Branette's Dagboek

Op zaterdagochtend had Nanette een afspraak bij de dokter voor Warrun om zijn oren weer even na te laten kijken, en ondertussen gingen Max en ik even wat groente en fruit halen. Alle handig aanbiedingen hadden we laten liggen, zo helder was ik, maar we hebben wel een mooie berg fruit gescoord. Hierna hebben we rustig achter in de auto zitten wachten op Warrun en Nanette en samen zijn we boodschappen bij de Safeway gaan doen.

‘s Middags kwam Jose even op bezoek om wat filmpjes uit te wisselen met Branko hetgeen totale chaos opleverde in huis. Iedereen wilde wel even met Jose babbelen en daardoor had niemand echt veel aandacht voor de jongens waardoor het een beetje een chaotisch geheel werd. Tegen het eind van de middag kwam Michele om op de jongens te passen en na wat gejammer en een net gevallen bloedneus bij Warrun zwaaiden ze ons heel tevreden uit toen we met Jose mee  gingen om uit te gaan!

Jawel! We zijn gaan uit eten samen met Jose, Katrina en Simon & vrouw Linda bij El Gaucho’s (Argentijns restaurant). Het was zeer gezellig om weer eens uit te zijn maar ik liep al de hele dag op nurofen en paracetamol dus het was vast niet zo goed voor mijn gezondheid (zoals later zou blijken).

Zondag hadden we afgesproken met Lalita, een Indiase subcontractor die me op mijn werk een beetje uit de brand helpt met wat van de software die we moeten maken. Ze was een beetje eenzaam en wist niet zo goed wat te doen dus leek het me wel leuk  om wat Australische beesten te gaan bekijken. We hebben de kinderstoelen achterin naast elkaar gezet zodat ik bij de jongens kon zitten en onderweg naar Healesville hebben we Lalita opgepikt in de stad. Er bleek in de dierentuin een nieuwe vogelshow te zijn met papagaaien  die Warrun,  na het zien van de roofvogelshow, wel wilde zien. We zijn tussendoor heel even wat beestjes gaan bekijken en hebben een kopje koffie gedronken. Het was bijna op de kop af een jaar geleden dat we in Healesville waren geweest ik was dan ook zeer verbaasd dat zodra we op de tribune zaten Warrun met instemming van Max haarfijn vertelde dat er een uil zou komen en dat hij zo- zo en zo zou vliegen tijdens de show.   Na de tweede show was het eindelijk tijd om alle andere Australische beesten te gaan zien, en het was duidelijk dat Lalita de meeste plezier van onze twee Hollandse aapjes had (alhoewel een handtastelijke Wallaby ook wel hoog scoorde.)

Tegen het eind van de middag ging het regenen, wat een mooi signaal was om de boel af te ronden en Lalita bij haar hotel af te zetten en weer naar huis te gaan. Zoals bijna traditie is geworden gingen we onderweg naar huis even bij de afhaalchinees langs voor ‘vakantievoedsel’.

Maandag 4 augustus. Na het drukke weekend was het deze ochtend duidelijk. Branko was ZIEK. Ik zag het aan, stopte hem nog even terug in bed, zorgde ervoor dat hij thuis zou blijven vandaag en vroeg hem nog wel even of hij dan de kinderen even naar opvang kon brengen. Niet zo heel aardig om een zieke er op uit te sturen, maar wel stukken handiger. Ik moest vandaag werken en zonder het rondje naar opvang ben ik eerder daar en dus ook weer eerder terug. Branko heeft de jongens afgeleverd en is voor de rest van de dag weer in bed gekropen. Heel verstandig!

