Branette's Dagboek

Vanwege de enorme stapel kadootjes die in de kast ligt van diverse mensen hebben we besloten om de verjaardag van de jongens (en ook wat kado’s) een beetje te spreiden. De verjaardag begon deze zaterdag (de 11e) met een kado wat aan het voeteneind van ons (nieuwe) bed stond. De jongens waren al lang en breed op ons bed aan het ronddollen toen ik ze suggereerde om eens over de rand van het bed te kijken. Zeer blij verrast werd het grote pak tevoorschijn gehaald en uitgepakt; de Lego brandweercentrale.

Nanette ging deze ochtend Pilatussen en dus bleven Max, Warrun en ik achter voor de bouw van het geheel. Max had gelijk besloten dat de grote vrachtwagen voor hem was en Warrun was tevreden met de hele snelle auto. De auto van Warrun was als eerste (door hemzelf) gebouwd en Max was een beetje verscheurd tussen met Warrun mee spelen en het bouwen van zijn vrachtwagen. Zodra de vrachtwagen bijna af was zei hij letterlijk: “Whoever hep this ding koopt, is heel lief.”  Na de voertuigen werd ik aan het werk gezet om de garages erbij te bouwen terwijl M&W aan het spelen sloegen.

Toen Nanette thuis kwam was de centrale bijna af, en ze serveerde ons een lekkere koffie met koek.  Hierna stelden we voor om naar de ‘bouncing-castle-slide’ te gaan en daar hadden onze mannetjes wel oren naar (ondanks het nieuwe kado waarmee ze wilden spelen).

Het was eerst tijd voor een bezoek aan Lenny (de kapper voor de jongens. Nanette wilde graag dat de jongens zonder ragebollen op hun verjaardagsfoto’s zouden staan) gelijk gevolgd door een bezoek aan het Indoor Play Center in Phraran. Daar aangekomen stormden de jongens naar binnen en rende ze van de ene hoek naar de andere alsof ze overal tegelijk wilden spelen. Wij konden even rustig een krantje lezen (over de economische crisis=peak oil… tja niet echt een verrassing) terwijl de jongens zich in het zweet klommen, renden, gleden en reden. Het was mooi om te zien hoe Max en Warrun prima hun mannetje konden staan tussen grotere kinderen, en ik was blij te zien dat toen Max een kleinere jongen opzij duwde om eerst naar boven te kunnen zijn grotere broer Max streng toesprak en Max zich hier niet vreselijk aan stoorde. Ik kan me tijden herinneren dat ze van zoiest vreselijk overstuur zouden zijn geraakt. Dit gebeurde wel een tijdje later toen een groter meisje Max door elkaar schudde omdat hij ballen naar haar gegooid had (dit meisje was zowiezo nogal een bully tussen alle andere kinderen). Terwijl dit gebeurde stond Warrun erbij te kijken en naar ons te kijken met een blik van :”Tja hij huilt. Ik weet het ook niet.”  Dit was echter zo weer over en vergeten en Max ging vrolijk op het luchtkussen van tussenmuur naar tussenmuur springen.

Tegen het eind van de middag gingen we weer naar huis en zijn we onderweg even wat Chinees gaan halen met heerlijke loempiatjes. In de tuin hebben we lekker gegeten en ook de jongens hebben hun deel van de noodles en loepia’s verorberd.

Dodelijk vermoeid gingen ze daarna in bad en in bed.

Op zondag ging het feest verder met een groot kado van Judith (politievrachtwagen) en een klein kado van Opa en Oma: kaartjes naar Puffing Billy rail, waar Thomas the Tank Engine op bezoek zou komen! W&M zagen het enorm zitten maar de grote vrachtwagen moest wel eerst gebouwd worden. We hebben onze tijd genomen en vertrokken pas tegen 11 uur naar Emerald, met de belofte dat de vrachtwagen vanavond wel verder afgemaakt zou worden.

We hebben een goede rit naar Emerald gehad via de nieuw geopende Eastlink (tolweg). Max en Warrun hebben beide achterin zitten kleuren in hun kleurboeken, zelfs nadat ze er misselijk van werden. Zodra we bij het station van Emerald kwamen zag Warrun vrijwel direkt Thomas staan

We waren te laat om een treinrit te maken voor de show met Thomas dus we moesten ons even vermaken op het station. Dit bleek geen probleem;  M&W sprongen vol enthousiasme op een springkussen,  hingen vol interesse aan het raam geplakt bij de modelspoorbaan en waren wel te porren voor een ritje in ‘Bulgy the bus”.  De tijd was dus zo om en we mochten ons opstellen voor de show met Thomas. Het was nagenoeg hetzelfde als vorig jaar, maar de jongens vonden het nog steeds prachtig en ze deden dit keer helemaal mee.

Hierna mochten we meet met Puffing Billy voor een ritje naar Emerald Lake. Warrun viel vlakbij het perron en haalde zijn knie goed open terwijl we op de trein wachtten, maar hij was het vrij snel weer vergeten. We zaten in een rustige wagon vlak achter de lokomotief, en Max vond het lawaai van de rails en de loc wel een beetje eng dus wilde graag bij Nanette op schoot.

