Archief voor november 2008

Zaterdag 1 November, Branko ging vandaag werken. De Indier die ze deze weken helpt wil graag maandag vrij omdat dinsdag ook vrij is zodat hij Australie wat kan verkennen. Branko wilde maandag ook graag vrij hebben en nu hoeft hij daarvoor geen vrij te nemen, heel handig.

Zondag 2 november, Vandaag gingen we winkelen. We weten precies wat we voor onze trouwdag willen hebben (dat weten we al maanden) en vandaag gaan we naar de winkels om eens rond te kijken wie de beste aanbieding heeft en de mooiste collectie. Ook was het vandaag de laatste dag van bepaalde aanbiedingen, nog een reden om de zondag aan winkelen toe te kennen. 2008-11-02 14-41-23 gebruik de winkelwagenWarrun en Max gaan vrolijk mee  naar de winkels, ze blijven hopen dat er af en toe een mooie auto in ons boodschappen karretje valt.. We hadden een aardig lange route die vrolijk onderbroken werd met een ijsje. Aan het eind van de rit waren de jongens aardig moe, maar met hun nieuwe boekjes en een alternatieve kinderwagen zijn we allemaal heelhuids thuis gekomen.

Nanette heeft maanden geleden al opgemerkt dat ze wel graag een Wii zou willen hebben (een spelcomputer van Nintendo). Aangezien ik altijd wel te porren ben voor spelletjes hebben we besloten dan onze trouwdag een mooie gelegenheid is om er een te kopen en dat hebben we vandaag gedaan. We hebben er gelijk een 2e wii-mote bij gekocht en een racespelletje (Mario Kart) waar de jongens ook pret mee kunnen hebben. 

2008-11-02 16-49-46 Nanette in zomerjurk met anniversary rozen Het is snel gegaan, maar vandaag zijn we 10 jaar getrouwd. Om dit te vieren heb ik een dagje vrij genomen terwijl de jongens gewoon naar opvang zijn gegaan. Nanette en ik vertrokken na het afleveren van de kereltjes naar de stad om daar eens lekker uitgebreid te gaan ontbijten. Het afleveren was iets later dan we gehoopt hadden want we moesten eerst met Warrun naar de dokter voor oogdruppels omdat hij conjunctivitis had met die aandoening worden ze alleen binnen gelaten bij opvang als ze oogdruppels van de dokter hebben. 

Maar eerst wilden we kaartjes kopen voor de luxe-bioscoop. Nanette had uitgezocht dat “Burn after reading” een leuke film zou zijn dus wij hebben even in de rij gestaan (om 11 uur ‘s ochtends!) om een kaartje te kopen. We moesten vooral wachten omdat het loket nog niet open was, niet omdat het zo druk was.
Vervolgens zijn we samen langs de rivier gelopen op zoek naar een ontbijtplek, die we vonden in Southbank; een soort Franse bistro aan de Melbournse Yarra. Nanette heeft daar een echte Croque Monsieur gegeten en ik een echte Croissant met zalm en roerei; lekker!

Na de koffie zijn we weer terug gelopen naar de bioscoop om nog even te kunnen genieten van de luxe wachtruimte die bij de luxe bioscoop hoort. Daar bestelden we wat hapjes die we halverwege de film wel wilden ontvangen en toen was het alweer tijd voor de film! De film was erg leuk, wat mij betreft zeker zo leuk als Snatch en wat mij betreft maken ze ze toch niet veel beter dan dat. De sfeer in het kliene luxe zaaltje was ook goed en dat brengt extra gelach op gang.

