Branette's Dagboek

We zijn net afgelopen zaterdag gaan zwemmen dus Max en Warrun waren niet zo heel gemotiveerd om weer te gaan zwemmen. Warrun wilde eerst wel, maar toen Max ‘nee’ zei wilde hij toch liever thuis blijven spelen. Bij het voorste ‘museum’ spitsten wel ineens hun oortjes; dat zagen ze wel zitten: “Musseeumm met fiegtuig, en traaain” (the Scienceworks).

Michele belde kort na dit besluit om te zeggen dat ze het niet zag zitten om te gaan zwemmen en dat ze deze ochtend met de kinderen naar haar schoonouders zou gaan. (achteraf bleek dat het Barry’s verjaardag was en dat moest natuurlijk wel even gevierd worden).

Bij de Scienceworks was het moeilijk om een parkeerplaats te vinden en er stond een rij vanaf de hoofdingang tot halverwege naar het planetarium (ofwel: een LANGE rij!). Ik vroeg aan een voorbijlopend personeelslid of ik wel achteraan moest sluiten (als lid zijnde) en dat hoefde niet we mochten zo naar binnen lopen   De kids waren al gelijk aan het klimmen en rondrotzooien zodra we binnen waren en ik kreeg ze maar met moeite voorbij een oude Ford Quadricycle die tentoongesteld stond; ‘een nieuwe fiets’ noemden ze het ook al waren ze het er mee eens dat hij vier wielen had zoals een auto.

Er werd besloten dat ze eerst bij het vliegtuig (en de Lego stad) en de het bouwen met de blokken. Daar was het zo druk dat er iemand van het museum stond af te  tellen wanneer de ploegen gewisseld moesten worden, en daar voelden onze jongens niet zoveel voor. Ze gingen op pad naar de opgezette beesten en de weather room totdat Warrun zei dat hij wat wilde eten, hij had gelijk het was een mooi tijdstip hiervoor. Ik stelde voor om naar buiten te gaan (want binnen mag niet gegeten worden) en onderweg naar buiten bleven de jongens hangen in de kinderkeuken (blijkbaar was plastic eten ook goed). Een hele tijd later waren ze buiten met een heleboel kids aan het spelen en terwijl ze boterhammen weg propten. Na een plas in de broek van Warrun gingen we naar binnen naar de WC waar we vervolgens bleven hang en bij de tekentafel (ze zijn nog steeds helemaal wild van inkleuren). We hebben even in de science-cinema gezeten:”Kan die TV uit papa?”,”jawel, maar dat kan papa niet doen”, “oh” . Op dat moment werd er omgeroepen dat er een show (populair-wetenschap show) zou gaan beginnen in het amfitheater (“gaat het museum dicht?”,”Nee er begint een show, zullen we kijken?”,”okay”). En dus gingen we. Vlak voor de show werd er knetterhard ‘I like to move it, move it’ gedraaid en dat herkenden de jongens van de lemuren uit   Madagascar. De werkelijke show vonden ze niet zo interessant dus we vertrokken al snel en gingen via de  radarwerk-tentoonstelling terug naar de auto. (de presentatrice van de show leek ontzettend veel op Sandra Bullock)

Ik vond dat we ‘s middags Madagascar moesten kijken omdat we de muziek daarvan hadden gehoord en mijn zoontjes vonden dat allang best.

Er was nog eten over van gisteren dus we konden snel en makkelijk eten zodra Nanette thuis was. Heerlijk!

Vandaag zouden Michele, Venessa, nog een moeder en ik elkaar treffen bij de (fiets)verkeersschool. Michele belde me ‘s morgens dat ze er vroeg zou zijn want Barry zou haar afzetten en erna wat boodschappen doen. Ikzelf was ook van plan om er vroeg te zijn, als ik niet na het ontbijt wegga is de tijd zo voorbij en doen we allemaal andere dingen en komen we helemaal het huis niet meer uit. Zodoende stond ik om kwart voor 10 ook bij het hek van de verkeers-school. Michele stond vooraan al en ik was nummer 4 in de rij. Om vijf over 10 werden de hekken gesloten er waren 30 kinderen binnen en niemand mocht erin als er niet eerst iemand uit zou gaan. Onze vrienden waren teleurgesteld en de onder 5-jarigen in tranen. Warrun, Max, Jake en Amber trokken zich er niets van aan. Ze misten de anderen niet. Warrun heeft nog een tijdje in de schuur naar een ‘snelle fiets’ gezocht, maar niets met trappers ging zo snel als hij op zijn loopfiets. Helemaal aan het eind veroverde Jake een leuk ding, het ging niet snel maar je kon er wel samen op, dat vond Warrun ook wel wat.

Het kostte de jongens niet veel moeite om zich aan de regels van het stoplicht te houden. Rood is stop en Groen is Gaan. Het aan de juiste kant rijden dat was wel een uitdaging.
De jongens hebben niet de gehele 2 uur rondgefietst, de zandbak en wat hapjes brachten afwisseling.

In het park naast de verkeersschool is een hele lange glijbaan. Deze hebben de kinderen uitgeprobeerd tot Barry zijn familie weer op kwam halen.

Net thuis  en behoorlijk moe belde Anna, ze was leuk in het park aan het spelen en hoopte dat we ons bij haar zouden voegen. Nu was het een warme dag (28 + graden) en na deze ochtend hadden we weinig puf meer om op pad te gaan. Gelukkig wilde Anna en Bailey graag bij ons op bezoek komen en speelden de jongens de hele middag met de houten treinbaan.

Nanette was zaterdag ziek en mocht dus uitslapen. Tegen het eind van de ochtend kwam ze naar beneden en stelde voor om naar Werribee zoo te gaan.  Ze voelde zich een stuk beter dus. Warrun en Max hadden wel zin in een ritje met de bus bij de beestjes dus we gingen op pad. We waren vrij laat in de dierentuin dus beperkten we ons tot de rondrit met de safaribus. De neushoorns en de giraf hebben een erg mooie show gegeven tijdens de busrit en de jongens genoten duidelijk. Bij het begin van de rit werd de hoorn van een “Eland” (niet een Moose, maar een soort gazelle) door de bus doorgegeven als voorbeeld van hoe zo’n ding eruit ziet. Toen we uiteindelijk een paar echte Eland-gazelles zagen pakte Warrun de hoorn op en wees naar de beesten. Ik had ze zelf niet zo snel herkend, maar hij had he helemaal juist!

