Branette's Dagboek

Maandag 1 december. Gisteravond voordat we gingen slapen hadden we al overlegd wat we zouden doen als Max nog ziek was, en de conclusie was: ik blijf thuis met Max. Nanette zou haar eerste werkdag hebben als assistent van de plaatsvervangende CEO en dat kon ze niet echt missen, en ik had net vrijdag software opgeleverd dus ik kan best even wachten voordat de ‘shitstorm’ weer mijn kant op komt

En Max was nog ziek. Warrun was heel vrolijk met Nanette opgestaan terwijl Max en ik nog sliepen en toen Max en ik opstonden konden we nog net Warrun en Nanette uitzwaaien die op weg gingen naar Kinder-haven (en werk). Ik heb een fijne dag gehad met Max waarbij hij behoorlijk stijf van de paracetamol en ibuprofen stond. Hij kon zich geregeld alleen vermaken en had er ook geen moeite mee om af en toe met mij te spelen. Max heeft even in Nanette’s bed wat TV gekeken maar elke activiteit die mogelijk op slapen zou lijken werd snel afgeslagen.

Tegen het eind van de middag zijn we met de bus naar opvang gegaan om Warrun te halen. We kwamen om kwart voor 5 bij opvang aan waar iedereen net aan tafel was gaan zitten voor het avondeten, en na een wilde begroeting van Warrun schoof Max gewoon aan en at lekker mee. Alles was peis en vree toen we op huis aan gingen totdat ik ‘Stop’ riep tegen Warrun omdat hij een weg op wilde stappen. Hij stopte goed maar ging gelijk staan mokken, liet zijn tas op de grond vallen en weigerde verder te gaan. Ik probeerde de techniek van gewoon weglopen maar daar trapt hij niet meer in en hij bleef gewoon staan ook toen ik met Max al ruim uit het zicht was verdwenen. Tussen de bosjes door kon ik een andere moeder ongerust naar hem toe zien gaan, en toen er een auto aan kwam die het parkeerterrein op wilde (waar hij voorstond) was ik het zat en ben ik hem gaan halen. Ik heb hem bij de hand genomen en loeiend meegesleurd tot bij de bushalte. (hij loeide, niet ik).

Toen hij een tijdje op de bus had zitten wachten klaarde hij op en alles was weer prima. Totdat hij later op de avond met iets gooide waarvan ik zei dat het niet mocht: wederom mokken. In bad gebeurde het nog een keer en ik was het volkomen zat. Ik heb hem uit bad gehaald en terwijl hij stond te brullen afgedroogd en aangekleed en daarna achter gelaten om met Max en Nanette een boekje te gaan lezen. Terwijl we ons installeerden kwam Warrun helemaal vrolijk aangelopen en kroop bij mij op schoot (dat doet hij zelden bij het boekje lezen).

(Nanette: Toen ik ‘s avonds aan Warrun vroeg hoe het bij opvang was geweest en of het raar/eng /anders/ leuk was (opties open houden als je met een kind praat, je wilt hem geen woorden in de mond leggen) dat Max er niet was, zei Warrun:” Max was er wel, Niet JIJ (terwijl hij naar Max wees) maar andere Max”. Kennelijk is het hebben van een Max om je heen voldoende, maakt niet uit welke Max.

Op dinsdag ben ik thuis gebleven met de kinderen omdat Nanette een inductie had op haar werk. Max kwam vrij vroeg bij me in bed liggen omdat hij het wat koud had en al snel lag hij weer uitgebreid te snurken. Ik stond even later op en liet Max liggen. Zodra Warrun wakker werd vroeg hij waar Max was, en toen ik dat vertelde holde hij er gelijk in en kroop naast hem in bed. Helaas ging hij vrij luidruchtig met zijn mini-scoop spelen dus Max sliep niet zo lang meer.

Ik kreeg al snel een zenuwachtige baas aan de telefoon over wanneer ik dan weer op mijn werk zou zijn en of er niet een mogelijkheid zou zijn dat ik woensdag zou komen werken. Ik kon hem gelukkig helpen herinneren dat ik de dinsdag en woensdag had geruild en ik zou inderdaad woensdag komen werken. Dinsdag is het playgroup-dag dus  dat mocht ik ook weer eens meemaken. M&W hadden voornamelijk interesse om elkaar rond te duwen met de auto’s aldaar en het kostte me de nodige moeite om ze een beetje te weerhouden van het aanrijden van andere mensen. Ze hadden ook erg veel interesse in de muziek die ik had meegenomen en vooral Max zat een hele tijd met zijn oor tegen een van de speakers zeer ingespannen te luisteren. Hierna ben ik naar huis gegaan en heb binnen gespeeld en TV gekeken omdat de Max toch nog niet helemaal fit was.

Nanette: Vandaag had ik mijn introductiedag van mijn nieuwe werk, het werk dat ik al sinds juni doe nadat ik er 2 maanden als invaller heb gewerkt. Het was interessant en leuk maar ook een lange dag die om 7.30 uur al begon. Ik ben echt niet gewend aan die tijden van het verplegend personeel. Ik heb geleerd over de noodprocedures, het ‘niet-tillen’ protocol, De Good Shepherd Sisters, en meer van dat spul.

Zoals gezegd mocht Branko vandaag eindelijk weer een keer gaan werken en Nanette was eens een woensdag thuis met de kinderen. Max was nu echt helemaal beter maar het leek er in de loop van de dag sterk op dat Warrun nu een beetje in de malaise zat. En ik had gisteren ook nog op de toch gezeten kennelijk want ik had een hele stijve rug en nek. Gelukkig bracht ons rugmassagematje dat je op een stoel kan zetten uitkomst het vermaakte de kinderen een tijdje en om de paar uur bracht het verlichting in de nek (of waren dat toch de hoofdpijn tabletten?)  Rond de lunch gingen we nog even bij Jake, Amber en Michele langs. Warrun had de 2e keer dat hij erlangs liep de kerstboom door, bij Max (die tijdens Warruns ontdekking op de wc zat) duurde het een half uur tot hij het door had maar toen was hij ook wel erg onder de indruk. Niet lang erna waren we thuis en ik vroeg me al af waarom de jongens zo fluisterden en vooral Max zo guitig keek. Wat bleek hij had een ‘hele mooie’ auto van Amber in zijn rugzakje mee naar huis genomen. Hij begreep ook wel dat hij terug moest en ik heb gelijk Michele gebeld die het goed vond om het te weten ALS Amber er over  begon maar er was geen haast bij om het ding terug te brengen.