Dinsdag 5 augustus. Branko was weer naar kantoor, de auto was weer in ons bezit; niets hield ons tegen voor een ‘gewone dinsdagochtend’ uitvoering. Playgroup, lunch bij Michele. Voor de middag had ik iets nieuws bedacht, een uitdaging, vooral voor mijzelf (vond ik). Ik ging eindelijk met de jongens nieuwe schoenen halen. De schoenen die ze dragen zijn oud, versleten en waarschijnlijk redelijk klein. Aangezien ze nu bijna altijd dezelfde schoenen dragen en niet meer zoveel afwisselen als vroeger (toen ik nog bepaalde wat ze die dag droegen) wilde ik dit keer wat betere schoenen kopen. Dus ik ging naar de winkel waar alle moeders uit de omgeving heen gaan. Hier kostte het even wat tijd maar Warrun en Max ontdooiden en wilden wel laten zien hoe groot hun voeten waren op het meetlatje (en natuurlijk wilden ze mijn voeten meten en nog veel veel meer). Uitbundig werden de schoenen van Jake en Amber aangewezen en brachten de verkoopster helemaal in verwarring want ze waren dan wel enthousiast maar ze wilden deze NIET hebben. Warrun wees uiteindelijk 2 paar aan die hij wel mooi vond en waar ik ook mee in kon stemmen en die heeft hij gepast, het eerst paar was te breed het tweede heel mooi en hij kon er heel hard mee rennen, dit werd goed gedemonstreerd.
Max wilde geen schoenen en ik ben inmiddels zo wijs dat als de jongens zeggen als ze iets niet willen (ook al is het ijs of chocomelk) dan weten ze dat ze het niet willen en zullen het ook niet aanraken. Dus met 1 paar schoenen voor Warrun vertrokken we een uur later uit de winkel. Max had wel wat rondgekeken en een sneaker gezien die snelle strepen had, net als snelle auto’s maar hij wilde ze niet.
Niet ver van de winkel zit een McDonalds en hier streek ik naast het klimrek even neer voor een kopje thee, een stukje cake en 2 warme chocomelk. Opeens stond Max naast me. Hij moest nieuwe schoenen. Warrun kon wel omhoogklimmen op de glijbaan en hij niet dus hij moest nieuwe schoenen want dan kon hij ook omhoog klimmen op de glijbaan.  (noot: De jongens weten dat een glijbaan voor naar beneden glijden is en dat hij ook alleen daarvoor gebruikt mag worden als er andere kinderen aan het spelen zijn maar aangezien er geen andere mensen in de kou buiten zaten konden zij nu lekker klimmen).
Toen alles op was zijn we teruggereden naar de winkel hier stond de persoon die ons eerder geholpen had met haar jas aan om te vertrekken maar ze trok hem gelijk aan en haalde de schoenen die Max al gezien had. Ik paste nog even wat hier en daar en vond een paar HushPuppies met een klein hakje prima voor mijn werk en zo gingen we volkomen tevreden in de auto.
Vijf uur, 2 doodvermoeide kinderen, geen avondeten of iets klaar in huis het recept voor herrie, huilen en verhitte hoofden. Oplossing: Lekker rijden met de auto zorgen dat de jongens hun (lunch)boterhammentjes opknagen, naar alle auto’s en lichtjes kijken en PAPA OPHALEN!  Dit kwam Branko ook goed uit want nog niet helemaal beter en weer aan het werk is het wel fijn als je niet in het donker, de kou en de net beginnende regen naar huis hoeft te fietsen. En een goed excuus om op tijd te vertrekken, een vrouw met kinderen die aan de poort staat.

Vandaag had Nanette vrij (ze had maandag gewerkt) zodat we met zijn allen bij onze belasting-accountant (Rowena) langs konden gaan. Nanette ging eerst even in de stad bij de tand-specialist langs om haar voortandwortelkanaal na te laten bekijken en het plan was dat ik met de andere twee mannetjes met de auto zou volgen.

Het liep anders. De jongens waren niet erg van plan om er op uit te gaan dus het kostte nogal wat moeite om ze naar de auto te krijgen, met als gevolg dat Nanette alweer met de tram terug naar Moonee Ponds was gekomen, en een boodschap had gedaan en wij haar vlak om de hoek oppikte voordat we naar Rowena vertrokken.
Bij Rowena en haar  buurt aangekomen gingen we eerst lekker op een terrasje (met uitzicht op de trein) wat ‘lunchen’ (ijsjes voor de jongens) waarna ik met de jongens op fiets-en-step de buurt onveilig ging maken en Nanette naar Rowena ging.