Toen we uit de bioscoop kwamen bleek dat opvang twee keer gebeld had omdat Warrun had overgegeven dus ze verzochten of we hem wilden komen ophalen. Wij waren toch al van plan ze iets eerder op te halen vandaag. Bij aankomst was er niets met Warrun aan de hand. Hij vertelde zelf dat er iets dwars had gezeten in zijn keel en dat hij daarom moest spugen. Omdat Warrun weer prima leek mocht hij nog even in de klas blijven en konden wij nog het geplande gesprek met de hoofdjuf van de klas praten. Door het jaar heen zorgen de juffen er alleen niet voor dat de kinderen in de klas blijven en het leuk hebben, ze houden ook de ontwikkeling, voortgang, motoriek enz in de gaten. En ik was wel benieuwd hoe het allemaal met onze jongens ging. Antwoord: PRIMA! Behalve dat ze af en toe wat ruw met elkaar spelen, duwen en trekken maar omdat ze dat alleen met elkaar doen is het niet zo erg in de klas, alhoewel het niet echt gewenst is. Verder zijn ze langzaam aan het ontwikkelen dat Warrun en Max ook af en toe met andere kinderen spelen. Ze zijn altijd samen en spelen heel vaak samen maar in een gemoedelijke sfeer proberen ze te stimuleren om ook activiteiten onafhankelijk van elkaar te ondernemen. Wij zijn het daar wel mee eens. Ze zullen niet altijd overal samen kunnen zijn.  (Verder vinden ze dat Warrun heel mooi kan kleuren op het niveau van een jonge 5 jarige!  Wij zijn trots!) 

2008-11-03 17-30-26 Racen met de Wii Warrun Met gele armen‘s Avonds hebben  we de jongens kennis laten maken met de Wii. 2008-11-03 17-32-19 Racen met de Wii Warrun Met gele armen We hebben er een race spelletje bij gekocht en zonder iets uit te leggen gingen ze er vandoor in hun autotjes. Het opzetten van het spel kost een beetje tijd en veel keuzes moeten gemaakt worden over poppetjes, autotjes en circuit, maar de jongens wennen eraan dat het niet binnen 1 seconde op het scherm staat en ze er vandoor kunnen.

Nanette en ik hebben een mooie dag gehad om ons jubileum te vieren, met hartelijk dank aan alle mensen die een bijdrage hebben geleverd.

2008-11-04 10-43-46 Racen met de Wii Warrun Met gele armen Dinsdag 4 november – ‘s Ochtends moest er natuurlijk weer even een race worden ‘gewonnen’ met de Wii,. Voor de rest van de dag was het een programma naar keuze. Ik, Nanette wilde graag de uitnodiging van Michele aannemen om Melbourne Cup day bij haar zus te vieren, vol paarden races, mensen die we niet kenden en hapjes in het huis van de zus van Michele. (Om deze redenen wilde Michele geloof ik ook wel graag dat ik kwam, de afgelopen  dagen belde zijn bijna dagelijks om te vragen of ik al wist of we kwamen). 2008-11-04 13-08-56 Max en Branko in de tramBranko had geen zin om tussen onbekenden te zitten en naar een paarden race te kijken, iets waarvan hij niets weet (behalve misschien dat het bekend staat als ‘the race that stops the Nation’ en dat klopt ook wel als je de inwoners van Melbourne ‘the nation’ noemt). Warrun wilde graag met Mama mee, en eenmaal bij het huis was hij heel blij met die keuze toen hij een legotrein aantrof en Jake en  Amber om mee te spelen. 4 dollar rijker reden we na een gezellige middag naar de stad om Branko op te halen.
2008-11-04 14-19-27 Max in de kinderhoek bij het museum Branko en Max had ik eerder op de dag bij de tram naar het museum afgezet. ‘s Morgens had Max al gezegd dat hij naar het Aquarium wilde en Branko dacht eraan om naar de dierentuin te gaan, het was dus heel logisch dat ze naar ‘het museum met de draak’ gingen. Branko vertelde dat Max zo in zijn eentje veel meer aandacht voor het museum had, uitgebreid werden tentoonstellingen bekeken waar anders snel langs gerend wordt. De gebruikelijke bezoeken aan het ‘lego-bord’ en de speeltuin vonden natuurlijk ook plaats.

2008-11-05 15-25-37 fietsen tussen grote jongen (Max rood)Woensdag 5 november, Nadat Nanette het huis uit was geslopen begonnen de mannen tegen kwart voor 8 met opstaan en wakker worden. Om 11 uur gingen ze op weg naar het zwembad, na veel plezier, een paar patatjes en de speeltuin waren ze om 3 uur weer thuis. Toen moesten ze met de fietsen (en de nieuwe zonnebrillen, maandag gekocht bij de apotheek) aan de slag en er was een klein rust moment voor de jongens toen ze Monsters Inc, keken en Branko zich op het avond eten stortte.

