiast bezig om me een mooie tas aan te smeren, en al snel konden we met dit ding  naar huis toe. Daar wilden Max en Warrun maar wat graag dat ik de kadootjes ging uitpakken die ze duidelijk al de hele dag dwars zaten. Ik kreeg een hele mooie tekening van Warrun en wild enthousiast gaven de jongens me de nodige Lego (ook namens Nanette) dewelke natuurlijk gelijk in elkaar gezet moest worden zodat de jongens er mee konden spelen. Geen probleem.

Nanette: het teken van dat je ouder dan 30 bent geworden, als je sommige mensen als ‘jongens’ of ’meisjes’ aanduidt en je het niet over tieners hebt.  De tekening van Warrun was een heel project geweest, het papier had de hele dag klaar gelegen en in de middag ging Warrun aan het werk, eerst het huis een heel karwij en later tekende hij nog de rest erbij. En opeens begon Warrun krassen te zetten. ‘Wat is dat nu?’ vroeg ik. “het regent’ antwoordde Warrun.

Nanette maakte ondertussen luxe waterzooi (da vinnik lekker!) waar we erg van hebben kunnen genieten. Daarna was het alweer tijd om te gaan slapen voor de jongens, en na het ontvangen van een paar telefoontjes ben ik zelf ook maar naar bed gegaan.

Nanette: ook de avond liep anders: Ik had Michele uitgenodigd om langs te komen voor het eten, ik had haar zelfs al het recept opgestuurd. Zij had Jake en Amber ook verteld dat Branko jarig was en ze keken erg uit naar zijn ‘feestje’. Michele wist niet zeker of Jake en Amber zich wel beseffen dat Branko een volwassene is en dacht dat ze een echt feestje met ballonnen, papieren bordjes, cake en een heleboel kleurstoffen verwachtte. Maar aangezien Warrun echt niet lekker was met koorts, hoestten en een schorre stem, heb ik alles afgebeld.

woensdag 13 mei

De schoonmakers kwamen vandaag weer dus in de ochtend moest ik druk aan het werk om zoveel mogelijk rommel op te ruimen in kasten, zodat de schoonmakers daadwerkelijk konden schoonmaken. Geregeld vroegen Warrun of Max of ik met ze wilde spelen en telkens moest ik ze teleurstellen. Ik was vrij vroeg klaar en kon warm middageten koken, en daarna eindelijk met de jongens een beetje aan het spelen gaan.

Terwijl George en Adriana aan het schoonmaken waren ging ik met de jongens wat waterzooi eten (een stuk minder elegant dan de versie van Nanette van gisteren). De jongens beperkte zich vooral tot de toast.

Na het eten en schoonmaken vertrokken we naar de bibliotheek voor een paar boekjes en DVD’s, om daarna thuis Warrun snel weer wat medicijn te geven. Toen we thuis kwamen zei Warrun dat hij niet meer wilde zwemmen (hij had een beetje een sip neusje) en Max zei dat hij dan ook niet wilde gaan. Ze zijn tenslotte niet helemaal 100% dus maakte ik een mooie schaal met snacks en wat te drinken en gingen we samen op de bank zitten om boekjes te lezen, volgende week is er wel weer een les. Max had een moeilijke strip meegenomen over voedselketens maar hij vond het helemaal geweldig. Na het tweede boekje vroeg ik of de jongens nog wilde gaan zwemmen en ineens sprongen ze op en en riepen ‘jaaah’. De nurofen werkte duidelijk al. Het was al vrij laat dus we moesten ineens heel snel de auto in om naar zwemles te gaan.

In het zwembad waren Warrun en Max helemaal door dolle heen van plezier. Toen ik gebaarde dat het tijd was voor de les sprongen ze in het ‘les-bad’ en gingen gelijk druk hun oefeningen doen (borstcrawl). De juf kwam er snel bij en ze deden erg goed hun best bij de les. Hierna mochten ze nog heel even zelf spelen en toen was het tijd om naar huis te gaan en naar bed.

Ik vond het niet leuk dat ik zo weinig tijd met de jongens heb kunnen spelen vandaag, maar ik heb wel erg genoten van hun gezelschap.

Het woonerf waar we wonen is vanuit de lucht gezien een vraagteken op zijn kant, en wij wonen precies in de (enigszins verschoven) punt.