Max werd een beetje hangerig tegen het eind van de middag en toen we thuis kwamen bleek dat Max koorts had. Het was bedtijd.

Zondag zijn we thuis gebleven en hebben we flink schoongemaakt thuis. Jose kwam nog even op bezoek en in de middag heeft de mediaPC goed dienst gedaan voor het tonen van leuke TV. We probeerden de jongens te betrekken bij het tekenen van een aftelkalender voor hun verjaardag, maar het is uiteindelijk een gewone mooie plak/tekening geworden.

‘s avonds hebben  Nanette en ik Austin Powers 2 gekeken terwijl we alle kado’s voor Max en Warrun inpakten.

Maandag 6 oktober. Met de lente nu echt duidelijk aanwezig en de klokken net verzet moest het er weer van komen. Ik wilde nu echt mijn Pilates afspraken weer nakomen. Ongeveer 2 jaar geleden ben ik begonnen met een wekelijkse afspraak om in een klein groepje onder begeleiding wat oefeningen te doen en mijn botten en spieren te versterken en te rekken. Een jaar geleden stopte de instructrice ermee en nu had ik geen goed excuus meer om niet weer te beginnen dus ‘s middags ingeschreven bij een nieuwe plaatselijke club (ik had ze maanden geleden al een keer uitgeprobeerd en goed bevonden) en gelijk een afspraak gemaakt voor de lessen op maandagavond. 7.30 zal ik er zijn.

De rest van de dag besteed aan het afronden van de uitnodigingen voor het verjaardagsfeestje van de jongens. Zij willen eigenlijk helemaal geen feestje en als we een beetje pushen dan willen ze misschien wel maar dan mogen alleen ‘mama en papa’ komen. Wij trekken ons er niets van aan en vinden de verjaardag een goed excuus om weer eens op te trekken met wat vrienden.

Om 7.00 uur belde Branko dat hij naar huis kwam. Geschrokken kwam hij erachter dat de klokken op zijn werk hem weer gefopt hadden en het al 7 uur was en niet 6 uur.

Omdat Australie op een niet-standaard moment weer overstapte op zomertijd waren de computers op kantoor hier niet van gediend. Mensen die braaf hun updates hadden geinstalleerd hadden een computer die op tijd liep, maar waar wel alle afspraken in de agenda ineens een uur waren verschoven. Andere mensen (zoals ik) hadden alle afspraken nog op dezelfde tijd staan, maar de klok bleef stug een uur achter lopen. Netto resultaat: alle vergaderingen namen een uur later plaats, en ik was een uur later thuis.

Gelukkig kan ik de lessen ook op zaterdagochtend volgen/inhalen over 6 dagen is het dus zover.

 Dinsdag 7 oktober.  Het was weer een playgroup-loze dinsdag omdat de kinderen langzaam wakker werden en we rustig aan deden. Na lunch bij Michele gingen we weer naar huis waar we leuk verder konden gaan met opruimen om en onder de bedden zodat ons bed verplaatst kon worden zodra Branko thuis kwam want morgen komt het nieuwe bed! Echt waar. De nacht doorgebracht in ons oude bed/ nieuwe logeerbed. Wie er ook komt logeren zal prima slapen.

Vanochtend werd ik 3 keer wakker gebeld, eerst door Nanette, daarna door Michele en toen nog een keer Nanette. Ze hadden in hun hoofd dat ik vroeg op moest staan omdat ons bed gebracht zou worden, maar er was mijn verteld dat ze tegen 11 uur pas zouden komen, dus zo lang de jongens sliepen, probeerde ik dat ook. En slapen deden ze! Tegen half 9 stonden we pas op!

De jongens keken zeer geinteresseerd naar de vrachtwagen die het bed kwam brengen en het zat nog niet in elkaar of er werd met autotjes op rondgereden om het bed te keuren. Een van de installateurs was zeer blij verrast met ons huis en dan vooral de Lego, de bouwdozen van ruimteschepen en de bordspelletjes. Zoals hij zei:”eindelijk eens een klant waar ik wat mee gemeenschappelijk heb!”. Het was erg gezellig.

Hierna was het tijd voor zwemmen met Michele en de kids. Michele en ik stonden wat te babbelen aan de rand van het zwembad toen de badmeester met een ongeruste blik naar me toe kwam en een hand op mijn arm legde:

• “Voel je je wel goed?”
• “Ja hoezo?”
• “Nou normaal ren je rond met een groep kinderen achter je aan”
• “Geef mee een kwartiertje ”

Donderdag 9 oktober. Vannacht hebben we niet in ons nieuwe bed geslapen; een groter bed heeft grotere matrassen en grotere matrassen moeten grotere lakens. En die hadden we niet. We hebben zo’n beetje helemaal geen lakens meer voor ons bed (nog 1 set, dus die eventuele gasten liggen nog steeds goed). Vandaag zijn we na Mainly Music dus naar Highpoint gegaan. Michele was daar ook naartoe gekomen.
Eerste stop, koek en koffie toen moest Michele naar BigW omdat wij haar hadden verteld dat ze daar de beste ‘belonings-autotjes-voor-kinderen-die-bijna-naar-de-wc-gaan’ kan kopen. Toen hebben we een hele zoektocht gehouden naar gewone kale broodjes waar kinderen aan knabbelen omdat ze trek hebben, en die niet echt gevonden. Wat ciabatta’s van de groenteboer kwamen echter aardig in de buurt. Michele ging naar huis en ik toog naar Myer. Ik had in de folders gezien dat ik daar goede laken sets voor half geld kon kopen (nog steeds voor goed geld maar ik  hoop dat de kwaliteit er ook naar is en ons nieuwe mooie bed mag deze luxe wel hebben). Naast de bedden afdeling werd net de kerst afdeling ingeruimd en de jongens konden hun ogen niet afhouden van de bomen, treintjes die eronder rijden en de huisjes met lichtjes, schaatstende figuurtjes en kermis in de sneeuw elementen. 

Deze avond hebben we wel in ons nieuwe bed geslapen op nieuwe lakens met onze nieuwe kussens in onze nieuwe kussenslopen onder onze oude dekbedden. Een aanrader!

