Branette's Dagboek

Zaterdag 1 November, Branko ging vandaag werken. De Indier die ze deze weken helpt wil graag maandag vrij omdat dinsdag ook vrij is zodat hij Australie wat kan verkennen. Branko wilde maandag ook graag vrij hebben en nu hoeft hij daarvoor geen vrij te nemen, heel handig.

Zondag 2 november, Vandaag gingen we winkelen. We weten precies wat we voor onze trouwdag willen hebben (dat weten we al maanden) en vandaag gaan we naar de winkels om eens rond te kijken wie de beste aanbieding heeft en de mooiste collectie. Ook was het vandaag de laatste dag van bepaalde aanbiedingen, nog een reden om de zondag aan winkelen toe te kennen. Warrun en Max gaan vrolijk mee  naar de winkels, ze blijven hopen dat er af en toe een mooie auto in ons boodschappen karretje valt.. We hadden een aardig lange route die vrolijk onderbroken werd met een ijsje. Aan het eind van de rit waren de jongens aardig moe, maar met hun nieuwe boekjes en een alternatieve kinderwagen zijn we allemaal heelhuids thuis gekomen.

Nanette heeft maanden geleden al opgemerkt dat ze wel graag een Wii zou willen hebben (een spelcomputer van Nintendo). Aangezien ik altijd wel te porren ben voor spelletjes hebben we besloten dan onze trouwdag een mooie gelegenheid is om er een te kopen en dat hebben we vandaag gedaan. We hebben er gelijk een 2e wii-mote bij gekocht en een racespelletje (Mario Kart) waar de jongens ook pret mee kunnen hebben. 

Het is snel gegaan, maar vandaag zijn we 10 jaar getrouwd. Om dit te vieren heb ik een dagje vrij genomen terwijl de jongens gewoon naar opvang zijn gegaan. Nanette en ik vertrokken na het afleveren van de kereltjes naar de stad om daar eens lekker uitgebreid te gaan ontbijten. Het afleveren was iets later dan we gehoopt hadden want we moesten eerst met Warrun naar de dokter voor oogdruppels omdat hij conjunctivitis had met die aandoening worden ze alleen binnen gelaten bij opvang als ze oogdruppels van de dokter hebben. 

Maar eerst wilden we kaartjes kopen voor de luxe-bioscoop. Nanette had uitgezocht dat “Burn after reading” een leuke film zou zijn dus wij hebben even in de rij gestaan (om 11 uur ‘s ochtends!) om een kaartje te kopen. We moesten vooral wachten omdat het loket nog niet open was, niet omdat het zo druk was.
Vervolgens zijn we samen langs de rivier gelopen op zoek naar een ontbijtplek, die we vonden in Southbank; een soort Franse bistro aan de Melbournse Yarra. Nanette heeft daar een echte Croque Monsieur gegeten en ik een echte Croissant met zalm en roerei; lekker!

Na de koffie zijn we weer terug gelopen naar de bioscoop om nog even te kunnen genieten van de luxe wachtruimte die bij de luxe bioscoop hoort. Daar bestelden we wat hapjes die we halverwege de film wel wilden ontvangen en toen was het alweer tijd voor de film! De film was erg leuk, wat mij betreft zeker zo leuk als Snatch en wat mij betreft maken ze ze toch niet veel beter dan dat. De sfeer in het kliene luxe zaaltje was ook goed en dat brengt extra gelach op gang.

Toen we uit de bioscoop kwamen bleek dat opvang twee keer gebeld had omdat Warrun had overgegeven dus ze verzochten of we hem wilden komen ophalen. Wij waren toch al van plan ze iets eerder op te halen vandaag. Bij aankomst was er niets met Warrun aan de hand. Hij vertelde zelf dat er iets dwars had gezeten in zijn keel en dat hij daarom moest spugen. Omdat Warrun weer prima leek mocht hij nog even in de klas blijven en konden wij nog het geplande gesprek met de hoofdjuf van de klas praten. Door het jaar heen zorgen de juffen er alleen niet voor dat de kinderen in de klas blijven en het leuk hebben, ze houden ook de ontwikkeling, voortgang, motoriek enz in de gaten. En ik was wel benieuwd hoe het allemaal met onze jongens ging. Antwoord: PRIMA! Behalve dat ze af en toe wat ruw met elkaar spelen, duwen en trekken maar omdat ze dat alleen met elkaar doen is het niet zo erg in de klas, alhoewel het niet echt gewenst is. Verder zijn ze langzaam aan het ontwikkelen dat Warrun en Max ook af en toe met andere kinderen spelen. Ze zijn altijd samen en spelen heel vaak samen maar in een gemoedelijke sfeer proberen ze te stimuleren om ook activiteiten onafhankelijk van elkaar te ondernemen. Wij zijn het daar wel mee eens. Ze zullen niet altijd overal samen kunnen zijn.  (Verder vinden ze dat Warrun heel mooi kan kleuren op het niveau van een jonge 5 jarige!  Wij zijn trots!) 

‘s Avonds hebben  we de jongens kennis laten maken met de Wii. We hebben er een race spelletje bij gekocht en zonder iets uit te leggen gingen ze er vandoor in hun autotjes. Het opzetten van het spel kost een beetje tijd en veel keuzes moeten gemaakt worden over poppetjes, autotjes en circuit, maar de jongens wennen eraan dat het niet binnen 1 seconde op het scherm staat en ze er vandoor kunnen.

Nanette en ik hebben een mooie dag gehad om ons jubileum te vieren, met hartelijk dank aan alle mensen die een bijdrage hebben geleverd.