Op het bijgesloten tweede plaatje is de route te zien die ik normaal naar mijn werk fiets. (hier de Google Earth file)

Ik denk dat ik vanochtend wat streng was voor de jongens, ze moesten snel naar opvang omdat wij naar ons werk moesten. Ze wilden beide niets van me weten bij vertrek na mijn strenge geregel, dus ik moest, diep teleurgesteld, zonder knuffel of kusje naar mijn werk vandaag. Ik vond het echt niet leuk en heb een groot deel van de dag wat sombertjes naar mijn computer zitten staren vandaag. En dan was ik ook nog eens mijn handdoek vergeten mee te nemen en da’s niet handig na het douchen. Positief is dan wel weer dat de nieuwe fietstas en baggagedrager erg goed bevallen, ik vind de tas erg mooi en hij voldoet uitstekend!

Warrun was afgelopen weekend ziek geweest maar vandaag weer in orde. Max heef het helaas van hem over genomen en blijft met mij thuis vandaag. Warrun moest erg huilen toen we hem bij opvang afleverden. Max ging thuis nog even flink slapen.

Tijdens het 2e ontbijt vroeg Max ineens: “Watvoor song is er als Mac in de glimmende auto aan het kijken is.” (ja precies) even later: “Ah, ik weet alweer watvoor song er is”.
(voor de geintereseerde lezer: Hij doelde op een scene uit de film ‘Cars’ waar de vrachtwagen ‘Mac’ zichzelf bekijkt in de spiegeling van een tankwagen die voor hem rijdt.)

Gedurende de dag was Max erg aan het aftellen. Hij heeft 3x gevraagd: Mag ik Warrun nu gaan ophalen? Warrun had het te druk gehad om Max echt te missen maar Max was maar wat blij dat zijn broertje er weer was.

Vandaag had ik een lekkere produktieve dag. Ik heb een bug gefixed in een stuk van mijn software, in een vergadering waar vreselijk moeilijk werd gedaan kon ik zonder moeite documentatie tevoorschijn halen om aan te tonen dat ze zich druk maakten om niks, wat ik vervolgens in de praktijk ook nog kon aantonen. Een andere collega kwam advies vragen over wat bedrading die hij wilde maken, en na mijn advies zei hij:”Tja. Je hebt mijn idee nu om zeep geholpen, maar het is beter dat ik het nu zie dan als ik het bijna af heb!” 

In de middag werd ik door een moedeloze collega gevraagd of ik niet eens wilde kijken of ik een bepaald probleem kon reproduceren want het lukte hem maar niet. Binnen een half uurtje was het voor elkaar (dit tot opluchting en lichte schaamte van de eerder genoemde collega die er al uren mee worstelde). Ik keek toen gelijk wat verder of ik er ook achter kon komen waarom dat probleem plaats vond en ik zag een verband tussen verschillende gebeurtenissen in de metingen die andere mensen ontgaan was.

Ik ging met een tevreden gevoel naar huis. Blijkbaar heb ik toch wel iets geleerd in de loop der jaren, en blijkbaar is er toch een reden dat ze me zo graag in dienst houden.

Het ziet er naar uit dat het griepje van Warrun de ronde door ons hele gezinnetje gaat doen. Nanette het laatste slachtoffer. Nanette heeft zich redelijk rustig kunnen houden terwijl ik besloten had om veel met de jongens te gaan spelen. Dit is me minder goed gelukt dat gehoopt, omdat er toch boodschappen gedaan moesten worden, de bibliotheek bezocht moest, Nanette even naar de dokter moest, en de jongens zwemles hadden.

Afgelopen weekend hebben we bij de IKEA een ezel gekocht waarop we een papierrol van IKEA kunnen hangen, met een whiteboard aan de ene kant en een blackboard aan de andere kant. Warrun heeft een enorme rol papier volgetekend (vooral met stoplichten en zijn naam) en Max heeft vele tekeningen gemaakt met krijt om het dan weer keurig schoon uit te vegen.

Bijna de hele dag hadden de jongens zin om ruig te spelen, in de zin van:’Ik sla jou op je hoofd, dan kan jij me tegen mijn schenen schoppen. Lachen joh!’ Niets wat ik zei of deed kon ze er van overtuigen dat dit niet zo’n best idee was totdat er iets in mij knapte en het gewoon helemaal opgaf. Zolang ze nog de belangrijkste dingen deden die ik van ze vroeg liet ik ze elkaar maar aftuigen en zij vonden het best.