Vrijdag 10 oktober. De jongens weten dat hun verjaardag eraan komt. Wij vertellen het ze natuurlijk en ook krijgen ze dagelijks post met verjaarskaarten die allemaal uitvoerig uitgepakt en bekeken worden.  Het is erg leuk om er zo naar toe te leven. 
Vandaag heeft Branko de jongens weer gebracht en gehaald bij opvang. Zowel de kinderen als Branko vinden dit een leuke afwijking van de routine. De reden deze week was dat Nanette met haar naaste medewerkers van kantoor een lunch buitenshuis had ‘A Pub-lunch’. En met zo’n gezellige lunch en een gezellig glaasje wijn wil ik niet meer in de auto stappen en naar huis rijden. Gewoon op kantoor nog een paar uur werken was voor niemand een probleem na een glaasje, alleen was de motivatie om nog te werken niet zo sterk meer na een goede lunch, een dutje daar hadden we meer zin in, maar dat kan niet, we zijn gewoon op tijd naar huis gegaan.

Ik had vandaag een paar rare berichten. Terwijl ik zat te werken werd ik gebeld met de vraag of ik in Singapore zou willen werken. Ze hadden mijn profiel op linkedIn gezien en zochten iemand met mijn achtergrond. Nee bedankt, nu even niet.

‘s avonds stond Nanette heel enthousiast te vertellen over de leuke dag die ze had gehad toen ze uiteindelijk vroeg:”En hoe was jouw dag” waarop ik kon beantwoorden dat ik een mailtje had gekregen van een Duitse uitgever die mijn proefschrift in boekvorm wil gaan uitgeven. Had ik toch ook nog iets leuks te vertellen

Vanwege de enorme stapel kadootjes die in de kast ligt van diverse mensen hebben we besloten om de verjaardag van de jongens (en ook wat kado’s) een beetje te spreiden. De verjaardag begon deze zaterdag (de 11e) met een kado wat aan het voeteneind van ons (nieuwe) bed stond. De jongens waren al lang en breed op ons bed aan het ronddollen toen ik ze suggereerde om eens over de rand van het bed te kijken. Zeer blij verrast werd het grote pak tevoorschijn gehaald en uitgepakt; de Lego brandweercentrale.

Nanette ging deze ochtend Pilatussen en dus bleven Max, Warrun en ik achter voor de bouw van het geheel. Max had gelijk besloten dat de grote vrachtwagen voor hem was en Warrun was tevreden met de hele snelle auto. De auto van Warrun was als eerste (door hemzelf) gebouwd en Max was een beetje verscheurd tussen met Warrun mee spelen en het bouwen van zijn vrachtwagen. Zodra de vrachtwagen bijna af was zei hij letterlijk: “Whoever hep this ding koopt, is heel lief.”  Na de voertuigen werd ik aan het werk gezet om de garages erbij te bouwen terwijl M&W aan het spelen sloegen.

Toen Nanette thuis kwam was de centrale bijna af, en ze serveerde ons een lekkere koffie met koek.  Hierna stelden we voor om naar de ‘bouncing-castle-slide’ te gaan en daar hadden onze mannetjes wel oren naar (ondanks het nieuwe kado waarmee ze wilden spelen).

Het was eerst tijd voor een bezoek aan Lenny (de kapper voor de jongens. Nanette wilde graag dat de jongens zonder ragebollen op hun verjaardagsfoto’s zouden staan) gelijk gevolgd door een bezoek aan het Indoor Play Center in Phraran. Daar aangekomen stormden de jongens naar binnen en rende ze van de ene hoek naar de andere alsof ze overal tegelijk wilden spelen. Wij konden even rustig een krantje lezen (over de economische crisis=peak oil… tja niet echt een verrassing) terwijl de jongens zich in het zweet klommen, renden, gleden en reden. Het was mooi om te zien hoe Max en Warrun prima hun mannetje konden staan tussen grotere kinderen, en ik was blij te zien dat toen Max een kleinere jongen opzij duwde om eerst naar boven te kunnen zijn grotere broer Max streng toesprak en Max zich hier niet vreselijk aan stoorde. Ik kan me tijden herinneren dat ze van zoiest vreselijk overstuur zouden zijn geraakt. Dit gebeurde wel een tijdje later toen een groter meisje Max door elkaar schudde omdat hij ballen naar haar gegooid had (dit meisje was zowiezo nogal een bully tussen alle andere kinderen). Terwijl dit gebeurde stond Warrun erbij te kijken en naar ons te kijken met een blik van :”Tja hij huilt. Ik weet het ook niet.”  Dit was echter zo weer over en vergeten en Max ging vrolijk op het luchtkussen van tussenmuur naar tussenmuur springen.

Tegen het eind van de middag gingen we weer naar huis en zijn we onderweg even wat Chinees gaan halen met heerlijke loempiatjes. In de tuin hebben we lekker gegeten en ook de jongens hebben hun deel van de noodles en loepia’s verorberd.

Dodelijk vermoeid gingen ze daarna in bad en in bed.

Op zondag ging het feest verder met een groot kado van Judith (politievrachtwagen) en een klein kado van Opa en Oma: kaartjes naar Puffing Billy rail, waar Thomas the Tank Engine op bezoek zou komen! W&M zagen het enorm zitten maar de grote vrachtwagen moest wel eerst gebouwd worden. We hebben onze tijd genomen en vertrokken pas tegen 11 uur naar Emerald, met de belofte dat de vrachtwagen vanavond wel verder afgemaakt zou worden.

We hebben een goede rit naar Emerald gehad via de nieuw geopende Eastlink (tolweg). Max en Warrun hebben beide achterin zitten kleuren in hun kleurboeken, zelfs nadat ze er misselijk van werden. Zodra we bij het station van Emerald kwamen zag Warrun vrijwel direkt Thomas staan

We waren te laat om een treinrit te maken voor de show met Thomas dus we moesten ons even vermaken op het station. Dit bleek geen probleem;  M&W sprongen vol enthousiasme op een springkussen,  hingen vol interesse aan het raam geplakt bij de modelspoorbaan en waren wel te porren voor een ritje in ‘Bulgy the bus”.  De tijd was dus zo om en we mochten ons opstellen voor de show met Thomas. Het was nagenoeg hetzelfde als vorig jaar, maar de jongens vonden het nog steeds prachtig en ze deden dit keer helemaal mee.

Hierna mochten we meet met Puffing Billy voor een ritje naar Emerald Lake. Warrun viel vlakbij het perron en haalde zijn knie goed open terwijl we op de trein wachtten, maar hij was het vrij snel weer vergeten. We zaten in een rustige wagon vlak achter de lokomotief, en Max vond het lawaai van de rails en de loc wel een beetje eng dus wilde graag bij Nanette op schoot.