Toen we 2 dagen later de foto’s van het toestel haalden hadden we het al kunnen voorspellen. De auto staat MET de kerstboom EN Max op de foto.

Tegen de tijd dat Branko thuis kwam lag Warrun al in bed, ziek, warm, niet lekker, geheel vrijwillig en zelfs zonder eerst een boekje te lezen. Ik volgde niet veel later. De kou in de nek bleek toch meer het griepje te zijn dat de kinderen ook bezig hield en ik kon zo langzamerhand begrijpen waarom Warrun zo liep te zuchten en te piepen en te klagen over het niet lekker voelen.

Helaas, mijn activiteiten op mijn werk waren van korte duur. Nanette is nu ziek geworden en dan is het toch echt niet zo fijn om voor 2 jongen kinderen te zorgen dus ik bleef weer een dagje thuis. Warrun was alweer een stukje beter zodat we vlak na de lunch even naar de speelplaats naar het huis konden om wat te klimmen en schommelen. Max klom met zijn gipsen arm net zo goed naar boven als Warrun, hetgeen mij de nodige zorgen opleverde, maar zo lang hij niet klaagt, bijt ik wel op mijn tong.

De ‘Sint in Sesamstraat’ dvd en het cd’tje met kerstliedjes hebben wel een beetje geholpen met het ‘sinterklaas gevoel’ dat er heerst in huis. Alhoewel ik ‘en hij brengt cadeautjes’ toch eigenlijk de zin was die de jongens volledig om kreeg voor dit hele gebeuren. Verder is het moeilijk om de sfeer te scheppen als die niet ondersteunt wordt door de etalages, het sinterklaas journaal, de lichtjes en muziek in de winkels.

Branko bracht de jongens vandaag naar opvang want Nanette kon vandaag nog even goed uitzieken. De ziekte symptonen zorgden ervoor dat ze 36 uur lang niet in de buurt van alle bewoners mocht komen, dus NIET werken vandaag. Dat is maar goed ook want het is nog niet helemaal 100% en zo’n extra dag rust kan nooit kwaad. Terwijl we de jongens op pad probeerden te krijgen vonden ze opeens een pakje in hun schoen! Dat was een verrassing, het was een lego doos (‘wat een verrassing’). Max wilde gelijk aan de slag.

 Aan het eind van de dag kwam Branko weer met de jongens thuis. Het was maar goed dat er vandaag iemand in huis was geweest want DE Sint was langs geweest  en had aan mama een mooie tas met cadeautjes gegeven. De jongens willen altijd wel pakjes uitpakken en gingen gelijk aan de slag.

Voor de ochtend hadden we een mooi programma, naar het postkantoor want daar lag al sinds woensdag een pakje uit Nederland voor ons (Sinterklaas en/of de kestman hadden dit jaar per ongeluk bij de opa’s en oma’s spullen afgegeven en die moeten dat dan helemaal naar ons opsturen. Het zal zijn leeftijd wel zijn). En na het postkantoor zouden we naar de dokter gaan met de jongens. In tegenstelling tot andere zaterdag stond er geen rij tot de uitgang bij het postkantoor en was het pakket binnen 5 minuten in onze armen. We hadden een half uurtje over en zijn bij de groenteboer naar binnen gestapt. Van de groenteboer is Branko met de jongens naar de dokter gelopen en ben ik de auto gaan halen om die bij de dokter te parkeren. Bij de dokter moet je altijd even wachten want ze neemt de tijd voor iedere patient. De jongens zijn er op hun gemak want ze kennen de wachtruimte en vinden zelfs altijd even dat ze naar de wc moeten daar.

We hadden dinsdag al een afspraak bij de dokter maar die hadden we afgezegd omdat er hoge lichaamstemperaturen in het huis rondhingen. Vandaag was het zover, de jongens moesten ingeent worden.

BRULLEN dat ze deden.

We lieten de inentingen bij de dokter doen. Ik zag het niet zitten om bij een algemene sessie naar binnen te lopen waar jong en oud door elkaar zit en waar Warrun en Max dan rond rennen en klimmen en natuurlijk binnen 5 minuten doorhebben dat ze dat niet willen zijn en dan nog een half uur moeten wachten tot ze aan de beurt zijn, ook al vind ik dat die sessies eigenlijk heel goed zijn want die mensen die dat doen hebben wel heel veel ervaring. Maar nu met een afspraak alleen wij en de dokter leek mij wel zo handig. In de wachtkamer hebben we ze verteld dat de dokter ze iets ging geven waardoor ze niet steeds heel erg ziek zouden worden. DAT wilden ze niet, toch bleven ze zitten. Binnen was de dokter een tijd alles aan het voorbereiden en vroeg toen ‘Wie is er eerst?”  ME! riep Warrun die al een week lang overal eerste / snelste mee wil zijn, bord leeg eten, trap af lopen, tekening in kleuren, melk opdrinken.  Hij zat bij Branko op schoot en schrok even van de prik maar er gebeurde niets, toen KEEK hij naar de naald en zijn arm en toen begon hij te brullen. Toen nog arm twee en daarna uithuilen bij mama op schoot. Max had ik de hele tijd redelijk kunnen afleiden maar bij de injecties huilde hij toch ook (zou ik ook doen eerlijk gezegd en ik zie er nu al tegenop dat ik over een  paar maanden een griepinjectie moet krijgen op mijn werk).  Warrun brulde iedere keer nog harder mee met Max dan hij al deed. Max was zeer verontwaardigd en wilde pertinent geen pleisters, Toen we bij de auto zijn pleisters eraf haalde was het hele gebeuren verleden tijd voor Max en ging hij door met zijn leven. Warrun moest jammerend uit de auto gedragen en op de bank zitten en hij moest ‘Thomas’ zien. Zelfs toen Max enthousiast met het pakket aankwam zei hij ‘Nee doe jij dat maar’. Dat deden we natuurlijk en we begonnen met uitpakken voor zijn neus. Warrun kwam er even bij maar toen  alles uitgepakt was moest hij weer jammeren. Toen ik vroeg wat er was zei hij ‘ Ik moet gewoon nog een beetje huilen’. Dat mocht van ons. De middag hebben we gevuld met  lego bouwen, kleuren, plakken en badderen (geen relatie). Tegen die tijd was er niets meer te merken aan de jongens.