Nanette ging mee naar de zwemles vandaag om zelf te zien hoe goed onze jongens al kunnen zwemmen, waarna ik haar weer thuis afzetten (om te gaan slapen) en ik met de jongens naar Michele ging om daar te eten (en te spelen). We waren tegen 8 uur thuis en dat is ver na bedtijd.

dinsdag 26 mei

Eerst thuis spelen (bouwen) daarna naar gym. De jongens hebben enthousiast meegedaan maar hadden veel stress omdat ze de kleurplaat in elkaars boekje hadden ingekleurd.

Hierna naar thuis even lunch en daarna naar Montgommery.

Wilco Volwerk (werk vriendje van papa uit Sydney) was in Melbourne en wilde wel afspreken dus kwam ook naar park en bleef eten. Toen hij in het Nederlands tegen de jongens sprak keken ze hem erg raar aan.

In Montgommery park gingen de jongens de grote glijbaan af met mijn rugtas als glij-luier (ging lekker hard). Later kwam Michele met Jake en Amber. Uiteindelijk zijn ze met fiets de helling af gesjeesd en na een poging op Max’ fiets ging Jake het ook proberen en reed zonder wieltjes een stuk.

Het bezoek van Wilco was gezellig en is helemaal goedgekeurd door de jongens. Toen hij thuis kwam eten lieten ze al het speelgoed laten zien en werden boekjes voorgelezen. De volgende dag vroegen ze nog steeds waar hij was en wanneer hij weer terug kwam. Hij was wel erg populair bij de jongens en ze hebben nadien nog vaak gevraagd wanneer we nou bij hem op bezoek gaan.

Ik merkte dat ik koorts had voordat ik naar bed ging.

woensdag 27 mei

Ik had nog steeds koorts toen ik wakker werd, nam paracetamol (om half 7) en werd pas om half 9 door de jongens wakker gemaakt.

Warrun en Max hebben erg goed geholpen met opruimen nadat ik had uitgelegd dat ik niet kon komen spelen voordat alles was opgeruimd, en als ze zouden helpen zou dat sneller gebeurd zijn. Warrun heeft alleen hun hele slaapkamer opgeruimd.

In de middag heb ik ze ingeschreven bij de school om de hoek waarna Warrun zei:”Ik kan niet wachten totdat ik naar school ga.”

Vervolgens was het tijd om de auto te wassen en op weg naar zwemles met de nieuwe juf (al een maand) :Jaquie. Na zwemles fluisterde Jaquie me toe dat ze erg snel leren.

De schooljaren lopen hier in Australie van Januari tot December en als je in Januari 5 bent, dan ga je dat jaar naar school (en als je binnen 3 maanden 5 wordt, dan mag je ook komen, of het jaar erna, dat mogen de ouders zelf beslissen). Warrun en Max worden in oktober vijf dus ze beginnen met school in 2010.

Bij ons in de wijk is een school en als je erlangs loopt oogt het goed, groot grasveld, oud gebouw dat op een school lijkt, schoolplein, speeltuin en als er kinderen zijn zie je ze nooit vechten en als er een bal over het hek gaat gaat NIEMAND er achteraan. En dit staat ons allemaal wel aan.

Je hebt hier veel keus, veel mensen van playgroup en opvang kiezen, als ze niet net als wij voor de school in de buurt gaan, voor een dure prive school of als je het allemaal niet kan betalen maar niet publiek wilt dan is er de katholieke school.

Waarom heb ik het over scholen? de opendagen zijn begonnen. We hebben wat scholen bezocht en bekeken en gelukkig zijn we nog steeds tevreden met de school in de buurt.  In Juli/Augustus zullen de jongens met ons al 3x een keertje de klas gaan bekijken en in oktober/ november volgen er nog 3 ochtenden waar de kinderen naar de klas gaan en de ouders andere informatie krijgen. Voorlopig is het nog niet zo ver. Warrun wordt al wel enthousiast en nadat we hem ingeschreven hadden had hij het steeds over ‘mijn school’.  (foto’s. Bij Ikea een ezel op de kop getikt, en het resultaat van Max zijn aanpassingen aan een lego autotje. Max is een minimalist. Zo min mogelijk kleren en zo min mogelijk lego, daar wordt hij blij van)

VDe jongens gaan nog steeds op maandagen en vrijdagen de hele dag naar opvang en ze zijn daar begonnen met voorbereidingen voor school. Activiteiten worden meer gestructureerd, er wordt computerles gegeven en er wordt aandacht besteed aan het alfabet en cijfertjes. Warrun en Max worden gestimuleerd om onafhankelijk van elkaar te spelen en zelf activiteiten te ontwikkelen. Wij zijn het hier helemaal mee eens. Terwijl ze dit doen, zien ze elkaar toch nog en ze zullen in de rest van hun leven niet altijd alles samen kunnen doen. 

