Branette's Dagboek

Eindelijk was het zo ver: na heel lang sparen (en hele lange dagen werken) en rustig rustig afwachten heb ik eindelijk de componenten voor een nieuwe PC kunnen kopen. Het is de eerste keer dat ik een PC helemaal van de grond af opbouw dus het was een spannend project. Vandaag had ik een dag vrij genomen (het was de eerste dag dat ik weer terug ging naar 8 uur werken per dag) en Nanette begeleidde me op de tour langs 3 computerwinkels. Het hele verhaald is in het Engels hier te vinden.

Ik had een gedetailleerd plan gemaakt voor de dag om bij alle computerwinkels langs te gaan, een verjaardagskado voor Nanette uit te zoeken en een nieuw bed te gaan kopen, en dan ook nog wat tijd over te hebben om samen te ontspannen. We hebben ?s ochtends eerst de kids naar opvang gebracht en ze vonden het wat verwarrend dat mama en papa er waren bij het afleveren, maar het ging wel goed. We gingen gelijk verder op weg naar de eerste winkel waar we een half uur te vroeg aankwamen. (Kennelijk rijdt Nanette 2x sneller dan Branko want die had een uur voor de tocht ingeroosterd). We gingen om de hoek even een kopje koffie drinken waar we een beetje raar werden aangekeken. Al snel bleek dat vooral zakenmensen op weg naar een klant of hun werk even binnen renden voor een koffie, maar gewoon een stel wat een kopje koffie op maandagochtend voor 9 uur komt drinken, da?s raar.

Afijn, na de koffie gingen we de eerste winkel binnen en die hadden de CPU die ik wilde niet, dus die werd op het lijstje van winkel 3 gezet. Daarna gingen we een stukje rijden naar winkel 2 waar een mooi pakket voor me klaar stond en toen naar winkel 3 waar (op maandagochtend) al een flinke rij stond. Zodra we aan de beurt waren was het snel gebeurd en zijn we naar huis gegaan om alles af te leveren. Gek genoeg is een van de redenen waarom ik er naar uit kijk om deze PC aan de gang te hebben omdat we hebben besloten te stoppen met het gebruik van DVD’s. Ik heb laatst wederom gemerkt dat optische schijfjes gewoon niet betrouwbaar zijn om dingen op op te slaan (ik probeerde data van een paar hoge-kwaliteits schijfjes te halen en sommige stukken waren al niet meer leesbaar. Bij goedkope schijfjes was het probleem nog veel groter). Een bijkomend voordeel van deze beslissing is dat alles opslaan op harde schijven ook nog eens een stuk makkelijker is!

We hebben thuis even een boterhammetje gegeten en zijn daarna naar Highpoint vertrokken om een nieuw bed te gaan uitzoeken. Ik had gemerkt dat er een veer in mijn rug duwt in ons huidige bed en wordt af en toe met een zere rug wakker: tijd om de matrassen te vervangen. Helaas hanteren ze hier net iets grotere maten voor de matrassen dan wat wij allemaal uit Nederland hebben meegenomen en dat wil zeggen dat er ook een andere bodem/ombouw bij ‘moet’. We hebben ons prima vermaakt met een aardige verkoper en zijn op een vergelijkbare set matrassen terecht gekomen (pocketspring met latex bovenlaag). Toen werd het tijd om een ombouw uit te zoeken hetgeen iets moeilijker was. Het is uiteindelijk een ERG duur bed (alleen het bed niet de (nacht)kastjes van de foto) geworden van massief hout wat Nanette en ik allebei wel erg mooi vonden. Het wil zeggen dat we nu zeker nog even door moeten sparen voor een trip naar Nederland (maar slapen in de tussentijd heerlijk en tevreden). We kijken uit naar het arriveren van het nieuwe bed.
Hierna gingen we een verjaardagkadootje van Gerda en Sjoerd uitzoeken (een kleine foto-camera voor Nanette). De camera die ikzelf als favoriet in gedachten had werd door de verkoper nog voordat ik iets kon zeggen volkomen met de grond gelijk gemaakt en Nanette had al vrij snel een favoriet gevonden, een Panasonic LS80 . Het uitzoeken van een tasje erbij kostte iets meer moeite maar heel tevreden gingen we hierna op weg naar de chocolaterie voor een hap en een slok voordat het tijd was om de jongens weer op te halen.

Max en Warrun waren heel blij om ons beide te zien en gingen dolenthousiast met ons mee naar huis.

Finally it happened. After saving for a long time and waiting my time I have finally been able to get the components to build a new PC. It is the first time that I built a computer completely from scratch so it was a bit of an exciting project. Monday the 1st of September I had taken a day off (it was the first day I went back to 8 hour work-days) and Nanette joined me on a tour along 3 different computer stores. I had precisely planned the trip and selected the stores for the best price for all the components, with the obvious risk that any problems I would encounter when building the PC would have to be solved by me.
I had sent MSY an email with an ?Emal and pickup order? as advertised on their website, but even 3 weeks afterwards I have not had any confirmation or reply from them. So I decided to buy most of the stuff from CPL instead (the price difference was minimal anyway). First stop was CPL and unfortunately they didn?t have the E8500 CPU that I wanted so I had to move that one back to the MSY shopping list. I did get a Microsoft Natural 4000 keyboard, a  Canon Lide 90 scanner, a Gigabyte EP45 motherboard, a wireless network card and a TV tuner for the media PC.

Second stop was PCCasegear. This shop is simply fantastic when it comes to PC case?eh.. gear. I bought a really nice case and power supply for the main PC (NZXT Hush), a cute wireless keyboard for the media PC (Logitech DiNovo Mini) and a nice media PC case (Silverstone LS13E ). I had sent these guys an email with my order Thursday before and the entire order was sitting ready for me when I arrived (very nice!).

Final stop was MSY (I don?t like this shop but hey are sooo cheap!). The shop was busy even though it was a Monday morning and we had to wait for a while. Luckily they had everything I needed and they solved one of my issues: do I want my DVD writer to be PATA or SATA: they had run out of SATA so PATA it was. I got the CPU I wanted, 4Gb of G.Skill PI memory (looks nice!) an AOpen DVD writer (I will be using nice lightscribe discs for our next home DVD?s) a 1Tb Samsung HDD to store our video and photos and a 22? Samsung LCD. The price between DVDR and hard disk?s has gotten so close that it is a waste of time and effort to keep trying to backup stuff to DVD (I have also noticed that DVD?s really are not that reliable as a backup medium). Observant readers might notice that I did not include a graphics card in the kit yet, which is simply because the card I wanted wasn?t for sale at any of these shops! Instead I ordered that card (an XPertvision Radeon HD4870 sonic) online and got it delivered two days later at the office. (actually I did get a Radeon 2400 pro at MSY to be used as a secondary GPU, more about this later). 

It took me a few days before I got around to start building this stuff because it required taking 3 HDD?s out of our active PC and I didn?t want to cripple that PC too much. First I unpacked the powersupply and the NZXT case and I admired the level of detail on these components compared to the older cases that I?ve had in the past. I was quite nervous about putting all the stuff together because I have had one occasion where I had smoke coming out of a hard disk. Wearing nitrile gloves I carefully put the motherboard in the case and I found it surprisingly easy to insert the CPU in it?s socket. Actually it was more like it was placed on a bed of metal springs and then clamped down. The fitting of the cooling fan for the CPU was a bit more difficult because one of the pins holding the fan was didn?t want to stay put at first. The rest of the build went quite smoothly and I was seriously impressed with the size of the GPU. This is one BIG card. I got a bit nervous about the two fans thinking that this might be one very noisy beast, but in the end it?s not too bad. As usual putting all the hard disks into the computer is one of the hardest things since there are so many and they all need their cables, but things were helped by the fact that nowadays with sata it is all a lot smaller and easier to connect.
During the build I have had several occasions where I was pleasantly surprised by small details where computer design has improved, such as color coding of internal cables, locking clips for the graphics card, the modular design of the PSU so that I could just select the cables that I need and leave the rest out, the tool-less mounting of the HDDs etc etc etc.

The big nervous chills happened when I finally started the beast up; will it burn? will it work? how noisy is it? At first I was disappointed how noisy it was, until a while later I also started up the old computer and found how much more noise that thing makes. After a few weeks of use I have discovered the the most noise is actually generated by my harddrives! Apparently having 5 of those babies in your computer is not a great idea from a noise perspective. It is even so bad that the combination of the drives causes some resonances, but luckily when I switch off the backup drive all becomes quiet again (and I only need to backup drive once a day anyway).