Op het station van Emerald hebben we eventjes overwogen om te gaan kijken bij de modeltreinbaan daar vlakbij, maar we besloten (gezien de tijd) toch maar gewoon voor een ijsje op het perron te gaan. Ondertussen konden we dan wat stoomtreinen bekijken die voorbij kwamen. Ter gelegenheid van hun verjaardag kregen de jongens van ons nog een kleine locomotief (die we hadden meegenomen) en ook dat viel in goede smaak.

Op de terugreis was er een open wagon vlak achter de locomotief en Warrun zag het wel zitten om daar in te gaan, maar Max niet. Dus Nanette ging met Max in de overdekte wagon erachter en Warrun en ik gingen in de open wagen vlak achter de locomotief. Een grote groep mensen zal opeengepakt voorin de wagon vrolijk in het zonnetje te keuvelen en blij te zijn voor vertrek van de trein, todat de trein vertrok. Zodra de trein begon te trekken begon het een beetje te ‘regenen’ en al snel had men door dat deze ‘regen’ eigenlijk roet en as was uit de locomotief. HEEL erg snel verhuisde de stam van vooruit de wagon zo ver mogelijk weg van de locomotief (hetgeen niet hielp, maar dat terzijde). Ik keek naar Warrun:”Wil je vooraan zitten?” “JA” dus daar gingen we. We hebben de hele rit afgelegd ongeveer een meter van de locomotief verwijderd en Warrun was helemaal stil van ontzag. Hij fluisterde af en toe iets en wees naar een bewegende zuigerstang of naar fluit of een druppende kraan ofzo. Ikzelf was minstens zo zeer onder de indruk; wat een mooie machine zeg!

 Terug in Emerald was het wel tijd om naar huis te gaan. Ik ging even met de jongens naar het speelrek en Nanette zou de auto gaan halen. Ze parkeerde vlak tegenover een fish&chipperie, en zodra ik daar een opmerking over maakte in de trant van :”Je bleef zo lang weg, ik dacht dat je wel friet was gaan halen” vertrok Nanette en kwam terug met een grote zak friet (‘medium’ noemen ze dat!) met een lap vis. De jongens hadden er geen aandacht voor omdat ze de rest van hun Thomas verjaardagkado’s hadden gekregen vanuit de auto.

Op de terugreis in de auto heeft Warrun een bak watermeloen weg zitten happen en Max een bijna even grote bak van de friet die nog over was.

Ze waren bekaf maarrrrr, beloofd is beloofd en niets wordt vergeten: we zouden nog de Lego vrachtwagen afmaken, dus zodra we thuis waren moest die eerst nog worden afgebouwd (al waren M&W te moe om het zelf te doen en kreeg ik de (zware) taak om het voor ze te doen).  Zij speelden leuk met hun nieuwe speelgoed en gingen laat naar bed.

Maandag 13 oktober was het eindelijk zo ver: de echte verjaardag. Nanette had een verslag met foto’s gemaakt van ons afgelopen weekend voor opvang, zodat de jongens er leuk over konden vertellen en Warrun heeft het verslag stevig onder zijn arm meegenomen.

Ze kregen voor het ontbijt 1 klein kado (Gator Golf) en ze gingen enthousiast naar opvang met de belofte dat ze vroeg (door mij) zouden worden opgehaald en dat ze daar taart zouden krijgen. Het is ook zo gebeurd, ze kregen een blauwe (Warrun) en een groene (Max) taart, hun favoriete kleuren.

Ik haalde ‘s middags eerst Nanette thuis op en toen ginge we samen naar opvang waar de hele klas kwam vertellen dat M&W jarig waren en dat ze allemaal 2 stukken taart hadden gegeten en dat ze zelf ook binnenkort of pas geleden jarig waren. In de auto kregen de jongens nog 1 klein kadootje (een auto) waar ze zeer verrast op reageerden omdat ze dachten dat ze alles al wel hadden gekregen, maar niets was minder waar. Thuis lagen een paar grote stapels kado’s op ze te wachten. In eerste instantie stonden ze ons een beetje ongelovig aan te staren en Warrun kreeg een huilbui omdat Max op zijn tenen ging staan maar toen ze duidelijk werd dat AL die kados voor hen waren gingen ze helemaal los. Van het ene pak naar het volgende, nauwelijks kijkend naar wat er uit kwam en het volgend papier alweer open scheurend. Warrun zei nog: “Ik wil nog meer kadootjes uitpakken!”. Na het uitpakken gingen ze alle dozen bewonderen en hebben we de racebaan voor ze in elkaar gezet. Ik probeerde om het vliegtuig samen met ze in elkaar te zetten maar ze hadden het te druk om zich daar op te concentreren dus het bleef liggen tot de volgende dag.

  Omdat we ze zo vroeg hadden gehaald hebben ze nog wel wat tijd gehad om te spelen, maar ondanks dat gingen ze wederom nogal laat naar bed.