 Ook dit jaar vielen Moederdag en Branko’s verjaardag vlak bijelkaar en we hebben er een PRET weekend van gemaakt. Ik maakte pepermuunt/ chocolade koeken voor Branko en Branko gaf mij een mooie ketting die hij zelf had uitgezocht op zijn Amerika reis. 

Wij hebben niet echt een reden nodig om iets leuks te doen eigenlijk. We hebben deze maand de kinderen meegenomen naar het IMAX, een film over vissen en andere onderwater dieren. Het beviel redelijk. Naar het park is ook altijd goed en sinds Branko een manier heeft gevonden (rugzak om je billen) om de lange glijbaan in Montgommery park snel te maken wil  Max constant daar heen. Ookal is het half zeven, na het avond eten en een bad. Terwijl hij zijn pyjama aantrekt zal hij toch nog even informeren of hij misschien nog even naar Montgommery park mag.

 Deze maand beginnen de jongens in een nieuwe klas met zwemlesse n ze zijn gepromoveerd naar level 1. Het serieuze werk  gaat nu beginnen. De laatste keer dat ik zwemles had was heeellll lang geleden, maar ik weet toch zeker dat mijn lessen niet met borst crawl begon. De jongens wel. ‘talk to the fish… listen to the fish’, de hoofd beweging en de arm bewegingen worden apart geoefend

Toen ik ’s ochtends het ontbijt stond te maken zei ik tegen Max en Warrun dat ik als ik ga werken altijd zo lief een kusje en knuffel (‘kus’n-cuddle’) krijg maar dat ik dat nu helemaal niet had gehad. Warrun kwam gelijk naar me toe om me een heel uitgebreide knuffel te geven, op de voet gevolgd door Max, die gelijk ‘like a baby’ wilde vastgehouden. Toen ik hem neerzetten liep hij een rondje en kwam terug voor meer knuffels.

Omdat ik zin had in een chocolaatje en de kids zo leuk aan het spelen waren gaf ik ze beide een chocoladekoekje (Sniggles). Warrun reageerde met een ‘Awww, Thanks!’ en Max liet een half uur later nog steeds breed lachend zijn koekje zien. Het is toch leuker om ze op deze manier een snoepje te geven dan wanneer ze er om vragen of wanneer ze het ‘verdiend’ hebben.

Zaterdag 13 juni, Vandaag gingen we sporten, naar het aquarium en het park, dat was het plan geweest. Aan het eind van de dag bleek het allemaal anders te zijn. Toen ik, Nanette uit bed kwam waren de jongens al aangekleed en klaar met het ontbijt. Zo konden we gelijk door naar de schoenwinkel. 1 paar schoenen vind ik niet genoeg voor Warrun en Max. Zij lopen nog graag in hun sandalen, maar dat is toch niet wat Branko en ik goed vinden in 15 graden regenachtig weer.

In de winkel ging Max gewillig op de stoel tegenover de mevrouw zitten, liet zijn voet in lengte en breedte meten, liep mee naar de schoen display en koos 1 van de types die hem volgens de mevrouw zouden passen deed ze aan, en niet meer uit. De instructie van de vrouw om netjes de klittenband sluitingen open te maken voordat hij zijn schoenen uittrekt heeft indruk gemaakt want hij doet het nog steeds (36 uur na aanschaf). Hierna volgde Warrun, meten, meelopen en kiezen. Voor hem was de keuze makkelijk er was maar 1 paar met ‘zijn’ favoriete kleur groen. Al met al waren we al een aardige tijd in de winkel en hadden ook Branko en ik de tijd wat gedood met wat rondkijken. Zodoende werd ook Branko’s voet gemeten en hij kreeg ook wat hij wilde van de mevrouw. Met drie blije mannen liepen we terug naar de auto om wat lampjes voor de lichten te kopen en toen was het naar huis voor lunch. Na de lunch heeft Branko de helft van de lampjes in de auto gepropt (het waren niet helemaal de juiste, maar ze zitten er nu toch in en doen het. Voor het voorlicht moet Branko even terug en het juiste type halen. Het is dus maar de vraag of we echt geld hebben bespaard door het zelf te doen.