After a few nights of building finally I had come to the stage of installing windows Vista. I had heard a lot of nice stories about it from colleagues so I was keep to give it a go. This computer should be more than powerful enough to run Vista so let?s go! The installation was quite easy (I just popped in the DVD and started cooking dinner while the kids were playing) and at the end of the installation I encountered a very old familiar feeling: Several parts in the computer didn?t work because vista didn?t recognize them! I have gotten used to having an operating system that is much newer than the hardware, so that everything works from the get-go, but not this time. The hardware in this computer is much newer than vista so I needed to install several drivers (which was quickly done) and then the party could get started! One of the first things I tried was a game that didn?t ran good on the old machine at all : Company of Heroes; I was stunned. This computer runs the game at maximum detail with no problem at all! Completely smooth and it looks tons better than before. ME LIKE! Following that first gaming excursion I spent a bit of time getting to know Vista and I must say:I like Vista! I like the bling that you get with Vista, I like how it makes things a bit more accessible and how it makes things look, I like how things are organised, it just left a good impression on me. It probably helps that I installed it on a computer that has the resources to deal with Vista, but that?s not the point

Since I was getting a larger LCD screen (really getting frustrated having all these large screens at work but not at home) I had to decide what to do with one of the smaller screens that we had been using up to now. At the last moment I decided to put a small and cheap extra GPU into the machine to run the extra screen so that I could run 3 monitors of one computer, and it works! It took no effort at all, it was recognized without problem and it runs like a charm! There is now so much space on the desktop that it?s almost hard to figure out what to put on each desktop! GREAT!

One after the new computer had been running for nearly 2 weeks I got myself to rebuilding the old PC into a media PC. It was a bumpy ride putting the stuff into the media PC case since the things didn?t quite fit the way I had planned, but eventually it was running and the PC started up with the operating system that had been on it when it was still in the other case with 2 additions: a wireless network card (the TV is too far from the router) and a TV tuner. Unfortunately I could not get the TV tuner to work at all; any attempt to start the software that came with that card resulted in the software crashing so apparently there is a bit more work to do on that. I have tried to swap the card for a different brand but since it was several weeks since I bought it the shop didn?t want to exchange it anymore.

A fresh install of windows (Media Center Edition) solved the issue and everything started working. I quickly found that Windows MCE is simple to set up but it is very hard to get it working the way I want it (for instance it could not detect 2 of the TV channels that we receive here) . Therefore I decied to try one of the other Media-Center options out there: Mediaportal. This software is slightly harder to set up (not much) but it is SOOOOOO much more flexible to change it to behave the way I want. The downside to that is that it takes quite a bit of time to finetune and fiddle with everything until it works to my liking. A few of the nice options I’ve found so far:

• When watching TV you can pause the TV at any time and resume where you stopped it when you want, so there is no need to specifically record it.
• When watching a recorded TV program it is possible to turn subtitles on and off as if you are watching TV normally.
• Pressing record on the remote control pops up a request asking if you want to record ‘this program’ or just manually want to use the recorder. When selecting ‘this program’ it automatically schedules the recorder to stop recording a predefined time after the program ends.
• Mediaportal has a plug-in to play TV programs from the website “Uitzendinggemist.nl” which contains Dutch TV programs, so we can now watch programs from the Neterlands straight of the internet. The internet connection to the Netherlands isn’t very good so it’s not great but the idea is nice.
• It is VERY easy to play something for the kids’ on the PC. No need to hunt for a DVD or anything, just show the pictures of the series and the kids pick what they want.
•  The Logitech DiNovo Mini keyboard is GREAT! It is such a cute little keyboard, and it’s just fantastic having the ability to control everything on the PC when needed without it feeling more bulky than a normal remote control.

Het is nu 2 dagen lente volgens de kalender en de natuur reageert meteen. Het is zonnig, vrolijk en zomers. De koudjes en griepjes worden op deze manier direct verjaagd.
Na onze uurtjes bij playgroup en de lunch bij Michele zijn we doorgereden naar Science Works. We waren hier al heel lang niet geweest, ik zeker niet. De tentoonstelling die steeds veranderd is weer heel interessant en de kinderen kunnen leren over allerlei manieren om krachten over te brengen. Of ze kunnen aan allemaal dingen draaien en zien dat het beweegt en er verder niet over nadenken. Hoe dan ook het is leuk en we hebben ons er behoorlijk vermaakt, na dit stuk zijn we nog heel even buiten geweest en daarna was het alweer tijd om te gaan. Half 5 gingen ze dicht dus rond 5-en reden we min of meer langs Branko’s kantoor. Deze hebben we toen maar gelijk meegenomen naar huis. Dat kwam goed uit want Warrun was van zo’n hele dag bezig heel erg moe geworden. Zo moe zelfs dat hij van vermoeidheid een beetje ziek was en een beetje heeft overgegeven (dat was wat wij ervan dachten).

Vanwege de ziektetjes die nog steeds de ronde doen bij Warrun en mijzelf was het geen goed idee om vandaag te gaan zwemmen. We hebben vandaag dan ook rustig aan gedaan met een rustig ontbijt en lekker thuis spelen. Later in de ochtend zijn we naar Queen?s Park gegaan om met Michele, Jake en Amber te gaan spelen. In het park bleken een paar hele grote hopen verse houtsnippers te zijn gedeponeerd dus dat leverde een mooie klim-gelegenheid op.

We zijn nog wat heen en weer gereden (per fiets en step) tussen de twee speelplaatsen en uiteindelijk zijn we bij Drench Mind & Body een waardebon voor Nanette?s verjaardagsverwenning gaan halen. (de volgende dag reed Nanette met de jongens daar langs en zeiden de jongens:?Kijk mamma daar hebben we jouw kadootje gehaald!?)

 Hierna gingen Michele en ik  elk ons weegs. Eindelijk hadden we het kaartje ontvangen dat we 3 pakketjes kunnen ophalen van het postkantoor. Dit wil zeggen dat onze bestelling van Lego is gearriveerd, zijnde 4 mooie opberg-kastjes voor de Lego van de kids. Ik had ze verteld dat we vandaag kadootjes gingen ophalen bij het postkantoor, (?voor Mamma?, ?nee voor Max en Warrun?, ?oooOOOOH!?) dus ze waren wel bereid om mee te gaan naar het postkantoor. Ik had de kinderwagen meegenomen omdat Warrun nog steeds niet helemaal fit is (en ikzelf ook niet) en terwijl Max gelijk de boekenkasten in dook om boekjes te lezen zat Warrun rustig achterover in de kinderwagen te wachten tot we aan de beurt waren. Ik stapte even om de wagen heen om te kijken hoe het Max verging en knakte weer eens door mijn knie (en stortte desgevolgs tegen de vlakte) waardoor ik de nodige aandacht kreeg van de mensen om ons heen. Bij de balie vroeg de dame nog even of ik wel okee was. Ze zei dat er 2 grote zware pakken waren en 1 kleintje, en vroeg of ik dat wel mee kon nemen. Optimistisch zei ik dat dat wel ging lukken, en dat desnoods Warrun even zelf moest lopen, maar zodra ze met de pakken aan kwam rijden zei ze nogmaals dat ze echt dacht dat het misschien niet zou lukken, en ik moest haar gelijk geven. Dus we gingen terug naar de auto om die achter het postkantoor neer te planten om de pakken te halen. Het waren lekker grote dozen dus de jongens waren heel tevreden.

Thuis aangekomen moesten de dozen natuurlijk open en toen de jongens de blokken zagen  zeiden ze gelijk welke Legosteentjes ze allemaal wilde hebben. Ik moest ze duidelijk maken dat ze deze steentjes al hadden  en ze alleen de kast en laatjes kregen, en dat vonden ze eigenlijk ook wel best. Ik wilde er eigenlijk maar 1 in elkaar zetten als demonstratie maar toen die af was wilde Warrun hem niet afstaan en Max wilde er ook een hebben dus ik moest er nog een monteren. Heel tevreden zijn de jongens toen lego in de bakken gaan doen en kon ik rustig eten koken.

Nanette had me wat ingredienten gesuggereerd waarmee ik met spinazie, bacon en room een soort pasta carbonara heb gemaakt en het was ERG lekker. (helaas heb ik dat sindsdien niet meer kunnen reproduceren).