Het is een rare week: Zaterdag als een werkdag, Maandag vrij maar niet voor de kinderen, Dinsdag iedereen thuis als een zaterdag en dan begint de week opeens met een woensdag, we moeten constant nadenken waar we zijn, wat we doen en wat we moeten voorbereidden voor de komende dag.

Donderdag 6 november.  2008-11-06 12-10-36 In de dierentuin Na Mainly Music  had ik met Michele afgesproken bij de dierentuin. Michele en ik besloten na koffie en een bezoek aan de speeltuin-in-de-dierentuin op huis aan te gaan toen de jongens opeens van stenen ging springen en klimmen.
Iedereen klaar…. Michele nog even bij de platypus naar binnen….. toen Max min of meer van de laatste steen af struikelde op een anders steen. Een een rare rol en gekke huil en toen…
naar de EHBO. Dit allemaal nog In de dierentuin. De EHBO bleek gevestigd naast de hoofdingang, waar ik heen was gelopen, maar zo’n beetje naast de steen waar Max tegen was gevallen. (We komen nu al zo’n 3 jaar in de dierentuin en ik dacht toch echt dat ik wist waar alles was) Bij de EHBO een ijspak gekregen en vooral de tijd gekregen om nog wat verder te kalmeren, toen allemaal naar de auto. 2008-11-06 14-33-15 Warrun gaat met Michele mee naar huis Branko is daar door een collega afgezet op de parkeerplaats van de dierentuin, Michele heeft Warrun en onze auto meegenomen (en haar kinderen). Wij zijn met  de auto van Michele naar het kinderziekenhuis (zo’n 500m van de dierentuin) gereden want er zat toch wel een erg rare bobbel in Max zijn arm. (Onze auto is net iets breder dan de auto van Michele waardoor het handiger is om 3 autostoeltjes achterin onze auto te frommelen).
Het ging redelijk snel in het ziekenhuis. Aanmelden bij een nurse, dokter bekeek Max, rontgen-foto laten maken waar wij benieuwd stonden te kijken “Is het gebroken” waarop de radioloog zei:”Jazeker, een mooie foto hoor” alsof het logisch was dat het gebroken was, anders zou hij geen foto hoeven maken. Vervolgens gingen we terug naar de wachtkamer waar een nurse ons na een tijdje geschrokken kwam halen want dat was niet de bedoeling, we moesten naar een behandelkamer. Dar gewacht op een2008-11-06 15-29-56 Max bij de eerste hulp andere dokter, tot het vertrek naar de gipskamer waar flink tijd werd genomen om te wennen aan lachgas en te wachten op de dokter die goed was met breuken die naar iets belangrijkers moest. Filmpje kijken in tussentijd, gips om de arm en toen klaar om te vertrekken, en pas TOEN begon Max te bleren. 2008-11-06 16-39-34 Max voordat hij zijn gips krijgt Hij wilde dat gips er af, hij dacht dat de dokter zijn arm gewoon even ging maken maar zo’n klomp aan zijn arm daar was hij het niet mee eens. Gelukkig trok hij wel weer bij en konen we naar Michele om Warrun op te halen. Daar hebben we wat avondeten gegeten dat Michele had gemaakt voor ons waarna we naar huis naar bed gingen. Daar moest ik Warruns bed nog verschonen want die stond vanmorgen naakt naast mijn bed om kwart voor 6 omdat zijn bed een beetje nat was geworden. Hij heeft hierna nauwelijks meer geslapen (ik ook niet).

Vrijdag 7 november. Warrun ging vandaag gewoon naar opvang maar Max moet nog even thuis blijven om het gips te laten drogen. Zodoende had ik vrij en brach Branko Warrun weg. Brooke (bij opvang) was helemaal enthousiast dat Warrun alleen was en was benieuwd hoe hij het zou doen maar vond het erg zielig van Max.

Vanmorgen zei Max dat we even moeten wachten tot het gips weg is en dan gaan we naar de dierentuin en dan gaat hij niet van de rotsen springen maar voorzichtig van de rotsen springen “Try again mama, Try again” zei hij, “Maar wel voorzichtig”.  Een beetje verontrustend maar ook wel goed om te horen dat hij niet bang is geworden om rond te rennen. 
Het nog wel even duren tot het echt zover is in het ziekenhuis voorspelden ze zo’n 6 weken gips.  Voorlopig zit Max rustig op de bank heel lief bediening te vragen. Zijn arm gebruikt hij helemaal niet, zelfs de trap op en af lopen doet hij niet, of hardop praten.