We waren bijna tegelijk bij Rowena aangekomen maar ons plan was om verder te  trekken richting het strand (of vooral: de heuvel af). Het nadeel hiervan is dat onderaan die heuvel eerst een hele drukke weg is en pas aan de andere kant daarvan is het strand. Afijn, M&W vermaakten zich prima met rondscheuren op de fiets en het bewonderen van de plaatselijke vuilniswagens. Toen we bij de drukke straat waren hebben we even overlegd en er werd besloten dat ze wel naar het strand wilden. Dit was even moeilijk, met 1 step, 2 fietsen en 2 kleuters oversteken terwijl er best wel veel verkeer is, maar het ging goed. Nu nog wel.

Op het strand aangekomen probeerde Warrun gelijk rond te rijden met zijn fiets in het zand maar dat ging minder goed dan hij eigenlijk wilde. Max zag het zand helemaal niet zitten dus we vertrokken al snel weer. Dit betekende dat we nog een keer die weg over moesten. Dit keer gingen we de eerste helft van de weg over waarna we heel even in het midden moesten stoppen voor een vrachtwagen en een auto. Warrun had dit niet door en reed vrolijk verder. Ik sprong dus achter hem aan om hem van de straat te sleuren en in de berm te werpen. Max was braaf blijven staan en stond nog midden op straat naar me te kijken terwijl ik weer naar hem terug wilde gaan. Gelukkig stopten alle auto’s en vrachtwagen netjes en wachtten tot ik iedereen veilig aan de kant had, maar Max had hele verhalen over hoe ik tegen mijn step had geschopt (hetgeen waarschijnlijk de beurse scheen verklaard). Dit was voor mij GEEN leuke ervaring. Max en Warrun vonden het allemaal wel prima maar Warrun zei dat hij wel een beetje schrok toen ik hem ineens zo oppakte en aan de kant sleurde.

Op de terugweg zijn we even bij een speelplaats gestopt waar een mooi heuveltje was waar de M&W zich met fiets van af konden storten (na de eerder ervaring kon ik me hier niet zoveel zorgen over maken) totdat Nanette belde dat ik moest komen om wat papieren te tekenen. Het bleek dat we bij de voorbereiding toch iets waren vergeten: De rente van onze spaarrekening. Het is niet noemenswaardig maar het moet er toch op staan. Even de bank gebeld en alles was geregeld, alles getekend. (We gaan weer een hoop geld krijgen om onze schulden af te betalen, gelukkig)

Vandaag haalden we Mainly Music niet, geen nood er is altijd wel iets anders te doen.  Zoals afspreken met Anna en Bailey. Zij vonden dit ook een goed idee en we troffen elkaar in een park bij het water. Na een korte wandeling over wat muurtjes en heen en weer over de brug konden we nog even spelen in de speeltuin. Dit werd onderbroken door toilettrips voor Warrun die dacht dat hij naar de wc moest maar uiteindelijk hebben we nog wat tijd in het gras doorgebracht. Bailey vond het wel gezellig dat er meer kinderen waren maar de grootste deel van de tijd bracht hij door met zijn eigen autootjes net als Warrun en Max hun tijd doorbrengen doen wat zij willen.

Na het park spraken we af bij een cafe waar Bailey met zijn noten- en eiallergie veilig terecht kan maar waar ook Anna met haar gluten allergie een hapje kan eten. Hier vonden alle drie de jongens elkaar en liepen voor een zeer lange tijd rondjes rond een lege tafel met een autotje in de hand. Het is altijd leuk om met Anna en Bailey af te spreken. De gesprekken met Anna zijn leuk en de jongens en Bailey zijn erg hetzelfde.

Dit weekend hebben we niet zoveel gedaan.