Donderdag 4 september. Ook al moest Warrun gisteravond weer overgeven vlak voor het slapen gaan, deze ochtend was er niets van een ziekte bij hem te bekennen en zijn we vol goede moed naar Mainly Music gegaan. Gelijk aansluitend hebben we wat boodschapjes gehaald en waren we op tijd terug voor de lunch. Michele met kinderen kwam ook onze kant uit en wel met iets heel lui’s en heel Australisch (denk ik) twee kopjes koffie, afhaal koffie, vers gemaakt, heerlijk en om overal op te drinken, in het park, als je loopt dus waarom niet in je eigen huis naast je eigen ongebruikte koffiepot? 
Hierna hebben we de kinderen meegenomen voor een ommetje en uiteindelijk zijn we allemaal neergestreken om wat fruit te eten en te relaxen, de kinderen met een filmpje wij met thee.
Warrun heeft niet meer om een emmer gevraagd en heeft ook niet meer overgegeven alles lijkt weer normaal.

Vrijdag 5 september Vandaag bracht Branko de jongens met de auto weg en ging ik net als de woensdagen met bus/tram/bus naar mijn werk. De reden hiervoor: Vaderdag afternoon Tea bij opvang. Met de auto is Branko in 10 minuten van zijn werk bij opvang en hoeft hij ook nog eens niet eerst te douchen om zich toonbaar/ruikbaar te maken voor de medemens.
Ik zat in de tussentijd op kantoor met alleen Sharon en de receptioniste, alle andere collega’s werkten niet om de een of andere reden. Zodoende hoefde ik maar 2 appelflappen te maken en mee te nemen. Natuurlijk had ik er 6 of misschien wel 8 gemaakt en hebben we de anderen gewoon thuis genuttigd. Van mijn collega Sharon kreeg ik namens alle collega’s een ketting, een hele goede keus ik krijg er veel complimentjes over.

 Branko: Ik mocht vandaag de auto mee zodat ik vroeg weg zou kunnen om naar de vaderdag tea van opvang te gaan. Om 3 uur kwam ik daar aan terwijl alle kinderen nog buiten aan het spelen waren, en ik kreeg de kans om Warrun en Max op zichzelf te zien. Ze waren vreselijk geconcentreerd met een zandloper aan het spelen, hetgeen bij mij herinneringen opriep van vroeger toen ik zelf ook met zo’n ding speelde.

Kort na mijn aankomst (en na een knuffel van de kids) moesten alle kinderen zich in een rij opstellen, twee aan twee om hun handen te gaan wassen en binnen te gaan zitten voor scones met jam en cream. Tot mijn verbazing stelden Warrun en Max zich niet samen op maar kozen ze elk een ander kind als handwas-partner.

Binnen wilden ze wel graag samen met mij aan 1 tafeltje zitten. We hebben van een lekkere tea genoten, zodanig dat alle andere kinderen alweer lang en breed aan het spelen waren toen Warrun nog rustig scone na scone zat te verorberen.

Hierna kon ik nog even een boekje lezen met Max (waarop al snel 8 kinderen op en om mij zaten) maar daarna wilden W&M toch wel graag weg, dus gingen we nog even naar de bibliotheek en vervolgens naar huis.

We hebben al een tijdje naar Nanette’s verjaardag toe geleefd en nu is het zover, Nanette’s verjaardagsweekend. Voor zaterdag had ze geen plannen mogen maken want dat had ik al gedaan. Geen uitslapen vandaag, de jongens wisten wat er gaande was: Er zouden kadootjes gegeven worden! Nanette kreeg vandaag maar 2 kadootjes en dat was het kado van Gerda en Sjoerd (een kleinde digitale camera die ze al zelf had uitgezocht) en een verwensessie bij Drench Mind & Body (waarvan ze dankzij de kinderen sinds donderdag wist dat er iets hier was gekocht voor haar, maar niet wat).

We gingen gelijk op pad om uit te ontbijten, en de keuze viel op Juice & Bagels waar we in de achtertuin in het zonnetje lekker soep en bagels hebben kunnen eten. Nanette had een kadootje meegenomen voor W&M omdat ze verwachtte dat ze het niet zo goed zouden uithouden bij het ontbijt. Max en Warrun waren zeer verguld met de treintjes die ze voor mama’s verjaardag kregen!

Na het ontbijt zijn we naar het park gegaan waar onze mannetjes konden spelen. Michele kwam ook even langs in het park (zonder kinderen) voor een kopje koffie dus Nanette ging even koffie halen en ijsjes voor de kids. Tot onze grote verrassing zagn we nog 2 van de juffen van opvang in het park. Warrun en Max vonden het een beetje raar om ze hier te zien maar renden toch naar ze toe om even een flinke knuffel aan ze te geven. Kort na de koffie was het al tijd voor Nanette om naar haar ‘kuur’ te gaan waar ze een paar uurtjes besmeerd, behandeld, bekneed en vertroeteld werd.

Ondertussen ben ik met Warrun en Max lopend/steppend/fietsend naar huis gegaan, de auto achterlatend voor Nanette. We hebben de tijd doorgebracht met het in elkaar zetten van de lego auto’s die Warrun en Max verdiend hadden met ‘droge nachten’.

Op zondag 7 september  was het tijd voor de echte verjaardag. De jongens waren wild enthousiast en scheurden kadootjes open en graven het hierna vol overgave aan Nanette. Ze waren heel duidelijk geweest in hun instructies: ze wilden een GROOT kado aan Nanette geven, dus dat deden ze ook (onder andere een elektrische mixer met kom en standaard zodat je tijdens het  mixen nog even dat ei of zakje vanillesuiker op kan zoeken dat je altijd vergeet) . Het was die dag ook vaderdag dus kreeg ik diverse kadootjes van Nanette en de kinderen, waaronder 2 zelf beschilderde bekers (helaas met waterverf vrees ik).

Hierna was  het tijd om iets te gaan doen waar we allemaal plezier mee zouden hebben. Het was zonnig, vaderdag en zondag: een perfecte dag en gelegenheid om naar het park te gaan dus wij gingen naar een INDOOR play centre. En ons plan lukte er was (bijna) NIEMAND. We hebben volop geklommen, gegeleden en gesprongen. Na lunchtijd waren we terug thuis waarna  Nanette op  pad ging om wat te gaan winkelen in Spotlight, een hobby winkel. Bij deze winkel krijg je korting als je jarig bent en daar had ze al lang naar uitgekeken dus zij was weg terwijl ik lekker met mijn zoontjes aan het spelen was.

De weg van de winkel naar ons huis gaat precies langs de Chinees waar wij onze afhaal halen om op te eten. Dat konden we niet negeren. Helaas was Nanette eerder klaar met winkelen dan de winkel open ging. Maar niet getreurd ze wist nog wel een plek die open was EN lekkere loempiatjes en heerlijke curry met roti’s verzorgt.

Maandag 8 september was ik weer helemaal alleen thuis en heb ik wat op kunnen ruimen en rond rommelen. Ik heb de Lego wat gesorteerd en vooral de keuken opgeruimd.
Max is vandaag naar opvang met 1 veter en 1 elastiek in zijn schoen. Hij heeft schoenen met veters maar die kan hij nog niet strikken. Dus ik dacht ik doe er elastiek in en dan kan hij hem handig zelf aan en uit doen. Dit laatste is niet helemaal waar maar het is wel makkelijker.En Max is er erg tevreden mee. Hij wil  niets anders meer, 1 schoen met veter en 1 schoen met elastiek, zo moet het.
Toen ik de kinderen bij opvang ging halen wilden ze niet meer voordat ze mij het nieuwste stuk speelgoed aldaar hadden laten zien. Het is leuk als ze zo enthousiast zijn.

Het enthousiasme  ging nog lang door zeker ook omdat we thuis eindelijk even gingen verven. Warrun loopt al dagen met zijn verf maar ik moest eerst gipsfiguurtjes maken en laten drogen.

Dinsdag 9 september het was even hard werken om de kinderen op tijd bij playgroup te krijgen ze waren gisteravond nog zo bezig geweest dat ze nu duidelijk nog wat moe waren. Eenmaal daar was het snel vergeten en de lunch bij Michele verliep ook prima, net als anders.

Vandaag werden Warrun en Max beide heel vrolijk wakker. Ze hebben heel uitgebreid zitten eten en daarna wilden ze erg graag gaan spelen. Er moest een treinbaan gemaakt worden dus eerst moesten de auto?s opgeruimd, en dat gebeurde ook. Toen werd er geconcludeerd dat het leuker was om rond te gaan rennen met de grote vrachtwagens, maar er lag nog Lego in de weg! Eerst rennen, dat mocht van mij, dan lego opruimen en auto?s opruimen voor de trein….zo waren ze een tijd leuk bezig en het kostte me moeite om ze mee te krijgen naar de zoo.
Toen we daar aankwamen bleek er veel graafmachines aan de gang te zijn dus dat was al een mooie binnenkomer. We kwamen Michele bij de ingang tegen en gelijk werd er door de kinderen besloten dat de Leeuwen het eerste doel waren. Onderweg zag Jake het kikker-verblijf en daar wilde hij graag heen, dus zodra de leeuwen bezocht waren riep Warrun hard dat we naar de kikkers gingen. Vervolgens de reptielen, stokstaartjes en giraffen waar vandaan we de gibbons konden horen brullen. Dat wilde de jongens wel van dichtbij zien maar dan moet je wel even omlopen. Onderweg nog even een pit-stop (toilet) waarna alle vier de kinderen zich heel erg lang vermaakt hebben bij het gibbon/orang verblijf (vooral met het rondrijden met autotjes). Vervolgens gingen we nog heel even bij de olifanten kijken, waarna de belofte van de speeltuin de jongens nog wel verder kreeg. Ze wilden onderweg nog wel even door de vlindertuin, waar Max en Warrun zich beide een hartverzakking schrokken omdat die verschrikkelijke vlinders nogal aktief aan het rondvliegen waren.