Op het station van Emerald hebben we eventjes overwogen om te gaan kijken bij de modeltreinbaan daar vlakbij, maar we besloten (gezien de tijd) toch maar gewoon voor een ijsje op het perron te gaan. Ondertussen konden we dan wat stoomtreinen bekijken die voorbij kwamen. Ter gelegenheid van hun verjaardag kregen de jongens van ons nog een kleine locomotief (die we hadden meegenomen) en ook dat viel in goede smaak.

Op de terugreis was er een open wagon vlak achter de locomotief en Warrun zag het wel zitten om daar in te gaan, maar Max niet. Dus Nanette ging met Max in de overdekte wagon erachter en Warrun en ik gingen in de open wagen vlak achter de locomotief. Een grote groep mensen zal opeengepakt voorin de wagon vrolijk in het zonnetje te keuvelen en blij te zijn voor vertrek van de trein, todat de trein vertrok. Zodra de trein begon te trekken begon het een beetje te ‘regenen’ en al snel had men door dat deze ‘regen’ eigenlijk roet en as was uit de locomotief. HEEL erg snel verhuisde de stam van vooruit de wagon zo ver mogelijk weg van de locomotief (hetgeen niet hielp, maar dat terzijde). Ik keek naar Warrun:”Wil je vooraan zitten?” “JA” dus daar gingen we. We hebben de hele rit afgelegd ongeveer een meter van de locomotief verwijderd en Warrun was helemaal stil van ontzag. Hij fluisterde af en toe iets en wees naar een bewegende zuigerstang of naar fluit of een druppende kraan ofzo. Ikzelf was minstens zo zeer onder de indruk; wat een mooie machine zeg!

 Terug in Emerald was het wel tijd om naar huis te gaan. Ik ging even met de jongens naar het speelrek en Nanette zou de auto gaan halen. Ze parkeerde vlak tegenover een fish&chipperie, en zodra ik daar een opmerking over maakte in de trant van :”Je bleef zo lang weg, ik dacht dat je wel friet was gaan halen” vertrok Nanette en kwam terug met een grote zak friet (‘medium’ noemen ze dat!) met een lap vis. De jongens hadden er geen aandacht voor omdat ze de rest van hun Thomas verjaardagkado’s hadden gekregen vanuit de auto.

Op de terugreis in de auto heeft Warrun een bak watermeloen weg zitten happen en Max een bijna even grote bak van de friet die nog over was.

Ze waren bekaf maarrrrr, beloofd is beloofd en niets wordt vergeten: we zouden nog de Lego vrachtwagen afmaken, dus zodra we thuis waren moest die eerst nog worden afgebouwd (al waren M&W te moe om het zelf te doen en kreeg ik de (zware) taak om het voor ze te doen).  Zij speelden leuk met hun nieuwe speelgoed en gingen laat naar bed.

Maandag 13 oktober was het eindelijk zo ver: de echte verjaardag. Nanette had een verslag met foto’s gemaakt van ons afgelopen weekend voor opvang, zodat de jongens er leuk over konden vertellen en Warrun heeft het verslag stevig onder zijn arm meegenomen.

Ze kregen voor het ontbijt 1 klein kado (Gator Golf) en ze gingen enthousiast naar opvang met de belofte dat ze vroeg (door mij) zouden worden opgehaald en dat ze daar taart zouden krijgen. Het is ook zo gebeurd, ze kregen een blauwe (Warrun) en een groene (Max) taart, hun favoriete kleuren.

Ik haalde ‘s middags eerst Nanette thuis op en toen ginge we samen naar opvang waar de hele klas kwam vertellen dat M&W jarig waren en dat ze allemaal 2 stukken taart hadden gegeten en dat ze zelf ook binnenkort of pas geleden jarig waren. In de auto kregen de jongens nog 1 klein kadootje (een auto) waar ze zeer verrast op reageerden omdat ze dachten dat ze alles al wel hadden gekregen, maar niets was minder waar. Thuis lagen een paar grote stapels kado’s op ze te wachten. In eerste instantie stonden ze ons een beetje ongelovig aan te staren en Warrun kreeg een huilbui omdat Max op zijn tenen ging staan maar toen ze duidelijk werd dat AL die kados voor hen waren gingen ze helemaal los. Van het ene pak naar het volgende, nauwelijks kijkend naar wat er uit kwam en het volgend papier alweer open scheurend. Warrun zei nog: “Ik wil nog meer kadootjes uitpakken!”. Na het uitpakken gingen ze alle dozen bewonderen en hebben we de racebaan voor ze in elkaar gezet. Ik probeerde om het vliegtuig samen met ze in elkaar te zetten maar ze hadden het te druk om zich daar op te concentreren dus het bleef liggen tot de volgende dag.

  Omdat we ze zo vroeg hadden gehaald hebben ze nog wel wat tijd gehad om te spelen, maar ondanks dat gingen ze wederom nogal laat naar bed.

Dinsdag 14 oktober,   Het eerste wat de jongens wilden was met de nieuwe racebaan spelen, toen dit voorbij was konden we op pad. Playgroup was een beetje druk vandaag. De jongens hadden allebei hun nieuwe BOB de Bouwer truck meegenomen, Muck en Scoop en hun nieuwe autotjes uit de film ‘cars’ en Warrun had ook nog 2 stukken houten trein rails meegenomen, niet dat je daar iets aan hebt zonder de rest maar hij is er kennelijk zo blij mee dat het mee moest, het is een hele klus om op al deze dingen te letten en ze allemaal NIET te delen met de andere kindjes.

Na playgroup gingen we lunchen bij Michele, gelukkig kon ik de kinderen ervan overtuigen de helft in de auto te laten. De zoektocht naar eigen speelgoed was zo niet zo heel lang bij vertrek.

We hebben weer wat meer cadeautjes in elkaar kunnen zetten vandaag. Zoals het hele grote Lego vliegtuig. Max vind het ding fantastisch en laat nu af en toe de ‘MacTruck’ los om met het vliegtuig te spelen, zo krijgt Warrun de kans om even met de truck te spelen.
‘s Middags zijn we nog even bij het postkantoor langs geweest om een cadeautje op te halen, niet voor de jongens maar nog voor mijn verjaardag. Dat vonden de jongens prima zolang zij maar het pakje uit mochten pakken.

