Archief voor december 2008

Maandag 1 december. Gisteravond voordat we gingen slapen hadden we al overlegd wat we zouden doen als Max nog ziek was, en de conclusie was: ik blijf thuis met Max. Nanette zou haar eerste werkdag hebben als assistent van de plaatsvervangende CEO en dat kon ze niet echt missen, en ik had net vrijdag software opgeleverd dus ik kan best even wachten voordat de ‘shitstorm’ weer mijn kant op komt :)

En Max was nog ziek. Warrun was heel vrolijk met Nanette opgestaan terwijl Max en ik nog sliepen en toen Max en ik opstonden konden we nog net Warrun en Nanette uitzwaaien die op weg gingen naar Kinder-haven (en werk). Ik heb een fijne dag gehad met Max waarbij hij behoorlijk stijf van de paracetamol en ibuprofen stond. Hij kon zich geregeld alleen vermaken en had er ook geen moeite mee om af en toe met mij te spelen. Max heeft even in Nanette’s bed wat TV gekeken maar elke activiteit die mogelijk op slapen zou lijken werd snel afgeslagen.

Tegen het eind van de middag zijn we met de bus naar opvang gegaan om Warrun te halen. We kwamen om kwart voor 5 bij opvang aan waar iedereen net aan tafel was gaan zitten voor het avondeten, en na een wilde begroeting van Warrun schoof Max gewoon aan en at lekker mee. Alles was peis en vree toen we op huis aan gingen totdat ik ‘Stop’ riep tegen Warrun omdat hij een weg op wilde stappen. Hij stopte goed maar ging gelijk staan mokken, liet zijn tas op de grond vallen en weigerde verder te gaan. Ik probeerde de techniek van gewoon weglopen maar daar trapt hij niet meer in en hij bleef gewoon staan ook toen ik met Max al ruim uit het zicht was verdwenen. Tussen de bosjes door kon ik een andere moeder ongerust naar hem toe zien gaan, en toen er een auto aan kwam die het parkeerterrein op wilde (waar hij voorstond) was ik het zat en ben ik hem gaan halen. Ik heb hem bij de hand genomen en loeiend meegesleurd tot bij de bushalte. (hij loeide, niet ik).

Toen hij een tijdje op de bus had zitten wachten klaarde hij op en alles was weer prima. Totdat hij later op de avond met iets gooide waarvan ik zei dat het niet mocht: wederom mokken. In bad gebeurde het nog een keer en ik was het volkomen zat. Ik heb hem uit bad gehaald en terwijl hij stond te brullen afgedroogd en aangekleed en daarna achter gelaten om met Max en Nanette een boekje te gaan lezen. Terwijl we ons installeerden kwam Warrun helemaal vrolijk aangelopen en kroop bij mij op schoot (dat doet hij zelden bij het boekje lezen).

(Nanette: Toen ik ‘s avonds aan Warrun vroeg hoe het bij opvang was geweest en of het raar/eng /anders/ leuk was (opties open houden als je met een kind praat, je wilt hem geen woorden in de mond leggen) dat Max er niet was, zei Warrun:” Max was er wel, Niet JIJ (terwijl hij naar Max wees) maar andere Max”. Kennelijk is het hebben van een Max om je heen voldoende, maakt niet uit welke Max.

Op dinsdag ben ik thuis gebleven met de kinderen omdat Nanette een inductie had op haar werk. Max kwam vrij vroeg bij me in bed liggen omdat hij het wat koud had en al snel lag hij weer uitgebreid te snurken. Ik stond even later op en liet Max liggen. Zodra Warrun wakker werd vroeg hij waar Max was, en toen ik dat vertelde holde hij er gelijk in en kroop naast hem in bed. Helaas ging hij vrij luidruchtig met zijn mini-scoop spelen dus Max sliep niet zo lang meer.

2008-12-02 07-15-22 Slapen in het grote bed Warrun onder de deken Ik kreeg al snel een zenuwachtige baas aan de telefoon over wanneer ik dan weer op mijn werk zou zijn en of er niet een mogelijkheid zou zijn dat ik woensdag zou komen werken. Ik kon hem gelukkig helpen herinneren dat ik de dinsdag en woensdag had geruild en ik zou inderdaad woensdag komen werken. Dinsdag is het playgroup-dag dus  dat mocht ik ook weer eens meemaken. 2008-12-02 10-10-59 Playgroup M&W hadden voornamelijk interesse om elkaar rond te duwen met de auto’s aldaar en het kostte me de nodige moeite om ze een beetje te weerhouden van het aanrijden van andere mensen. Ze hadden ook erg veel interesse in de muziek die ik had meegenomen en vooral Max zat een hele tijd met zijn oor tegen een van de speakers zeer ingespannen te luisteren. Hierna ben ik naar huis gegaan en heb binnen gespeeld en TV gekeken omdat de Max toch nog niet helemaal fit was.

