We zijn net afgelopen zaterdag gaan zwemmen dus Max en Warrun waren niet zo heel gemotiveerd om weer te gaan zwemmen. Warrun wilde eerst wel, maar toen Max ‘nee’ zei wilde hij toch liever thuis blijven spelen. Bij het voorste ‘museum’ spitsten wel ineens hun oortjes; dat zagen ze wel zitten: “Musseeumm met fiegtuig, en traaain” (the Scienceworks).
Michele belde kort na dit besluit om te zeggen dat ze het niet zag zitten om te gaan zwemmen en dat ze deze ochtend met de kinderen naar haar schoonouders zou gaan. (achteraf bleek dat het Barry’s verjaardag was en dat moest natuurlijk wel even gevierd worden).
Bij de Scienceworks was het moeilijk om een parkeerplaats te vinden en er stond een rij vanaf de hoofdingang tot halverwege naar het planetarium (ofwel: een LANGE rij!). Ik vroeg aan een voorbijlopend personeelslid of ik wel achteraan moest sluiten (als lid zijnde) en dat hoefde niet we mochten zo naar binnen lopen
D
e kids waren al gelijk aan het klimmen en rondrotzooien zodra we binnen waren en ik kreeg ze maar met moeite voorbij een oude Ford Quadricycle die tentoongesteld stond; ‘een nieuwe fiets’ noemden ze het ook al waren ze het er mee eens dat hij vier wielen had zoals een auto.
Er werd besloten dat ze eerst bij het vliegtuig (en de Lego stad) en de het bouwen met de blokken. Daar was het zo druk dat er iemand van het museum stond af te tellen wanneer de ploegen gewisseld moesten worden, en daar voelden onze jongens niet zoveel voor.
Ze gingen op pad naar de opgezette beesten en de weather room totdat Warrun zei dat hij wat wilde eten, hij had gelijk het was een mooi tijdstip hiervoor. Ik stelde voor om naar buiten te gaan (want binnen mag niet gegeten worden) en onderweg naar buiten bleven de jongens hangen in de kinderkeuken (blijkbaar was plastic eten ook goed). Een hele tijd later waren ze buiten met een heleboel kids aan het spelen en terwijl ze boterhammen weg propten. Na een plas in de broek van Warrun gingen we naar binnen naar de WC waar we vervolgens bleven hang
en bij de tekentafel (ze zijn nog steeds helemaal wild van inkleuren). We hebben even in de science-cinema gezeten:”Kan die TV uit papa?”,”jawel, maar dat kan papa niet doen”, “oh” . Op dat moment werd er omgeroepen dat er een show (populair-
wetenschap show) zou gaan beginnen in het amfitheater (“gaat het museum dicht?”,”Nee er begint een show, zullen we kijken?”,”okay”). En dus gingen we. Vlak voor de show werd er knetterhard ‘I like to move it, move it’
gedraaid en dat herkenden de jongens van de lemuren uit Madagascar. De werkelijke show vonden ze niet zo interessant dus we vertrokken al snel en
gingen via de radarwerk-tentoonstelling terug naar de auto. (de presentatrice van de show leek ontzettend veel op Sandra Bullock)
Ik vond dat we ‘s middags Madagascar moesten kijken omdat we de muziek daarvan hadden gehoord en mijn zoontjes vonden dat allang best.
Er was nog eten over van gisteren dus we konden snel en makkelijk eten zodra Nanette thuis was. Heerlijk!

Artikelen (RSS)