Michele had vandaag geen auto tot haar beschikking dus kon niet mee gaan zwemmen, en vanwege de sniffels van M&W voelde ik zelf ook niet zo heel veel voor een zwemsessie. Ik heb de ochtend gebruikt om voor de jongens hun knikkerbaan te bouwen terwijl zij van al hun andere nieuwe speelgoed genoten. Michele was ondertussen met een vriendin naar de dierentuin gegaan maar zodra ik dat aan Max en Warrun voorstelde lieten ze me duidelijk weten dat ze liever thuis bleven, en ik eigenlijk ook wel; het is zo lekker makkelijk als je gewoon een boterham kan smeren als die nodig is zonder dat je daar van tevoren aan moet denken en het allemaal in doosjes, zakkjes en flesjes in een rugzak mee moet dragen.

We hebben ook nog samen een gedeelte van het politiebureau gebouwd todat Michele belde dat ze weer thuis was. Ze moest nog wat werk doen dus ik had aangeboden om langs te komen en eten te koken zodat zij even haar handen vrij zou hebben. Het was een gezellige middag waar Michele zich maar moeilijk van los kon rukken om haar werk te doen. Ik had kool en gehakt meegenomen enheb daar, op voorstel van Nanette, een ovenschotel met aardappelschijfjes van gemaakt. Drie van de vier kinderen (Jake, Max en Warrun) hebben hiervan (tot ons aller verbazing) van gegeten.

Toen wij ons eten net op hadden arriveerde Nanette ook bij Michele’s huis. Nadat zij had gegeten en we ons ijsje op hadden zijn we naar huis gegaan.

De volgende dag kreeg ik te horen dat tegen half 6 twee van mijn fiets-buddies op bezoek waren geweest maar dat ik niet thuis was (nee toen was ik eten aan het koken. Maar niet thuis).

Na Mainly Music troffen we Lauren. Lauren is een jaar geleden met zoon Oscar die we kennen van Parentgroup en dochtertje Emily naar Adelaide verhuisd. Haar man kon deze week een cursus in Melbourne volgen en dat vonden zij een goed excuus om iedereen, of zo veel mogelijk mensen hier op te zoeken. We hadden afgesproken in de speeltuin naast het centrum. Hier kunnen de kinderen zich vermaken en is er misschien wel een minuutje hier of daar om wat bij te kletsen. Het was leuk te zien hoe groot Oscar is geworden en dat baby Emily nu een klein meisje is.

Wij waren vanuit Muziek met de trein naar de speeltuin gegaan en kwamen net iets eerder aan dan Lauren.  De jongens doodden de tijd met het beklimmen van de rotsen OM de speeltuin, later doken ze ook IN de speeltuin.

Het duurde even voordat de kinderen ook met elkaar speelden maar uiteindelijk renden de jongens achter elkaar een heuvel op en af en rolden ze door het gras.

Ik was erg blij de de auto bij het station stond en we gelijk naar huis konden rijden na deze lange dag in de zon.

Na het vermoeiden weekend vorige week wilden we het een beetje rustig houden vandaag. Nanette ging ‘s ochtends weer pilatussen en ik ging met de jongens de Lego politieauto’s bouwen. Ik was zo gaar als een konijn dus ik keek uit naar Nanette’s terugkomst en een kopje koffie samen met Nanette toen ze opbelde dat ze wat later zou thuis komen omdat ze met Michele koffie ging drinken (“En ik dan?” riep ik nog). Ik heb voor mezelf maar een (smerig) bakje koffie gemaakt en heb mijzelf en de jongens voor de TV gezet (Cinderella).

Toen Nanette (heel snel daarna, maar toch) rond 12 uur terug kwam ging ze vol schuldgevoel een lekker kopje koffie voor me maken terwijl ik daar nog met mijn (koude, vieze) bakje koffie zat.

Ik vond Cinderella een opvallend leuke film, in vergelijking met andere oude Disney films, zoals Dombo of Bambi. Toen de film was afgelopen (na de lunch) gingen we op weg naar de Sandringham Yacht club waar een semi-collega (Mark Doran, de maker van ons Zeepaard) een tentoonstelling had. M&W hadden (net als ik) alleen oog voor zijn sculpturen en niet voor de schilderijen die er ook hingen van andere artiesten.

Vervolgens reden we  langs de baai terug naar Port Melbourne naar de speeltuin op het strand. Daar was het erg druk maar toch erg leuk om te spelen. We hadden Scoop, Muck en 2 grote Tonka’s meegenomen voor de kids en er waren diverse kinderen die zeer jaloers naar het speelgoed loerden (maar M&W wilden niet delen). Rond 5 uur zijn we weer op weg naar huis gegaan via een afhaal-aziaat onder het mom van :”Dan hebben we voor morgen ook vast eten”.

Op zondag was het verjaardagfeestjedag. Het wilde zeggen dat ik met met de jongens een beetje afzeidig hield terwijl Nanette zich rot werkte om alles klaar te krijgen om mee te nemen. Uiteindelijk zijn we een uur later vertrokken dan gepland, maar de rit naar Eltham park (met de mini-trein) duurde 30 minuten korter dan voorzien dus we waren nog redelijk op tijd (we waren de eersten). Kort na onze aankomst arriveerden Courtney met Sue en Allistair met even later Michele en Barry met Jake en Amber, Blair en Emma met Finn en Kieran en Anna en Travis met Bailey. Ik ging gelijk een grote rij kaartjes voor de minatuur railway halen: er stond een flinke rij waar iedereen 2 of 3 kaartjes kocht en toen ik aan de beurt was ging de telefoon die de dame aan het loket even moest beantwoorden. Ze keek steeds een beetje zenuwachtig mijn kant op en toen ze neerlegde zei ze:”Ik had jou beter eerst even kunnen helpen, dat beest op jouw T-Shirt zat me steeds aan te kijken.” Ik had namelijk mijn T-shirt aan met slag die over mijn schouder kruipt. Ik vroeg om 25 kaartjes en ze gaf er 24 plus 2 vrijkaartjes en keek me vragend aan of ik dan wel goed vond (natuurlijk!).

Terug bij de speelplaats (en het hele feest) zag ik Max en Warrun op hun stoeltjes zitten helemaal bedolven onder pakpapier met hun armen vol kadootjes. Het kostte veel moeite om ze duidelijk te maken dat we de kadootjes pas thuis verder zouden uitpakken en ermee konden spelen.