Nanette: Vandaag had ik mijn introductiedag van mijn nieuwe werk, het werk dat ik al sinds juni doe nadat ik er 2 maanden als invaller heb gewerkt. Het was interessant en leuk maar ook een lange dag die om 7.30 uur al begon. Ik ben echt niet gewend aan die tijden van het verplegend personeel. Ik heb geleerd over de noodprocedures, het ‘niet-tillen’ protocol, De Good Shepherd Sisters, en meer van dat spul.

Zoals gezegd mocht Branko vandaag eindelijk weer een keer gaan werken en Nanette was eens een woensdag thuis met 2008-12-03 09-07-55 Samen op de stoel Max in Pyjama de kinderen. Max was nu echt helemaal beter maar het leek er in de loop van de dag sterk op dat Warrun nu een beetje in de malaise zat. En ik had gisteren ook nog op de toch gezeten kennelijk want ik had een hele stijve rug en nek. Gelukkig bracht ons rugmassagematje dat je op een stoel kan zetten uitkomst het vermaakte de kinderen een tijdje en om de paar uur bracht het verlichting in de nek (of waren dat toch de hoofdpijn tabletten?)  Rond de lunch gingen we nog even bij Jake, Amber en Michele langs. Warrun had de 2e keer dat hij erlangs liep de kerstboom door, bij Max (die tijdens Warruns ontdekking op de wc zat) duurde het een half uur tot hij het door had maar toen was hij ook wel erg onder de indruk. Niet lang erna waren we thuis en ik vroeg me al af waarom de jongens zo fluisterden en vooral Max zo guitig keek. Wat bleek hij had een ‘hele mooie’ auto van Amber in zijn rugzakje mee naar huis genomen. Hij begreep ook wel dat hij terug moest en ik 2008-12-03 12-03-18 Max voor de kerstboom van Jake en Amber heb gelijk Michele gebeld die het goed vond om het te weten ALS Amber er over  begon maar er was geen haast bij om het ding terug te brengen.

Toen we 2 dagen later de foto’s van het toestel haalden hadden we het al kunnen voorspellen. De auto staat MET de kerstboom EN Max op de foto.

Tegen de tijd dat Branko thuis kwam lag Warrun al in bed, ziek, warm, niet lekker, geheel vrijwillig en zelfs zonder eerst een boekje te lezen. Ik volgde niet veel later. De kou in de nek bleek toch meer het griepje te zijn dat de kinderen ook bezig hield en ik kon zo langzamerhand begrijpen waarom Warrun zo liep te zuchten en te piepen en te klagen over het niet lekker voelen.

2008-12-04 13-47-06 Buitenspelen naast het huis Max in blauw Helaas, mijn activiteiten op mijn werk waren van korte duur. Nanette is nu ziek geworden en dan is het toch echt niet zo fijn om voor 2 jongen kinderen te zorgen dus ik bleef weer een dagje thuis. 2008-12-04 13-47-34 Buitenspelen naast het huis Max in blauwWarrun was alweer een stukje beter zodat we vlak na de lunch even naar de speelplaats naar het huis konden om wat te klimmen en schommelen. Max klom met zijn gipsen arm net zo goed naar boven als Warrun, hetgeen mij de nodige zorgen opleverde, maar zo lang hij niet klaagt, bijt ik wel op mijn tong.

De ‘Sint in Sesamstraat’ dvd en het cd’tje met kerstliedjes hebben wel een beetje geholpen met het ‘sinterklaas gevoel’ dat er heerst in huis. Alhoewel ik ‘en hij brengt cadeautjes’ toch eigenlijk de zin was die de jongens volledig om kreeg voor dit hele gebeuren. Verder is het moeilijk om de sfeer te scheppen als die niet ondersteunt wordt door de etalages, het sinterklaas journaal, de lichtjes en muziek in de winkels.