Ik had als lunch krentebrood en bananenbrood met nutella meegenomen, en gekruid turks brood met avocado. Dat vonden ze in het begin niets, maar toen ze het eenmaal gepoeft hadden hebben ze alles grondig opgegeten. Een aantal dagen later bestelde Warrun nog eens een krentenboterham met nutella bij Nanette (die zich toen afvroeg waar hij DAT nou weer vandaan had).

 Zoals gewoonlijk hebben de kids nog even in de speeltuin gespeeld waarna Michele op weg ging naar de tram op weg naar huis. Ik bleef nog eventjes en kort  nadat ze was vertrokken viel Warrun van de glijbaan af (waar hij tegenop probeerde te lopen) en kwam op zijn rug terecht: hij wilde naar huis. Ik was blij dat ik een kinderwagen bij me had waar ik Warrun in kon zetten, dat maakte de weg terug naar de auto een stuk makkelijker. We hebben nog uitgebreid bij de bouwwerkzaamheden in de dierentuin gekeken, en de jongens hebben wel 3 Scoop?s gezien (van Bob de Bouwer) en dus besloten ze dat het een goed idee was om thuis Bob de Bouwer te gaan kijken op TV. Ik was het er wel mee eens en dat gaf me ook mooi de kans om even eten te maken.

Toen Nanette thuis was gingen we met zijn allen aan tafel en uiteraard hadden de jongens geen zin om te eten. Ikzelf voelde me ook niet lekker en had ook niet zo?n zin om te eten. Niets zo veranderlijk als een kinde en aan het eind van de maaltijd had vooral Warrun flink gegeten, en zodra Max door had dat hij toch echt geen toetje kreeg als hij zijn eten niet op at zat hij al snel met een volle mond achter een leeg bordje.

Het is nu al de 3e woensdag op rij dat ik aan het eind van mijn latijn ben. Nanette is terecht gefrustreerd dat ik niet goed voor mezelf zorg (zoals niet genoeg nachtrust nemen) waardoor ik ziek wordt en daarna niet goed uitziek.

Ik geef Branko de schuld en zijn dagje dierentuin gisteren dat we het vandaag weer eens niet redden om op tijd bij Mainly Music te verschijnen. Eigenlijk helemaal niet erg want de dag werd uiteindelijk prima. Thuis belde ik Anna en Bailey die eigenlijk ook wel gelijk ergens naar een park wilden.
Anna wist een leuk plekje, halverwege tussen onze huizen en met een cafe op loopafstand voor een koffie, niet voor mij; ook zij heeft graag een warm kopje in de hand rond een uur of 10 ergens in een park. Bij het park aangekomen vermaakten de 3 jongens zich prima met elk een eigen spel helemaal in de ander hoek van de speeltuin. Uiteindelijk kwamen ze toch steeds dichter bij elkaar en hebben ze wat zinnen met elkaar gedeeld. Anna kwam helemaal verontwaardigd terug van het koffie halen. Het cafe was niet eens gewoon gesloten maar de keet was ook nog eens met de grond gelijk gemaakt! Dit en een zware donkere wolk die dreigend aan kwam zwellen zorgden ervoor dat we ons terugtrokken uit dit park.
Het plan was naar het volgende park te gaan 3 straten verder, tussen de winkels/cafe’s en met iets meer beschutting. En het is gelukt. Koffie, een dak en nog meer pret op het klimrek aldaar. De jongens hadden ook hun fietsen mee en vermaakten zich door over het 30 cm brede randje te rijden tussen tussen stoep en zanbak/speelrek. Terwijl ik met Anna praatte over Dave en zijn familie die daar eigenlijk om de hoek wonen kwam hij aangelopen. Warrun en Max sloofden zich nog eens uit en toen begonnen de regendruppels toch echt hinderlijk te worden. Tijd om te gaan.
In de auto kwam ik er opeens achter dat de ruitenwissers het niet deden. Een beetje gevaarlijk. Ik belde Branko hij belde de garage, deze had over een dag of 15 plek, dat vond ik een beetje lang om zonder ruitenwissers rond te rijden dus ik ben naar Branko’s werk gereden met het idee dat er vast een collega moest zijn die dit kon maken. En ja hoor, daar aangekomen kwamen een keurig gekleden Branko en een man in overall met schroevendraaier op de auto af. Het bleek niet mijn eerste gedacht te zijn (een afgebroken iets doordat de jongens het zo leuk vinden om aan alle knoppen en hendels van de auto te zitten) maar gewoon een kapotte zekering. Deze bevinden zich gewoon onder het stuur in het dashboard. Maar hiermee namen de mannen geen genoegen er moest en reden zijn waarom dit ding kapot was en het bleek dezelfde reden te zijn waarom het zo rammelde als ik de achterbak dicht deed deze dag. Iets bij het motortje van de achterruitwisser was kapot hierdoor gebeurde dit en daardoor gebeurde dat en daarom was alles ermee gestopt.

Voor een meer technische beschrijving: De motor van de achterruitenwisser was, zoals wij doctoren zeggen,”uit elkaar gedonderd”. Echt volkomen uit elkaar gevallen en de kwaliteit is zo slecht dat zo’n ding het niet meer doet als alle onderdelen uit elkaar zijn gevallen! Stel je voor!

Branko heeft nog wat rond gebeld naar dealers en slopers en het lijkt erop dat dit motortje een van de meest gezochte onderdelen van dit soort auto’s is. Nieuw was het motortje wel te bestellen en dan kon de garage het er wel inzetten bij de beurt die de auto volgende weke donderdag krijgt. Wij hebben gezegd ‘ laat maar’ voor 300 dollar + arbeidsloon wil ik best wel even zonder achter-wisser rondrijden in dit land dat klaagt omdat er geen regen valt. Als het blijkt dat dit niet te doen is kunnen we altijd het ding nog repareren.

Het was weer eens mooi weer en toen we vroegen wat de kids wilden doen werd het ‘Museejum’ genoemd. Nadere ondervraging specificeerde dit tot de Science Works dus daar gingen we. Het was er niet zo vol dus we konden ten volste genieten. Nanette had al verteld van de nieuwe tentoonstelling rond het principe van mechanismen (tandwielen enzo) en daar was ik wel benieuwd naar.

Toen we even buiten gingen spelen om te lunchen werd  de aandacht getrokken door de stoommachines die daar altijd tentoongesteld worden en de jongens vroegen wanneer die gingen rijden. Er stond een bord met deze informatie, maar helaas is de laatste keer voor dit jaar op 12 oktober gepland, en dan hebben wij al andere plannen (lees daarover later meer).

Tegen de tijd dat we weer in de auto zaten en vertrokken (16:30) hoorden we van de achterbank het ondwerp :”Prawn crackers (kroepoek)” aangesneden worden. De jongens hebben ons inmiddels door: als we rond etenstijd naar huis gaan halen we nogaal eens chinees. Wij vonden het eigenlijk wel een goed idee van de kereltjes en zodoende zaten we korte tijd later met onze bordjes Chinees afhaalvoedsel in de tuin.

Op zondag moch Nanette uitslapen en, zoals ze wel vaker doet, deed ze zeer verontwaardigd toen ze om 12 uur uit bed kwam ‘dat ik haar niet had wakker gemaakt’. Ja zeg! Je mag al uitslapen, dan kan je toch zeker ook zelf wel bijhouden wanneer je uit bed wil komen! Ik hou me met de kinderen bezig hoor!