Dinsdag 4 november - ‘s Ochtends moest er natuurlijk weer even een race worden ‘gewonnen’ met de Wii,. Voor de rest van de dag was het een programma naar keuze. Ik, Nanette wilde graag de uitnodiging van Michele aannemen om Melbourne Cup day bij haar zus te vieren, vol paarden races, mensen die we niet kenden en hapjes in het huis van de zus van Michele. (Om deze redenen wilde Michele geloof ik ook wel graag dat ik kwam, de afgelopen  dagen belde zijn bijna dagelijks om te vragen of ik al wist of we kwamen). Branko had geen zin om tussen onbekenden te zitten en naar een paarden race te kijken, iets waarvan hij niets weet (behalve misschien dat het bekend staat als ‘the race that stops the Nation’ en dat klopt ook wel als je de inwoners van Melbourne ‘the nation’ noemt). Warrun wilde graag met Mama mee, en eenmaal bij het huis was hij heel blij met die keuze toen hij een legotrein aantrof en Jake en  Amber om mee te spelen. 4 dollar rijker reden we na een gezellige middag naar de stad om Branko op te halen.
Branko en Max had ik eerder op de dag bij de tram naar het museum afgezet. ‘s Morgens had Max al gezegd dat hij naar het Aquarium wilde en Branko dacht eraan om naar de dierentuin te gaan, het was dus heel logisch dat ze naar ‘het museum met de draak’ gingen. Branko vertelde dat Max zo in zijn eentje veel meer aandacht voor het museum had, uitgebreid werden tentoonstellingen bekeken waar anders snel langs gerend wordt. De gebruikelijke bezoeken aan het ‘lego-bord’ en de speeltuin vonden natuurlijk ook plaats.

Woensdag 5 november, Nadat Nanette het huis uit was geslopen begonnen de mannen tegen kwart voor 8 met opstaan en wakker worden. Om 11 uur gingen ze op weg naar het zwembad, na veel plezier, een paar patatjes en de speeltuin waren ze om 3 uur weer thuis. Toen moesten ze met de fietsen (en de nieuwe zonnebrillen, maandag gekocht bij de apotheek) aan de slag en er was een klein rust moment voor de jongens toen ze Monsters Inc, keken en Branko zich op het avond eten stortte.

Het is een rare week: Zaterdag als een werkdag, Maandag vrij maar niet voor de kinderen, Dinsdag iedereen thuis als een zaterdag en dan begint de week opeens met een woensdag, we moeten constant nadenken waar we zijn, wat we doen en wat we moeten voorbereidden voor de komende dag.

Donderdag 6 november.  Na Mainly Music  had ik met Michele afgesproken bij de dierentuin. Michele en ik besloten na koffie en een bezoek aan de speeltuin-in-de-dierentuin op huis aan te gaan toen de jongens opeens van stenen ging springen en klimmen.
Iedereen klaar…. Michele nog even bij de platypus naar binnen….. toen Max min of meer van de laatste steen af struikelde op een anders steen. Een een rare rol en gekke huil en toen…
naar de EHBO. Dit allemaal nog In de dierentuin. De EHBO bleek gevestigd naast de hoofdingang, waar ik heen was gelopen, maar zo’n beetje naast de steen waar Max tegen was gevallen. (We komen nu al zo’n 3 jaar in de dierentuin en ik dacht toch echt dat ik wist waar alles was) Bij de EHBO een ijspak gekregen en vooral de tijd gekregen om nog wat verder te kalmeren, toen allemaal naar de auto.  Branko is daar door een collega afgezet op de parkeerplaats van de dierentuin, Michele heeft Warrun en onze auto meegenomen (en haar kinderen). Wij zijn met  de auto van Michele naar het kinderziekenhuis (zo’n 500m van de dierentuin) gereden want er zat toch wel een erg rare bobbel in Max zijn arm. (Onze auto is net iets breder dan de auto van Michele waardoor het handiger is om 3 autostoeltjes achterin onze auto te frommelen).
Het ging redelijk snel in het ziekenhuis. Aanmelden bij een nurse, dokter bekeek Max, rontgen-foto laten maken waar wij benieuwd stonden te kijken “Is het gebroken” waarop de radioloog zei:”Jazeker, een mooie foto hoor” alsof het logisch was dat het gebroken was, anders zou hij geen foto hoeven maken. Vervolgens gingen we terug naar de wachtkamer waar een nurse ons na een tijdje geschrokken kwam halen want dat was niet de bedoeling, we moesten naar een behandelkamer. Dar gewacht op een andere dokter, tot het vertrek naar de gipskamer waar flink tijd werd genomen om te wennen aan lachgas en te wachten op de dokter die goed was met breuken die naar iets belangrijkers moest. Filmpje kijken in tussentijd, gips om de arm en toen klaar om te vertrekken, en pas TOEN begon Max te bleren. Hij wilde dat gips er af, hij dacht dat de dokter zijn arm gewoon even ging maken maar zo’n klomp aan zijn arm daar was hij het niet mee eens. Gelukkig trok hij wel weer bij en konen we naar Michele om Warrun op te halen. Daar hebben we wat avondeten gegeten dat Michele had gemaakt voor ons waarna we naar huis naar bed gingen. Daar moest ik Warruns bed nog verschonen want die stond vanmorgen naakt naast mijn bed om kwart voor 6 omdat zijn bed een beetje nat was geworden. Hij heeft hierna nauwelijks meer geslapen (ik ook niet).

Vrijdag 7 november. Warrun ging vandaag gewoon naar opvang maar Max moet nog even thuis blijven om het gips te laten drogen. Zodoende had ik vrij en brach Branko Warrun weg. Brooke (bij opvang) was helemaal enthousiast dat Warrun alleen was en was benieuwd hoe hij het zou doen maar vond het erg zielig van Max.

Vanmorgen zei Max dat we even moeten wachten tot het gips weg is en dan gaan we naar de dierentuin en dan gaat hij niet van de rotsen springen maar voorzichtig van de rotsen springen “Try again mama, Try again” zei hij, “Maar wel voorzichtig”.  Een beetje verontrustend maar ook wel goed om te horen dat hij niet bang is geworden om rond te rennen. 
Het nog wel even duren tot het echt zover is in het ziekenhuis voorspelden ze zo’n 6 weken gips.  Voorlopig zit Max rustig op de bank heel lief bediening te vragen. Zijn arm gebruikt hij helemaal niet, zelfs de trap op en af lopen doet hij niet, of hardop praten.