Zaterdag waren de kinderen gelukkig net zo lui als wij. Warrun kwam pas om 8 uur naar ons bed en vond het best om daar nog even te liggen voordat hij aan zijn ‘ik moet nog kleertjes aan’, ‘ik wil naar beneden’, ‘beneden spelen’ begon. Niet lang erna ging ik (Nanette) ook naar beneden en om 9 uur  verscheen Max.
Het zal hem goed doen even lekker geslapen te hebben na alle late avonden en onrustige nachten van afgelopen week. 
Na een rustig ontbijt met aansluitend de ochtend koffie met koek is Branko met de kinderen binnen gebleven en ben ik wat fruit en een postpakket uit Nederland op gaan halen. Na terug komst het pakket open gemaakt: Boekjes en kleertjes voor de jongens, Lego en een bouwpakket voor Branko, Stroopwafels, fruithagel en vlokken voor ons allemaal en 2 verjaarscadeautjes voor mij. Branko was het met me eens dat het zielig was dat ik nu geen cadeautje had en mocht alvast 1 verjaarscadeautje open maken. De ander ging met Branko mee naar een geheime plek hier ergens in huis. Hierna ging Branko op pad. Er konden nl nog veel meer pakjes verstopt worden op deze geheime plek, en hij had nog niets en mijn verjaardag is al over een maand!

Na enkele uren, diverse telefoontjes over en weer kwam Branko thuis met kleertjes voor de jongens, nog wat lego want we hadden 3 doosjes als beloning voor droge nachten maar met 4 doosjes kon je 4 autotjes of 2 trucks maken en waarschijnlijk nog wel het eea maar dat weet ik niet want ik mocht  niet kijken terwijl hij nog 2 keer van auto naar boven heen en waar stommelde (ik heb wel geluisterd). Volgens Branko zijn de jongens op de hoogte van het cadeau, dus ik ga maar eens goed luisteren wat zei te vertellen hebben…

Zondag 10 augustus.
De regen die we gisteravond al hoorden was nog tot ver in de ochtend aanwezig. Het plan om naar het zwembad te gaan werd met gejuich begroet, maar toen na het ontbijt ook echt de handdoeken en zwempakken te voorschijn kwamen was de zin ver te zoeken. Wij konden de kinderen prima begrijpen dat ze niet wilden op deze koude natte ochtend en dus bleven we lekker thuis, spelend, tekenend, bouwend en treintjes en autotjes rijdend.Na de lunch was er opeens een stukje blauwe lucht en wat zon. De jongens waren aan het rondrennen en wij dachten : ‘Naar buiten!”. Naar de bieb. JA!!! riepen de jongens.   NEEE!!! zeiden ze toen we echt aanstalten maakten. Ze wilden spelen en binnen blijven. En dat hebben we ook gedaan, zeker toen het weer begon te druppen buiten.

Na een rustig beetje lui weekend komen we weer op gang voor een nieuwe week. Maar niet al te snel. De jongens sliepen vanochtend toch wel een aardige tijd waardoor we na het ontbijt bij opvang waren (da’s niet erg want de jongens eten thuis ook altijd wel iets voordat ik ze in de auto schuif). Ik stapte net bij opvang naar buiten toen Michele belde, waar ik was. Meestal zat ik op dit tijdstip bij haar in de keuken met een kopje koffie en de weekboodschappen al helemaal bij elkaar geshopt achterin de auto. Na het bezoek aan Michele en kinderen de boodschappen gehaald en toen was het alweer tijd voor mijn afspraak met Venessa. Zij brengt haar dochter naar een creatieve middag voor kleuters en drinkt dan een kopje koffie waarna ze thuis haar jongste dochter in bed moet leggen. We halen deze afspraak niet altijd maar het is leuk als het wel lukt.

Hierna was het snel naar huis boodschappen wegbrengen en opbergen. Hier en daar in huis wat schoonmaken, wat eten koken misschien nog wel een verhaaltje schrijven op onze blog  en de jongens alweer halen! Wat gaat zo’n sociale dag toch snel.

Dinsdag was alweer redelijk routine: Playgroup, lunch bij Michele, thuis spelen.

Toen ik om 7 uur, half 8 en 8 uur wakker werd vanochtend was het hele huis nog diep in slaap (behalve Nanette, die was al lang en breed vertrokken naar haar werk) dus ik heb heel erg kunnen genieten van een ochtendje uitslapen. Tegen kwart over 8 kwam Warrun bij me en die zij dat hij nog even wilde slapen in mamma’s bed. Hij ging daar lief liggen spelen met een trein en auto en op een gegeven moment stak hij zijn handen naar mij uit voor een knuffel. Samen in bed ging hij me toen allemaal kusjes geven, op mijn neus en mijn voorhoofd (daar zat auw volgens hem) en mijn hand, erg lief. We zijn met zijn tweeen opgestaan en zaten bijna te ontbijten toen Max ook naar beneden kwam. Met zijn drietjes hebben we uitgebreid ontbeten voordat we vertrokken naar het zwembad. (ondertussen was Michele diep onthutst dat ik zo vreselijk laat uit bed was gekomen).

