Voor de ochtend hadden we een mooi programma, naar het postkantoor want daar lag al sinds woensdag een pakje uit Nederland voor ons 
(Sinterklaas en/of de kestman hadden dit jaar per ongeluk bij de opa’s en oma’s spullen afgegeven en die moeten dat dan helemaal naar ons opsturen. Het zal zijn leeftijd wel zijn). En na het postkantoor zouden we naar de dokter gaan met de jongens. In tegenstelling tot andere zaterdag stond er geen rij tot de uitgang bij het postkantoor en was het pakket binnen 5 minuten in onze armen. We hadden een half uurtje over en zijn bij de groenteboer naar binnen gestapt. Van de groenteboer is Branko met de jongens naar de dokter gelopen en ben ik de auto gaan halen om die bij de dokter te parkeren. Bij de dokter moet je altijd even wachten want ze neemt de tijd voor iedere patient. De jongens zijn er op hun gemak want ze kennen de wachtruimte en vinden zelfs altijd even dat ze naar de wc moeten daar.
We hadden dinsdag al een afspraak bij de dokter maar die hadden we afgezegd omdat er hoge lichaamstemperaturen in het huis rondhingen. Vandaag was het zover, de jongens moesten ingeent worden.
BRULLEN dat ze deden.
We lieten de inentingen bij de dokter doen. Ik zag het niet zitten om bij een algemene sessie naar binnen te lopen waar jong en oud door elkaar zit en waar Warrun en Max dan rond rennen en klimmen en natuurlijk binnen 5 minuten doorhebben dat ze dat niet willen zijn en dan nog een half uur moeten wachten tot ze aan de beurt zijn, ook al vind ik dat die sessies eigenlijk heel goed zijn want die mensen die dat doen hebben wel heel veel ervaring. Maar nu met een afspraak alleen wij en de dokter leek mij wel zo handig. In de wachtkamer hebben we ze verteld dat de dokter ze iets ging geven waardoor ze niet steeds heel erg ziek zouden worden. DAT wilden ze niet, toch bleven ze zitten. Binnen was de dokter een tijd alles aan het voorbereiden en vroeg toen ‘Wie is er eerst?” ME! riep Warrun die al een week lang overal eerste / snelste mee wil zijn, bord leeg eten, trap af lopen, tekening in kleuren, melk opdrinken. Hij zat bij Branko op schoot en schrok even van de prik maar er gebeurde niets, toen KEEK hij naar de naald en zijn arm en toen begon hij te brullen. Toen nog arm twee en daarna uithuilen bij mama op schoot. Max had ik de hele tijd redelijk kunnen afleiden maar bij de injecties huilde hij toch ook (zou ik ook doen eerlijk gezegd en ik zie er nu al tegenop dat ik over een 
paar maanden een griepinjectie moet krijgen op mijn werk). Warrun brulde iedere keer nog harder mee met Max dan hij al deed. Max was zeer verontwaardigd en wilde pertinent geen pleisters, Toen we bij de auto zijn pleisters eraf haalde was het hele gebeuren verleden tijd voor Max en ging hij door met zijn leven. Warrun moest jammerend uit de auto gedragen en op de bank zitten en hij moest ‘Thomas’ zien. Zelfs toen Max enthousiast met het pakket aankwam zei hij ‘Nee doe jij dat maar’. Dat deden we natuurlijk 
en we begonnen met uitpakken voor zijn neus. Warrun kwam er even bij maar toen alles uitgepakt was moest hij weer jammeren. Toen ik vroeg wat er was zei hij ‘ Ik moet gewoon nog een beetje huilen’. Dat mocht van ons. De middag hebben we gevuld met lego bouwen, kleuren, plakken en badderen (geen relatie). Tegen die tijd was er niets meer te merken aan de jongens.
Artikelen (RSS)