‘s Middags heb ik Max in de buggy gezet met een regenjas aan om zijn gips te beschermen tegen de druppeltjes (De jas is net nieuw en dus nog een maatje te groot, dat komt nu heel goed uit). We hebben eerst een broodje gehaald en openbaar vervoer tickets in alle soorten en maten, hierna vond ik in een $2- shop een boekje genaamd “Warren, op het strand”.  We hebben al enkele boekjes waar een ‘Max’ in voorkomt en nu ook eentje met een Warrun. (Warrun was helemaal in de wolken deze avond toen we het hem vertelden).
Hierna had ik afgesproken met Michele en Venessa in een cafe, zij hadden net al hun kinderen naar Kinder gebracht en vonden het wel leuk om ons even te zien, zeker ook omdat we dit op maandag hadden gemist. Hierna moesten we nog even de tijd doden voordat we naar de afspraak bij de dokter konden. De dokter moest vandaag het gips of eigenlijk de delen van de arm die uit het gips steken controleren. We bezochten de lego winkel, de kaarten winkel, de groenteboer en de doos met speelgoed in de wachtkamer en toen waren we aan de beurt. Max wilde pertinent niet dat iemand naar zijn arm keek en gebruikte hem ook NIET. Sta je daar bij de dokter. Gelukkig nam ze de tijd en heel voorzichtig kon ze zijn vingers wat bewegen en heeft verder instructies voor ons gegeven zodat we het in de gaten kunnen houden. Hierna wilde Max wel even bij opvang langs en zodoende werd Warrun al vroeg opgehaald. Warrun vertelde vrolijk dat het heel leuk was zonder papa en mama en Max. Vervolgens haalde Branko ons allemaal op bij opvang en reed ons naar huis. Met de hoeden die Warrun en Max op maandag hadden gemaakt ter ere van het Melbourne Cup gebeuren “Fasion on the Field”.

Na een rustige dag gisteren, waarin we tijdens het boodschappen doen een 2e ‘Warrun’ boek hebben gekocht, begon de zondag goed;  Max had ons net allemaal laten zien dat hij heel voorzichtig een autootje kan vast houden met zijn rechterhand toen hij er rond koffietijd achter kwam dat hij ook KOEKJES vast kan houden, Chocolade koekjes nog wel.
Vandaag gingen we naar de dierentuin ook al was het DE plek waar al het leed vandaan kwam het leek mij ook de plek waar wij Max een leuke dag konden bieden met veel te zien en bezigheden terwijl hij voor grote delen in de kinderwagen kon zitten (en zijn arm rustig houden). Ik weet niet wat er aan de hand was maar nadat we 3/4 rond  de dierentuin waren gereden en vlak voor onze neus de 3e nood-parkeerplaats vol was verklaard en iedereen om werd geleid naar het parkeerterrein van het hockeycentrum bedachten wij dat deze dierentuin TE VOL was voor ons en zijn we doorgereden naar Werribee.
Hier hoefde van Max de buggy niet mee en samen met Warrun, nieuwe tassen op en om gingen ze dapper op pad. Het was redelijk druk, maar niet vol.  We hadden bijna 2 uur voordat we met de bus mee konden net genoeg om een rondje langs de dieren te doen. De rijen voor de patat en ijsjes waren te lang om in deze snoeperijen zin te krijgen. De jongens renden, klommen (vooral op stenen) en speelden en op het eind zag Branko nog net hoe Max zijn gipsen elleboog om een paal sloeg om rondjes te draaien.  Af  en toe moet Warrun even de aandacht op vestigen op zijn persoontje, maar dat is te begrijpen.
We wilden deze dag afsluiten met lekkere fish&chips, maar zoals gewoonlijk is deze winkel dicht als wij erheen willen en we moesten uitwijken naar Burgers en Chips. Thuis moesten we Warrun en Max nog ‘echt eten’ geven want van Burger en Patat moesten ze niets hebben. Mijn milkshake hebben ze wel gedeeld. We zaten daar in de winkel “Eet je friet op!” tegen de kinderen, het kwam ons wat vreemd voor.

Vandaag was het weer Playgroup tijd, met een extratje voor mij. Vrijdag had ik een telefoontje van Jo (Joan, Joanna) gekregen. Zij en haar gezin zijn na 20 maanden Zuid-Frankrijk en Italie voor een korte tijd weer in Melbourne en ze wilde graag met ons afspreken. Ik had haar uitgenodigd voor playgroup.
Het was erg gezellig en na playgroup kwam zij met man en kind en Michele met 2 kinderen mee naar huis voor lunch. Dat was erg druk, maar we kregen het allemaal voor elkaar. Toen Jake en Amber naar ‘Kinder’ vertrokken en Warrun en Max met Jack (zoon van Jo) een Winnie de Pooh filmpje keken onder supervisie van man Dan (die na 2 min sliep) Hadden we eindelijk even tijd om te kletsen. Voordat Jo naar Nieuw Zeeland gaat spreken we nog een paar keer af.

Geen zwembad vandaag. Mag niet van de dokter, niet dat we ruzie hebben met de dokter, maar toch mag Max niet zwemmen van de dokter. Alzo blijven we uit het bad vandaag. Ik bedacht dat de kerstetalage van Myer misschien inmiddels wel klaar zou zijn en dat is altijd wel een bezoekje waard, zeker in combinatie met een bezoek aan Santa’s Train en Santa’s Cave (bij respectievlijk Myer en David Jones). Zodoende stapten we in de bus en tram (met kleurboek op schoot) op weg naar de stad om daar wat kerstsfeer op te gaan snuiven. Aangezien deze dingen pas sinds afgelopen vrijdag open zijn was het nog erg rustig en konden we rustig de boel bekijken, alhoewel Max en Warrun het wel vrij snel gezien hadden.