Hoe dan ook, ik heb een simpele ochtend met de kids gehad met vooral veel binnen spelen. Ik stond net op het punt om met W&M naar buiten te gaan om te fietsen toen Nanette opstond. We waren een klein stukje gaan fietsen toen Warrun zei dat hij moe was en naar de speeltuin wilde, en het bleek dat hij naar de speeltuin naast ons huis wilde. Okee, geen probleem daar konden we ons prima vermaken, todat Max ineens paniekerig begon te roepen ‘oh nee, poep… papa poehoep… POEP!’ terwijl hij ondertussen midden op de speelplaats zijn broek stond uit te trekken. Ik maakte hem duidelijk dat ik liever wilde dat hij in zijn broek poepte dan op de kinderspeelplaats, en het resulterende loopje is te zien op de foto, ik heb geprobeerd niet hardop te lachen. Toen we thuis waren ging Nanette even boodschappen doen voordat Jose op bezoek kwam om onze (mijn?) nieuwe computer te bewonderen.

Nadat ik de kinderen deze maandag bij opvang had afgezet ben ik doorgereden naar spotlight. Hier had ik op mijn verjaardag uitgebreid rondgekeken en naast wat knutseldingen voor de kinderen wat reparatie dingen voor ons gezin ook wat wol en haaknaalden voor mij gehaald. Ik heb de afgelopen avonden vrolijk zitten haken, uithalen en haken en uithalen totdat ik het allemaal min of meer onder de knie had. Toen bleek dat je van 3 bollen toch echt alleen maar een sjaal kan maken (of een halve kussenovertrek). Dus vandaag ben ik heel ambitieus 7 of 8 bollen gaan halen om grotere projecten aan te kunnen gaan.
Om half 12 trof ik Michele, zij had bedongen met haar man dat ze een paar uur kindervrij zou zijn en samen zijn we gaan lunchen en winkelen in Highpoint.

Dinsdag 16 september. We waren laat vandaag dus we gingen niet naar de laatste playgroup voor de echte schoolvakanties (de man van Michele is deze week al wel vrij maar niet alle scholen hebben nu 3 weken vakantie zoals de zijne) dus we konden het vanmorgen heel rustig aandoen, uitslapen, ontbijten en het was maar heel even wachten tot Michele hier kwam voor de lunch.

Ik werd wakker omdat Warrun me kwam vertellen dat mamma beneden was, en dat is raar op een woensdag; meestal is Nanette wel verdwenen tegen de tijd dat de kinderen wakker worden. Wat bleek: Nanette had zich verslapen! Warrun vond het wel gezellig (en ik ook). Nadat Nanette naar haar werk was vertrokken hebben Max, Warrun en ik nog een tijdje zitten ontbijten en gingen de kids flink aan het spelen. Tijdens het ontbijt had ik al gevraagd of ze weer eens wilden zwemmen en daar werd zeer enthousiast op gereageerd dus dat zou gaan gebeuren. Ik wilde die ochtend eerst even naar de dokter (voor mijzelf) en dus zou Michele even langs komen om op de knullen te passen. Ik had dus alle lunchpakketen en zwemspullen al gereed om negen uur toen Michele op de stoep stond (zonder kinderen, die sliepen ook nogal uit en Barry was thuis vanwege de school vakantie). De dokter dacht dat mijn rode oogjes door hooikoorts kwamen. Nou als dit hooikoorts is dan geef ik daar ruim de voorkeur aan boven het niesen en de jeuk die ik vorig jaar had.

Michele heeft zich prima vermaakt met de jongens, en ze merkte op dat de dynamiek heel anders is als Jake en Amber er niet bij zijn. De goede sfeer zal ook wel te maken hebben gehad met het feit dat Michele zich bij aankomst versprak en de kinderen geen rijstbubbles maar cocopops aanbood voor ontbijt (iets dat wij alleen op zondag serveren hier in huis).
Michele vertrok naar huis om haar kinderen klaar te maken voor het zwembad en om 12 uur belde ze dat ze op weg ging. Ik was al klaar maar M&W hadden nog even tijd nodig voor een toiletbezoek, spulletjes wegleggen, schoenen aan etc etc etc. 5 over 12 zaten we in de auto met een vaag knagend gevoel dat er iets ontbrak. Afijn, de jongens vertelden honderd uit in de auto, zo vrolijk als ik ze graag zie en hoor. Bij het zwembad stapten we uit en liepen naar de kofferbak om de zwemtas te ….. oh…. de zwemtas….?jongens papa is stom en heeft de tas vergeten?. Nou dat vond Max wel mooi, hij heeft heel duidelijk aan Nanette verteld dat papa stom was en dat we terug moesten voor de zwemtas. Daarom waren we wel bijna een uur te laat in het zwembad en gingen Michele, Barry en de kids ongeveer naar huis toen wij aankwamen. Barry dacht nog dat ik niet kwam opdagen omdat hij er was maar de waarheid was een stuk stommer. We hebben heel eventjes met zijn allen gespeeld en de kinderen herinnerde zich nog dat ik een vorige keer een krokodil/monster speelde wat ze ging pakken als ze te diep in het water gingen en dat wilden ze graag nog een keer doen. Gek genoeg waren de vier kinderen vrij snel 6 geworden, dat overkomt me wel vaker.

Zoals gezegd, Niet lang nadat we waren aangekomen gingen Michele, Barry, Jake en Amber er vandoor. Michele riep me nog toe dat ze die middag nog wel iets wilde gaan doen, dus nodigde ik haar uit om pizza te komen eten (Nanette had het al dagen over pizza maken gehad, misschien omdat ze een ?pizza steen? had gekregen voor haar verjaardag).

Tegenwoordig kunnen W&M zich prima redden in het zwembad dus het was niet zo?n probleem om alleen met de jongens en we hebben het goed naar onze zin gehad. Het viel me op dat in de tijd dat wij in het zwembad waren er 2 schoolzwem klassen waren gekomen en gegaan. Warrun verzon steeds weer nieuwe spelletjes die ik met ze moest doen en het kostte me de grootste moeite om ze er van te overtuigen om mee te gaan. Uiteindelijk werd Max onder water geduwd waar hij zo vreselijk van schrok dat hij nooit meer in het water wilde en gelijk naar huis wilde. Dat hielp me wel een beetje maar ik hoop dat ik hem volgende keer nog een beetje mee krijg.

Thuis gekomen ging gelijk het pizza deeg in de broodmachine (Nanette had me al toegefluisted dat Michele wel zou komen) en kort daarna belde Michele dat ze wel zin had in pizza. Alle kinderen speelden prima samen en ze hebben zelfs hun eigen pizza gemaakt (lees: bestrooid met ingredienten). Max zag dat helemaal niet zo zitten dus die heeft bonen met aardappelpuree en mais en gehaktballen gegeten, maar de andere kids hebben lekker aan hun pizza zitten knagen. Nanette kwam thuis net toen de eerste pizza?s in de oven stonden, wat een leuke verrassing was want ik had verwacht dat ze wel laat zou zijn vandaag. We hebben gezellig met zijn allen gegeten, en toen Michele met aanhang er vandoor ging hebben we met moeite onze koters onder de wol gekregen.

Ik was deze keer minder moe dan de afgelopen woensdagen, maar ik voelde wel dat dat rondzwemmen met 2 kinderen op je rug de nodige energie kost.

Vanmorgen was er niet veel ruimte voor iets anders dan ik wilde. Voordat we bij Mainly Music zouden verschijnen (om 9.30 uur) moesten we al met de auto naar de garage zijn gereden; deze hebben we hier afgegeven/ ingeschreven en uitvoerig laten noteren wat wel en NIET! (zoals de ruitenwisser achterop) gemaakt kon worden. Hierna moesten we met de tram en dan nog zo’n 50 meter lopen en toen waren we bij Mainly Music. We waren zowaar op tijd. Na muziek hebben we de tram richting huis genomen (nadat we weer dezelfde 50 meter naar tramhalte in 45 minuten hadden afgelegd). In de middag heeft de garage Branko gebeld (op mijn verzoek) met de lijst van dingen die gedaan moest worden. Het komt er op neer dat de servicebeurt niet vandaag kon worden afgerond en we de auto morgen op kunnen halen.

Vrijdag 19 september. Normaal breng en haal ik de kinderen naar en van opvang voor en nadat ik werk. Vandaag, zonder auto heeft Branko de kinderen met de fiets weggebracht, en ben ik ze gaan halen. Dit ging eigenlijk prima. Branko was wel een beetje laat op kantoor maar hij hoefde niet op een bepaalde tijd naar huis dus hij heeft zijn uren gewoon kunnen maken. Ik was goed op tijd begonnen en was ruim op tijd om de kinderen te halen en kon goed achter ze aan rennen terwijl ze naar huis fietsten.
Om 8 uur ben ik met de tram de auto gaan halen die weer helemaal tevreden knorde op de terugweg. Toch handig zo’n garage die dagelijks tot middernacht open is naast een tramlijn.