‘s Middags heb ik Max in de buggy gezet met een regenjas aan om zijn gips te beschermen tegen de druppeltjes (De jas is net nieuw en dus nog een maatje te groot, dat komt nu heel goed uit). We hebben eerst een broodje gehaald en openbaar vervoer tickets in alle soorten en maten, hierna vond ik in een $2- shop een boekje genaamd “Warren, op het strand”.  We hebben al enkele boekjes waar een ‘Max’ in voorkomt en nu ook eentje met een Warrun. (Warrun was helemaal in de wolken deze avond toen we het hem vertelden).
2008-11-09 09-17-12 Hoeden gemaakt bij opvang voor Melbourne cup day Hierna had ik afgesproken met Michele en Venessa in een cafe, zij hadden net al hun kinderen naar Kinder gebracht en vonden het wel leuk om ons even te zien, zeker ook omdat we dit op maandag hadden gemist. Hierna moesten we nog even de tijd doden voordat we naar de afspraak bij de dokter konden. De dokter moest vandaag het gips of eigenlijk de delen van de arm die uit het gips steken controleren. We bezochten de lego winkel, de kaarten winkel, de groenteboer en de doos met speelgoed 2008-11-09 09-17-32 Hoeden gemaakt bij opvang voor Melbourne cup day in de wachtkamer en toen waren we aan de beurt. Max wilde pertinent niet dat iemand naar zijn arm keek en gebruikte hem ook NIET. Sta je daar bij de dokter. Gelukkig nam ze de tijd en heel voorzichtig kon ze zijn vingers wat bewegen en heeft verder instructies voor ons gegeven zodat we het in de gaten kunnen houden. Hierna wilde Max wel even bij opvang langs en zodoende werd Warrun al vroeg opgehaald. Warrun vertelde vrolijk dat het heel leuk was zonder papa en mama en Max. Vervolgens haalde Branko ons allemaal op bij opvang en reed ons naar huis. Met de hoeden die Warrun en Max op maandag hadden gemaakt ter ere van het Melbourne Cup gebeuren “Fasion on the Field”.

Na een rustige dag gisteren, waarin we tijdens het boodschappen doen een 2e ‘Warrun’ boek hebben gekocht, begon de zondag goed;  Max had2008-11-09 09-48-16 Max kan een koekje vasthouden ons net allemaal laten zien dat hij heel voorzichtig een autootje kan vast houden met zijn rechterhand toen hij er rond koffietijd achter kwam dat hij ook KOEKJES vast kan houden, Chocolade koekjes nog wel.
Vandaag gingen we naar de dierentuin ook al was het DE plek waar al het leed vandaan kwam het leek mij ook de plek waar wij 2008-11-09 12-20-48 Op pad met nieuwe tassen Max in groen Max een leuke dag konden bieden met veel te zien en bezigheden terwijl hij voor grote delen in de kinderwagen kon zitten (en zijn arm rustig houden). Ik weet niet wat er aan de hand was maar nadat we 3/4 rond  de dierentuin waren gereden en vlak voor onze neus de 3e nood-parkeerplaats vol was verklaard en iedereen om werd geleid naar het parkeerterrein van het hockeycentrum bedachten wij dat deze dierentuin TE VOL was voor ons en zijn we doorgereden naar Werribee.
2008-11-09 13-15-27 Werribee tussen de verblijven Hier hoefde van Max de buggy niet mee en samen met Warrun, nieuwe tassen op en om gingen ze dapper op pad. Het was redelijk druk, maar niet vol.  We hadden bijna 2 uur voordat we met de bus mee konden net genoeg om een rondje langs de dieren te doen. De rijen voor de patat en ijsjes waren te lang om in deze snoeperijen zin te krijgen. De jongens renden, klommen (vooral op stenen) en speelden en op het eind zag Branko nog net hoe Max zijn gipsen elleboog om een paal sloeg om rondjes te draaien.  Af  en toe moet Warrun even de aandacht op vestigen op zijn persoontje, maar dat is te begrijpen.
2008-11-09 13-57-11 Werribee spelen met de nijlpaarden  Max in groen We wilden deze dag afsluiten met lekkere fish&chips, maar zoals gewoonlijk is deze winkel dicht als wij erheen willen en we moesten uitwijken naar Burgers en Chips. Thuis moesten we Warrun en Max nog ‘echt eten’ geven want van Burger en Patat moesten ze niets hebben. Mijn milkshake hebben ze wel gedeeld. We zaten daar in de winkel “Eet je friet op!” tegen de kinderen, het kwam ons wat vreemd voor.

