Na het vermoeiden weekend vorige week wilden we het een beetje rustig houden vandaag. Nanette ging ‘s ochtends weer pilatussen en ik ging met de jongens de Lego politieauto’s bouwen. Ik was zo gaar als een konijn dus ik keek uit naar Nanette’s terugkomst en een kopje koffie samen met Nanette toen ze opbelde dat ze wat later zou thuis komen omdat ze met Michele koffie ging drinken (“En ik dan?” riep ik nog). Ik heb voor mezelf maar een (smerig) bakje koffie gemaakt en heb mijzelf en de jongens voor de TV gezet (Cinderella).
Toen Nanette (heel snel daarna, maar toch) rond 12 uur terug kwam ging ze vol schuldgevoel een lekker kopje koffie voor me maken terwijl ik daar nog met mijn (koude, vieze) bakje koffie zat. 
Ik vond Cinderella een opvallend leuke film, in vergelijking met andere oude Disney films, zoals Dombo of Bambi. Toen de film 
was afgelopen (na de lunch) gingen we op weg naar de Sandringham Yacht club waar een semi-collega (Mark Doran, de maker van ons Zeepaard) een tentoonstelling had. M&W hadden (net als ik) alleen oog voor zijn sculpturen en niet voor de schilderijen die er ook hingen van andere artiesten.
Vervolgens reden we langs de baai terug naa
r Port Melbourne naar de speeltuin op het strand. Daar was het erg druk maar toch erg leuk om te spelen. We hadden Scoop, Muck en 2 grote Tonka’s meegenomen voor de kids en er waren diverse kinderen die zeer jaloers naar het speelgoed loerden (maar M&W wilden niet delen). Rond 5 uur zijn we weer op weg naar huis gegaan via een afhaal-aziaat onder het mom van :”Dan hebben we voor morgen ook vast eten”.
Op zondag was het verjaardagfeestjedag. Het wilde zeggen dat ik met met de jongens een beetje afzeidig hield terwijl Nanette zich rot werkte om alles klaar te krijgen om mee te nemen. Uiteindelijk zijn we een uur later vertrokken dan gepland, maar de rit naar Eltham park (met de mini-trein) duurde 30 minuten korter dan voorzien dus we waren nog redelijk op tijd (we waren de eersten). Kort na onze aankomst arriveerden Courtney met Sue en Allistair met even later Michele en Barry met Jake en Amber, Blair en Emma met Finn en Kieran en Anna en Travis met Bailey. Ik ging gelijk een grote rij kaartjes voor de minatuur railway halen: er stond een flinke rij waar iedereen 2 of 3 kaartjes kocht en toen ik aan de beurt was ging de telefoon die de dame aan het loket even moest beantwoorden. Ze keek steeds een beetje zenuwachtig mijn kant op en toen ze neerlegde zei ze:”Ik had jou beter eerst even kunnen helpen, dat beest op jouw T-Shirt zat me steeds aan te kijken.” Ik had namelijk mijn T-shirt aan met slag die over mijn schouder kruipt. Ik vroeg om 25 kaartjes en ze gaf er 24 plus 2 vrijkaartjes en keek me vragend aan of ik dan wel goed vond (natuurlijk!).
Terug bij de speelplaats (en het hele feest) zag ik Max en Warrun op hun stoeltjes zitten helemaal bedolven onder pakpapier met hun armen vol kadootjes. Het kostte veel moeite om ze duidelijk te maken dat we de kadootjes pas thuis verder zouden uitpakken en ermee konden spelen.
Het feestje liep geolied, Cadeautjes, Cake (die 
Anna had meegenomen en gemaakt) een drankje terwijl de kinderen hier en daar wat snackten of rondrenden in de speeltuin (1 meter naast ons). Vervolgens liepen we allemaal naar de treintjes en wonder boven wonder was er GEEN rij. De eerst volgende trein was voor ons en we pasten er nog allemaal in ook. Hierna was het geplande door mij over. Iedereen pakte z
ijn eigen meegebrachte (barbeque) 
lunch en we aten, praatten en speelden nog verder. Uiteindelijk gingen we bijna allemaal nog een keer met de trein (behalve Blair met zijn zoon, die hadden niet kunnen wachten en waren al tijdens de lunch voor een tweede ritje gegaan. Blair kende het treintje nog uit zijn jeugd en 
vond het erg leuk om er nu met zijn zoontje mee te rijden). Na deze treinrit begon iedereen zo’n beetje op te ruimen. Het liep dan ook al tegen drie-en. Tot kleine Bailey zei, ‘Excuse me Nanette, What is that in that bag and why did you bring it? ” Dat was de raketlanceerder met raketten en Nanette had hem meegenomen om ermee te spelen. Nadat we Max en Warrun hadden overtuigd dat het nu echt het moment was om de pijlen met de andere kinderen te delen speelden jong en oud vol overgave tot het echt tijd was om te gaan. (we hebben alle pijlen weer uit de bomen gekregen)
Artikelen (RSS)