Donderdag 18 december. 
We hebben de afgelopen 6 dagen samen met Max afgeteld dat het vandaag zo ver zou zijn: het Gips mag er af! Om 8 uur werd ik wakker in een stil huis, volkomen onthutst omdat iedereen nog sliep! Tegen half 9 kwamen de eerste kinderen eindelijk uit bed tevoorschijn en toen moesten we ons al bijna gaan haasten om tegen half 10 naar het ziekenhuis te vertrekken.
Bij het ziekenhuis aangekomen vonden de jongens al snel de TV waar ze zich installeerden om Peter Pan te kijken en mee te gluren bij een computerspelletje. Max besloot al snel dat het een beter idee was om wat met Megabloks te gaan bouwen. 
Nanette had zich even gedrukt om bij de x-ray afdeling te gaan vertellen dat het gips eerst van de arm moest voordat de foto gemaakt kon worden en dat vonden ze daar wel prima, en ook de dokter die de boel uiteindelijk moest beoordelen stoorde zich niet zo aan de afgesproken schema’s, gelukkig maar want de gipskamer liet lang op zich wachten. We moesten een flinke tijd wachten totdat we de kamer in mochten met het enorme kabaal (de zaag). Max en Warrun vonden het zagen beide NIET leuk en toen het gips er af ging begon Max harder te brullen dat hij de hele tijd had gedaan toen het gips er om ging. Wat blijkt: de gewrichten zijn stijf en pijnlijk doordat ze zo lang niet zijn gebruikt en dat doet pijn. Terwijl Nanette en Max de rontgen-foto lieten maken kwam er ook aardig wat Max kabaal de gang op waarbij Warrun me een beetje vreemd aankeek. T
oen we van de x-ray afdeling weer bij de gipsafdeling kwamen werden we gelijk meegenomen terwijl er door de gang werd geroepen “Max is back”. We werden in een behandelkamer gezet en na een tijdje kwam een arts binnen met de vraag :”Ben ik hier goed? Zijn jullie hier goed?”. Hij kreeg toen te horen “Max is back” en was gelijk tevreden:”Ah, Max is back.” 
Hij was ook tevreden met de foto’s en zei dat we het nog even rustig aan moesten doen een paar weken omdat de botten een beetje zwak waren geworden. Max weigerde de hele tijd om zijn arm te bewegen en beperkte zich tot verontwaardigd kijken, snikken en omtrekkende bewegingen ver van de man vandaan te maken.
Toen was het half 1 en tijd voor h et ijsje en een kopje koffie dat we al lang wilden maar niet aan toe waren gekomen. Hier heeft Nanette haar werk gebeld dat ze niet om 1 uur bij de ‘dress rehersal’ zou zijn, maar iets
later en dat ze dan ook graag een hoofdmaaltijd, een boterham met ham en kaas en een met vegemite wilde zien. Dit alles kon geregeld worden.
We gingen naar Nanette’s werk omdat daar die middag een ‘kerstshow’ voor de bewoners werd opgevoerd. Bijna iedereen was in de eetzaal aanwezig en om en om deden de verpleegsters van de verschillende afdelingen, het keuken personeel, een bewoner de activiteiten begeleidsters en uiteindelijk ook de administatie (Nanette en haar collega’s) een stukje. Begin oktober hadden we voor ‘The sound of Music gekozen’ als thema, vrolijk, herkenbaar en goed te doen met 1 baas en 8 man personeel. Net toen we met de repetities wilden beginnen besloot de baas om met pensoen te gaan en enkele repetitieloze weken erna besloten 2 medewerkers unaniem dat we ‘ABBA’ gingen doen, Vrolijk, herkenbaar en best te doen met 8 man.
Om kwart voor 2, deze donderdag hielden we onze 4e en laatste oefenronde en togen we naar de eetzaal om de rest te bekijken. Wij waren als laatste en tot de laatse noot van onze 2 liedjes waarop we een dansje deden zaten de meeste mensen nog te raden wie wie was. Hierna was het snel naar huis want de kinderen waren MOE (en wij ook). Vlak voor huis had ik, (Nanette) opeens behoefte in een kopje thee bij Michele, gelukkig hadden alle betrokken partijen hier ook wel zin in en zo speelden Max en Warrun nog even met Amber (Jake was met zijn vader naar de Bunnings) en maakte Michele voor Branko en mij een kopje koffie.
We waren laat thuis en de kinderen waren te laat in bed voor de grootse vroege plannen die wij voor de volgende dag hadden.
Artikelen (RSS)