We wilden een dagje uit met de jongens en het werd het  Aquarium. Ik had een advertentie op de radio gehoord waarin het Aquarium EN pinguins werden genoemd. Dit moesten we onderzoeken, zou eindelijk het nieuwe aanbouwsel klaar zijn?

Branko: Ik zei nog steeds tegen Nanette:”Wat zit je nou te zeuren over pinguins, dat pinguinverblijf wordt in de dierentuin gebouwd.”

We hadden er zin in: Warrun stond al vroeg klaar met papa’s sint cadeau en rugtas vol autotjes. Tegen de tijd dat we echt weg gingen hadden we hem om kunnen praten en we waren we niet al te zwaar bepakt. Trein, tram, bus; we gebruiken wat nodig was en jawel! de ingang van het aquarium was verplaatst en je moest door de nieuwe aanbouw naar binnen. Het lijkt een beetje erop alsof de hele nieuwe aanbouw de entree is, dit maakt het wel allemaal heel ruim.

En wat zagen we vlak na de entree? (konings- en keizers-) PINGUINS, een hele bak vol. Het is duidelijk allemaal heel nieuw en zelfs de verzorgers kregen nog les in ‘pinguinvoeren’. Warrun was nog niet helemaal 100% en bleef een beetje op de achtergrond de harde muziek en alle weerkaatsingen van het ijs ontduikend. Na een kleine expositie over hoe te overleven op het ijs als mens kom je in de gewone routine van het aquarium. We hadden een prima dag en vooral Max was zeer geinteresseerd in alles wat zich in de bakken bewoog en kon langdurig naar de  vissen of duikers kijken. Warrun had een wat actievere houding en heeft menig rondje achter een vis aangerend.

Omdat we na de lunch vertrokken en met de nieuwe expositie erbij , waren we pas om 6 uur binnen waarna we nog eten moesten maken, eten en toen konden de jongens naar bed. Veel te laat voor een zondagavond, maar wel gezellig.

Maandag 8 december. De eerste week waarin ik 3 dagen werk, dat zou zo  moeten zijn, maar is het niet. Ik had namelijk al een afspraak met de tandarts en die mocht ik laten staan en dan begin ik volgende week met 3 dagen werken. De afspraak met de tandarts voor controle was om tien uur, en om drie uur had hij nog een gaatje om wat werk te doen, niet heel leuk wel handig om alles in 1 dag af te handelen. 
Niet lang hierna kon ik de jongens alweer ophalen uit opvang, net na het eten, na de lange dag van gisteren gaf ik ze vandaag een korte dag vol inspanning. De jongens waren net aan het buiten spelen en de juf vertelde dat ze de hele dag heel lief en behulpzaam waren geweest. Max had tegen iedereen, alle juffen en heel veel ouders die kinderen kwamen brengen of halen, verteld dat hij PINGUINS had gezien.

Dinsdag 9 december. Na playgroup was er geen tijd voor lunch met vrienden, we moesten naar huis om de schoonmakers te verwelkomen. Het is een echtpaar dat in 1,5 uur ons hele huis komt schoonmaken, het bleek al snel dat ze dit niet redde dus we hebben er van 1 tot 3 van gemaakt; 2 uur, 2 personen die grondig in de weer zijn met stofzuiger, emmers water, sponzen etc.
Warrun en Max hebben zich voorbeeldig gedragen deze tijd. Ze blijven netjes bij de computer digitale kleurplaten van auto’s digitaal inkleuren. Warrun vroeg nog heel even aan de mevrouw of hij misschien kon helpen.
En die avond had ik een probleem. Ik kon niet koken, de keuken en het gasfornuis was zo mooi schoon, daar kon ik geen troep op maken, gelukkig moest ik nog even naar Michele en had zodoende een goed excuus om langs de Chinees te rijden.

Woensdagavond 22.00 uur. Ik had met net in pyjama voor de computer geinstalleerd om even wat te gaan spelen toen ik een belletje kreeg van mijn baas: Problemen. (of zoals Bert Visscher zou zeggen:”Gezeik”). Er was een zogenaamde ‘spill’ gebeurd bij de leveranties aan onze klant (Holden) in Adelaide en er moest zo snel mogelijk uitgezocht worden wat er was gebeurd en wat we er aan konden doen, en tja… er was eigenlijk niemand anders die genoeg vertrouwd werd om het te fixen. Kortom, tegen een uur of 11 zat ik op kantoor te werken in telefonisch kontakt met de mensen van ons warenhuis in Adelaide. Tegen 3 uur (‘s ochtends) kon ik ze software opsturen waarmee ze hun produkten konden nakijken (als ze het probleem niet kunnen vermijden, laten we het dan op zijn minst detecteren) en ik kon mijn tasje gaan pakken om de volgende dag naar Adelaide te vliegen.
Rond kwart over 4 lag ik thuis in bed en om half 6 kon ik weer opstaan om mijn vliegtuig naar Adelaide te halen. Ergens vond ik het wel leuk want ik had nog nooit een auto-fabriek van binnen gezien. In Adelaide waren ze er inmiddels achter wat er mis was (laten we zeggen dat ik blij ben dat een van mijn oud collegae, inmiddels al een oud-collega is). In de fabriek moesten we al onze produkten controleren (en het bleek niet zo erg te zijn als verwacht) maar helaas konden we niet alles afkrijgen Ookal was het de laatste produktiedag van het jaar dinsdag de 16 moest ik dus nog een keer, veel rustiger, naar Adelaide om de boel af te maken (in een uitgestorven fabriek).

Het was niet leuk om zo van je nachtrust af geholpen te worden, maar ik merkte dat ik het eigenlijk best wel leuk vond om als expert daar rond te lopen en gewoon op alle vragen een goed antwoord klaar had. Ik heb nu ook een stuk beter beeld waar onze produkten uiteindelijk terecht komen.

Klein nadeel van de trip was dat ik donderdag na de lunch nog zo slim was om keihard tegen een stoeprand aan te lopen waardoor ik 2 weken lang een beurse teen had (ook goed paars). Dit nadat ik de week ervoor midden in de nacht Nanette een hartverzakking had bezorgd omdat even een slokje water ging halen en kermend tegen de grond stortte toen ik mijn knie verzwikte (altijd een ERG pijnlijke ervaring). Dat was ook mijn rechterkant, de rechter knie.

Vandaag moesten we naar de bibliotheek en ik ontdekte dat als je een beetje op tijd in de ochtend bent je nog gewoon voor de bibliotheek kan parkeren. Ik zei trots tegen de jongens: ‘Dit is een HELE mooie parkeerplaats’, wat ze vol overgave beaamden, totdat ik het bord ‘Permit only’ zag staan. Snik. Gelukkig was er een klein stukje verderop ook een HELE mooie parkeerplaats waar ik wel mocht staan.