De zoektocht naar Santa’s Train was moeilijker want het was nergens aangegeven, en niet bij de speelgoedafdeling. Na vragen werden we naar de kelder gestuurd waar inderdaad een vrijwel geheel verlaten trein in kerstsfeer klaarstond om rond te rijden. Warrun rende direkt op de trein af (kon nog net een gouden kaartje in zijn hand gestopt krijgen) en ging stoer zitten. Ik hoefde me er niet mee te bemoeien en hij volgde feilloos de instructies van het ‘trein’personeel op. Max vond het te eng en bleef liever met mij op afstand kijken. In tegenstelling tot wat zijn blik op de foto suggereert beweerde Warrun stellig dat hij het erg leuk vond (maar hij wilde niet nog een keer). Max en Warrun waren hierna bijna niet weg te slaan bij een automatische hobbel-locomotief die daar ook stond, en aangezien er geen andere kinderen waren was er geen echte reden om ze er van af te halen.

Ik kon ze uiteindelijk weg krijgen toen ze over eten begonnen ik ik duidelijk maakte dat we dat buiten moesten gaan eten. We hebben een tijd heerlijk buiten in de zon zitten eten en de winkelstraat bestudeerd. Hierna was het tijd voor David-Jones met Santa’s Cave. Ik had eigenlijk David Jones ook in gedachten omdat die de favoriete autotjes van Max en Warrun in de aanbieding hadden (Pixar Cars) en een enorme doos Lego die ikzelf erg aantrekkelijk vond. Santa’s Cave was niet zo heel spannend, maar er stond exact zo’n draaimolen als bij ons plaatselijke winkelcentrum en daar mochten de jongens wel een paar ritjes op doen.

Vervolgens gingen we bij het speelgoed kijken en kon ik concluderen dat die lego-doos inderdaad ERG mooi was, en ook ERG duur. Ik kon mezelf maar met moeite bedwingen om hem toch (enorm in de aanbieding) te kopen maar moest het wel compenseren door een kadootje voor W&M te kopen. Ze mochten van mij 1 kadootje uitzoeken: Max had binnen 3 seconden een Henry gevonden en Warrun had meer moeite om tot een Hector te komen. Toen we bijna thuis kwamen zei Warrun dat hij Hector niet leuk vond maar Max zijn enthousiasme om Hector te  adopteren heeft zijn gedachten wat veranderd.

Ik voelde me blij tevreden toen mijn kereltjes kirrend met hun nieuwe speelgoed de winkel uit huppelden ondanks het feit dat ik mijn eigen uitverkoop had overgeslagen.

Aangezien M&W graag per trein terug naar huis wilden liepen we naar het station en onderweg kwamen we langs een computer-spelletjes-winkel. Daar stond een Wii-Fit. Nanette wilde graag een Wii-Fit en ik had net enorm veel geld bespaard door geen Lego voor mezelf te kopen. Hmmm… De winkel was bereid om de aanbieding van een concurrent te evenaren en ik liep met een grote doos en 2 Wii spelletjes(Big Brain Academy en Wii-Fit)   voor Nanette verder naar huis. Uiteindelijk is de financiele schade bijna net zo groot als wanneer ik de Lego had gekocht maar ik weet zeker dat op deze manier er een stuk meer plezier in ons gezinnetje te vinden valt. Nanette was erg blij verrast toen ze de doos zag bij thuiskomst. Mijn collega Simon keek me de volgende dag een beetje vreemd aan toen ik het verhaal vertelde en hij me zei dat hij een Wii-Fit voor kerst had gekocht voor zijn dochters. Tja, wij doen niet zo aan kerst-kado’s dus is ‘woensdag’ een hele mooie alternatieve gelegenheid.

Gisteravond heeft Nanette de Wii-Fit geinstalleerd en terwijl ze bezig was werd ik erg geintereseerd zodat we tot bijna middernacht samen met dat ding aan het spelen waren. Ik was zeer blij verrast dat het niet alleen fitness is, maar dat er ook ‘gewone’ spelletjes bij zijn. Het leuke van deze spelletjes is dat je ze bestuurd door je gewicht te verplaatsen op het plateau en de moeilijkheid zit dus veel meer in je eigen lichaamsbeheersing dan in het spel. Erg leuk!

Vandaag besloten we om ‘niets’ te gaan doen met de kinderen. Dat wil zegen:  wel met ze spelen en boodschappen doen maar geen uitjes ondernemen. ‘s Ochtends ging Nanette sporten nadat de jongens ons enorm (tot half 9) hebben laten uitslapen. Ik heb met de kereltjes ontbeten en daarna stelde ik voor om een paar boekjes te lezen. Ze kozen kerstboekjes uit en na het zingen van ‘Aussie Jingle Bells’ wilde ze graag de CD ervan luisteren. Tegen de tijd dat Nanette thuis kwam zaten we (voor de 10e keer) uit volle borst met de CD keihard mee te zingen. Toen was het tijd voor koffie en de Wii. Eerst mochten Warrun en Max weer even racen en na een tijdje stelde we voor dat ze even met de Wii-fit konden spelen. Nanette liet de ski-afdaling zien en dat wilden M&W ook wel. Het was erg leuk om ze te zien draaien om het plateau en het was helemaal grappig om de Wii te zien verkondingen dat de Wii-age van Warrun 28 jaar oud was, alleen omdat hij niet stil kan staan!

Ineens herinnerde Nanette zich dat er een huis te bezichtigen was om de hoek dus daar renden we even heen. Het was een verrassend mooi huis, leuk gelegen en niet eens overdreven duur (voor deze omgeving), maar helaas vreeeeeeeselijk buiten ons budget (als we zouden willen kopen).