Het feestje liep geolied, Cadeautjes, Cake (die Anna had meegenomen en gemaakt) een drankje terwijl de kinderen hier en daar wat snackten of rondrenden in de speeltuin (1 meter naast ons). Vervolgens liepen we allemaal naar de treintjes en wonder boven wonder was er GEEN rij. De eerst volgende trein was voor ons en we pasten er nog allemaal in ook.  Hierna was het geplande door mij over. Iedereen pakte zijn eigen meegebrachte (barbeque) lunch en we aten, praatten en speelden nog verder. Uiteindelijk gingen we bijna allemaal nog een keer met de trein (behalve Blair met zijn zoon, die hadden niet kunnen wachten en waren al tijdens de lunch voor een tweede ritje gegaan. Blair kende het treintje nog uit zijn jeugd en vond het erg leuk om er nu met zijn zoontje mee te rijden). Na deze treinrit begon iedereen zo’n beetje op te ruimen. Het liep dan ook al tegen drie-en. Tot kleine Bailey zei, ‘Excuse me Nanette, What is that in that bag and why did you bring it? ” Dat was de raketlanceerder met raketten en Nanette had hem meegenomen om ermee te spelen. Nadat we Max en Warrun hadden overtuigd dat het nu echt het moment was om de pijlen met de andere kinderen te delen speelden jong en oud vol overgave tot het echt tijd was om te gaan. (we hebben alle pijlen weer uit de bomen gekregen)

Het is een mooie dag vandaag, niet te zonnig, niet te winderig en helemaal niet nat. Na playgroup en lunch bij Michele besloot ik niet rechtsaf naar huis te gaan maar linksaf naar een speeltuin waar ik langs was gereden toen ik fout reed terwijl ik Branko moest ophalen bij een computerwinkel (een aardig aantal maanden geleden was dat denk ik).

Het bleek een goede keus. De speeltuin was helemaal leeg (geen kinderen) maar vol met nieuwe speelapparatuur. We hebben er een aardige tijd doorgebracht en toen we geen zin meer hadden om te spelen zijn we naar het ‘park’ deel gegaan waar Warrun en Max  van steen – naar steen – naar steen – naar steen  zijn gesprongen. Helemaal moe gespeeld gingen we terug naar de auto om naar huis te gaan toen….. Arggghhhh. Er een grote kras/deuk in de auto zat. Ik heb nog geprobeerd de schoolbus van het schooltje naast de speeltuin de schuld te geven. Hun hoge witte bus was daar wel langs gereden, maar kon niet een zwarte streep op die hoogte op mijn auto achterlaten. Het is jammer, gelukkig lijkt de lak niet al te erg beschadigd.

Gedurende mijn fietstochten van en naar mijn werk zie ik af en toe leuke dingen. Toen ik nog in het donker naar huis kwam (na 10 uur werken i.p.v. vlogen er zo af en toe ENORM veel zeemeeuwen rond de top van de Bolte Bridge… in het donker! Ik heb geen idee waarom en ik heb geprobeerd om een foto ervan te nemen. De witte puntjes bij de top van de vierkante kolom zijn vogels.

Een rare waarneming: een vleermuis die met 2 meeuwen ruzie aan het maken is.

Een vleermuis die door het licht van een spot heen vliegt waardoor hij een ‘Batman’ schaduw werpt op het kunstwerk wat door die spot verlicht moet worden.

Een vos die zo’n 100 meter aan de andere kant van de kreek met de fiets mee rent, en me ondertussen goed in de gaten houdt.

 Langs het fietspad had een paar zwarte zwanen een nest gebouwd en ik had me verheugd om het nest te zien uitkomen en de zwanen te zien opgroeien, maar helaas, na een week lag een kapot ei op het fietspad en was het nest leeg.

Een tijdje geleden had ik voor de zoveelste keer weer eens gemerkt dat backups op DVD of CD niet vreselijk lang goed blijven en het is nogal frustrerend als je iets van zo’n schijfje wil halen en het doet het niet meer. Bovendien ben ik al zeker 6 maanden achter met het op DVD zetten van onze foto’s en video, dus als de computer er mee stopt is dat hard huilen.

Dit, gecombineerd met de opslagprijs van harde schijven, heeft me er toe overgehaald om voortaan maar onze backups of harde schijven te gaan doen. Een harde schijf op de plank in de kast, en 1 backup harde schijf in de computer.

Dit leidt dan tot het volgende dillema: Nu er een harde schijf in de computer zit voor backups, moet de backup wel automatisch gedaan worden, anders gebeurt het alsnog niet, en dan heeft het weer niet veel zin. Hiervoor gebruikt ik altijd standaard commando’s die ik zelf had geschreven maar ik heb nu een programma gevonden wat me helemaal ondersteboven heeft gekegeld: SyncbackSE. Een simpel maar enorm krachtig backup programma wat helemaal precies kan worden ingesteld om backups te maken zoals ik dat fijn vindt. Geen rare compressie of database ofzo, gewoon op gezette tijden een kopie maken op een plek die ik specificeer, en ook nog eens een gedefinieerd aantal oude kopieen bewaren als ik dat wil. Ik ben meestal niet zo snel onder de indruk van dergelijke gereedschappen maar dit programma heeft me zo gecharmeerd dat ik het zonder enige schaamte snel heb gekocht. Nu is er geen enkele reden meer om spullen kwijt te raken.

Behalve als alles afbrand natuurlijk.

De laatste tijd heeft Warrun de neiging ontwikkeld om bestek op te ruimen als hij dat vindt. Dus wij hebben dit omarmed en laten het gewassen bestek gewoon bij de bestekla in de kast liggen zodat Warrun dat kan vinden en opruimen. Dit is een tijdje goed gegaan, maar hij heeft ons nu door; hij ziet het bestek, vraagt of het opgeruimd moet worden, en als we dan enthousiast :”ja” roepen loopt hij tevreden weg:”ok”.

Ik heb sinds kort een nieuwe collega, Andrew, en het was ter sprake gekomen dat ik geen electrotechneut ben maar een werktuigbouwer. Toen ik op een gegeven moment een beetje rare piepgeluiden en kreten zat te produceren achter mijn computer (en tegen mijn computer) maakte hij ineens de opmerking:”Jij klinkt helemaal niet als een werktuigbouwer. Jij klinkt als een software maker”.

Woensdag. De rollen waren omgedraaid: Nanette ging werken en ik ging de auto inpakken om Nanette onderweg naar Foster bij haar werk op te pikken. Het kwam er uiteraard op neer dat de knullen na een uitgebreid ontbijt en wat spelen lekker TV gingen kijken zodat ik even geconcentreerd de boel kon inpakken en in de auto laden.

Max en Warrun zaten TV te kijken (Shrek 3 en Pingu) en ik had hen wat chocomel en koekje aangeboden. Plotseling kwam Max naar me toe:”Ik hoef geen chocomel meer papa, ik wordt een beetje ziek. Ik ga even koekjes eten, dan wordt ik weer better.” Dat zijn nog eens medicijnen!