Na het lezen en vergaren van boekjes in de bibliotheek ging ik naar Scienceworks om daar Michele en haar kids te ontmoeten. De tentoonstelling met bewegende machines was een hele tijd interessant, maar daarna kon eigenlijk alleen het klimrek buiten en de renbaan binnen de aandacht goed vasthouden.

In de winkels, in de huizen, bij opvang, op straat. Overal is te merken dat kerst eraan komt. En nu ook bij ons thuis. Vandaag hebben Warrun en Max geholpen met een houten kerstboompje in elkaar zetten. Ze waren een beetje teleurgesteld over de grootte geloof ik, maar uiteindelijk was het een mooi ding en vooral Max bleef het meenemen naar waar we waren, dus ook mee naar buiten toen ze daar even wat ‘afternoon tea’ hadden.
Max heeft inmiddels ook een rugzakje voor mee naar opvang, maar net als Warrun gebruiken ze hem nu allebei op ‘niet opvang’ dagen voor speelgoed dat mee moet als je je verplaatst (ook al is het maar 1 meter).

Vrijdag 12 December. We zijn met elkaar opgestaan en terwijl ik naar mijn werk reed en een extra vroege start kreeg (het scheelt zo 50 minuten als ik niet via opvang moet) deed Branko het rustig aan met de jongens met de bus gingen ze naar opvang en Branko trok verder met OV naar zijn werk.

Branko:Ik had (zoals eerder gemeld) een druk weekje gehad waarbij ik o.a. mijn teen had gebutst en ik had ontdekt dat als ik mijn voet op de step zette ik mijn teen niet hoefde te buigen dus dat ging prima. Verder was er vandaag kerstborrel dus was het wel makkelijk om niet per fiets op kantoor te komen, zodoende OV en step. Ik kreeg nogal wat commentaar op de step en mijn sandalen met sokken (de sandalen deden geen pijn maar verder was het geen sandalen weer). De kerstborrel werd een beetje overschaduwd door de duistere toekomst die het bedrijf tegemoet ziet maar het was toch wel gezellig.

Om 5 uur pikte ik Branko op en samen reden we gezellig naar opvang. De jongens zijn altijd blij verrast als Branko ze (ook) op komt halen.

 Zaterdag 13 December, ik zou het bijna een ‘Sinterklaas-dag’ noemen, beetje regen, beetje wind, beetje guur (zover je dat hier kan hebben in de zomer). En … CHOCOLADE LETTERS! Vandaag konden we weer een pakje ophalen bij het postkantoor en er zaten chocolade letters in. Warrun en Max zijn zeer tevreden met deze ontwikkeling.

Zondag 14 December, het weer veranderde niet veel en dus blijven we thuis met de nieuwste gipsfiguurtjes die veel te wit waren. Het duurde even voordat Warrun meedeed, hij wil zoals altijd wel verven maar hij wilde niet zijn speciale verfjasje aan, ook al had hij hele verhalen over hoe ze eruit zien bij opvang en dat je ze daar aan moet. Uiteindelijk waren Max en Branko zo leuk bezig dat hij niet achter kon blijven.

Maandag 15 december Branko had vandaag de auto bij zich en bijna vanzelfsprekend ook de taak om Warrun en Max naar opvang te brengen. Rond het middaguur werd ik gebeld dat Warrun had overgegeven en of we hem op konden halen. Dat was nu ook weer Branko’s taak gelukkig had hij net wat uurtjes overwerk.

Dinsdag 16 december Vandaag was het de laatste Playgroup bijeenkomst, net als vorig jaar weer op een uitgebreide kinderboerderij met geiten voeren, konijnen aaien, een rondrit achter een tractor langs kangoeroes en een bezoek van de kerstman. Een erg vermoeiende dag die veel coordinatie vraagt. Warrun was nog steeds niet lekker dus we hebben hem en Max (die altijd wel uit kan slapen) lekker laten liggen en de playgroup de playgroup gelaten. Ik wilde ook nog even niet bij de laatste bijeenkomst allemaal bacillen verspreiden zodat alle anderen kinderen met kerst ziek zouden zijn.
Van 1 tot 3 (half overlappend met het playgroup gebeuren) was er van mijn werk een barbeque voor al het personeel, en alle andere mensen die met ons te maken  hebben, leveranciers, vrijwilligers, het bestuur, noem maar op. Ook dit heb ik maar links laten liggen aangezien het niet heel verstandig is een ziek kind rond te dragen in een verzorgingstehuis.
Al met al was het goed dat we thuis waren want nu troffen we eens wel de pakjes bezorger en konden we (na telefonisch overleg met papa) de pakjes gelijk uitpakken. Allemaal dvd’tjes van tante Doesjka, oom Hans, Gerke en Julia. Kwam dat even goed uit!
Terwijl de kinderen een verhaaltje bekeken kon ik  snel even internet nakijken. Al maanden vinden de jongens een bepaald hondje erg knuffelig als we bij een bepaalde winkel gaan kijken. De laatste weken met alle aanbiedingen en speciale vrienden prijzen van die winkel ben ik naarstig op zoek naar het  koopje maar opeens is het beestje uit de schappen verdwenen. Ik kon nog wel de naam van het bijpassende beddengoed, deurmat, kamerjas enz. achterhalen en na wat gezoek op internet vond ik de beestjes, goedkoper en ook nog in de aanbieding. Die pagina heb ik goed bewaard en zodra Branko terug was uit Adelaide (na 8-en ) aan hem laten zien. Die avond hebben we samen leuke dingen van de website aangeklikt, dekbedovertrekken voor de kinderen, dekbedovertrekken voor ons noem maar op. Na uren plezier kwamen we op een totaal van 900 dollar. Een beetje veel voor 2 hondjes. Even nagaan wat we echt wilden hebben of nodig hadden. 2 hondjes en 2 dekbedovertrekken voor ons. Tegen de verwachtingen in hadden we binnen 2 weken de spullen binnen. Op een zondag nog wel, belde opeens de postbode aan. Het dekbed staat goed bij het nieuwe bed vinden we. Ook is het erg fijn dat je niet met een elleboog of neus een stuk versleten stof blijft hangen als je je omdraait in je slaap. De scheurgeluiden maken je toch wakker. Met de hondjes zijn we ook erg blij af en toe schrikken we ons nog een hoedje als een beestje ergens in een hoekje ons een beetje aan staat te kijken.