Max & Warrun hebben gisteren vol ontzag gekeken naar de olympische zwemmers en schoonspringers in China dus ze wilden vandaag zelf ook weer eens gaan poedelen. Warrun was stellig dat hij alleen wilde zwemmen en niet op de ‘kikker-glijbaan’ (blijkbaar deden ze dat ook niet bij de Olympische spelen). In het zwembad gingen ze eerst een tijd bommetjes maken door vanaf de kant in het ondiepe bad te springen, maar na een tijdje moest ik ook in het water komen om ze te pakken. Ik ging graag op in de rol van krokodil en voor ik het wist ware en 5 kinderen die zich door mij lieten opjagen (Michele en ik hadden er zelf maar 4 van aangeleverd). Hierna was het tijd om in het diepe bad te gaan zwemmen (het wedstrijdbad) en Max en Warrun hebben beide 2 baantjes (heen en weer) gezwommen, en grotendeels helemaal zelf!

Na zo’n 1.5 uur in het zwembad zijn we nog even buiten gaan spelen totdat Michele en ik het te koud kregen. Warrun had de neiging om zijn broek tot een drollenvanger om te bouwen, ik weet niet waarom. Toen scheidde onze wegen zich; Michele ging naar huis en ik naar het postkantoor om een pakje op te halen. Warrun en Max waren heel lief en luisterden goed (ze waren duidelijk ook heel moe).

Vervolgens wilden we graag even naar de bibliotheek om ‘het boek met de maan’ terug te brengen (ze vonden een van de boekjes een beetje eng) en wat nieuwe boekjes uit te zoeken. Er was niet te parkeren bij de bieb dus gingen we maar gewoon naar huis, zijn daar op de fiets gesproken (ik op de step) en zo naar de bieb gegaan. Daar kwam ik er achter dat ik uitgerekend DAT ENE boekje vergeten was mee te nemen… zucht. W&M hadden beide snel een boek te pakken en gingen op de bank zitten lezen terwijl ik even tussen de DVD’s neusde en daar vond ik de DVD van Kolya! Ik zoek al lang naar deze DVD omdat Max’ tweede naam Kolya is en ik ben hier dan ook heel blij mee (ben benieuwd of de film wat is).

Tegen half 5 waren we klaar bij de bibliotheek, hebben we op de stoep een chocolaatje gegeten en zijn we naar huis gegaan. Ik zei dat ik bij thuiskomst moest gaan koken dus de jongens beloofden me gelijk dat zijn dan wel lief zouden gaan spelen, en zo was het ook. Ze hebben niet veel gegeten en werden een beetje dwars tegen de tijd dat ze naar bed moesten, maar al met al een prima dag! We hebben op hun eigen verzoek hun bedden verwisseld (ja het hele bed, niet doorvragen…) en ze zijn nu heel tevreden op hun ‘nieuwe’ plek. (Het bed van Warrun staat precies op de plek waar dat van Max stond en het bed van Max staat precies zoals het bed van Warrun stond.)

Vanmorgen belde ik voor we vertrokken even Michele om te vragen wat we na onze ochtend activiteiten samen zouden kunnen doen. Michele was echter niet echt aanspreekbaar en voelde zich behoorlijk ziek. Wij zijn toen niet naar Mainly Music gegaan maar naar haar huis. (Ja, dat is een vriendendienst om met 2 jonge springerige luide kinderen bij een ziek iemand die het liefst in een donker hoekje gaat zitten op bezoek te gaan). Warrun en Max speelden uitgebreid met Jake en Amber en ik kon ze goed in de gaten houden. Ik  was nog aan het ontbijten toen ik Michele sprak en dat ontbijt hebben we bij haar thuis voortgezet. Vanaf vandaag zijn Michele, Jake en Amber ook bekend met het concept ‘hagelslag’. Na een rustige ochtend besloot Michele met ons mee te gaan naar de speeltuin bij ‘The Boathouse’. Ik had daar om 2 uur met Sue en  Courtney afgesproken. Wij waren er om 1 uur de kinderen renden en fietsen rond en als het even regende schuilden we onder de glijbanen.