Hierna was het tijd voor lunch, en boodschappen doen. Max wilde met Nanette mee en Warrun wilde met mij mee naar de bibliotheek. Toen we bij de winkels hadden geparkeerd besloot Max dat hij toch liever op de fiets (gelukkig lag die ook in de auto) met zijn gebroken arm met mij mee ging en dat ging verrassend goed. Uiteindelijk zijn we helemaal naar huis gefietst. Aldaar hebben we Pinocchio gekeken gevolgd door diner en slapen.
(op de foto’s is te zien dat Warrun degene is die al de plaatjes inkleurt)

 Warrun heeft de laatste  dagen zijn hart verpand aan een zeemeeuw knuffel. Hij is er helemaal weg van en de vogel moet goed op het kussen onder de dekens liggen en overal bij zijn.

Om de een of andere  (Wii) reden was het gisteravond weer laat, wel hebben we geskied en skigesprongen (nog even oefenen voordat we op 1 januari mee kunnen doen) maar ook onze hersens geoefend met de braintrainer, leuke puzzeltjes, herkenningen en sommetjes in een concept dat je   het nog 1 keertje over wilt doen om het net iets beter te doen. In ieder geval was Branko zo lief om mijn dreigement deze ochtend serieus te nemen (“ik moet nog slapen anders ben ik HEEL chagrijnig!”) en ik kwam een stuk vrolijker beneden om 11 uur.
Branko ging met de jongens naar buiten zodat ik kon ontbijten en toen vluchtte HIJ heel snel naar boven want zijn rug had nog de nodige rust nodig. Buiten wilden de jongens fietsen maar we konden niet echt een besluit nemen over een route en gingen nauwelijks allemaal dezelfde kant op.
In de middag flink het huishouden bij kunnen werken.   Vlak voor  het eten moesten de kinderen nog wat energie kwijt, wat lukte in de voortuin met hun nieuwe spel. Vlak na een spel met de Wii met de eigen gecreeerde Mii’s (poppetjes waarmee je speelt), liep Max overpeiznend naar de badkamer. Hij had gezien dat het mama en papa en Warrun en Max waren, maar Max had een ‘spickel’ op zijn wang, WAAROM? Toen we in de spiegel de moedervlek op zijn wang aanwezen wilde hij daarna weten WAAROM die daar zat? Tja…..

Vandaag had Warrun weer iets nieuws; een notitieboekje. Zodra iemand iets deed, sloeg hij zijn boekje open, klikte hij zijn pen en maakte een ‘notitie’. Heel grappig. Max was ook grappig, zonder dat hij het wist deze keer. We keken een dvd die Louise had op gestuurd van haar vakanties deze zomer. Terwijl we keken naar Louise, Marc en Sven bij Stonehenge (Engeland) op 27 Juli zei Max, “He kijk, wind, Winter! Het is daar winter”.  (Nee, Max da’s zomervakantie in Engeland, dachten wij).

Gedurende het afgelopen jaar werd er in ‘The Docklands’ een nieuw winkelcentrum (‘Harbourtown‘) gebouwd met een reuzenrad, of ‘Observation Wheel’. Ik fiets daar elke dag langs en kon het geheel langzaam zien ontstaan. In eerste instantie had ik geen idee wat die rare hoge paal was die ze hadden neergezet, totdat ik het logo van het winkelcentrum zag met een abstract reuzenrad er in.

Vandaag was het eindelijk zo ver, het reuzenrad, genaamd ‘The Southern Star’ bewoog! (ik bedoel daarmee, dat hij draaide. zoals het hoort. Geen reden tot paniek dus.)

Zie hier een overzicht in foto’s van de bouw van het apparaat. 

Zoals de meeste woensdagen sloop ik vanmorgen vroeg heel stil door het huis. Ik probeer de mannen niet wakker te maken en zo snel mogelijk bij de bushalte te zijn net op het moment dat de bus eraan komt. De dag was zo’n beetje als alle woensdagen. Tot vier uur toen kwam Sharon de executive assistant die ik verving toen ik bij dit bedrijf begon met werken ‘mijn’ kamer binnen, ze deed de deur dicht en moest eens met me praten. Ik dacht natuurlijk gelijk dat het over al mijn fouten en kinderachtige Engels ging (zo heb ik in verslagen tree ipv three gezet en verwissel ik ‘site’ en ‘side’ en strooi met ‘send’ danwel ‘sent’ geheel willekeuring (als ik even niet oplet tenminste). Maar nee daar ging het niet over ook al was het wel iets waar ik aan moest werken). Het was nog wel geheim, maar de Executive Assistant wordt voor 6 maanden Acting CEO (nu de CEO per 2 december met pensioen gaat) en ze vroeg of ik die 6 maanden dan Executive Assistant wilde zijn van haar.  Drie dagen per week dacht ze aan. En da’s precies het maximum dat ik kan werken. Zeer vereerd had ik er wel zin in. Ik kreeg nog bedenktijd maar op weg naar huis, in de bus waren Branko en ik er al snel uit.

Thuis trof ik een vol huis en een keuken vol spagetti. Geleerd van de drukte laatst plaatsten we de kinderen aan een klein tafeltje met kleine stoeltje, kleine bordjes en kleine bakjes eten zodat ze hun gang konden gaan. Zodoende hadden Branko, Michele en ik zowaar zeven-en-een-halve minuut geheel vooronszelf om te eten en een gesprek te voeren.

Branko: Vandaag was het tijd voor een dierentuin vond ik en Max kon daar aan toevoegen dat het de dierentuin met de bus moest zijn (Werribee Open Range Zoo). Michele, Jake en Amber ontmoetten ons daar en we hebben gezamelijk een mooie rit gemaakt. Daarna was het volgens de kinderen de hoogste tijd om naar de speeltuin te gaan waar we wat tijd hebben doorgebracht voordat we even snel via het leeuwenverblijf naar de uitgang gingen. (de speeltuin zin vlakbij de uitgang, en de leeuwen niet, dus dat die route was een stuk minder logisch dan het nu klinkt.)

