Donderdag 6 november. 
Na Mainly Music had ik met Michele afgesproken bij de dierentuin. Michele en ik besloten na koffie en een bezoek aan de speeltuin-in-de-dierentuin op huis aan te gaan toen de jongens opeens van stenen ging springen en klimmen.
Iedereen klaar…. Michele nog even bij de platypus naar binnen….. toen Max min of meer van de laatste steen af struikelde op een anders steen. Een een rare rol en gekke huil en toen…
naar de EHBO. Dit allemaal nog In de dierentuin. De EHBO bleek gevestigd naast de hoofdingang, waar ik heen was gelopen, maar zo’n beetje naast de steen waar Max tegen was gevallen. (We komen nu al zo’n 3 jaar in de dierentuin en ik dacht toch echt dat ik wist waar alles was) Bij de EHBO een ijspak gekregen en vooral de tijd gekregen om nog wat verder te kalmeren, toen allemaal naar de auto. 
Branko is daar door een collega afgezet op de parkeerplaats van de dierentuin, Michele heeft Warrun en onze auto meegenomen (en haar kinderen). Wij zijn met de auto van Michele naar het kinderziekenhuis (zo’n 500m van de dierentuin) gereden want er zat toch wel een erg rare bobbel in Max zijn arm. (Onze auto is net iets breder dan de auto van Michele waardoor het handiger is om 3 autostoeltjes achterin onze auto te frommelen).
Het ging redelijk snel in het ziekenhuis. Aanmelden bij een nurse, dokter bekeek Max, rontgen-foto laten maken waar wij benieuwd stonden te kijken “Is het gebroken” waarop de radioloog zei:”Jazeker, een mooie foto hoor” alsof het logisch was dat het gebroken was, anders zou hij geen foto hoeven maken. Vervolgens gingen we terug naar de wachtkamer waar een nurse ons na een tijdje geschrokken kwam halen want dat was niet de bedoeling, we moesten naar een behandelkamer. Dar gewacht op een
andere dokter, tot het vertrek naar de gipskamer waar flink tijd werd genomen om te wennen aan lachgas en te wachten op de dokter die goed was met breuken die naar iets belangrijkers moest. Filmpje kijken in tussentijd, gips om de arm en toen klaar om te vertrekken, en pas TOEN begon Max te bleren. 
Hij wilde dat gips er af, hij dacht dat de dokter zijn arm gewoon even ging maken maar zo’n klomp aan zijn arm daar was hij het niet mee eens. Gelukkig trok hij wel weer bij en konen we naar Michele om Warrun op te halen. Daar hebben we wat avondeten gegeten dat Michele had gemaakt voor ons waarna we naar huis naar bed gingen. Daar moest ik Warruns bed nog verschonen want die stond vanmorgen naakt naast mijn bed om kwart voor 6 omdat zijn bed een beetje nat was geworden. Hij heeft hierna nauwelijks meer geslapen (ik ook niet).
Vrijdag 7 november. Warrun ging vandaag gewoon naar opvang maar Max moet nog even thuis blijven om het gips te laten drogen. Zodoende had ik vrij en brach Branko Warrun weg. Brooke (bij opvang) was helemaal enthousiast dat Warrun alleen was en was benieuwd hoe hij het zou doen maar vond het erg zielig van Max.
Vanmorgen zei Max dat we even moeten wachten tot het gips weg is en dan gaan we naar de dierentuin en dan gaat hij niet van de rotsen springen maar voorzichtig van de rotsen springen “Try again mama, Try again” zei hij, “Maar wel voorzichtig”. Een beetje verontrustend maar ook wel goed om te horen dat hij niet bang is geworden om rond te rennen.
Het nog wel even duren tot het echt zover is in het ziekenhuis voorspelden ze zo’n 6 weken gips. Voorlopig zit Max rustig op de bank heel lief bediening te vragen. Zijn arm gebruikt hij helemaal niet, zelfs de trap op en af lopen doet hij niet, of hardop praten.
‘s Middags heb ik Max in de buggy gezet met een regenjas aan om zijn gips te beschermen tegen de druppeltjes (De jas is net nieuw en dus nog een maatje te groot, dat komt nu heel goed uit). We hebben eerst een broodje gehaald en openbaar vervoer tickets in alle soorten en maten, hierna vond ik in een $2- shop een boekje genaamd “Warren, op het strand”. We hebben al enkele boekjes waar een ‘Max’ in voorkomt en nu ook eentje met een Warrun. (Warrun was helemaal in de wolken deze avond toen we het hem vertelden).
Hierna had ik afgesproken met Michele en Venessa in een cafe, zij hadden net al hun kinderen naar Kinder gebracht en vonden het wel leuk om ons even te zien, zeker ook omdat we dit op maandag hadden gemist. Hierna moesten we nog even de tijd doden voordat we naar de afspraak bij de dokter konden. De dokter moest vandaag het gips of eigenlijk de delen van de arm die uit het gips steken controleren. We bezochten de lego winkel, de kaarten winkel, de groenteboer en de doos met speelgoed 
in de wachtkamer en toen waren we aan de beurt. Max wilde pertinent niet dat iemand naar zijn arm keek en gebruikte hem ook NIET. Sta je daar bij de dokter. Gelukkig nam ze de tijd en heel voorzichtig kon ze zijn vingers wat bewegen en heeft verder instructies voor ons gegeven zodat we het in de gaten kunnen houden. Hierna wilde Max wel even bij opvang langs en zodoende werd Warrun al vroeg opgehaald. Warrun vertelde vrolijk dat het heel leuk was zonder papa en mama en Max. Vervolgens haalde Branko ons allemaal op bij opvang en reed ons naar huis. Met de hoeden die Warrun en Max op maandag hadden gemaakt ter ere van het Melbourne Cup gebeuren “Fasion on the Field”.
Artikelen (RSS)