Branette's Dagboek

Zoals de meeste woensdagen sloop ik vanmorgen vroeg heel stil door het huis. Ik probeer de mannen niet wakker te maken en zo snel mogelijk bij de bushalte te zijn net op het moment dat de bus eraan komt. De dag was zo’n beetje als alle woensdagen. Tot vier uur toen kwam Sharon de executive assistant die ik verving toen ik bij dit bedrijf begon met werken ‘mijn’ kamer binnen, ze deed de deur dicht en moest eens met me praten. Ik dacht natuurlijk gelijk dat het over al mijn fouten en kinderachtige Engels ging (zo heb ik in verslagen tree ipv three gezet en verwissel ik ‘site’ en ‘side’ en strooi met ‘send’ danwel ‘sent’ geheel willekeuring (als ik even niet oplet tenminste). Maar nee daar ging het niet over ook al was het wel iets waar ik aan moest werken). Het was nog wel geheim, maar de Executive Assistant wordt voor 6 maanden Acting CEO (nu de CEO per 2 december met pensioen gaat) en ze vroeg of ik die 6 maanden dan Executive Assistant wilde zijn van haar.  Drie dagen per week dacht ze aan. En da’s precies het maximum dat ik kan werken. Zeer vereerd had ik er wel zin in. Ik kreeg nog bedenktijd maar op weg naar huis, in de bus waren Branko en ik er al snel uit.

Thuis trof ik een vol huis en een keuken vol spagetti. Geleerd van de drukte laatst plaatsten we de kinderen aan een klein tafeltje met kleine stoeltje, kleine bordjes en kleine bakjes eten zodat ze hun gang konden gaan. Zodoende hadden Branko, Michele en ik zowaar zeven-en-een-halve minuut geheel vooronszelf om te eten en een gesprek te voeren.

Branko: Vandaag was het tijd voor een dierentuin vond ik en Max kon daar aan toevoegen dat het de dierentuin met de bus moest zijn (Werribee Open Range Zoo). Michele, Jake en Amber ontmoetten ons daar en we hebben gezamelijk een mooie rit gemaakt. Daarna was het volgens de kinderen de hoogste tijd om naar de speeltuin te gaan waar we wat tijd hebben doorgebracht voordat we even snel via het leeuwenverblijf naar de uitgang gingen. (de speeltuin zin vlakbij de uitgang, en de leeuwen niet, dus dat die route was een stuk minder logisch dan het nu klinkt.)

Nanette had me gisteren een spelletje voor de Wii gegeven met de leuke bekentenis dat ze niet naar me luistert als ik loop te ouwehoeren over wat ik wel en niet leuk vindt. Kortom, ik kreeg een spelletje met de mededeling dat het het verkeerde was maar ik het kon ruilen.   Zodoende wilde ik onderweg naar huis even bij Target langs omdat die adverteerden met het spelletje wat ik wel wilde hebben. Zoals verwacht hadden ze die niet, maar wel een paar mooie auto’s voor de jongens dus geheel tevreden verlieten we met zijn 3-en de Target.  Met het geld wat er nog over was (na de auto’s voor de jongens) ging ik bij Gamestraders alsnog het gewenste spelletje halen: Rayman Raving Rabbids. Het is een RAAR spel, maar wel erg leuk

Toen we Target verlieten belde Michele dat ze op weg naar ons huis was om te komen eten (zoals afgesproken) dus ik moest me nog een beetje haasten om op tijd terug te zijn. Daar heb ik zelf een spagettisaus in elkaar geflanst en hebben we alle 7 prima zitten eten.

Dit artikel werd aangemaakt op Wednesday 19 November 2008 om 20:35 en werd geplaatst in Branko, Max & Warrun, Nanette, Werk. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kunt naar het einde gaan en een reactie plaatsen. Pingen is op dit moment niet toegestaan.