Nanette had me gisteren een spelletje voor de Wii gegeven met de leuke bekentenis dat ze niet naar me luistert als ik loop te ouwehoeren over wat ik wel en niet leuk vindt. Kortom, ik kreeg een spelletje met de mededeling dat het het verkeerde was maar ik het kon ruilen.   Zodoende wilde ik onderweg naar huis even bij Target langs omdat die adverteerden met het spelletje wat ik wel wilde hebben. Zoals verwacht hadden ze die niet, maar wel een paar mooie auto’s voor de jongens dus geheel tevreden verlieten we met zijn 3-en de Target.  Met het geld wat er nog over was (na de auto’s voor de jongens) ging ik bij Gamestraders alsnog het gewenste spelletje halen: Rayman Raving Rabbids. Het is een RAAR spel, maar wel erg leuk

Toen we Target verlieten belde Michele dat ze op weg naar ons huis was om te komen eten (zoals afgesproken) dus ik moest me nog een beetje haasten om op tijd terug te zijn. Daar heb ik zelf een spagettisaus in elkaar geflanst en hebben we alle 7 prima zitten eten.

Donderdag 20 november, Vandaag geen Mainly Music maar weer een dagje met Jo en Jack. We gingen naar Science Works. De jongens deden goed hun best en renden rond, ieder zijn eigen weg. Iedereen had plezier. Na een korte lunch buiten ging ieder weer zijn eigen weg binnen maar we kwamen elkaar toch regelmatig tegen. Om 2 uur was het op en moesten we ons uitgeput huiswaards bewegen. Thuis stond op ons een doos uit Nederland te wachten. Een deel van de cadeautjes had Sint erin gestopt en die liggen in de trapkast te wachten tot begin december. De rest van de doos werd gulzig door de jongens uitgepakt en maakten ze heel tevreden. Gelukkig was ik om vier uur al aan het eten begonnen want niet lang erna kwamen 2 jongentjes mij vertellen dat ze honger hadden. Niet ver na 5-en was het eten en op en zaten we boven in pyjama boekjes te lezen. IK was nog van plan er wat meer te lezen maar na twee boekjes sprongen de jongens braaf van de bank hun bed in en ging het licht uit en de oogjes toe, het was 6 uur. Nog geen tien minuten later hoorde ik Warrun al snurken. Max  was er nog niet zo aan toe om te gaan slapen en samen hebben we nog een boekje gelezen, hierna ging ook hij heel tevreden slapen. Nog steeds ver voor hun normale bedtijd.

Vrijdag 21 november. Bij het ophalen uit opvang werd mij verteld dat Max volop mee gerend en meegeklommen was. Dit keer helemaal tot boven aan  het kli mrekje en hij had alleen even geroepen voor hulp om erover heen te  klimmen. Verder was er niets aan hem of zijn gedrag te merken dat hij een arm in het gips heeft.
fotos: Warrun met autotjes en opschrijfboekje. Hij gaat aan de kant liggen zodat zijn autotjes precies goed blijven staan. Max is onverstoorbaar als hij slaapt.

Zaterdag 22 november. Dit weekend was het erg regenachtig, mooi voor de natuur. De dag begon vroeg voor Warrun, en Branko ging met hem mee naar beneden. Om half 9 schrok ik wakker van kleine man die mij wakker maakte omdat ik over een half uur mijn Pilates les had. Na het sporten heb ik groente en fruit meegenomen en ben ik snel weer naar huis gegaan. De rest van de dag hebben we vooral binnen doorgebracht met Lego, autotjes en het opeten van het fruit.

Zondag 23 november. Na alle regen van gisteren was het nog duidelijker dat er nodig weer wat werk gedaan moest worden in de (achter)tuin. Branko ging aan de slag en de jongens konden we natuurlijk niet op afstand houden. Hierna hebben we ons binnen vermaakt met de Wii fit; hoola-hoopend en joggend zijn we de dag door gekomen  naast natuurlijk de gebruikelijke Lego bouwsels. ‘s Middags hebben we nog koekjes gebakken voor Sinterklaas. Max vond wel dat we  koekjes bij de schoenen moesten zetten, en da’s een goed idee.

Nanette was gisteravond (dinsdag) naar een speciale kerst-voorverkoop. Ik was de jongens naar bed aan het werken en na het lezen van 1 boekje vroeg ik aan Max en Warrun of ze al wel een koekje voor Sinterklaas hadden klaargezet. “NEE!”, “willen jullie dat nog even doen?” “JAAAAAAA” en daar gingen we. Terwijl we de koekje pakten (die ze zelf hebben gebakken) vroeg ik welk liedje we voor Sinterklaas gingen zitten waarover ze het volkomen eens waren:”Sinterklaas en de auto”. Nou ken ik dat liedje niet zo dus ik liet het zingen aan hen over. Ze gingen beide uit volle borst staan zingen elk met een eigen tekst over Sint en de auto en koekjes eten en lekker rijden en boekjes lezen en kadootjes. Ik vermaakte me kostelijk en zo te zien de jongens ook. Ze hebben de koekjes (twee schoenen zette ik er later neer, was ik even vergeten) achter de bank gezet, want dan kon niemand ze meenemen.

Vanochtend waren W&M alweer lekker aan het spelen toen ik aan ze vroeg of Sinterklaas was langs gekomen. Geschrokken sprongen ze op en doken achter de bank waar drie (!) schoenen stonden met een kadootje erin. Een van die schoenen was een slof van mij! In elk van de schoenen zat een hele mooie auto van de Pixar film Cars (hun favoriete film op dit moment). Warrun had  Charlie Checker, Max een blauwe Lightning McQueen en ikzelf een blauwe Ramon.  We waren allemaal zeer blij, vooral Max en Warrun toen ze ook met mijn nieuwe autotje mochten spelen.

