“Enzo” uit d
e titel was een beetje onbestemd vandaag. Warrun was (na het vertrek van Nanette) als eerste wakker maar hij liet me even liggen voordat hij het tijd vond voor mij om op te staan. Max volgde kort nadat ik voor Warrun ontbijt had gemaakt. Na een belletje met Michele werd het plan opgevat om om half 11 naar Queen’s Park te gaan om daarna door te gaan naar de huisarts voor wat controles.
Het kostte me wat moeite om te vertrekken omdat mijn kereltjes me steeds probeerde te betrekken in hun activiteiten waardoor ik hun lunchpakketten maar niet af kreeg. Half 11 vertrokken we uiteindelijk, ik op Nanette’s fiets met de fietskar erachter, Max en Warrun op hun eigen fiets. Ik kreeg de eer om de persoonlijke tassen van Max en Warrun ook mee te mogen nemen met al hun favoriete auto’s er in. Waarom had ik die fietskar bij me? Nou na 1 bocht besloot Max dat het toch te moeilijk was om zelf te fietsen, daarom had ik die fietskar bij me. Warrun besloot helaas al snel hetzelfde, en met 2 fietsen en 2 jongentjes in een fietskar raakt het geheel toch wat vol.
In het park ontmoetten we William met zijn moeder en Jake en Amber met Michele. Ze hebben met zijn allen leuk gespeeld terwijl wij even rustig konden zitten totdat ik (iets te laat) op weg moest naar de doc. Bij de dokter aangekomen heb ik met veel moeite de fiets op slot gezet en de fietskar leeg gehaald, de fietsen van de jongens netjes aan de kant gezet en iedereen naar binnen genavigeerd; zo’n fietskar met fiets is leuk, maar een auto met parkeerplaats is (helaas) toch handiger. De assistente van de dokter begroette ons enthousiast en haalde gelijk een auto tevoorschijn die Max volgens haar had laten liggen, en toen we hem zagen kon ik het bevestigen: Die waren we al heel lang kwijt. Max wilde hem eerst niet hebben maar tegen de tijd dat we bij de dokter vertrokken liet hij hem niet meer los.
De jongens waren duidelijk al moe dus ik zag het niet zo zitten om ze nog een stuk mee te slepen naar Medicare en de fruitboer, maar toen ze besloten dat ze zo moe waren dat ze in de kar wilden zitten was het anders. Ze installeerden zich lekker met hun bakje brood en ik nam ze mee om wat aardbeien en bananen te halen. Daarna liepen ze lekker mee naar de Medicare waar ze de kerstboom onder handen namen, evenals de kerstversiering.
Vrolijk gingen de jongens weer in de kar zitten en nam ik ze mee naar de bibliotheek, hetgeen Max niet wilde, maar Warrun wel. In de bieb mocht Max de boeken in de terugbrengkoker storten zodat hij er ook helemaal zin in kreeg en met zijn tweeen hebben ze grote stapels boeken en DVD’s uitgezocht die ze mee wilden nemen (maar niet ter plekke lezen). Toen we de selectie tot 10 items hadden teruggebracht gingen we naar huis.
Nadat ik de fietskar weer had opgetuigd en de jongens op hun fiets waren vertrokken draaide er een auto voor de bibliotheek heel hard de verkeerde weghelft op en knalde frontaal op een aankomende UTE (met stalen bullbar). Dit stalen rek heeft die bestuurder plezier opgeleverd want de foute auto lag aan de rechterkant (waar niemand zat) helemaal aan puin, terwijl de UTE (door het metalen butsrek) bijna niets leek te hebben. Ik kon de jongens overtuigen om even naar de auto’s te kijken om ze te laten zien dat botsen NIET leuk is. ‘s avonds tijdens het eten zat Max ineens te vertellen dat als je achterom kijkt terwijl je vooruit rijdt, je gaat botsen. Ik denk persoonlijk dat dat precies is wat er aan de hand was dus ik ben zeer trots dat Max dat zo inziet.
Max zei een paar keer onderweg dat het fietsen niet zo goed ging (met zijn gebroken arm) maar wilde toch doorzetten. Toen we thuis kwamen hebben we samen een ijsje gegeten (mijn suggestie) en toen ging Warrun de nieuwe auto van Max uit zijn tas halen maar… zijn tas was verdwenen! Ik vroeg of hij hem bij de bibliotheek had laten liggen en dat ontkende hij strak en paniekerig zocht hij verder. Ik nam hem even bij me om uit te leggen dat het niet erg is als hij hem had laten liggen, maar dat we dat gewoon even moeten weten zodat we hem kunnen gaan halen. Toen ontspande hij en zei dat hij wel in de bibliotheek was. Een simpel telefoontje kon dat bevestigen dus we sprongen in de auto om de tas te gaan halen. We waren zo klaar bij de bibliotheek en Warrun was helemaal blij en opgelucht.
Thuis hebben ze nog even wat Pingu gekeken op de TV (ik vond het de hoogste tijd voor wat meer passieve bezigheden) en ik warmde het eten van gisteren op. Ik ging om 5 uur even op de grond liggen om wat oefeningen voor mijn rug te doen en om kwart over 5 werd ik ineens wakker. Blijkbaar was het toch een vermoeiende dag.
Warrun had nog een wijze opmerking: Als je naar bed gaat je koud wordt, en daarom ben je koud als je wakker wordt ‘s ochtends.
Warrun wilde graag even in bad, daar waren we net mee bezig toen Nanette thuis kwam en toen explodeerden de jongens met verhalen. Ze konden maar moeilijk in slaap komen (vast ook vanwege de warmte: 29 graden).
Artikelen (RSS)