We gingen vrij vroeg op weg naar Nanette, zodat we tegen 3 uur op weg zouden zijn. In de auto zaten Warrun en Max diep geconcentreerd in hun kleurboeken te kleuren toen Warrun ineens zei dat hij een beetje ziek was en een bakje wilde (hij is wel vaker misselijk geworden van kleuren in de auto). Ik gaf hem een bakje en hij stopte met kleuren en werd een stuk beter.  Ik vroeg nog aan Max hoe het met hem ging en hij zei dat hij maar een beetje ziek was en wel door kon kleuren. Toen ik de auto bij Nanette’s werk had geparkeerd en Max was uitgestapt zei hij ineens:”Ik moet spugen pappa!” dus ik wees hem naar een hoekje bij een boom waar hij zowaar ging staan overgeven. Hij was hierna vooral onthutst dat zijn schoenen vies waren geworden (dat was snel gefixt) maar verder was hij prima. Toch maar niet zo veel kleuren in de auto.

We waren erg vroeg op weg naar Foster en we hadden gezegd dat ze niet op ons moesten rekenen met eten dus gingen we in Leongatha bij een Chinees wat eten. Er was een grote TV en verder niemand in het restaurant dus W&M waren heel zoet en hebben prima gegeten. Hierna heeft Nanette bij de supermarkt wat ijsjes gehaald en zijn we verder gereden naar Bert en Tineke.

Donderdag kwam Ellen op bezoek bij B&T terwijl die wat boodschappen in Leongatha aan het doen waren. We spraken onder de koffie met haar af dat we later in de middag naar Bayview zouden komen. Onderweg hebben M&W in Foster gespeeld bij een nieuwe speelplaats die ze helemaal voor zichzelf alleen hadden. Bij aankomst bij Bayview kreeg Paul een grote knuffel van zowel Warrun als Max.

 Vrijdag,  zijn we op heuvel gebleven (bij Bert en TIneke) tot half 12, de Dijkstra’s hebben houtjes de helling op gezeuld, en daarna vertrokken we naar Ellen en Paul, dit keer  voor een lunch. De jongens hebben een hele tijd rondgeraced op hun fietsen in de tuin en wat Croquet gespeeld. Max was ook nog wel te porren om wat groenten te plukken uit Ellen’s groententuin.

Zaterdag heeft Nanette rustig ingepakt en heb ik met Max nog wat meer houtjes gesjouwd. Terwijl Warrun goed in de gaten hield wat Tineke allemaal in haar groente tuin deed.  Tegen het begin van de middag gingen we naar huis, en daar zij we tegen etenstijd aangekomen. Onderweg zijn we nog even gestopt bij een speelplaats met een betonnen halfpipe waar een groep tieners zeer onder de indruk waren van het lef waarmee W&M met hun fietsjes zich in de halfpipe stortten. Wij bekeken dit met een zeker gebrek aan ontspanning.

We waren op zaterdag alweer naar huis gekomen omdat vandaag Children’s Day werd gevierd in Queen’s Park in Moonee Ponds. Nanette had me beloofd dat we daar dan een lekkere paella zouden halen (helaas ontbrak dit kraampje). Het was warm weer en er was erg veel te doen voor de jongens. Warrun wilde erg graag in de eerste draaimolen die hij zag, maar Max besloot al snel dat hij dat te eng vond en ging liever met mamma in de rij voor het springkussen staan. Tegen de tijd dat we allemaal aan de beurt waren bestormde Warrun de draaimolen en ging er eens lekker voor zitten. Max ging liever toch maar naar Warrun kijken dan springen op het springkussen. Ik ben zelf redelijk duizelig geworden in de draaimolen, maar Warrun vermaakte zich prima. Hierna heeft Warrun even laten horen dat hij een prima toon uit een trompet weet te krijgen bij de ‘brass band’ stand. Inmiddels hadden Michele met kinderen en Venessa met man en kinderen zich bij ons gevoegd. We stelden voor om eerst het ritje in de ‘Thomas’ trein te gaan maken en dat vond iedereen wel best. Tijdens het wachten wilde Warrun ook graag even wat balletjes golf de vijver in slaan, maar toen kwam ineens de trein dus Warrun sloeg gefrustreerd zijn ballen snel weg en rende naar de trein om voor iedereen zich in de wagen te proppen zodat de andere kinderen waarmee we stonden te wachten nog een ritje later moesten afwachten.

Bij terugkomst heeft Max iets meer tijd genomen voor zijn golfballetjes en hij vond het dan ook een stuk leuker dan Warrun.

Warrun wilde toen toch echt wel naar het sprinkussen dus daar ging ik samen met hem in de rij staan terwijl Nanette met Michele en de andere kids richting podium ging. Op het springkussen stuiterde Warrun net zo hard op het kussen als op andere kinderen, dit tot ongenoegen van deze kinderen, maar Warrun vermaakte zich kostelijk.

We zochten Nanette en Max weer op die naar de Kazoo’s aan het kijken waren.  Toen Warrun zich ook had geinstalleerd haalde ik ijsjes die in goede smaak vielen.
Warrun wilde toen nog graag in de andere draaimolen en ze wilden nog koprollen doen en gymmen en voetballen maar de draaimolen was al dicht en de rest was aan het inpakken met was zo langzaam aan tijd om op weg naar huis te gaan. (ze hebben nog wel nog wel elke bal en elke mat gebruiken onderweg naar de uitgang ookal was men bezig alles in te pakken)

Nanette had fire-training op haar werk vandaag dus moest ik vandaag op de kinderen passen en doet Nanette de woensdag. Playgroup vandaag, ik moest een tas met geluidsapparatuur meenemen omdat er muziek-thema was. Nanette had me goed voorbereid dus het was een soepel vertrek. Warrun beloofde dat hij me wel zou zeggen waar ik de bocht om moest gaan met de auto en terwijl ik de betreffende bocht aan het nemen was schreeuwde hij samen met Max dan ook luidkeels “JA DEZE. HIER MOET JE DE BOCHT OM!”.

Bij playgroup gebeurde van alles heel snel dus ik heb me maar een beetje met een hoekje tegelijk bezig gehouden. Max en Warrun kwamen al snel in de schilderhoek terecht daar ben ik dan ook maar gebleven. Toen ze alweer vertrokken waren om met de treinen te gaan spelen nam ik een ander jongentje mee naar de kraan om zijn handen te wassen wat een zeer blij verbaasde reaktie van een moeder ontlokte:”Maar, jouw kinderen verven al niet eens meer!”, Nou en? Hij heeft verf aan zijn vingers, toch?