“Enzo” uit de titel was een beetje onbestemd vandaag. Warrun was (na het vertrek van Nanette) als eerste wakker maar hij liet me even liggen voordat hij het tijd vond voor mij om op te staan. Max volgde kort nadat ik voor Warrun ontbijt had gemaakt. Na een belletje met Michele werd het plan opgevat om om half 11 naar Queen’s Park te gaan om daarna door te gaan naar de huisarts voor wat controles.

Het kostte me wat moeite om te vertrekken omdat mijn kereltjes me steeds probeerde te betrekken in hun activiteiten waardoor ik hun lunchpakketten maar niet af kreeg. Half 11 vertrokken we uiteindelijk, ik op Nanette’s fiets met de fietskar erachter, Max en Warrun op hun eigen fiets. Ik kreeg de eer om de persoonlijke tassen van Max en Warrun ook mee te mogen nemen met al hun favoriete auto’s er in. Waarom had ik die fietskar bij me? Nou na 1 bocht besloot Max dat het toch te moeilijk was om zelf te fietsen, daarom had ik die fietskar bij me. Warrun besloot helaas al snel hetzelfde, en met 2 fietsen en 2 jongentjes in een fietskar raakt het geheel toch wat vol.

In het park ontmoetten we William met zijn moeder en Jake en Amber met Michele. Ze hebben met zijn allen leuk gespeeld terwijl wij even rustig konden zitten totdat ik (iets te laat) op weg moest naar de doc. Bij de dokter aangekomen heb ik met veel moeite de fiets op slot gezet en de fietskar leeg gehaald, de fietsen van de jongens netjes aan de kant gezet en iedereen naar binnen genavigeerd; zo’n fietskar met fiets is leuk, maar een auto met parkeerplaats is (helaas) toch handiger. De assistente van de dokter begroette ons enthousiast en haalde gelijk een auto tevoorschijn die Max volgens haar had laten liggen, en toen we hem zagen kon ik het bevestigen: Die waren we al heel lang kwijt. Max wilde hem eerst niet hebben maar tegen de tijd dat we bij de dokter vertrokken liet hij hem niet meer los.

De jongens waren duidelijk al moe dus ik zag het niet zo zitten om ze nog een stuk mee te slepen naar Medicare en de fruitboer, maar toen ze besloten dat ze zo moe waren dat ze in de kar wilden zitten was het anders. Ze installeerden zich lekker met hun bakje brood en ik nam ze mee om wat aardbeien en bananen te halen. Daarna liepen ze lekker mee naar de Medicare waar ze de kerstboom onder handen namen, evenals de kerstversiering.

Vrolijk gingen de jongens weer in de kar zitten en nam ik ze mee naar de bibliotheek, hetgeen Max niet wilde, maar Warrun wel. In de bieb mocht Max de boeken in de terugbrengkoker storten zodat hij er ook helemaal zin in kreeg en met zijn tweeen hebben ze grote stapels boeken en DVD’s uitgezocht die ze mee wilden nemen (maar niet ter plekke lezen). Toen we de selectie tot 10 items hadden teruggebracht gingen we naar huis.

Nadat ik de fietskar weer had opgetuigd en de jongens op hun fiets waren vertrokken draaide er een auto voor de bibliotheek heel hard de verkeerde weghelft op en knalde frontaal op een aankomende UTE (met stalen bullbar). Dit stalen rek heeft die bestuurder plezier opgeleverd want de foute auto lag aan de rechterkant (waar niemand zat) helemaal aan puin, terwijl de UTE (door het metalen butsrek) bijna niets leek te hebben. Ik kon de jongens overtuigen om even naar de auto’s te kijken om ze te laten zien dat botsen NIET leuk is. ‘s avonds tijdens het eten zat Max ineens te vertellen dat als je achterom kijkt terwijl je vooruit rijdt, je gaat botsen. Ik denk persoonlijk dat dat precies is wat er aan de hand was dus ik ben zeer trots dat Max dat zo inziet.

Max zei een paar keer onderweg dat het fietsen niet zo goed ging (met zijn gebroken arm) maar wilde toch doorzetten. Toen we thuis kwamen hebben we samen een ijsje gegeten (mijn suggestie) en toen ging Warrun de nieuwe auto van Max uit zijn tas halen maar… zijn tas was verdwenen! Ik vroeg of hij hem bij de bibliotheek had laten liggen en dat ontkende hij strak en paniekerig zocht hij verder. Ik nam hem even bij me om uit te leggen dat het niet erg is als hij hem had laten liggen, maar dat we dat gewoon even moeten weten zodat we hem kunnen gaan halen. Toen ontspande hij en zei dat hij wel in de bibliotheek was. Een simpel telefoontje kon dat bevestigen dus we sprongen in de auto om de tas te gaan halen. We waren zo klaar bij de bibliotheek en Warrun was helemaal blij en opgelucht.

Thuis hebben ze nog even wat Pingu gekeken op de TV (ik vond het de hoogste tijd voor wat meer passieve bezigheden) en ik warmde het eten van gisteren op. Ik ging om 5 uur even op de grond liggen om wat oefeningen voor mijn rug te doen en om kwart over 5 werd ik ineens wakker. Blijkbaar was het toch een vermoeiende dag.

Warrun had nog een wijze opmerking: Als je naar bed gaat je koud wordt, en daarom ben je koud als je wakker wordt ‘s ochtends.

Warrun wilde graag even in bad, daar waren we net mee bezig toen Nanette thuis kwam en toen explodeerden de jongens met verhalen. Ze konden maar moeilijk in slaap komen (vast ook vanwege de warmte: 29 graden).