Terwijl we ‘s ochtends aan het spelen waren hoorde ik een typisch ‘vrachtwagen’ geluid buiten dus we gingen even kijken, en was een cementwagen! Met laarsjes aan gingen we kijken en de jongens waren zeer geintereseerd in het hele geval. Ze hadden hierdoor ook gelijk meer interesse in hun eigen cementwagen van Lego.

 Donderdag 18 december. We hebben de afgelopen 6 dagen samen met Max afgeteld dat het vandaag zo ver zou zijn: het Gips mag er af! Om 8 uur werd ik wakker in een stil huis, volkomen onthutst omdat iedereen nog sliep! Tegen half 9 kwamen de eerste kinderen eindelijk uit bed tevoorschijn en toen moesten we ons al bijna gaan haasten om tegen half 10 naar het ziekenhuis te vertrekken.

Bij het ziekenhuis aangekomen vonden de jongens al snel de TV waar ze zich installeerden om Peter Pan te kijken en mee te gluren bij een computerspelletje. Max besloot al snel dat het een beter idee was om wat met Megabloks te gaan bouwen. Nanette had zich even gedrukt om bij de x-ray afdeling te gaan vertellen dat het gips eerst van de arm moest voordat de foto gemaakt kon worden en dat vonden ze daar wel prima, en ook de dokter die de boel uiteindelijk moest beoordelen stoorde zich niet zo aan de afgesproken schema’s, gelukkig maar want  de gipskamer liet lang op zich wachten. We moesten een flinke tijd wachten totdat we de kamer in mochten met het enorme kabaal (de zaag). Max en Warrun vonden het zagen beide NIET leuk en toen het gips er af ging begon Max harder te brullen dat hij de hele tijd had gedaan toen het gips er om ging. Wat blijkt: de gewrichten zijn stijf en pijnlijk doordat ze zo lang niet zijn gebruikt en dat doet pijn. Terwijl Nanette en Max de rontgen-foto lieten maken kwam er ook aardig wat Max kabaal de gang op waarbij Warrun me een beetje vreemd aankeek. T oen we van de x-ray afdeling weer bij de gipsafdeling kwamen werden we gelijk meegenomen terwijl er door de gang werd geroepen “Max is back”. We werden in een behandelkamer gezet en na een tijdje kwam een arts binnen met de vraag :”Ben ik hier goed? Zijn jullie hier goed?”. Hij kreeg toen te horen “Max is back” en was gelijk tevreden:”Ah, Max is back.” Hij was ook tevreden met de foto’s en zei dat we het nog even rustig aan moesten doen een paar weken omdat de botten een beetje zwak waren geworden. Max weigerde de hele tijd om zijn arm te bewegen en beperkte zich tot verontwaardigd kijken, snikken en omtrekkende bewegingen ver van de man vandaan te maken.

 Toen was het half 1 en tijd voor h et ijsje en een kopje koffie dat we al lang wilden maar niet aan toe waren gekomen. Hier heeft Nanette haar werk gebeld dat ze niet om 1 uur bij de ‘dress rehersal’ zou zijn, maar iets later en dat ze dan ook graag een hoofdmaaltijd, een boterham met ham en kaas en een met vegemite wilde zien. Dit alles kon geregeld worden.

We gingen naar Nanette’s werk omdat daar die middag een ‘kerstshow’ voor de bewoners werd opgevoerd. Bijna iedereen was in de eetzaal aanwezig en om en om deden de verpleegsters van de verschillende afdelingen, het keuken personeel, een bewoner de activiteiten begeleidsters en uiteindelijk ook de administatie (Nanette en haar collega’s) een stukje. Begin oktober hadden we voor ‘The sound of Music gekozen’ als thema, vrolijk, herkenbaar en goed te doen met 1 baas en 8 man personeel. Net toen we met de repetities wilden beginnen besloot de baas om met pensoen te gaan en enkele repetitieloze weken erna besloten 2 medewerkers unaniem dat we ‘ABBA’ gingen doen, Vrolijk, herkenbaar en best te doen met 8 man.
Om kwart voor 2, deze donderdag hielden we onze 4e en laatste oefenronde en togen we naar de eetzaal om de rest te bekijken. Wij waren als laatste en tot de laatse noot van onze 2 liedjes waarop we een dansje deden zaten de meeste mensen nog te raden wie wie was. Hierna was het snel naar huis want de kinderen waren MOE (en wij ook). Vlak voor huis had ik, (Nanette) opeens behoefte in een kopje thee bij Michele, gelukkig hadden alle betrokken partijen hier ook wel zin in en zo speelden Max en Warrun nog even met Amber (Jake was met zijn vader naar de Bunnings) en maakte Michele voor Branko en mij een kopje koffie.

We waren laat thuis en de kinderen waren te laat in bed voor de grootse vroege plannen die wij voor de volgende dag hadden. 

Ik ben deze week vrij weinig op kantoor geweest (tripje naar Adelaide en wat dagen vrij) dus ik had redelijk wat plannen voor vandaag, maar dat liep anders. Op kantoor was iedereen in een feeststemming vanwege de afscheidsborrel van onze direkteur en het feit dat het voor de meeste mensen de laatste werkdag van het jaar was. Toen eindelijk de boel rustig werd en ik aan mijn bureau zat werd me gevraagd hoe laat ik weg ging, waarop ik antwoordde dat ik gewone tijd weg wilde, alhoewel mijn kinderen een kerst-concert gaven die middag. Resultaat: mijn baas stuurde me weg om naar dat concert te gaan.

Nanette bedacht dat het een goed idee was om me even op te halen vanuit haar werk op weg naar kinderopvang zodat we er allemaal onbezweet bij zouden zijn. Ik had wat bezwaren want ik wist vrij zeker dat Nanette het niet zou gaan halen maar het gebeurde toch zo. We kregen beide gelijk: Nanette kon mij op tijd afzetten bij opvang (onbezweet), maar zij zelf moest het begin van het concert missen door het zoeken naar een parkeerplaats.  (Nanette: Niet heel erg want Branko heeft het opgenomen dus ik zie het nog minimaal 5x als ik er een dvd’tje van maak)   Warrun keek ons alleen boos aan toen hij ons zag en weigerde mee te zingen met de rest van de klas. Max porde Warrun nog enthousiast aan toen hij ons  herkende en deed een klein beetje mee met de liedjes, maar de jongens hielden  zich redelijk passief (ondanks dat ze de hele week thuis flink geoefend hebben).    Toen Santa  kwam wilden ze maar met tegenzin even op de foto maar het kado werd wel stevig vastgepakt. Warrun bleef mokken tijdens de afternoon tea die hierop volgde maar Max was honderduit aan het vertellen en zat zich helemaal vol te eten aan fairybread en scones met jam en cream. Tegen de tijd dat we thuis waren was iedereen weer redelijk vrolijk.

