Vandaag had Nanette vrij (ze had maandag gewerkt) zodat we met zijn allen bij onze belasting-accountant (Rowena) langs konden gaan. Nanette ging eerst even in de stad bij de tand-specialist langs om haar voortandwortelkanaal na te laten bekijken en het plan was dat ik met de andere twee mannetjes met de auto zou volgen.
Het liep anders. De jongens waren niet erg van plan om er op uit te gaan dus het kostte nogal wat moeite om ze naar de auto te krijgen, met als gevolg dat Nanette alweer met de tram terug naar Moonee Ponds was gekomen, en een boodschap had gedaan en wij haar vlak om de hoek oppikte voordat we naar Rowena vertrokken. 
Bij Rowena en haar buurt aangekomen gingen we eerst lekker op een terrasje (met uitzicht op de trein) wat ‘lunchen’ (ijsjes voor de jongens) waarna ik met de jongens op fiets-en-step de buurt onveilig ging maken en Nanette naar Rowena ging.
We waren bijna tegelijk bij Rowena aangekomen maar ons plan was om verder te trekken richting het strand (of vooral: de heuvel af). Het nadeel hiervan is dat onderaan die heuvel eerst een hele drukke weg is en pas aan de andere kant daarvan is het strand. Afijn, M&W vermaakten zich prima met rondscheuren op de fiets en het bewonderen van de plaatselijke vuilniswagens. Toen we bij de drukke straat waren hebben we even overlegd en er werd besloten dat ze wel naar het strand wilden. Dit was even moeilijk, met 1 step, 2 fietsen en 2 kleuters oversteken terwijl er best wel veel verkeer is, maar het ging goed. Nu nog wel.
Op het strand aangekomen probeerde Warrun gelijk rond te rijden met zijn fiets in het zand maar dat ging minder goed dan hij eigenlijk wilde. Max zag het zand helemaal niet zitten dus we vertrokken al snel weer. Dit betekende dat we nog een keer die weg over moesten. Dit keer gingen we de eerste helft van de weg over waarna we heel even in het midden moesten stoppen voor een vrachtwagen en een auto. Warrun had dit niet door en reed vrolijk verder. Ik sprong dus achter hem aan om hem van de straat te sleuren en in de berm te werpen. Max was braaf blijven staan en stond nog midden op straat naar me te kijken terwijl ik weer naar hem terug wilde gaan. Gelukkig stopten alle auto’s en vrachtwagen netjes en wachtten tot ik iedereen veilig aan de kant had, maar Max had hele verhalen over hoe ik tegen mijn step had geschopt (hetgeen waarschijnlijk de beurse scheen verklaard). Dit was voor mij GEEN leuke ervaring. Max en Warrun vonden het allemaal wel prima maar Warrun zei dat hij wel een beetje schrok toen ik hem ineens zo oppakte en aan de kant sleurde.
.jpg)
Op de terugweg zijn we even bij een speelplaats gestopt waar een mooi heuveltje was waar de M&W zich met fiets van af konden storten (na de eerder ervaring kon ik me hier niet zoveel zorgen over maken) totdat Nanette belde dat ik moest komen om wat papieren te tekenen. Het bleek dat we bij de voorbereiding toch iets waren vergeten: De rente van onze spaarrekening. Het is niet noemenswaardig maar het moet er toch op staan. Even de bank gebeld en alles was geregeld, alles getekend. (We gaan weer een hoop geld krijgen om onze schulden af te betalen, gelukkig)
Artikelen (RSS)