Zoals gezegd mocht Branko vandaag eindelijk weer een keer gaan werken en Nanette was eens een woensdag thuis met 
de kinderen. Max was nu echt helemaal beter maar het leek er in de loop van de dag sterk op dat Warrun nu een beetje in de malaise zat. En ik had gisteren ook nog op de toch gezeten kennelijk want ik had een hele stijve rug en nek. Gelukkig bracht ons rugmassagematje dat je op een stoel kan zetten uitkomst het vermaakte de kinderen een tijdje en om de paar uur bracht het verlichting in de nek (of waren dat toch de hoofdpijn tabletten?) Rond de lunch gingen we nog even bij Jake, Amber en Michele langs. Warrun had de 2e keer dat hij erlangs liep de kerstboom door, bij Max (die tijdens Warruns ontdekking op de wc zat) duurde het een half uur tot hij het door had maar toen was hij ook wel erg onder de indruk. Niet lang erna waren we thuis en ik vroeg me al af waarom de jongens zo fluisterden en vooral Max zo guitig keek. Wat bleek hij had een ‘hele mooie’ auto van Amber in zijn rugzakje mee naar huis genomen. Hij begreep ook wel dat hij terug moest en ik 
heb gelijk Michele gebeld die het goed vond om het te weten ALS Amber er over begon maar er was geen haast bij om het ding terug te brengen.
Toen we 2 dagen later de foto’s van het toestel haalden hadden we het al kunnen voorspellen. De auto staat MET de kerstboom EN Max op de foto.
Tegen de tijd dat Branko thuis kwam lag Warrun al in bed, ziek, warm, niet lekker, geheel vrijwillig en zelfs zonder eerst een boekje te lezen. Ik volgde niet veel later. De kou in de nek bleek toch meer het griepje te zijn dat de kinderen ook bezig hield en ik kon zo langzamerhand begrijpen waarom Warrun zo liep te zuchten en te piepen en te klagen over het niet lekker voelen.
Artikelen (RSS)