Op zaterdagochtend moest ik eerst eventjes een ultrasound laten maken van mijn nieren en Nanette en de kinderen bleven lekker thuis. Ik was op mijn fiets gestapt en het was lekker om even buiten te zijn.
Toen ik thuis kwam was iedereen braaf aan het spelen. Nanette was boven aan het opruimen geslagen ter voorbereiding van het nieuwe bed. Ons oude bed wordt het logeerbed en het logeerbed/de fouton wordt voorlopig op de kinderslaapkamer gestald tot we weten wat we ermee doen en dan is er nog alle troep die onder heb bed ligt die we op moeten ruimen want dit mag natuurlijk niet teruggepropt worden onder ons nieuwe enorm mooie bed en als we dit allemaal overleven willen we ook  nog de ladenkastje tussen onze slaapkamer en de logeerkamer verplaatsen, maar dat zal wel kerstvakantieworden voordat we daar aan toe komen.
De jongens waren ook boven aan het spelen geslagen en vermaakten zich met hun autotjes, stukken weg, afschiet dingen die aan die wegen vast gemaakt kunnen of gewoon de hoogte verschillen tussen bedden en grond.

De schuifwoede had duidelijk ons te pakken want ‘s middags hebben we het tv meubel en de banken in de huiskamer rond geschoven, zodat alles nu in een nieuwe hoek staat. Het was even wennen voor de jongens en ze waren het er niet helemaal mee eens dat we na dit ‘spelen’ het niet opruimden en alles weer terugzette zoals ze het gewend waren.

Op zondag wilden we OF naar IKEA OF naar Diamond valley miniature railway. Het werd IKEA;  Nanette had zich er al een tijdje op verheugd om bij IKEA te gaan ontbijten. IN het restaurant installeerden de kinderen zich vrijwel direct voor de TV. Hierop waren diverse tekenfilmfiguren te zien die ze wel kennen van hun kleding of stickers, maar nog nooit in beweging hadden gezien. Terwijl Nanette in het restaurant door de catalogus bladerde ging  ik even bij de Target kijken naar wat Bob-de-bouwer speelgoed wat ze in de aanbieding hadden, want Max en Warrun zeggen al een tijde heel specifiek :?Max wil deze:?SKOEP?? , ?JA, en Wallun wil deze:?Muck?? . Nanette had zich vast Bij de Target bleek dat ze ook weer eens LEGO in de aanbieding hadden dus ik kreeg de zenuwen. Ze hadden een hele grote Muck en Scoop in de aanbieding dus dat was de moeite van het overleggen waard. We hadden een heel gesprek tijdens ons IKEA ontbijtje.

Gelukkig was de DVD die de jongens ademloos en ontbijtloos zaten te kijken  afgelopen tegen de tijd dat we de winkel in wilde gaan dus kregen we op dat moment weer een beetje aandacht. Na een korte pit-stop (toilet) gingen de jongens gewillig mee de winkel in (met een auto in de hand). In de winkel vermaakten de jongentjes zich prima, ze probeerden de stoelen en reden met hun autotjes. Nanette zag het maar als goede testen van het IKEA geleverden. In andere winkels zou ze iets minder tolerant zijn geweest maar nu ging het om een leuke dag uit met de familie. Nadat we de bovenverdieping hadden gehad met alle ‘kamers’ en we aan de ‘verzamel hier je inkopen’ verdieping begonnen werden de kinderen ongedulding, ze hadden het wel gezien deze ‘nieuwe winkel’. Juist toen zagen ze een kind met een klein winkelwagentje en werden ze op een andere manier onrustig; zij moesten er ook zo een hebben! Helaas waren we niet door de gewone ingang binnen gekomen en hadden we deze wagentjes gemist. Terwijl Nanette verder winkelde ging ik met de knulletjes op jacht naar een wagentje, want ze MOESTEN er een hebben. Bij de ingang was niets te vinden maar terwijl ik er naar vroeg werd er gelukkig net eentje terug gebracht  dus de pret kon beginnen. De jongens stonden eest nog smachtend te kijken bij de kinderhoek, en vroegen of ze daar ook mochten spelen, maar helaas was het volgeboekt dus moet dat tot de volgende keer wachten.
Om de beurt gingen de kereltjes als ongeleidde projektielen door de winkel heen, luid juichend en lachend en wij konden rustig rondkijken. Als er iemand (bijna) tegen de enkels werd gereden wisten wij uiteraard van niets. Bij de kassa vonden we nog een karretje dus toen waren Max en Warrun elk een eigen gevaar op wielen.

Er werd besloten dat ik eventjes de spullen in de auto zou leggen, wat broodjes zou gaan halen en de kadoos die ik bij de Target had gezien zou gaan kopen terwijl Nanette met de jongens even een reep chocolade en een ijsje zou gaan verorberen. Ik heb een beetje gezondigd want afgezien van de kado?s voor de kids, en LEGO heb ik ook het 3e boek van de ?Inheritance? cyclus ?Brisigner? gekocht. Nanette reageerde hier nogal verontwaardig op omdat ze die had bedacht als kerstkado voor mij (oeps). Ondertussen hadden de jongens dolle pret met de ijsje en de uitzicht op de ingang van de parkeergarage en de winkelwagentjes; bij vertrek riepen ze luid dat ze hier nog een keer wilden gaan spelen.

Het was inmiddels al half 2 geworden en we twijfelde heel even wat we zouden gaan doen; naar huis of naar de treintjes. Het werden de treintjes. We vertelden de jongens dat we nog even naar een park gingen om te spelen en dat vonden ze wel prima. Toen we het park in reden met de minatuur-trein begonnen ze enthousiast te roepen en te wijzen. Het geeft een hoop voldoening als de jongens helemaal gaan lopen dansen van enthousiasme door zo?n verrassing dus ik ben blij dat we daar heen zijn gegaan.

Het was erg druk dus we moesten even in de rij staan terwijl Max en Warrun druk aan het vertellen waren dat ze in een wagon van een stoomtrein wilde zitten. We probeerden ze nog wat duidelijk te maken dat het er dik in zat dat we met een diesel mee zouden gaan en dan goed naar de stoomtrein konden kijken, maar dat werd strak genegeerd. We hadden geluk, want we konden weldegelijk met de gele stoomtrein mee, en de jongens zaten zichbaar te genieten. Gelijk hierna gingen we voor een volgend ritje en toen mochten we met de oranje stoomtrein mee! Wederom vol genot!

Dik tevreden gingen we hierna even bij de pony?s kijken om daarna bij onze auto door het hek de treintjes te blijven bewonderen. Het kostte moeite om de jongens weer in de auto te krijgen (vooral ook om mij weer in de auto te krijgen) maar we zijn allemaal weer thuis gekomen dus het is blijkbaar toch gelukt. De hele middag lagen er achter in de auto een paar grote dozen speelgoed voor de jongens onder een laken; ze hebben niets gemerkt.

Nanette heeft ons er thuis uitgegooid en is gelijk doorgereden naar de supermarkt om wat eten te halen en zodra wij ons geinstalleerd hadden voor de TV kwam Nanette met een gebraden kip en salade aanzetten. De jongens hebben niet zoveel gegeten maar zijn uiteindelijk redelijk op tijd naar bed gegaan.

Maandag 22 september. Vanaf vandaag hebben alle scholen in Victoria twee weken vakantie. Alle gewone activiteiten zijn gestopte en de meest musea en dierentuinen hebben speciale programma’s om de tijd door te komen. Onze jongens hebben vandaag pech, het is gewoon opvangdag -geen vakanties, daar doen we nog niet aan. Nadat ik de jongens had afgeleverd ben ik snel naar Michele gereden. Zij had voor ons nog worstjes en die wilde ik wel hebben voordat ze voor 5 dagen naar de kust vertrok. De jongens eten deze worstjes met gemak en ze zijn nog lekker ook. Michele bestelt ze speciaal bij de slager, deze levert ze ALS je minimaal 5 kilo koopt, vandaar dat Michele deze na aanschaf en delen weer doorschuift naar anderen.

Vandaag heb ik gebeld wanneer we ons bed kunnen verwachten, toen we het kochten op 1 september was ons 10 tot 14 dagen levertijd toegezegd. We hadden nog niets gehoord. Toen ik belde en de vraag stelde zij de mevrouw, “Ja, ik vraag me ook af waar die blijft”, “Kan ik je terugbellen?” Dat klonk niet helemaal geruststellend. Gelukkig belde ze binnen 10 minuten terug. Het bed was niet meer in voorraad geweest en nieuwe exemplaren werden op dit moment overgevaren uit Nieuw-Zeeland (waar het bed gemaakt is, van hun locale hout). Eind september wordt het verwacht. We worden gebeld om de levering te bespreken.