Branko bracht de jongens vandaag naar opvang want Nanette kon vandaag nog even goed uitzieken. De ziekte symptonen zorgden ervoor dat ze 36 uur lang niet in 2008-12-05 18-12-51 Cadeautjes uit Nederland Warrun korte broekde buurt van alle bewoners mocht komen, dus NIET werken vandaag. Dat is maar goed ook want het is nog niet helemaal 100% en zo’n extra dag rust kan nooit kwaad. Terwijl we de jongens op pad probeerden te krijgen vonden ze opeens een pakje in hun schoen! Dat was een verrassing, het was een lego doos (‘wat een verrassing’). Max wilde gelijk aan de slag.2008-12-05 18-33-28 Cadeautjes uit Nederland Warrun korte broek

 Aan het eind van de dag kwam Branko weer met de jongens thuis. Het was maar goed dat er vandaag iemand in huis was geweest want DE Sint was langs geweest  en had aan mama een mooie tas met cadeautjes gegeven. De jongens willen altijd wel pakjes uitpakken en gingen gelijk aan de slag.

Voor de ochtend hadden we een mooi programma, naar het postkantoor want daar lag al sinds woensdag een pakje uit Nederland voor ons 2008-12-06 12-23-50 Cadeautjes uit Nederland Warrun in blauwe shirt met wit (Sinterklaas en/of de kestman hadden dit jaar per ongeluk bij de opa’s en oma’s spullen afgegeven en die moeten dat dan helemaal naar ons opsturen. Het zal zijn leeftijd wel zijn). En na het postkantoor zouden we naar de dokter gaan met de jongens. In tegenstelling tot andere zaterdag stond er geen rij tot de uitgang bij het postkantoor en was het pakket binnen 5 minuten in onze armen. We hadden een half uurtje over en zijn bij de groenteboer naar binnen gestapt. Van de groenteboer is Branko met de jongens naar de dokter gelopen en ben ik de auto gaan halen om die bij de dokter te parkeren. Bij de dokter moet je altijd even wachten want ze neemt de tijd voor iedere patient. De jongens zijn er op hun gemak want ze kennen de wachtruimte en vinden zelfs altijd even dat ze naar de wc moeten daar.

We hadden dinsdag al een afspraak bij de dokter maar die hadden we afgezegd omdat er hoge lichaamstemperaturen in het huis rondhingen. Vandaag was het zover, de jongens moesten ingeent worden.

BRULLEN dat ze deden.

We lieten de inentingen bij de dokter doen. Ik zag het niet zitten om bij een algemene sessie naar binnen te lopen waar jong en oud door elkaar zit en waar Warrun en Max dan rond rennen en klimmen en natuurlijk binnen 5 minuten doorhebben dat ze dat niet willen zijn en dan nog een half uur moeten wachten tot ze aan de beurt zijn, ook al vind ik dat die sessies eigenlijk heel goed zijn want die mensen die dat doen hebben wel heel veel ervaring. Maar nu met een afspraak alleen wij en de dokter leek mij wel zo handig. In de wachtkamer hebben we ze verteld dat de dokter ze iets ging geven waardoor ze niet steeds heel erg ziek zouden worden. DAT wilden ze niet, toch bleven ze zitten. Binnen was de dokter een tijd alles aan het voorbereiden en vroeg toen ‘Wie is er eerst?”  ME! riep Warrun die al een week lang overal eerste / snelste mee wil zijn, bord leeg eten, trap af lopen, tekening in kleuren, melk opdrinken.  Hij zat bij Branko op schoot en schrok even van de prik maar er gebeurde niets, toen KEEK hij naar de naald en zijn arm en toen begon hij te brullen. Toen nog arm twee en daarna uithuilen bij mama op schoot. Max had ik de hele tijd redelijk kunnen afleiden maar bij de injecties huilde hij toch ook (zou ik ook doen eerlijk gezegd en ik zie er nu al tegenop dat ik over een  2008-12-06 12-26-56 Cadeautjes uit Nederland Warrun in blauwe shirt met witpaar maanden een griepinjectie moet krijgen op mijn werk).  Warrun brulde iedere keer nog harder mee met Max dan hij al deed. Max was zeer verontwaardigd en wilde pertinent geen pleisters, Toen we bij de auto zijn pleisters eraf haalde was het hele gebeuren verleden tijd voor Max en ging hij door met zijn leven. Warrun moest jammerend uit de auto gedragen en op de bank zitten en hij moest ‘Thomas’ zien. Zelfs toen Max enthousiast met het pakket aankwam zei hij ‘Nee doe jij dat maar’. Dat deden we natuurlijk 2008-12-06 13-34-32 een schema voor zindelijkheiden we begonnen met uitpakken voor zijn neus. Warrun kwam er even bij maar toen  alles uitgepakt was moest hij weer jammeren. Toen ik vroeg wat er was zei hij ‘ Ik moet gewoon nog een beetje huilen’. Dat mocht van ons. De middag hebben we gevuld met  lego bouwen, kleuren, plakken en badderen (geen relatie). Tegen die tijd was er niets meer te merken aan de jongens.