Na de lunch zouden we naar het aquarium gaan maar de jongens waren zo leuk aan het spelen en het werd wat donkerder en kouder buiten dus we zijn lekker thuis gebleven en hebben de dag afgesloten met een gezamenlijk potje bowling met de Wii.

Zondag 14 juni, De dag begon met een potje bowling, de jongens hebben het helemaal onder de knie. Hierna gingen we weer eens naar het speelparadijs met springkussen-glijbaan. De jongens hebben zich uren vermaakt tot het tijd was om nu eindelijk het aquarium te bezoeken, we praten er al weken over dat we er weer eens heen moeten. Hier waren de jongens zeer geinteresseerd en  wilden niet weg voor ze alles gezien hadden. De auto stond in de parkeergarage en om 5 uur door de foodcourt lopen richting huis is te verleidelijk. Alle vier hadden we dezelfde gedachten en zo aten we opeens een heerlijke Indiase combo voor we echt naar huis en bed vertrokken.

Het heeft een tijd geduurd maar ik heb weer eens wat foto’s op de website gezet. Zo ook de schoolfoto’s van Warrun en Max van vorig jaar. De links zijn zoals normaal op de hoofdpagina te vinden.

Woensdag zijn Warrun en Max ziek geworden, en onze kereltjes hebben met non-stop hoge koorts gehad tot en met zondag. Op maandag waren ze weer redelijk goed (alleen nog erg moe) om terug naar opvang te gaan.

Ikzelf mocht in deze periode op de jongens passen omdat Nanette het erg druk heeft op haar werk, hetgeen, geheel volgens verwachting, er toe leidde dat ik op zaterdag zelf ook ziek werd. Van zaterdag tot en met dinsdag heb ik 39 graden koorts gehad (onderbroken door ‘koele’ periodes veroorzaakt door ibuprofen). Normaal vind Nanette dat ik me veel te veel aanstel als ik ziek ben dus had ik besloten om maar gewoon stil te blijven, en dat heb ik goed gemerkt. Toen ik op zondag wakker werd met 39 graden koorts vroeg Nanette hoe ik me voelde waarop ik antwoordde dat ik net een ibuprofen had genomen en dat dat spul zo goed werkt. De reaktie was:”Oh dus je voelt je prima, dan kan je mooi met de kids gaan opstaan want ik moet nog even uitslapen”, dus daar stond ik dan het ontbijt van de jongens te maken. Gelukkig stond Nanette niet heel veel later op en mocht ik de rest van de ochtend in bed blijven liggen.

Later toen ik een keer ’s nachts wakker werd, niet zoveel lucht kreeg en mijn mond open deed om adem te halen zei Nanette :”Waarom roep je mij. Waarom maak je me wakker?” (met een toon van :”Hoe haal je het in je botte hoofd om mij wakker te maken!”) En dit nadat Nanette me twee keer had wakker gemaakt om te helpen met een werkstuk voor haar werk.

Toen ik weer bijna beter was was Nanette ineens erg hulpvaardig en medelevend, misschien omdat ik erg zielig klonk door het snot-in-de-kop (ook al voelde ik me een stuk beter).

Ongetwijfeld is mijn gehoor en brein een beetje in de war door de koorts, maar ik had tijdens de koortsperiode erg de neiging om weg te kruipen in een hoekje in het park ergens. Misschien ga ik de volgende keer maar weer zielig jammeren.

Mijn baas zei vandaag :”You guys are kicking goals” tegen ons team. Hij bedoelde daarmee dat we alweer een verzoek hadden gekregen tot het doen van een quote voor wat regeltechnische software. We zijn erg succesvol in het doen van deze quotes want we krijgen de laatste tijd steeds al de projecten toegewezen waar we een quote op insturen. Klein bijverschijnsel is dat we op papier nu met zo’n 15 mensen aan diverse projecten werken. De praktijk is echter dat we nog steeds maar met zijn drietjes op kantoor zitten, en daar lijkt geen verandering in te komen. Ikzelf vind dat we dus geen nieuwe projecten meer moeten quoten, want we kunnen toch niet op tijd leveren, maar deze logica lijkt niet op te gaan bij Air International.

 Het zijn gouden tijden dus, maar alleen omdat we niet naar de muur kijken waar we met volle vaart op af rijden. Ik heb nu al medelijden met onze klanten die niet gaan krijgen wat ze denken te gaan krijgen.