‘s Avonds hoorde ik de jongens onderling discussieren hoe de kamer optimaal ingedeeld zou zijn. De gele bank waar ze altijd zo makkelijk om heen konden lopen staat nu in een hoek, ze kunnen niet meer er makkelijk om heen lopen maar het bied ze wel een uitermate leuk verstop hoekje. De zitzak staat nu bij de muur bij de legoverzameldozen. Deze moet hier zeker weg want hij staat in de weg als je rondjes door de kamer wilt rennen.

Dinsdag 23 september. Na het succes van ‘Possum Magic’ de vorige vakantie wilde ik graag met de kinderen weer naar het theater. Vandaag waren er The Kazoos, een totaal andere vorm van entertainment maar dat geeft niet, de theater-ervaring daar ging het om. We gingen met de bus en terwijl ik daar met kinderen en rugzak stond werd mij tot 3 maal toe gevraagd of we naar ‘De Show’ gingen gelukkig wist ik de 2e en 3e keer het juiste antwoord te geven. NEE wij gingen niet naar THE MELBOURNE SHOW, en verder moet je het heel vriendelijk houden want dit is een traditie en het heeft geen zin om mensen erop te wijzen dat het onzin is om voor veel geld je met 2 kinderen je door een mensen massa te vechten langs kermisattacties waar ze niet op mogen, langs boerderijdieren die ook bij opvang en her en der te bezoeken zijn zonder 40 minuten in de rij te wachten naar een hal waar ze ‘show-bags’ verkopen. Ooit waren dit promotietassen maar nu moet je ze kopen, hebben ze een thema (Thomas, de Wiggles, Chocolade, drop etc.) ze zijn duur, zitten vol spullen die je niet wilt hebben (anders zou je ze wel zelf kopen in de winkel) en bevatten vooral snoepgoed. En wat ik hoor om mij heen hebben ze vooral het effect van langdurig en onstopbaar huilen op kinderen of ze er nu 1, geen of 3 krijgen, aan het eind huilt het kind.
Wij gingen gewoon met de bus naar het eindpunt naar ons eigen theatertje voor een stukje muziek, dans en samenzang. De jongens waren weer onder de indruk van het gebouw en de zaal. Warrun was (en is) er van overtuigd dat als de deuren van het balkon open waren geweest en we daar hadden gezeten we weer Possum Magic hadden kunnen zien. En we hadden een leuke tijd. De zingende en dansende mevrouw werd getolereerd. De ‘gekke man’ was grappig. Na het theater hebben we in het park gespeeld en zijn we langzaam naar huis gelopen.

‘s Avonds thuis vertelde ik tegen Branko dat Warrun vandaag zonder blikken of blozen of hulp gewoon zijn vest had dicht geritst. Max hoorde dit en zei, “dat kan ik ook, kijk maar.” en Ja hoor, allebei kunnen ze hun vest aandoen, dicht ritsen, open ritsen en weer uitdoen. Toch handig zo’n opvang 2 dagen per week waar ze dit soort dingen leren.

Vandaag mocht ik weer bloed doneren en dit keer in een geheel nieuw donorcentrum (waarvan ik dacht dat het dichtbij was, maar nee. Volgende keer proberen in de buurt van mijn werk te gaan). Als deel van de procedure moet ik me altijd even wegen en toen ik daar op de weegschaal stond (met kleren en schoenen aan) gaf de weegschaal 82 kilo aan. Ik vond dit nogal weinig omdat ik de laatste keer dat ik me woog (een maandje geleden) 85 kilo woog zonder kleren aan.

Afijn, na de donatie ging ik naar huis om me daar ook nog eens te wegen. Of eigenlijk ging ik naar huis omdat het fijn is om thuis te zijn omdat Nanette en de jongens daar zijn, maar ik ging me thuis ook wegen, en wat bleek, zonder kleren (en zonder mijn zojuist gedoneerde bloed) woog ik 79 kilo! Dus er is gewoon zomaar 5 kilo zoekgeraakt, en ik zou niet weten waar.

Ik heb 1 keer eerder in korte tijd zovel gewicht verloren, maar dat was toen ik stopte met het drinken van Cola, en ik het nu toch echt niet zo’n verandering gemaakt. (ik heb alleen een nieuwe computer gekocht, maar dat kan het toch niet zijn?)

Zo lang mijn gewicht niet blijft zakken maak ik me maar niet al teveel zorgen, maar het blijft raar.

Ik werd wakker toen ik het hek van de tuin hoorde omdat Nanette naar haar werk vertrok. Er was verder geen geluid in huis te bekennen dus ik ging weer lekker liggen en de jongens hebben me tot bijna 8 uur lekker laten slapen. Toen kwam eerst Warrun uitgebreide verhalen aan me vertellen en uiteindelijk kwam ook Max erbij. We hebben snel kleren aan gedaan en zijn naar beneden gegaan waar gelijk flink aan het spelen werd geslagen. De dokter wilde echter Warrun weer eens zien vanwege zijn oorontstekingen dus we moesten op tijd vertrekken. Vandaar dat ik met harde hand de kerels aan de ontbijttafel heb gezet (eigenlijk meer met luide stem) waar ze flink hebben zitten bunkeren voordat we naar de doc vertrokken.
Toen we daar binnen kwamen hadden M&W nauwelijks de kans om zich in de wachtkamer met het speelgoed te installeren of we moesten al de behandelkamer in, waar beide jongens druk naar hun buik stonden te wijzen Ik ben daar ziek?. De dokter negeerde het en bekeek Warrun?s oren grondig (waar Warrun goed bij hielp) met als conclusie dat het wel goed gaat maar dat we een gehoor-test kunnen laten doen voor de zekerheid.

 Binnen een half uur na aankomst zaten we alweer in de auto om weg te gaan bij de dokter en toen begon de discussie wat te doen. Ik heb uiteindelijk besloten dat we lekker naar het park gingen om te fietsen en te spelen. Warrun vond het maar niets maar heeft toch druk mee gespeeld. Nanette belde op een zeker moment en suggereerde dat we misschien bij de verkeersschool met de fietsen tekeer zouden kunnen gaan, en dat leek de jongens wel wat. Toen we daar  aankwamen stonden de jongens te popelen om het terrein op te scheuren maar er werd me verbaast verteld dat ze binnen 5 minuten dicht zouden gaan. De teleurstelling was enorm. We zijn naar huis gegaan om wat te eten en dan die middag naar de bibliotheek te gaan voor een trommel-workshop, maar tegen de tijd dat we op de fiets moesten stappen wilde Warrun weer helemaal niets. Ik heb Warrun dus maar in de fietskar gezet en met Max op zijn fiets voor on zijn we naar de bieb gegaan. Daar bleek dat we niet meer mee konden doen met de drum-workshop (alweer teleurstelling) dus moesten we het met de boeken doen.

Op de terugweg was Warrun weer een stuk meer meegaand. Thuis zijn we met zijn drieen wat TV gaan kijken en uiteindelijk heb ik een uiensoepje gemaakt voor bij de spinaziestampot van Nanette.

Max deed weer erg moeilijk met het slapen gaan  maar toen hem duidelijk werd dat ik heb echt terug in bed zou blijven leggen ging hij maar slapen.

Vandaag hadden we echt een vakantie rommeldagje.  In de ochtend bracht de  postbode een pakje uit Nederland, het openen, uitpakken en onderzoeken is altijd een goede bezigheid. Eerst moesten we natuurlijk even papa bellen met dit goede nieuws en vragen of we het al open mochten maken. Natuurlijk mocht dit. De jongens waren weer zeer tevreden met de inhoud. Na de lunch bleven we wat aan tafel hangen en werd er gekleurd. Ik haalde de nieuwe stempels en verf tevoorschijn en we gingen hiermee aan de slag, als snel bleek dat het stempelen  het best ging als je met de kwast het stempel beschilderde en dan het stempel op het papier drukte. Warrun had het zo onder de knie, Max besloot gewoon met kwast het papier met verf te bedekken. (Let op de concentratie-tong van Max op de foto).

De verf was zo nat en uitbundig dat ik besloot het allemaal maar buiten aan de waslijn te drogen. Dit bracht ons buiten en nadat ik had uitgelegd dat viltstiften niet voor de stoepbuiten zijn gingen de mannen verder met hun stoepkrijt. En hier maakte Warrun een vogel. Echt heel duidelijk. Ik was zeer onder de indruk.

Toen Branko thuis kwam waren we nog steeds in de tuin bezig.