We wilden een dagje uit met de jongens en het werd het  Aquarium. Ik had een advertentie op de radio gehoord waarin het Aquarium EN pinguins werden genoemd. Dit moesten we onderzoeken, zou eindelijk het nieuwe aanbouwsel klaar zijn?

Branko: Ik zei nog steeds tegen Nanette:”Wat zit je nou te zeuren over pinguins, dat pinguinverblijf wordt in de dierentuin gebouwd.”

2008-12-07 13-25-06 Warrun met Branko's kerst-dasWe hadden er zin in:2008-12-07 15-00-07 Op weg naar het aquarium Max in rood Warrun stond al vroeg klaar met papa’s sint cadeau en rugtas vol autotjes. Tegen de tijd dat we echt weg gingen hadden we hem om kunnen praten en we waren we niet al te zwaar bepakt. Trein, tram, bus; we gebruiken wat nodig was en jawel! de ingang van het aquarium was verplaatst en je moest door de nieuwe aanbouw naar binnen. Het lijkt een beetje erop alsof de hele nieuwe aanbouw de entree is, dit maakt het wel allemaal heel ruim.

2008-12-07 15-23-46 Pinguins in het aquarium Max in rood En wat zagen we vlak na de entree? (konings- en keizers-) PINGUINS, een hele bak vol. Het is duidelijk allemaal heel nieuw en zelfs de verzorgers kregen nog les in ‘pinguinvoeren’. Warrun was nog niet helemaal 100% en bleef een beetje op de achtergrond de harde muziek en alle weerkaatsingen van het ijs ontduikend. Na een kleine expositie over hoe te overleven op2008-12-07 16-29-51 In het aquarium Max in rood het ijs als mens kom je in de gewone routine van het aquarium. We hadden een prima dag en vooral Max was zeer geinteresseerd in alles wat zich in de bakken bewoog en kon langdurig naar de  vissen of duikers kijken. Warrun had een wat actievere houding en heeft menig rondje achter een vis aangerend.

Omdat we na de lunch vertrokken en met de nieuwe expositie erbij , waren we pas om 6 uur binnen waarna we nog eten moesten maken, eten en toen konden de jongens naar bed. Veel te laat voor een zondagavond, maar wel gezellig.

Maandag 8 december. De eerste week waarin ik 3 dagen werk, dat zou zo  moeten zijn, maar is het niet. Ik had namelijk al een afspraak met de tandarts en die mocht ik laten staan en dan begin ik volgende week met 3 dagen werken. De afspraak met de tandarts voor controle was om tien uur, en om drie uur had hij nog een gaatje om wat werk te doen, niet heel leuk wel handig om alles in 1 dag af te handelen. 
Niet lang hierna kon ik de jongens alweer ophalen uit opvang, net na het eten, na de lange dag van gisteren gaf ik ze vandaag een korte dag vol inspanning. De jongens waren net aan het buiten spelen en de juf vertelde dat ze de hele dag heel lief en behulpzaam waren geweest. Max had tegen iedereen, alle juffen en heel veel ouders die kinderen kwamen brengen of halen, verteld dat hij PINGUINS had gezien.

Dinsdag 9 december. Na playgroup was er geen tijd voor lunch met vrienden, we moesten naar huis om de schoonmakers te verwelkomen. Het is een echtpaar dat in 1,5 uur ons hele huis komt schoonmaken, het bleek al snel dat ze dit niet redde dus we hebben er van 1 tot 3 van gemaakt; 2 uur, 2 personen die grondig in de weer zijn met stofzuiger, emmers water, sponzen etc.
Warrun en Max hebben zich voorbeeldig gedragen deze tijd. Ze blijven netjes bij de computer digitale kleurplaten van auto’s digitaal inkleuren. Warrun vroeg nog heel even aan de mevrouw of hij misschien kon helpen.
En die avond had ik een probleem. Ik kon niet koken, de keuken en het gasfornuis was zo mooi schoon, daar kon ik geen troep op maken, gelukkig moest ik nog even naar Michele en had zodoende een goed excuus om langs de Chinees te rijden.