Warrun haalde na het aandoen van nieuwe kleren een kleine fridge-magnet van de penguin parade uit zijn zak met de opmerking dat deze ‘in zijn zak was gevallen’ toen we daar in de souvenirwinkel waren.

Ik hoopte dat na mijn reis naar Detroit ik eventjes verlost was van werkreizen maar nee, vorige week werd besloten dat ik naar Korea moest omdat onze leverancier aldaar niet deed wat we wilden en er moest iemand heen om orde op zaken te stellen.

Het was een hele belevenis om in een land te komen waar ik helemaal geen enkel bord op straat kon lezen, de meeste mensen niet kon verstaan/aanspreken, en ik totaal geen idee had waar ik was. Ik ben door mijn gastheer opgehaald en overal heen gebracht en opgehaald en ik vond het wel best om gewoon veilig in mijn hotel te blijven.

Op woensdag moest ik wat werk doen om wat antwoorden te krijgen op vragen die ze gesteld hadden dus bleef ik een dag in het hotel, en ook toen ben ik lekker in het hotel gebleven voor mijn maaltijden (ik ben alleen even naar een supermarkt gegaan om wat koreaanse chopsticks te kopen, die zijn van metaal, zoek ik al jaren!). Ik voelde me een mietje maar ik had het druk genoeg om niet dapper op ontdekkingstocht te gaan. Tegen het eind van de middag kreeg ik een telefoontje van 박주현 (Joo-Hyun Park, Joe hjun pak), mijn gastheer, dat ik nu wel een dag lang had gewerkt dus of ik even mee wilde naar een winkelcentrum om wat te gaan ‘window shopping’. Dat kwam goed uit want ik wilde nog een kadootje kopen voor de kids, hetgeen gelukt is in de vorm van 2 setjes koreaanse (nep)Lego en een grote puzzel. Vervolgens nam Joo-Hyun me mee voor een maaltijd, gevolgd door een massagesalon voor een voetmassage. Niks mis mee, maar een vreemde ervaring voor mij.

De vlucht naar huis was helaas een nachtvlucht, dus ik kwam afgepeigerd weer terug thuis bij mijn liefste drietal.

In April ben ik voor een ander project in Detroit geweest en nu is het weer zo ver. (we zijn een beetje achter met de blog maar zodra de oude verhalen gepost worden dan melden we het hier wel.

Deze reis bevatte een kleine 2 weken in Detroit gevolgd door een dikke week in Santa Ana (California). Kortom 3 weken van huis en dat is LANG, vinnik.

Eten

Een van de eerste dingen die me hier opviel was soep. Dit is iets van ik in Australie mis; soep. In restaurants hebben ze in Oz wel soep, maar het is altijd pompoensoep. Soms noemen ze het minestrone of groentensoep, maar het is en blijft pompoensoep. Niet zo in de USA; in elk restaurant hebben ze ten minste 2 soepen en het zijn zelden dezelfde (hoewel Franse uiensoep wel vaker voorkomt). Zelfs op het vliegveld verkopen ze op diverse plekken soep. Ik wil SOEP!

Volgende puntje wat me opviel is dat het ELKE dag in de restaurants best wel druk is (zelfs als je om 10 uur gaat eten), en na een beetje navragen bleek dat mensen dit gewoon als avondmaaltijd doen en zelf helemaal niet zo vaak koken. Dit verhaal wordt meestal snel gevolgd met een beklag dat ze zoveel eten serveren en dat iedereen daardoor zo dik wordt (waarna de klagende persoon een ‘refill’ van zijn cola gaat halen; nog een halve liter).

Jetlag

Zoals vorige keer had ik de eerste dagen geen problemen met jetlag, vermoedelijk omdat ik gewoon heel moe was van de vlucht maar op zondagochtend werd ik om 2 uur wakker, kon nauwelijks meer slapen tot een uur of 5 waarna ik weer in diepe slaap viel tot 11 uur. Niet erg handig. Tegen de tijd dat ik in Californie was was ik redelijk aan het ritme gewend, vooral omdat LA 3 uur dichter bij Melbourne is (dat wil zeggen: ‘s avonds moeilijk naar ben en ‘s ochtends moeilijk uit bed. Helemaal gewoon dus).