Michele had ons uitgenodigd voor een barbeque bij hen thuis voor vanmiddag. We wilden daarom een beetje een rustige dag houden. s ‘Ochtends begon het al goed met de jongens die ons tot half 9 lieten slapen (ware het niet dat ik om 8 uur zeer verbaasd wakker werd).

 Na een tijdje thuis te hebben gespeeld gingen we met zijn allen naar het postkantoor om een pakje op te halen waarna Nanette doodleuk opmerkte dat de fish& chips winkel nu eens open was en dat we daar gebruik van moesten maken.  ”Max, wil jij Fish & Chips”, “Jaaah”, het duurde niet lang voordat ze een meerderheid van stemmen bij elkaar had. Er werd goed gesmuld van de rijst, vis en friet en, zoals de foto laat zien, werd er flink verteld tijdens het eten.

 Toen we thuis kwamen ging Nanette knoerdhard aan het werk om wat salades en een taart klaar te maken voor de bbq van die avond, waar we tegen 5 uur naartoe vertrokken. Jake, Amber, Max en Warrun vermaakten zich uitstekend met elkaar  en de fietsen en wij (de volwassenen) hebben een prima rustige bbq gehad. Helaas waren we ergens in de loop van het bezoek opeens een autotje van Max kwijt  (‘Double Vision’) en ik heb een beetje een hersenkronkel dat ik dan blijf zoeken totdat ik zo’n ding vind. Uiteindelijk wist Max zelf eigenlijk toch wel waar hij hem had gelaten; ik moet echt leren om me niet zo druk te maken om die onzin.

Wegens de Kerst was het ook tijd om wat kado’s uit te pakken van onder de kerstboom, en daar heb ik van geleerd dat de meeste kado’s van onder de kerstboom niet van Santa komen maar van vrienden en kennisen. Santa brengt ook wel wat, maar het gaat ook om kado’s van mensen om je heen.

We konden natuurlijk niet wegaan zonder een Lego doos bij Jake en Amber achter te laten, en ben tenslotte een AFOL (officiele term, Adult Fan Of Lego)

Aangezien de huisreis pas laat begon was het ver na bedtijd van de jongens en een stuk donkerder dan ze gewend zijn. Een goed kans om  een beetje om te rijden (wat snel werd opgemerkt door Max en Warrun) om de jongens eens wat ‘echte’ kerstversieringen te laten zien. Ze vonden het prachtig.

Zondag 21 december: Een rustige ochtend met TV kijken (Thomas met de moving face, zoals W&M het noemen, ofwel seizoen 12 van ‘Thomas the Tank Engine and friends’) en Lego. Terwijl Max ingespannen zat te bouwen keek hij ineens op en vroeg :’Vind jij Max lief als ik doet Lego bouwen?’, jazeker vind ik dat lief, maar dat heeft niet eens zoveel met die Lego te maken

En dan: Zwemmen! Het gips was er af dus de jongens mochten weer zwemmen. Het was een warme dag maar Nanette bedacht dat het te hard woei om fijn te zijn buiten (28 graden is inmiddels al wat ‘koel’ voor ons) dus we gingen gewoon naar het overdekte bad. Max en Warrun zwommen alsof ze het gisteren nog hadden gedaan. Max was wel weer een beetje bang om in zijn eentje te zwemmen maar de pret was er niet minder om. Nanette ging ondertussen even wat kadootjes voor vrienden kopen (en liep zowaar ook tegen 3 t-shirts voor Branko op en voor alle mannen een wit tijger bolletje!) hierna kwam ze bij ons kijken  terwijl we lekker in het diepe aan het rond splenzen waren.

Na zwemmen gingen we snel naar huis voor wat  eten en we deden om 6 uur de kinderen in bed. Warrun sliep tegen 7 uur, maar Max had meer problemen om in slaap te komen.

Maandag 22 december. Deze ochtend bracht Branko de kinderen naar opvang zodat ik weer lekker op tijd op mijn werk kon zijn. Het was wel fijn om niet zo te hoeven haastten en achter de kinderen aan te jagen om ze bij opvang te krijgen in kleding en met de tassen die mee moeten. De halve nacht heb ik met Max doorgebracht, hij had kennelijk een enge droom. Eerst stond hij naast mijn bed en heb ik hem met een wcbezoek (ik sliep, wat kan het anders zijn ‘s nachts dat een kind wakker wordt) weer in bed gestopt. Als snel stond Max weer naast me en mompelde iets over bang. Hij mocht in mijn bed na een wat woelen en draaien viel hij in slaap om vervolgens met een schreeuw wakker te worden. Toen bedacht ik dat hij misschien een nachtmerrie had en ben ik dicht bij hem gebleven iedere keer als hij in slaap viel en wat onrustig werd kon ik hem wat troosten en aaien, uiteindelijk viel hij in een diepe slaap en lag breeduit midden in mijn bed ENORME bomen om te zagen. Uiteindelijk ben ik naar het bed van Max vertrokken (het logeerbed dat meestal wel klaar ligt was de nacht hiervoor al naar Warruns bed verhuisd omdat Warrun een ongelukje had gehad midden in de nacht. ‘s Morgens werd ik wakker terwijl ik in twee heel verbaasde gezichtjes keek.  

