Donderdag 30 oktober. Vroeg in bed betekent vroeg wakker bij Max en Warrun en zodoende waren we druk bezig toen het opeens tijd was om naar Mainly Music te gaan. En dat is niet handig, haastten, laat binnen komen het werkt op de gemoederen en het was vandaag Max die luid brullend liet weten dat het zo niet kon (volgens hem, zijn manier was VEEL beter, volgens hem). IK heb eerst maar volop aandacht besteed aan Warrun die wel leuk meezong en meedeed (een beetje met tranen in zijn ogen omdat Max zo moest huilen) en toen Warrun volop in het spel zat en Max toch wel een erg storende factor was heb ik deze laatste opgepakt en ben ik naar de gang gelopen. Hier konden we even rustig praten en binnen 1 minuten liep ik de zaal weer in met een lief, vrolijk en rustig kind. Daar vond ik Warrun vrolijk zwaaiend met een auto op een stokje (hoort bij het liedje dat ze 
zongen) naast 1 van de vrouwen die ons gisteren bezocht had. Hij had het prima naar zijn zin. Max deed vanaf mijn schoot ook mee en al met al hadden we een goede ochtend.
Hierna gingen we naar het parkje bij ‘het boathouse’ een leuke speeltuin. Michele was hier ook met wat andere moeders die ze kende van haar ochtend programma en met ….. een heleboel schreeuwende en vechtende kinderen. Het moet het weer zijn (30 graden, bewolkt en bijna aan het stormen). We probeerden het allemaal te negeren met een bakje koffie. HELAAS het boathouse heeft met stip de smerigste koffie die je kan krijgen.
De wind blies ons al spoedig terug naar de auto’s en ieder ging zijns weegs. Michele en ik gingen naar Highpoint. We hadden elk wat kleinigheden nodig, een echte koffie en ‘Spanish donuts’, ofwel Churro’s. 
Na een bezoekje aan de kerstafdeling bij Myer zijn we naar huis gegaan. Na een tijdje binnen te zijn geweest vonden we een kaartje in de brievenbus dat er een cadeautje voor Max en Warrun was. Snel zijn we het gaan halen en de jongens waren heel blij met de doos en heel blij met de mooie pakjes en heel blij met de mooie kaart en heel teleurgesteld met de jasjes die erin zaten.
De volgende ochtend was de teleurstelling echter helemaal verdwenen en vertelden ze blij aan papa dat ze cadeautjes hadden gekregen, en een kaart. Het is nu even te warm voor de jassen maar ze kunnen zeker nog een jaar (misschien wel 2 mee). Warrun en Max hadden al zulke jasjes/vesten en die werden net te klein. Alleen had Warrun een blauwe en Max een grijzen en bij het uitpakken had Max het blauwe ding uitgepakt en Warrun de grijze dus ze zijn nu allebei stellig dat de blauwe van hem is. Ik hoop dat als ik ze even weghang en dan gewoon aantrek (of aan laat trekken bij opvang, da’s een hele goede truck) dat we dan een verdeling krijgen waar we allemaal blij mee zijn.)
Artikelen (RSS)