Inkopen

De eerste avond ben ik gelijk naar de ToysRus gegaan omdat ik gezien had dat ze daar NintendoDS in de aanbieding had en Nanette en ik hadden besloten dat we daar 2 van wilde hebben voor de reis naar Nederland, en zo had ik na 1 dag al een goede score. Na 2 dagen ging ik bij het kantoor van Air International in Detroit langs waar 4 dozen met boeken die ik had besteld op me stonden te wachten. Alzo had ik een hele grote stapel spulletjes na een halve week. Hierdoor kon ik geen geld meer uitgeven zonder bij terugweg problemen met de douane te krijgen. Dit leidde tot een klein dilemma toen ik 2 leuke kadootjes voor Nanette zag liggen. De oplossing was snel gevonden, gewoon kopen en opsturen; zo heeft Nanette ze ontvangen voordat ik thuis was.

Heimwee

Ik heb een boekje meegekregen over school (voor de jongens). Toen ik zaterdagavond uit ging eten heb ik het meegenomen hetgeen een heel effectieve manier was om wat heimwee op te wekken. Ik heb de jongens een paar keer op de computer gezien en gesproken en ik was vooral blij toen Warrun me even wilde spreken want hij was heel bozig toen ik wegging en wilde me de eerste keren ook op de computer niet spreken.

Ik zit dit nu op de luchthaven LAX te tikken en ik kijk er enorm naar uit om weer thuis te zijn bij Nanette en de jongens. Een beetje net zo’n gevoel als vroeger de dag voor mijn verjaardag.

Engels

Ook viel me op dat ik mijn Engels niet meer zo snel aanpas aan wat ik hoor.  Ik heb het over Tom-Ah-toos (tomatoes) en wordt dan verbeterd tot To-Mee-Toos. Ik zeg kant (can’t) en hoor:”Oh: kent”. Blijkbaar is er toch iets veranderd de afgelopen paar jaar.

Op een gegeven moment vroeg een van de technici waarmee ik werkte:“Watvoor taal spreken ze eigenlijk in Australie, want je spreekt heel goed Engels.” Na enige uitleg gevolgd door de vraag:”Kan je vanuit Nederland naar Australie rijden, of moest je je inboedel opsturen toen je verhuisde?“  geen gapje.

Vermaak

Door het tijdverschil begon de Australische werkdag ongeveer als ik weer terug in mijn hotelkamer was dus kon ik gelijk verder werken. Zoals ik boven al aangaf had ik mijn inkoopbudget ook al opgemaakt dus erg veel aan vermaak het ik niet gedaan (wat wel hielp om de hele trip snel voorbij te laten gaan). Het tweede weekend wat echter Thanksgiving weekend dus toen was alles dicht in de VS en kon ik me tot de Australische werktijden beperken. Die dagen heb ik gebruikt om een paar filmpjes te pakken en lekker uit te slapen (en om naar Los Angeles te vliegen). Ik heb Disney’s Christmas Carol in 3D en Where the Wild Things Are even gekeurd voor de kinderen. De eerste is zeker NIET voor ze geschikt (behoorlijk eng, zoals ik met Scrooge van vroeger herinner) maar Wild Things is zeker wel leuk voor ze. We gaan er met de jongens binnenkort heen (hoop ik).

Werk

De eerste week spendeerde ik vooral met het aansluiten van mijn regelaar, want de onderdelen kwamen pas aan nadat ik er zelf ook was. De hele koelopstelling was er wel en alles werkte naar wens maar de levering van onderdelen was niet helemaal goed afgesteld. De resultaten van de testen waren prima en de grootste problemen waren gewoon met mijn eigen software (of eigenlijk het stuk van de software wat door mijn collegae in Australie was gemaakt, maar alles kon gefixed).

 Toen ik vrijdag 27 November (een nationale feestag na Thanksgiving) in Santa Ana aankwam (uurtje ten zuiden van Los Angeles) werd ik uitgenodigd om even bij Millenworks een rondleiding te krijgen. Want ja, het was een nationale feestdag maar ze waren toch maar even aan het werk.

De rest van het weekend had ik ‘vrij’. Op zaterdag had ik afgesproken met een…eh… klant? nee. Iemand waarmee ik op mijn vorige trip naar Detroit had gewerkt; Rainer. Hij is net naar Los Angeles verhuisd en ik wilde hem wel weer eens ontmoeten en de laatste roddels horen over het project (wat al een half jaar bevoren is).  Rainer en zijn vrouw namen met mee uit eten (ik trakteerde) dus het was al best laat toen ik weer terug naar het hotel ging. Een prima dagje.