Woensdagavond 22.00 uur. Ik had met net in pyjama voor de computer geinstalleerd om even wat te gaan spelen toen ik een belletje kreeg van mijn baas: Problemen. (of zoals Bert Visscher zou zeggen:”Gezeik”). Er was een zogenaamde ‘spill’ gebeurd bij de leveranties aan onze klant (Holden) in Adelaide en er moest zo snel mogelijk uitgezocht worden wat er was gebeurd en wat we er aan konden doen, en tja… er was eigenlijk niemand anders die genoeg vertrouwd werd om het te fixen. Kortom, tegen een uur of 11 zat ik op kantoor te werken in telefonisch kontakt met de mensen van ons warenhuis in Adelaide. Tegen 3 uur (‘s ochtends) kon ik ze software opsturen waarmee ze hun produkten konden nakijken (als ze het probleem niet kunnen vermijden, laten we het dan op zijn minst detecteren) en ik kon mijn tasje gaan pakken om de volgende dag naar Adelaide te vliegen.
Rond kwart over 4 lag ik thuis in bed en om half 6 kon ik weer opstaan om mijn vliegtuig naar Adelaide te halen. Ergens vond ik het wel leuk want ik had nog nooit een auto-fabriek van binnen gezien. In Adelaide waren ze er inmiddels achter wat er mis was (laten we zeggen dat ik blij ben dat een van mijn oud collegae, inmiddels al een oud-collega is). In de fabriek moesten we al onze produkten controleren (en het bleek niet zo erg te zijn als verwacht) maar helaas konden we niet alles afkrijgen Ookal was het de laatste produktiedag van het jaar dinsdag de 16 moest ik dus nog een keer, veel rustiger, naar Adelaide om de boel af te maken (in een uitgestorven fabriek).

Het was niet leuk om zo van je nachtrust af geholpen te worden, maar ik merkte dat ik het eigenlijk best wel leuk vond om als expert daar rond te lopen en gewoon op alle vragen een goed antwoord klaar had. Ik heb nu ook een stuk beter beeld waar onze produkten uiteindelijk terecht komen.

Klein nadeel van de trip was dat ik donderdag na de lunch nog zo slim was om keihard tegen een stoeprand aan te lopen waardoor ik 2 weken lang een beurse teen had (ook goed paars). Dit nadat ik de week ervoor midden in de nacht Nanette een hartverzakking had bezorgd omdat even een slokje water ging halen en kermend tegen de grond stortte toen ik mijn knie verzwikte (altijd een ERG pijnlijke ervaring). Dat was ook mijn rechterkant, de rechter knie.

Vandaag moesten we naar de bibliotheek en ik ontdekte dat als je een beetje op tijd in de ochtend bent je nog gewoon voor de bibliotheek kan parkeren. Ik zei trots tegen de jongens: ‘Dit is een HELE mooie parkeerplaats’, wat ze vol overgave beaamden, totdat ik het bord ‘Permit only’ zag staan. Snik. Gelukkig was er een klein stukje verderop ook een HELE mooie parkeerplaats waar ik wel mocht staan.

2008-12-10 12-21-02 harlopen bij Scienceworks Na het lezen en vergaren van boekjes in de bibliotheek ging ik naar Scienceworks om daar Michele en haar kids te ontmoeten. De tentoonstelling met bewegende machines was een hele tijd interessant, maar daarna kon eigenlijk alleen het klimrek buiten en de renbaan binnen de aandacht goed vasthouden.

In de winkels, in de huizen, 2008-12-11 16-01-20 met tas in de tuin lunchen bij opvang, op straat. Overal is te merken dat kerst eraan komt. En nu ook bij ons thuis. Vandaag hebben Warrun en Max geholpen met een houten kerstboompje in elkaar zetten. Ze waren een beetje teleurgesteld over de grootte geloof ik, maar uiteindelijk was het een mooi ding en vooral Max bleef het meenemen naar waar we waren, dus ook mee naar buiten toen ze daar even wat ‘afternoon tea’ hadden.
Max heeft inmiddels ook een rugzakje voor mee naar opvang, maar net als Warrun gebruiken ze hem nu allebei op ‘niet opvang’ dagen voor speelgoed dat mee moet als je je verplaatst (ook al is het maar 1 meter).