Vandaag was het weer Playgroup tijd, met een extratje voor mij. Vrijdag had ik een telefoontje van Jo (Joan, Joanna) gekregen. Zij en haar gezin zijn na 20 maanden Zuid-Frankrijk en Italie voor een korte tijd weer in Melbourne en ze wilde graag met ons afspreken. Ik had haar uitgenodigd voor playgroup.
Het was erg gezellig en na playgroup kwam zij met man en kind en Michele met 2 kinderen mee naar huis voor lunch. Dat was erg druk, maar we kregen het allemaal voor elkaar. Toen Jake en Amber naar ‘Kinder’ vertrokken en Warrun en Max met Jack (zoon van Jo) een Winnie de Pooh filmpje keken onder supervisie van man Dan (die na 2 min sliep) Hadden we eindelijk even tijd om te kletsen. Voordat Jo naar Nieuw Zeeland gaat spreken we nog een paar keer af.

2008-11-12 11-42-13 Met de tram naar de stad Max in groene broek Geen zwembad vandaag. Mag niet van de dokter, niet dat we ruzie hebben met de dokter, maar toch mag Max niet zwemmen van de dokter. Alzo blijven we uit het bad vandaag. Ik bedacht dat de kerstetalage van Myer misschien inmiddels wel klaar zou zijn en dat is altijd wel een bezoekje waard, zeker in combinatie met een bezoek aan Santa’s Train en Santa’s Cave (bij respectievlijk Myer en David Jones). Zodoende stapten we in de bus en tram (met kleurboek op schoot) op weg naar de stad om daar wat kerstsfeer op te gaan snuiven. Aangezien deze dingen pas sinds afgelopen vrijdag open zijn was het nog erg rustig en konden we rustig de boel bekijken, alhoewel Max en Warrun het wel vrij snel gezien hadden.

2008-11-12 12-41-43 Kerstspirit bij MyerWarrun in het treintje De zoektocht naar Santa’s Train was moeilijker want het was nergens aangegeven, en niet bij de speelgoedafdeling. Na vragen werden we naar de kelder gestuurd waar inderdaad een vrijwel geheel verlaten trein in kerstsfeer klaarstond om rond te rijden. Warrun rende direkt op de trein af (kon nog net een gouden kaartje in zijn hand gestopt krijgen) en ging stoer zitten. Ik hoefde me er niet mee te bemoeien en hij volgde feilloos de instructies van het ‘trein’personeel op. 2008-11-12 12-53-13 Kerstspirit bij Myer Warrun in rode broekMax vond het te eng en bleef liever met mij op afstand kijken. In tegenstelling tot wat zijn blik op de foto suggereert beweerde Warrun stellig dat hij het erg leuk vond (maar hij wilde niet nog een keer). Max en Warrun waren hierna bijna niet weg te slaan bij een automatische hobbel-locomotief die daar ook stond, en aangezien er geen andere kinderen waren was er geen echte reden om ze er van af te halen.

Ik kon ze uiteindelijk weg krijgen toen ze over eten begonnen ik ik duidelijk maakte dat we dat buiten moesten gaan eten. We hebben een tijd heerlijk buiten in de zon zitten eten en de winkelstraat bestudeerd. Hierna was het tijd voor David-Jones met Santa’s Cave. Ik had eigenlijk David Jones ook in gedachten omdat die de favoriete autotjes van Max en Warrun in de aanbieding hadden (Pixar Cars) en een enorme doos imageLego die ikzelf erg aantrekkelijk vond. Santa’s Cave was niet zo heel spannend, maar er stond exact zo’n draaimolen als bij ons plaatselijke winkelcentrum en daar mochten de jongens wel een paar ritjes op doen.