Dinsdag 24 december. De dag begon met een trotse Max die heel blij was dat hij in zijn eigen bed had geslapen, de hele nacht. Er waren geen haaien en dinosaurussen op bezoek geweest vannacht en hij is weer terug in zijn eigen ritme. Na het opstaan ontdekten de jongens gelijk de cadeautjes onder de kerstbomen. Wij hadden mooie stapeltjes gemaakt maar de jongens vatte het bouwsel op als ‘mijn boom’ -’mijn cadeau’. Max greep het blauwe pak, rammelde en riep heel enthousiast ‘IK heb LEGO!’ We hebben uit kunnen leggen dat de cadeautjes daar moesten blijven liggen totdat alle chocolaatjes uit de adventkalender op zijn. Ze weten ook al dat dat het moment is dat we naar Oom Bert, tante Ellen, Uncle Paul en tante Tineke gaan.
Vandaag komen ook de schoonmakers weer! Ja, nu ik druk 3 dagen per week werk is er nog minder tijd voor het huishouden en al maanden misschien wel jaren geleden hebben we al besloten dat het leuker is om in de weekenden iets met elkaar te doen in plaats van schoonmaken.  En nu zijn er schoonmakers geregeld. Een man en een vrouw komen 1,5 uur poetsen en boenen dat is dan samen 3 uur, ieder 14 dagen. Het huis weet niet wat zich overkomt.  Ze kwamen vandaag iets eerder en dat kwam goed uit want om 2 uur moesten we in het park zijn want daar hadden we afgesproken met Melissa, Dhylian en het jongste zusje. Zij wonen eigenlijk aan het eind van de staat maar nu even niet, nu wonen ze ergens in het midden oosten waar hun vader een vliegveld in elkaar aan het zetten is, hij is architect. Het was erg leuk om ze weer te zien en de jongens speelden min of meer wel met elkaar, een beetje op afstand maar de bezigheden hadden zeker met elkaar te maken. Jake, Amber en Michele kwamen ook nog langs in het park, een gezellige middag al met al.

Het is zover, de vooravond van kerst. De kerstman had een mooi kado onder de kerstboom gelegd voor M&W maar ze wilden het niet uitpakken. het moest mee naar Uncle Paul en Tante Ellen en daar kon het pas worden uitgepakt.

Nanette had bedacht dat ik met de jongens wel even bij haar werk langs kon om dan samen met Jo en Jack te gaan lunchen. Hiervoor had Nanette gisteravond het merendeel van de auto al ingepakt zodat ik niet meer zoveel hoefde te doen. Dit liep anders. Ik moest namelijk nog even naar de bibliotheek om boeken terug te brengen (en te halen). En eigenlijk moest ik nog even wat kadootjes halen voor de collegae van Nanette, want die bleken elkaar allemaal kerstkadootjes te geven. En ik moest nog even bij Michele langs voor een kopje koffie en een babbel. En broodjes halen voor Max en Warrun want dat vinden ze lekker in de auto (of eigenlijk altijd wel). Ik was al met al maar een uur te laat bij de lunchafspraak waar Max en Warrun flink hebben rondgerend met een grote bal, terwijl ze Jack flink negeerden. Jack die overigens met een flinke bamboespriet aan het zwaaien was.

Nanette ging na deze lunch in het park  nog even werken tot ze echt haar kantoor uit gezet werd door de baas, en toen gingen we eindelijk op pad naar Foster. Elke keer als we richting de auto liepen had Max al gevraagd:’Gaan we nu naar oom Bert en tante Tinke?’ (nee dat is geen tikfout).

Voordat ik, Nanette, met Jo, Jake en later Branko, Warrun & Max en nog later ook Dan  in het park lunchte had ik met mijn collega’s een traditionele kip & champagne lunch. We lunchen altijd al met een groep bij elkaar maar dan zonder de receptioniste en de timmerman en zonder de champagne, versiersels of het kerstboompje midden op tafel. De champagne was trouwens meer voor de sfeer dan voor het drinken, we waren tenslotte allemaal aan het werk.

Nanette heeft ons in een ruk doorgereden naar Foster waar we net na 6 uur al aankwamen. Bert kreeg een hele grote knuffel van de jongens waarna ze gelijk doorrenden naar hun ‘speelhoek’ boven de kachel. Na een tijdje werd Tineke ook nog hartelijk begroet. We kregen allemaal nog lekker wat te eten waarna onze kereltjes redelijk soepel naar bed gingen.

Bert en Tineke hebben ons op donderdag de 25e een nieuw stukje bos bij Foster laten zien. Ze zijn daar aktief bezig geweest om het weer in oorspronkelijke staat te brengen, en het is zo vers dat nog niet veel mensen het kennen. Ze zagen het wel zitten om er te gaan kijken en Max en Warrun mochten op hun fietsen mee. Dit was een enorm succes. Warrun en Max vermaakten zich kostelijk met alle hindernissen op de bospaadjes en zijn hadden de kans om eens rustig door een mooi stukje bos te wandelen. En deze vondst te bekijken een plek waar vroeger de goudzoekers bezig zijn geweest.

De rest van de dag hebben we ons vermaakt boven op de heuvel bij Bert en Tineke waar we die avond een mooi kerstmaal (met vlees van de barbeque) kregen. Max en Warrun kregen precies wat ze lekker vinden en aten heel netjes hun bordje leeg.

On vrijdag gingen we ‘s ochtends naar het dorp zodat W&M op de nieuwe speelplaats bij de oval (cricket/footy veld) konden spelen, en Nanette wat boodschapjes kon doen. Na spelen, chocomel en koekjes gingen we terug naar boven waar we Warrun en Max konden overtuigen even een slaapje te doen omdat we die avond naar Ellen en Paul zouden gaan voor kadootjes en kerstdiner. Vooral Warrun heeft een f linke tuk gedaan waardoor onze kerels het de rest van de dag goed vol konden houden.  Ze kregen van Bert en Tineke een mooie ringen werpset waar Max zo van verguld was dat hij hem overal mee naar toe wilde slepen.

Toen we bij Bayview waren aangekomen liet Ellen ze de nieuwe fruitboomgaard zien (en proeven!) en we hadden de kans om even lekker rond te rennen in de tuin. Na het kertsdiner werden de  jongens een beetje raar verwend met een veel te grote doos  Lego, maar ja ik heb nou eenmaal niet zoveel reden nodig om veel lego te kopen/geven. Ze kregen ook een mooie uitbreiding van hun bibliotheek met Divine Wombat, voor mij een mooie intro in het kerstverhaal. Ondanks de afspraak dat we niet voor volwassenen kado’s zouden kopen waren er toch ook nog kadootjes voor Nanette en mij, maar het bleef beschaafd.

Tineke had een paar keer opgemerkt dat ze wel op onze jongens wilde passen en dat de bioschoop niet zo ver weg was en dat er een leuk theehuis was in Koonwarra. We grepen de kans en Nanette en ik gingen op zaterdagochtend samen op pad om de film Australia te zien. Warrun en Max vonden h et geen enkel punt om ons te zien vertrekken en zwaaiden ons hartelijk uit. Ze hebben een leuke tijd gehad met Tineke en Bert .