Donderdag 27 november. Vandaag was het de laatste Mainly Music voor dit jaar en  dat werd net als vorige jaren gevierd met de 2 groepen bij elkaar op 1 tijdstip in de grote zaal gevolgd door een lunch waarvoor iedereen een ‘bord’ meeneemt.
Vorig jaar waren we net op tijd en vervolgens te laat omdat we geen  parkeerplek konden vinden. Dit jaar waren we ruim op tijd en hadden keuze waar te parkeren. De jongens voelden zich erg op hun gemak en deden ALLES mee, dat is nog nooit gebeurd; Ze zwaaiden, sprongen, hupten en ‘sliepen’ tot het allemaal over was.
Hierna stortten ze zich op alle lekkerheden die de mensen meegebracht hadden. Na deze drukte hebben we het rustig gehouden, ook omdat het inmiddels zo’n dertig graden was, en dat terwijl de zomer pas over 3 dagen begint. We hebben alleen nog even de indeling van huis en eetkamer veranderd. Eerst hadden we een eetkamer met speelhoek en een zit/tv-kamer met speelgoed en een in een hoek geschoven salontafel. Nu hebben we een eetkamer met ‘stille’ hoek waar een bankje en salontafel staat en een kamer waar AL het speelgoed staat en waar ook  ook de tv staat, een ‘entertainment-ruimte’ zullen we maar zeggen.
Terwijl ik het aan het verschuiven was vonden de jongens het maar niets en probeerden ze alles achter mijn rug om weer terug te duwen. Maar uiteindelijk zijn ze wel onder de indruk van de nieuwe ruimtes die gecreeerd zijn.

Branko: Ik was op mijn werk en probeerde dus niets terug te duwen maar ik ben wel onder de indruk van de nieuwe indeling. Nanette had het al voorgesteld maar ik kon me er niets bij voorstellen dus zei ik dat ze maar een concreet plan moest maken. Veel concreter dan dit kan ik me niet zo goed voorstellen.

Vrijdag 28 november Een vrijdag waarbij iedereen naar zijn onderkomen gaat om te doen wat gedaan moet worden. In de middag had ik echter een lunch met alle mensen van het kantoor en de scheidende baas. Het was weer erg lekker en een goede, gezellige lunch, Uiteindelijk was het moment van afscheid en ook al hadden we het allemaal geprobeerd te ontkennen het was toch echt zo. Terug op kantoor waren er weer allemaal verrassingen die ons snel terug brachten naar de werkelijkheid. Volgende week schuiven we allemaal in onze nieuwe rollen.

Zaterdag 29 november. We zaten lekker te spelen toen Nanette opperde dat we vandaag wel weer eens bij de pasta-groothandel langs konden om pasta te halen, en op de terugweg waren we dan toch al in de buurt van Brimbank park dus zouden we daar stoppen. En zo ging het ook.

Het was redelijk lekker weer en erg rustig in Brimbank park, waar onze kereltjes een tijd hebben gespeeld en rondgefietst. We waren in de loop van de middag weer thuis en hebben vroeg gegeten zodat de jongens vroeg konden gaan slapen, ze hebben het even nodig.

Voordat ik naar bed ging had ik het nachtlampje van de jongen even uit gedaan omdat ik dacht dat ze die nu niet meer nodig hadden (ze sliepen immers al). Zoals zich laat raden, om half 5 riep Max ons dat het wel erg donker was in zijn kamer, maar zodra dat gefixed was ging hij weer slapen. Om 5 uur echter stond hij bij Nanette’s bed die hem toen maar in haar bed te slapen had gelegd om zelf in het logeerbed te rollen.

Ik werd wakker met een enorm gesnurk naast me, grijnzend dat Nanette dat ook deed toen ik merkte dat het uit een veel kleiner persoontje kwam. Om 7 uur kwam Warrun er ook bij en zijn we opgestaan, zonder Nanette wakker te maken.  De jongens vonden dit keer al snel de schoen die Sint voor ze gevuld had met daarin in kleine Scoop en Muck van Bob de Bouwer

We hadden een plan gemaakt om vandaag naar Fairy Park te gaan, en ik had dat nog stevig in mijn hoofd toen Max zei dat hij zich niet zo lekker voelde. Ik dacht dat hij een beetje misselijk was vanwege een gebrek aan ontbijt (heb ik ook wel eens) maar dat bleek het niet te zijn. Misschien had ik toch een beetje door moeten denken toen hij met een dekentje op de bank ging liggen. Nanette was iets scherper van geest toen ze opstond en nam gelijk zijn temperatuur op: dikke koorts. Snel wat Nurofen in hem gegoten en hij klaarde zienderogen op. We gingen dan maar gewoon wat boodschappen doen. Ik stelde voor om bij Highpoint langs te gaan want ze hadden daar wat speelgoed in de aanbieding, en dat hadden we uiteraard hard nodig. (foto: Branko, Warrun en Max op de 1e verdieping kijkend naar de kinderen die met Santa op de foto gaan)

 Het was redelijk druk bij Highpoint en niets van de aanbiedingen was nog te krijgen dus eigenlijk was het niet zo’n productieve trip, en Max stortte tegen het eind behoorlijk in. We hebben Warrun en Max dan maar een ijsje gegeven als goedmaker. Thuis ging Max gelijk naar bed met een nieuwe dosis Nurofen en ik ging hem gezelschap houden. Twee uur later (half 5) werd ik wakker en het huis was leeg op de snurkende Max naast me na. Nanette was boodschappen gaan doen met Warrun nadat ze samen een grote treinbaan hadden gebouwd. Ik wilde net aan wat klussen beginnen toen ze terug kwamen.

We hebben heerlijke nasi met vis van Nanette gegeten, waar zelfs Max van kon genieten. Max had uiteraard iets meer moeite dan Warrun om in slaap te komen dus terwijl ik een uitgebreid Wii-Fit programma stond af te werken kwam hij er beneden even bij zitten om me aan te moedigen. Op dat moment kwam Michele ook even langs om wat spullen op te halen die dit vreemde tafereel even observeerde om de concluderen dat ze ook een Wii voor kerst wil. (?)

Hierna ging Max alsnog naar bed om lekker te slapen.