Maandag 4 augustus. Na het drukke weekend was het deze ochtend duidelijk. Branko was ZIEK. Ik zag het aan, stopte hem nog even terug in bed, zorgde ervoor dat hij thuis zou blijven vandaag en vroeg hem nog wel even of hij dan de kinderen even naar opvang kon brengen. Niet zo heel aardig om een zieke er op uit te sturen, maar wel stukken handiger. Ik moest vandaag werken en zonder het rondje naar opvang ben ik eerder daar en dus ook weer eerder terug. Branko heeft de jongens afgeleverd en is voor de rest van de dag weer in bed gekropen. Heel verstandig!
Dinsdag 5 augustus. Branko was weer naar kantoor, de auto was weer in ons bezit; niets hield ons tegen voor een ‘gewone dinsdagochtend’ uitvoering. Playgroup, lunch bij Michele. Voor de middag had ik iets nieuws bedacht, een uitdaging, vooral voor mijzelf (vond ik). Ik ging eindelijk met de jongens nieuwe schoenen halen. De schoenen die ze dragen zijn oud, versleten en waarschijnlijk redelijk klein. Aangezien ze nu bijna altijd dezelfde schoenen dragen en niet meer zoveel afwisselen als vroeger (toen ik nog bepaalde wat ze die dag droegen) wilde ik dit keer wat betere schoenen kopen. Dus ik ging naar de winkel waar alle moeders uit de omgeving heen gaan. Hier kostte het even wat tijd maar Warrun en Max ontdooiden en wilden wel laten zien hoe groot hun voeten waren op het meetlatje (en natuurlijk wilden ze mijn voeten meten en nog veel veel meer). Uitbundig werden de schoenen van Jake en Amber aangewezen en brachten de verkoopster helemaal in verwarring want ze waren dan wel enthousiast maar ze wilden deze NIET hebben. Warrun wees uiteindelijk 2 paar aan die hij wel mooi vond en waar ik ook mee in kon stemmen en die heeft hij gepast, het eerst paar was te breed het tweede heel mooi en hij kon er heel hard mee rennen, dit werd goed gedemonstreerd.
Max wilde geen schoenen en ik ben inmiddels zo wijs dat als de jongens zeggen als ze iets niet willen (ook al is het ijs of chocomelk) dan weten ze dat ze het niet willen en zullen het ook niet aanraken. Dus met 1 paar schoenen voor Warrun vertrokken we een uur later uit de winkel. Max had wel wat rondgekeken en een sneaker gezien die snelle strepen had, net als snelle auto’s maar hij wilde ze niet.
Niet ver van de winkel zit een McDonalds en hier streek ik naast het klimrek even neer voor een kopje thee, een stukje cake en 2 warme chocomelk. Opeens stond Max naast me. Hij moest nieuwe schoenen. Warrun kon wel omhoogklimmen op de glijbaan en hij niet dus hij moest nieuwe schoenen want dan kon hij ook omhoog klimmen op de glijbaan. (noot: De jongens weten dat een glijbaan voor naar beneden glijden is en dat hij ook alleen daarvoor gebruikt mag worden als er andere kinderen aan het spelen zijn maar aangezien er geen andere mensen in de kou buiten zaten konden zij nu lekker klimmen).
Toen alles op was zijn we teruggereden naar de winkel hier stond de persoon die ons eerder geholpen had met haar jas aan om te vertrekken maar ze trok hem gelijk aan en haalde de schoenen die Max al gezien had. Ik paste nog even wat hier en daar en vond een paar HushPuppies met een klein hakje prima voor mijn werk en zo gingen we volkomen tevreden in de auto.
Vijf uur, 2 doodvermoeide kinderen, geen avondeten of iets klaar in huis het recept voor herrie, huilen en verhitte hoofden. Oplossing: Lekker rijden met de auto zorgen dat de jongens hun (lunch)boterhammentjes opknagen, naar alle auto’s en lichtjes kijken en PAPA OPHALEN! Dit kwam Branko ook goed uit want nog niet helemaal beter en weer aan het werk is het wel fijn als je niet in het donker, de kou en de net beginnende regen naar huis hoeft te fietsen. En een goed excuus om op tijd te vertrekken, een vrouw met kinderen die aan de poort staat.
Artikelen (RSS)