De film was in geen enkel opzicht verrassende of een uitzonderlijke film, maar toch zeer goed entertainment, vooral als je iets van noordelijk Australie wil zien. Zoals iemand had opgemerkt:”Een soort Gone With the Wind in Australia”.  Na de film gingen we in Koonwarra samen lunchen. Het was heerlijk weer om achter in de tuin op het terras te zitten en het was lekker om samen te zijn zonder de hele tijd om ons heen te hoeven kijken. Ik kon niet zo heel goed overweg met de stilte. ;-o

Toen we tegen het eind van de middag terug kwamen hebben we nog een brandblusoefening gehouden (even met water spuiten dus) en verder flink gespeeld en gepuzzeld. (de jongens hebben een set met 10 puzzels van hun favoriete onderwerp: Cars gekregen per post van Caroline van Woudenberg en fam.).

Op zondag wilden we weer naar huis gaan maar we wilden ook nog even bij Ellen en Paul langs, en daar kunnen we niet voor 3 uur terecht vanwegen hun werk. Zodoende besloten we om wat later naar huis te gaan en eerst nog de farmersmarket (met treintje) te bezoeken en de nu zeer volle nieuwe speeltuin, wat verse bosbessen te kopen bij B&T’s buren en rustig in te pakken voordat we vertrokken naar Bayview, vanwaar we na een kopje koffie vertrokken naar huis. Uiteraard waren we daardoor heel laat thuis maar de jongens hebben niet geklaagd.

Paul had tijdens dit weekend een kleine opmerking gemaakt over de website van Bayview waarop ik wat suggesties had gedaan. Ik ze nog tegen Nanette: Die is weer een paar weken ‘s avonds fijn aan het werk. Niets bleek minder waar: een dag later  had Paul al mijn suggesties in praktijk gebracht en de hele website gerenoveerd op een manier die hij beter vond. Ik was zeer onder de indruk hoe snel hij het had gedaan.

Vandaag ging iedereen het huis uit, Nanette werken en de kinderen naar opvang dus ik had eventjes het rijk alleen. Ik ging naar het winkelcentrum in Airport West alwaar ik zowaar voor mezelf kleren heb gekocht! Het vreemdste was nog wel dat de korte broeken die ik kocht 20 dollar waren maar de lange spijkerbroek was 15 dollar. Daar heeft duidelijk iemand in verre vreemde landen voor in de rats gezeten.

Onderweg terug naar de auto liep ik bij Aldi langs (voor wat Merci chocolaatjes voor de opvangjuffen en Nanette) en daar vond ik een grote goedkope plastic kist/hutkoffer. Ik gebruik al een tijd een kartonnen doos voor opslag en keek al lang uit naar een goedkoop, ietwat steviger, alternatief. Helemaal gelukkig ging ik er meer naar huis en toen ik hem in elkaar aan het zetten was brak een palletje van een dingetje af. In de bouwinstructie stond dat het bedrijf helemaal achter de kwaliteit van hun spullen staat dus ik stuude ze een mailtje over het afgebroken onderdeel. Al snel kreeg ik reaktie dat ze vervanging per fed-ex hadden opgestuurd en kort daarna had ik 8 vervangende onderdeeltjes in huis. Aan mijn aankoop zullen ze netto niets verdiend hebben, maar ik ben zeer tevreden.

Nog wat gerelateerde kwesties uit de toekomst:

Zo had ik een tijde geleden ook bij Lego een klacht ingediend dat een paar Legosteentjes niet aan de kwaliteit voldeden die ik van Lego verwachtte (met bijgevoegde foto’s) waar ik helemaal geen reaktie op kreeg behalve dat er ineens een pakje in de bus lag met een grote hoeveelheid vervangende steentjes en een uitleg dat ze gingen uitzoeken hoe het mogelijk was geweest dat dit gebeurd was en welgemeende excuses enzo. Het was niet mijn intentie geweest gratis lego te vergaren, ik verwachtte eigenlijk dat ze zouden uitleggen dat ze door de sterke concurrentie wat concessies hadden moeten doen aan de kwaliteit, maar niets daarvan! Wederom, ik ben tevreden.

Als laatste garantiekwestie: fietsten Warrun en Max laatst door het park (7 januari) toen Warrun’s voorvork ineens los kwam, het frame was gebarsten. Ik bracht de fiets terug naar de fietsenwinkel onder het mom van ”Er zit toch levenslange garantie op dat frame?”. Na vele malen opbellen en wat geduld besloot de leverancier dat het volgens hen niet onder garantie viel maar ze vervingen het toch maar vanuit goodwill. Op 14 februari haalden we een geheel gloednieuwe fiets op!

We hebben wat goede ervaringen met garantie gehad zou ik zo denken. Ehm..aangezien dit verhaal op 29 december is gezet  en de beschreven garantie kwesties in januari afspelen moet dat zijn: We gaan wat goede ervaringen met garantie hebben.

Iedereen had vrij (dat wil zeggen, ik had vrij en de rest van het gezin is altijd thuis op dinsdag) en we hadden besloten om eens te proberen naar de bioscoop te gaan met Warrun en Max. (dinsdag is ook nog eens goedkope biosdag). De film Madagascar 2 draaide, een vervolg op een film die ze goed kennen, d us we dachten dat ze dat wel zouden kunnen uithouden.

De ingang naar de kassa’s was heel interessant met alle touwtjes en paaltjes, de foyer is erg in trek geweest aangezien hier allemaal speelkasten stonden waar je net kon doen dat je auto reed. Het ijsje was erg lekker en groen met chocolade.

De film was leuk en ze hebben hem de hele zit uitgezeten maar de volgende keer kijken de jongens net zo lief naar de tv, maar naar die hal met speelgoed, daar willen we nog wel een keer naar toe werd ons door de mannetjes toevertrouwd. 

Een rustige dag, die begon met aktief kleurwerk van Max en Warrun.

Het was weer de hoogste tijd om naar de kapper te gaan (volgens Max en Warrun) dus nam ik ze vandaag maar mee naar Lenny. Aangezien Lenny maar 1 kind tegelijk kan knippen offerde Warrun zich op om door de andere kapper te laten knippen.

Na de kapper hebben we nog een tijdje gespeeld op het verlaten schoolplein (de jongens genieten van de schoolvakantie).

Nanette was deze laatste dag van het jaar gewoon gaan werken, maar werd om 3 uur wel naar huis gestuurd.

‘s Avonds waren we erg moe en zijn we rond 10 uur al naar bed gegaan.