Vervolgens gingen we bij het speelgoed kijken en kon ik concluderen dat die lego-doos inderdaad ERG mooi was, en ook ERG duur. Ik kon mezelf maar met moeite bedwingen om hem toch (enorm in de aanbieding) te kopen maar moest het wel compenseren door een kadootje voor W&M te kopen. Ze mochten van mij 1 kadootje uitzoeken: henry Max had binnen 3 seconden een Henry gevonden en Warrun had meer moeite om tot een Hector te komen. Toen we bijna thuis kwamen zei Warrun dat hij LC76131_Hector_1_1Hector niet leuk vond maar Max zijn enthousiasme om Hector te  adopteren heeft zijn gedachten wat veranderd.

Ik voelde me blij tevreden toen mijn kereltjes kirrend met hun nieuwe speelgoed de winkel uit huppelden ondanks het feit dat ik mijn eigen uitverkoop had overgeslagen.

Aangezien M&W graag per trein terug naar huis wilden liepen we naar het station en onderweg kwamen we langs een computer-spelletjes-winkel. Daar stond een Wii-Fit. Nanette wilde graag een Wii-Fit image en ik had net enorm veel geld bespaard door geen Lego voor mezelf te kopen. Hmmm… De winkel was bereid om de aanbieding van een concurrent te evenaren en ik liep met een grote doos en 2 Wii spelletjes(Big Brain Academy en Wii-Fit)   voor Nanette verder naar huis. Uiteindelijk is de financiele schade bijna net zo groot als wanneer ik de Lego had gekocht maar ik weet zeker dat op deze manier er een stuk meer plezier in ons gezinnetje te vinden valt. Nanette was erg blij verrast toen ze de doos zag bij thuiskomst. 2008-11-12 15-43-30 Met de trein Max in groene broek Mijn collega Simon keek me de volgende dag een beetje vreemd aan toen ik het verhaal vertelde en hij me zei dat hij een Wii-Fit voor kerst had gekocht voor zijn dochters. Tja, wij doen niet zo aan kerst-kado’s dus is ‘woensdag’ een hele mooie alternatieve gelegenheid.

Gisteravond heeft Nanette de Wii-Fit geinstalleerd en terwijl ze bezig was werd ik erg geintereseerd zodat we tot bijna middernacht samen met dat ding aan het spelen waren. Ik was zeer blij verrast dat het niet alleen fitness is, maar dat er ook ‘gewone’ spelletjes bij zijn. Het leuke van deze spelletjes is dat je ze bestuurd door je gewicht te verplaatsen op het plateau en de moeilijkheid zit dus veel meer in je eigen lichaamsbeheersing dan in het spel. Erg leuk!

2008-11-15 18-20-11 Max aan het kleurenVandaag besloten we om ‘niets’ te gaan doen met de kinderen. Dat wil zegen:  wel met ze spelen en boodschappen doen maar geen uitjes ondernemen. ‘s Ochtends ging Nanette sporten nadat de jongens ons enorm (tot half 9) hebben laten uitslapen. Ik heb met de kereltjes ontbeten en daarna stelde ik voor om een paar boekjes te lezen. Ze kozen kerstboekjes uit en na het zingen van ‘Aussie Jingle Bells’ wilde ze graag de CD ervan luisteren. Tegen de tijd dat Nanette thuis kwam zaten we (voor de 10e keer) uit volle borst met de CD keihard mee te zingen. Toen was het tijd voor koffie en de Wii. Eerst mochten Warrun en Max weer even racen en na een tijdje stelde we voor dat ze even met de Wii-fit konden spelen. Nanette liet de ski-afdaling zien en dat wilden M&W ook wel. Het was erg leuk om ze te zien draaien om het plateau en het was helemaal grappig om de Wii te zien verkondingen dat de Wii-age van Warrun 28 jaar oud was, alleen omdat hij niet stil kan staan!

2008-11-15 18-20-17 Warrun aan het kleuren Ineens herinnerde Nanette zich dat er een huis te bezichtigen was om de hoek dus daar renden we even heen. Het was een verrassend mooi huis, leuk gelegen en niet eens overdreven duur (voor deze omgeving), maar helaas vreeeeeeeselijk buiten ons budget (als we zouden willen kopen).

