Maandag 22 september. Vanaf vandaag hebben alle scholen in Victoria twee weken vakantie. Alle gewone activiteiten zijn gestopte en de meest musea en dierentuinen hebben speciale programma’s om de tijd door te komen. Onze jongens hebben vandaag pech, het is gewoon opvangdag -geen vakanties, daar doen we nog niet aan. Nadat ik de jongens had afgeleverd ben ik snel naar Michele gereden. Zij had voor ons nog worstjes en die wilde ik wel hebben voordat ze voor 5 dagen naar de kust vertrok. De jongens eten deze worstjes met gemak en ze zijn nog lekker ook. Michele bestelt ze speciaal bij de slager, deze levert ze ALS je minimaal 5 kilo koopt, vandaar dat Michele deze na aanschaf en delen weer doorschuift naar anderen.
Vandaag heb ik gebeld wanneer we ons bed kunnen verwachten, toen we het kochten op 1 september was ons 10 tot 14 dagen levertijd toegezegd. We hadden nog niets gehoord. Toen ik belde en de vraag stelde zij de mevrouw, “Ja, ik vraag me ook af waar die blijft”, “Kan ik je terugbellen?” Dat klonk niet helemaal geruststellend. Gelukkig belde ze binnen 10 minuten terug. Het bed was niet meer in voorraad geweest en nieuwe exemplaren werden op dit moment overgevaren uit Nieuw-Zeeland (waar het bed gemaakt is, van hun locale hout). Eind september wordt het verwacht. We worden gebeld om de levering te bespreken.
‘
s Avonds hoorde ik de jongens onderling discussieren hoe de kamer optimaal ingedeeld zou zijn. De gele bank waar ze altijd zo makkelijk om heen konden lopen staat nu in een hoek, ze kunnen niet meer er makkelijk om heen lopen maar het bied ze wel een uitermate leuk verstop hoekje. De zitzak staat nu bij de muur bij de legoverzameldozen. Deze moet hier zeker weg want hij staat in de weg als je rondjes door de kamer wilt rennen.
Dinsdag 23 september. Na het succes van ‘Possum Magic’ de vorige vakantie wilde ik graag met de kinderen weer naar het theater. Vandaag waren er The Kazoos, een totaal andere vorm van entertainment maar dat geeft niet, de theater-ervaring daar ging het om. We gingen met de bus en terwijl ik daar met kinderen en rugzak stond werd mij tot 3 maal toe gevraagd of we naar ‘De Show’ gingen gelukkig wist ik de 2e en 3e keer het juiste antwoord te geven. NEE wij gingen niet naar THE MELBOURNE SHOW, en verder moet je het heel vriendelijk houden want dit is een traditie en het heeft geen zin om mensen erop te wijzen dat het onzin is om voor veel geld je met 2 kinderen je door een mensen massa te vechten langs kermisattacties waar ze niet op mogen, langs boerderijdieren die ook bij opvang en her en der te bezoeken zijn zonder 40 minuten in de rij te wachten naar een hal waar ze ‘show-bags’ verkopen. Ooit waren dit promotietassen maar nu moet je ze kopen, hebben ze een thema (Thomas, de Wiggles, Chocolade, drop etc.) ze zijn duur, zitten vol spullen die je niet wilt hebben (anders zou je ze wel zelf kopen in de winkel) en bevatten vooral snoepgoed. En wat ik hoor om mij heen hebben ze vooral het effect van langdurig en onstopbaar huilen op kinderen of ze er nu 1, geen of 3 krijgen, aan het eind huilt het kind.
Wij gingen gewoon met de bus naar het eindpunt naar ons eigen theatertje voor een stukje muziek, dans en samenzang. De jongens waren weer onder de indruk van het gebouw en de zaal. Warrun was (en is) er van overtuigd dat als de deuren van het balkon open waren geweest en we daar hadden gezeten we weer Possum Magic hadden kunnen zien. En we hadden een leuke tijd. De zingende en dansende mevrouw werd getolereerd. De ‘gekke man’ was grappig. Na het theater hebben we in het park gespeeld en zijn we langzaam naar huis gelopen.
‘s Avonds thuis vertelde ik tegen Branko dat Warrun vandaag zonder blikken of blozen of hulp gewoon zijn vest had dicht geritst. Max hoorde dit en zei, “dat kan ik ook, kijk maar.” en Ja hoor, allebei kunnen ze hun vest aandoen, dicht ritsen, open ritsen en weer uitdoen. Toch handig zo’n opvang 2 dagen per week waar ze dit soort dingen leren.
Artikelen (RSS)