Na afloop zijn we achter Michele aan gereden om daar te lunchen totdat Jake en Amber naar ‘kinder’ vertrokken. Wij zijn naar huis gegaan en hebben daar rustig TV gekeken met zijn drieeen en met de lego gebouwd en gespeeld. Opeens krijgen de jongens interesse in de lego poppetjes. Voorheen waren die de eersten die verwijderd werden en in een verre hoek gestopt. Maar met bij het nieuwe politiebureau zitten 2 cellen (met toilet en bankje) en een knopje om de muur eruit te blazen (zonder geluid en licht effecten) en dat is HEEL mooi vinden Max en Warrun en de poppetjes doen nu mee.

De ochtend was heel anders dan wie dan ook had kunnen bedenken. Gisteravond had de behulpzame receptioniste vast de laatste 2 deuren dichtgetrokken toen ik aan het afsluiten was. Helaas lagen mijn tassen en sleutels achter de laatste deur die zij dicht trok. Gelukkig was alles wel al afgesloten dus ik kon met een veilig gevoel vertrekken en een collega die anders heel vroeg vertrekt maar heel dicht bij mij woont was er nog en wilde mij wel thuis afzetten.

Deze ochtend moesten we eerst naar mijn werk om mijn spullen op te halen en terwijl ik Michele belde om te bespreken wat we zouden kunnen doen vandaag suggereerde ze om naar de kinderboerderij naast mijn werk te gaan. Een goed plan.

Het is altijd leuk om even met Warrun en Max op het werk te verschijnen ook al is het een beetje moeilijk voor ze dat ze NIET mogen rennen. Na duizend excuses van de receptioniste kon ik duidelijk maken dat het niet erg was omdat we toch in de buurt waren om naar de boerderij te gaan.

Op de boerderij renden de kinderen langs alle dieren om eens uitgebreid te gaan klimmen en springen. Ze namen even de tijd om bij het koe melken te kijken (en wat borstelwerk te verrichten), Michele en ik kregen een paar minuten om onze mega-mok koffie op te drinken en ze deelden gretig mee met de mega-scones.  Warrun en Max waren helemaal vol energie en trokken Jake en Amber met zich mee. Alleen als er wat dieren te dichtbij kwamen stopten vooral Jake en even later Amber en keken ze hoe Warrun en Max aaiden, en in de hokken kropen (Max kroop zelfs bij een kip in zijn wijnkistje om alles even van dichtbij te bekijken). De cavia’s hebben we 2 keer bezocht en toen moest ik helaas alweer naar huis.  Half een zouden twee van de vrouwen van Mainly Music langskomen. Ze waren vorig jaar al bij Michele geweest dus ik wist dat het was voor wat gezelligheid en wat spelen met de kinderen. Ik denk dat ze in hun achterhoofd wel even zullen nagaan of jij soms een familie bent die wat extra steun kan gebruiken, ze zijn tenslotte van het Leger des Heils. Warrun en Max hadden veel plezier en lieten van alles zien, puzzelden, speelden bal en deelden hun Lego. Na een uurtje vertrok het bezoek weer.

Het was een vermoeiende dag geweest en ruim voor zevenen had ik de jongens vandaag in bed. Een kijken of dat verscheel maakt voor hun humeur morgen.

Donderdag 30 oktober. Vroeg in bed betekent vroeg wakker bij Max en Warrun en zodoende waren we druk bezig toen het opeens tijd was om naar Mainly Music te gaan. En dat is niet handig, haastten, laat binnen komen het werkt op de gemoederen en het was vandaag Max die luid brullend liet weten dat het zo niet kon (volgens hem, zijn manier was VEEL beter, volgens hem). IK heb eerst maar volop aandacht besteed aan Warrun die wel leuk meezong en meedeed (een beetje met tranen in zijn ogen omdat Max zo moest huilen) en toen Warrun volop in het spel zat en Max toch wel een erg storende factor was heb ik deze laatste opgepakt en ben ik  naar de gang gelopen. Hier konden we even rustig praten en binnen 1 minuten liep ik de zaal weer in met een lief, vrolijk en rustig kind. Daar vond ik Warrun vrolijk zwaaiend met een auto op een stokje (hoort bij het liedje dat ze zongen) naast 1 van de vrouwen die ons gisteren bezocht had. Hij had het prima naar zijn zin. Max deed vanaf mijn schoot ook mee en al met al hadden we een goede ochtend.

Hierna gingen we naar het parkje bij ‘het boathouse’ een leuke speeltuin. Michele was hier ook met wat andere moeders die ze kende van haar ochtend programma en met …..  een heleboel schreeuwende en vechtende kinderen. Het moet het weer zijn  (30 graden, bewolkt  en bijna aan het stormen). We probeerden het allemaal te negeren met een bakje koffie. HELAAS het boathouse heeft met stip de smerigste koffie die je kan krijgen.

De wind blies ons al spoedig terug naar de auto’s en ieder ging zijns weegs. Michele en ik gingen naar Highpoint. We hadden elk wat kleinigheden nodig, een echte koffie en ‘Spanish donuts’, ofwel Churro’s. Na een bezoekje aan de kerstafdeling bij Myer zijn we naar huis gegaan. Na een tijdje binnen te zijn geweest vonden we een kaartje in de brievenbus dat er een cadeautje voor Max en Warrun was. Snel zijn we het gaan halen en de jongens waren heel blij met de doos en heel blij met de mooie pakjes en heel blij met de mooie kaart en heel teleurgesteld met de jasjes die erin zaten.

De volgende ochtend was de teleurstelling echter helemaal verdwenen en vertelden ze blij aan papa dat ze cadeautjes hadden gekregen, en een kaart. Het is nu even te warm voor de jassen maar ze kunnen zeker nog een jaar (misschien wel 2 mee). Warrun en Max hadden al zulke jasjes/vesten en die werden net te klein. Alleen had Warrun een blauwe en Max een grijzen en bij het uitpakken had Max het blauwe ding uitgepakt en Warrun de grijze dus ze zijn nu allebei stellig dat de blauwe van hem is. Ik hoop dat als ik ze even weghang en dan gewoon aantrek (of aan laat trekken bij opvang, da’s een hele goede truck) dat we dan een verdeling krijgen waar we allemaal blij mee zijn.)