Het is een troep in huis maar zowel Nanette als ik hebben geen zin om het op te ruimen, dus we gaan er op uit! Zaterdag hebben we uitgebreid ontbeten met zijn vieren met roerei en gebakken salami en ham. De jongens gingen vervolgens aktief spelen en tegen de tijd dat ze de tent begonnen af te breken kon ik ze overtuigen om samen met mij een boekje te gaan lezen. Tegen 12 uur vertrokken we naar Highpoint. Er zijn weer wat dingen in de aanbieding die we voor de jongens willen kopen (autotjes en degelijke, je kent dat wel) dus ik had voorgesteld om met de knullen te gaan zwemmen zodat Nanette daar even naar kon kijken. Warrun en Max zagen het wel zitten om te gaan zwemmen en waren druk aan het voordoen en vertellen hoe een grote plons ze zouden gaan maken. Tegenwoordig zijn de jongens zo op hun gemak in het water dat ik er ook geen moeite mee heb om alleen met ze te zijn dus alles ging helemaal prima. Toen we in het diepe gedeelte van het kinderbad aan het zwemmen waren duwde Warrun Max op een gegeven moment onder water waar Max en ik heel erg niet over te spreken waren, waardoor Warrun op zijn beurt weer enorm begon te janken. Het was de hoogste tijd om af te drogen en te gaan eten.
Juist toen we op weg naar de kleedkamers waren kwam Nanette binnen zodat we met zijn vieren konen omkleden. Mijn routine was gelijk HELEMAAL overhoop ! W&M vertelde grootse verhalen over hoe goed ze gezwommen hadden en hoe goed ze zelf hun kleren aan konden trekken en hoe lekker de boterhammen waren die papa meegenomen had (ook al had mama ze gemaakt).
We kochten even wat frietjes en gingen toen naar de speelplaats naast het zwembad om nog even de laatste restjes energie op te maken, je moet tenslotte geen risico?s nemen. Nanette fluisterde me toen toe dat het heel onverstandig is om haar er op uit te sturen voor dit soort dingen omdat ze niet kan kiezen en dus alles maar koopt. Toen ik in de auto keek was ik zeer tevreden, allemaal dingen die de jongens heel graag willen hebben, en als ik er zelf op af zou zijn gegaan had er ongetwijfeld een grote doos Lego tussen gezeten die niet voor de jongens was. Pima gedaan dus.

Onze 2 uur parkeertijd zat er inmiddels op dus Nanette ging de auto even verplaatsen terwijl ik met de jongens naar de uitverkoop van Ray?s Outdoor liep om te kijken of ze een nieuwe hoed voor me hadden (Nanette schijnt zich er aan te storen dat ik er een beetje sloeberig uitzie nu). Helaas, geen hoed in de uitverkoop maar wel regenlaarzen voor Nanette en regenjassen voor W&M.  Bijna iedereen blij. Max riep ineens dat hij een plas moest, dus we moesten snel naar de auto terug voor het flesje (om in het flesje te plassen). Daar aangekomen deed ik de achterklep open om geen rugtas te zien, dus ik liep naar de voorstoel om daar de rugtas te pakken on vlak achter me een zekere W.L.Dijkstra te horen zeggen Hee een grote Lightning McQueen!?… eh ja, dat was een verrassing dus. Ik heb het snoeihard weggezet en gezegd dat er niets in de tas zat. Niet echt subtiel, ik geef het toe. Toen de plasjes achter de rug waren zaten de jongens in de auto te roepen dat ze wilden gaan rijden terwijl ik ze er van probeerde te overtuigen dat we nog even bananen gingen kopen. Uiteindelijk gingen ze mee naar de groentenboer en hebben we een mooie berg groente & fruit gekocht met als hoogtepuntje voor mij: een ENORME berg tomaten voor 1 dollar (alleen voor koken!). Ik zag een tomatensoepje in het verschiet.
Hierna zijn we nog even naar de RaysOutdoors gereden 2 km verderop waar Branko wel een hoed vond (echter niet in de opheffingsuitverkoop zoals de spullen voor Nanette en Warrun en Max)

Thuis heb ik de tomatensoep en pizzadeeg aangezet waarna Nanette een paar lekkere pizzas voor ons gemaakt heeft. Max moest er niets van weten en had liever een Pita brood met hagelslag. Nou vooruit dan maar, voor deze keer.

Zondag wilden we nog steeds niet echt opruimen dus hebben we het bij even stofzuigen gelaten voordat we er weer op uit gingen: met de bus en tram naar het aquarium! Warrun stond een uur voor vertrek al klaar met zijn nieuwe regenjas en sandalen, met een kleurboek onder zijn arm, 8 wasco?s in zijn ene hand, en 1 traktor in zijn andere hand. De regenjas is uiteindelijk thuis gebleven maar de rest ging mee. Max beperkte zich tot 1 auto (Boost). Warrun is sinds vandaag helemaal verslaafd aan kleuren. De hele weg in de bus en tram heeft hij pagina na pagina zitten inkleuren in zijn kleurboek en toen we de tram uitstapten vertelde hij alweer over hoe hij op de terugweg weer zou gaan kleuren. (de volgende dag op maandag stapte hij weer in de auto met kleurboek in de hand en zei dat hij die dag HEEEL veel zou gaan kleuren bij spelenElmo=opvang)

We liepen een stukje langs het water van de Yarra op weg naar het Aquarium, wat me nogal een hartverzakking bezorgde want zelfs met een handje vast zag ik al helemaal voor me hoe er een in de plomp zou vallen, en ZO goed kunnen ze toch echt nog niet zwemmen. Bij het Aquarium voelden de jongens zich duidelijk gelijk thuis en ze renden van de ene naar de andere bak, en wezen en riepen en holden en lachten, het was prima! We twijfelden of we een koffie/chocomel moesten halen bij de billabong-tank, maar het cafe ging dicht dus dat was snel beslist. Warrun wist duidelijk aan te wijzen wat een star-fish was en wilde er wel eentje even vasthouden (dat mocht) en beide kereltjes hebben zelfs een sea-urchin (of zee-Echidna zoals ik het vertaalde) ?geaaid?. Er was een speciale kwallententoonstelling, wat wilde zeggen dat er een speciaal bord stond bij de gewone kwallen-afdeling, maar die werd snel voorbijgerend op weg naar de haaien. Beneden bij de haaien hebben we even een boterhammetje zitten eten waarbij W&M aanwezen als er een rog of haai langs kwam. Vervolgens nog heel eventjes spelen in de speelhoek (ondanks de ?Bruce? die daar boven de hoofden hangt, die Max erg eng vindt) en daarna weer naar buiten. Toen moesten we kiezen: naar huis via de trein of de tram, en het werd de tram (Michele heeft ontdekt dat er een tram op loopafstrand van haar huis (en 3 haltes eerder) ons huis direkt naar het Aquarium gaat, en weer terug).

 Op weg naar de tramhalte  wilde Nanette nog even op de Soutbank (zuidoever) van de Yarra langs lopen omdat daar muziek en drukte was. Het was zaterdag namelijk de AFL Grand final, en dat is het feest in Australie. In ieder geval in Melbourne. Het viel me al op dat het erg stil was in de winkels op zaterdag (er er waren weinig vaders in het zwembad). Op de zuidoever liep een groepje muziekanten wat muziek te maken in kleding die aangaf dat ze het verliezende team hadden gesteund, maar ze bleven dapper doorspelen. Er was verder niet veel te beleven, todat er een springkussen verscheen! De jongens werden wild en mochten erop (het was zowaar gratis). Het was een soort opgeblazen hindernisbaan en zonder al te veel twijfel persten W&M zich tussen de anderen kinderen en klommen, renden, sprongen zich helemaal dol.  Om vervolgens netjes in de rij te wachten tot ze een nieuwe ronde over het kussen konden maken. Niet lang geleden zouden ze hooguit wat verlegen aan de kant hebben gestaan, ik ben blij dat ze nu gewoon mee doen. Toen het laat en koud werd gingen we verder, en terwijl ze hun schoenen aan deden zei Warrun op zijn hele eigen manier:?Dat was HEEL leuk. Jaa, echt wel.?

We hebben nog even wat over gesprongen van bankje naar bankje voordat we in de tram sprongen voor de huisreis. Warrun zat weer de hele weg te kleuren en Max zat te kijken en vertellen. Vanaf de tram hebben we de heuvel af naar huis gelopen (alle 4) en pas bij de racecourse zei Max dat hij moe was en naar huis wilde. Ik ben trots; ze hebben het goed volgehouden.

We aten vandaag de tomatensoep die ik gisteren had klaargemaakt, met wat rijst en pasta er in en wat lekkere gehaktballetjes, en Warrun heeft heel braaf van de soep gegeten. Max beperkte zicht tot de pasta, rijst en balletjes.