Hierna was het tijd voor lunch, en boodschappen doen. Max wilde met Nanette mee en Warrun wilde met mij mee naar de bibliotheek. Toen we bij de winkels hadden geparkeerd besloot Max dat hij toch liever op de fiets (gelukkig lag die ook in de auto) met zijn gebroken arm met mij mee ging en dat ging verrassend goed. Uiteindelijk zijn we helemaal naar huis gefietst. Aldaar hebben we Pinocchio gekeken gevolgd door diner en slapen.
2008-11-15 19-27-51 Warrun en zijn nieuwe liefste knuffel Vogel(op de foto’s is te zien dat Warrun degene is die al de plaatjes inkleurt)

 Warrun heeft de laatste  dagen zijn hart verpand aan een zeemeeuw knuffel. 2008-11-15 19-35-22 Nanette leest voor voor het slapen Hij is er helemaal weg van en de vogel moet goed op het kussen onder de dekens liggen en overal bij zijn.

2008-11-15 18-54-17 Max met gebroken arm in bad Om de een of andere  (Wii) reden was het gisteravond weer laat, wel hebben we geskied en skigesprongen (nog even oefenen voordat we op 1 januari mee kunnen doen) maar ook onze hersens geoefend met de braintrainer, leuke puzzeltjes, herkenningen en sommetjes in een concept dat je   het nog 1 keertje over wilt doen om het net iets beter te doen. In ieder geval was Branko zo lief 2008-11-15 18-54-36 Warrun maakt zich klaar voor badom mijn dreigement deze ochtend serieus te nemen (“ik moet nog slapen anders ben ik HEEL chagrijnig!”) en ik kwam een stuk vrolijker beneden om 11 uur.
Branko ging met de jongens naar buiten zodat ik kon ontbijten en toen vluchtte HIJ heel snel naar boven want zijn rug had nog de nodige 2008-11-16 17-26-42 Energie kwijtraken in de tuin rust nodig. Buiten wilden de jongens fietsen maar we konden niet echt een besluit nemen over een route en gingen nauwelijks allemaal dezelfde kant op.
In de middag flink het huishouden bij kunnen werken.   Vlak voor  het eten moesten de kinderen nog wat energie kwijt, wat lukte in de voortuin met hun nieuwe spel. Vlak na een spel met de Wii met de eigen gecreeerde Mii’s (poppetjes waarmee je speelt), liep Max overpeiznend naar de badkamer. Hij had gezien dat het mama en papa en Warrun en Max waren, maar Max had een ‘spickel’ op zijn wang, WAAROM? Toen we in de spiegel de moedervlek op zijn wang aanwezen wilde hij daarna weten WAAROM die daar zat? Tja…..2008-11-16 14-10-44 Warrun met Sinterklaas lekkers en zijn notitieboekje

Vandaag had Warrun weer iets nieuws; een notitieboekje. Zodra iemand iets deed, sloeg hij zijn boekje open, klikte hij zijn pen en maakte een ‘notitie’. Heel grappig. Max was ook grappig, zonder dat hij het wist deze keer. We keken een dvd die Louise had op gestuurd van haar vakanties deze zomer. Terwijl we keken naar Louise, Marc en Sven bij Stonehenge (Engeland) op 27 Juli zei Max, “He kijk, wind, Winter! Het is daar winter”.  (Nee, Max da’s zomervakantie in Engeland, dachten wij).

Gedurende het afgelopen jaar werd er in ‘The Docklands’ een nieuw winkelcentrum (‘Harbourtown‘) gebouwd met een reuzenrad, of ‘Observation Wheel’. Ik fiets daar elke dag langs en kon het geheel langzaam zien ontstaan. In eerste instantie had ik geen idee wat die rare hoge paal was die ze hadden neergezet, totdat ik het logo van het winkelcentrum zag met een abstract reuzenrad er in.

Vandaag was het eindelijk zo ver, het reuzenrad, genaamd ‘The Southern Star’ bewoog! (ik bedoel daarmee, dat hij draaide. zoals het hoort. Geen reden tot paniek dus.)

Zie hier een overzicht in foto’s van de bouw van het apparaat. 2007-10-23 18-51-07 observation Wheel in docklands