De volgende dag wilde ik eerst naar San Diego om de USS Midway te bezoeken (een gepensioneerd vliegdekschip) en daarna zou ik gaan uit eten met Alex; de productie manager van Coda (het project waarvoor ik nu ik de USA ben). Het vliegdekschip bleek echter veel te interessant want ik was pas om 7 uur terug in het hotel; veel te laat om nog met Alex af te spreken. Hij vond het niet heel erg geloof ik, maar nu moet ik (van hem) wel weer een keer terug komen naar LA. Helaas zal dat waarschijnlijk inderaad nog gebeuren ook.

Op de terugweg uit San Diego stond ik nog een tijdje in de file. Er was echt NIETS in de buurt, en dit is echt geen kleine weg (ongeveer 7 banen elke kant op). De files van LA zijn met recht berucht.

Na een hele week ziek zijn konden de jongens toch (met wat medicijnen achter de kiezen) naar hun ‘graduation’. We zijn alle 4 thuis gebleven vandaag om het rustig aan te doen zodat we ‘s avonds tegen 7 uur naar Kinder Haven konden.

Onderweg raakte Max behoorlijk overstuur van het idee dat hij in zijn cowboy outfit moest gaan optreden en Warrun had er wel zin in. We hebben de jochies afgeleverd en gingen zelf naar de andere zaal om hun optreden te bekijken. En ja hoor: Max en Warrun waren 2 van de weinigen die geen hoed op wilden, en die ook weinig meededen met de liedjes. Op den duur ontdooide Warrun een beetje en ging hij mee doen en leek hij er zelfs plezier in te hebben.

Na het optreden mochten de kinderen een voor een van achter uit de zaal zelf naar voren lopen om op een podium hun ‘diploma’ in ontvangst te nemen. Warrun deed did netjes al snapte hij duidelijk niet zo goed wat nou precies de lol er van was, en Max zag het helemaal niet zitten en stortte zich in mijn armen zodra hij kon.

W&M gingen toch nog samen bij hun klasgenoten zitten voor het bezoek van Santa. Toen die binnen kwam verdewenen alle zorgen voor Max (en Warrun) en riepen en zwaaiden ze hard mee met de rest. Max wilde niet te dicht bij Santa komen voor de foto, maar vond het krijgen van een kado nog wel een goed idee.

Nadat we kerstkaarten van deze foto hadden gemaakt, zag Warrun deze bij Bert en Tineke staan en merkte op “Dat is Santa niet, dat is John van de office; hij heeft dezelfde ogen!”. Die jongen heeft ook alles door! Hij vond het niet erg en snapte wel dat de echte Santa niet overal zelf kan komen.

Voor de kerstviering thuis hebben we, op verzoek van Max, een grote kerstboom neergezet en 3 kleintjes. We hebben er lampjes in gehangen en overal versiering neergezet, EN de jongens hebben een ‘advent santa’. Dat wil zeggen: een houten Santa met 24 laatjes waar ze elke dat 1 laatje mogen open doen om het chocolaatje er uit op te eten, totdat het Kerst is. We waren er echter te laat mee zodat het laatst laatje vlak voor middernacht op 31 december werd open gemaakt, met daarin twee motoren met 3 wielen. (hetgeen een verrassing was want toen de jongens een keer stiekum hadden gespiekt zat er wat anders in.

Vlak voordat we naar Bert en Tineke waren vertrokken hebben we zelf een paar kado’s onder de kerstboom gelegd “om aan Santa te laten zien waar de kado’s moeten anders vergeet hij het misschien”. Bij Bert en Tineke kregen de jongens een mooie tekendoos, en een wandklok (ze zijn erg met tijd en klokken bezig), en bij Ellen en Paul had Santa een mooie stapel GeoMag (magneetjes met stokjes) afgeleverd. Paul, Branko, Max en Warrun hebben een hele tijd leuk zitten bouwen hiermee. Warrun was in eerste instantie een beetje teleurgesteld want hij zag niet zo wat je er nou mee kon, maar zodra Max wat had gebouwd was Warrun niet meer te houden en bouwde er op los.

Zodra we terug kwamen uit Foster lagen er, jawel, 3 mooie extra kado’s voor de jongens. Een trein voor Warrun (rusty Hiro), een transformer voor Max en als hoogtepunt een afstrandbestuurbare Lego treinbaan. Deze MOEST de volgende dag gelijk gebouwd worden en er is elke dag mee gespeeld sindsdien. De baan is inmiddels (11 januari) al aardig uitgebouwd met diverse huisjes er naast.

Voor Nanette was er een setje ketting met oorbellen, en voor Branko (mjammie) chocolaatjes!