Met Sue en Courtney erbij aan een grote tafel een warme chocomelk gedronken waarna Michele met kinderen vertrok. In tranen nam Courtney afscheid (van de speeltuin, niet van ons) en niet lang erna vertrokken wij ook. Zo waren we toch weer een flinke tijd van huis geweest).

Vrijdag stelde een flexibiliteitstest. Max deed erg moeilijk toen ik hem naar opvang bracht, hij wilde niet, was bang, wilde nog slapen alle mogelijke argumenten werden gebruikt om maar thuis te mogen blijven. Gelukkig stond er opeens een kleine graafmachine voor onze deur waardoor de stap om hem het huis uit te krijgen opeens heel makkelijk ging. Bij opvang besprak ik dit even en daar wordt verteld dat hij de laatste weken volop leuk bezig is, ook veel speelt met andere kinderen dan Warrun en er niets aan hem te merken is. Al met al was ik niet heel vroeg bij opvang weg en hierdoor ook niet erg vroeg op mijn werk. Precies om 5 uur ging ik daar weer weg, normaal ruim op tijd om om 6 uur de jongens op te halen. Dit keer was er op 1 van de wegen vanuit het centrum naar de buitenwijken een kleine botsing gebeurd en dit veroorzaakte vertragingen op ALLE wegen vanuit het centrum. Om tien over half 6 heb ik opvang gebeld dat ik niet om 6 uur kwam maar dat er iemand zou zijn voor half 7 (sluitingstijd) en heb ik Branko gebeld. Hij had toen 45min. om zijn werkzaamheden af te sluiten,  zich om te kleden, op de fiets te springen en zijn 35 min. fietstocht af te leggen. Eenmaal voorbij de bottleneck was ik zo bij opvang en om kwart over 6 stond ik met de jongens bij de auto toen daar Branko aan kwam stuiven. De jongens waren zeer blij verrast, en ik erg onder de indruk.
In de avond hebben we alle 4 alle drukte van ons weg laten waaien door wat ‘so you think you can dance‘ op tv te kijken. De jongens waren af en toe erg geintrigeerd en probeerden ook pirouetten en en hiphop moves.

Vandaag bleek dat we inmiddels ons belastinggeld en kinderbijslag hebben ontvangen (naar aanleiding van ons bezoek aan onze belasting-accountant vorige week). We hebben hierover nog geen brief gekregen, maar als ze het geld over maken dan zal het wel goed zitten.

Voor zaterdag 16 augustus was een kopie van twee weken geleden gepland. We mochten uitslapen van de jongens (8:15) waarna we snel er op uit zijn gegaan om Warrun naar de dokter te brengen voor een controle (vocht achter zijn trommelvlies) en Max mee boodschappen doen. Dit keer mocht ik met Warrun naar de dokter en ging Nanette boodschappen doen. Geen bijzonderheden, het rechter oor van Warrun is goed, het linker nog niet helemaal. Volgens mij hoort hij prima (hetgeen ik bij de dokter probeerde aan te tonen door op afstand tegen hem te fluisteren) dus is er niet echt reden voor zenuwen. We hebben wel een recept gekregen voor (tegen) zijn hoestje om hem te helpen slapen. Bij de apotheek werd er verbaasd gekeken en wat doorgevraagd want het blijken heel erg dure pilletjes te zijn die sterk door de overheid gesubsidieerd worden. Wist ik veel. (het blijken een soort anti-astma pillen te zijn).

Na de dokter ontmoetten we Max en Nanette bij de supermarkt waar Warrun een doos Coco-Pops wist te scoren voordat wij met zijn twee-en alvast doorgingen naar de groenteboer. Daar hadden we de mandjes al goed volgeladen voordat Nanette en Max zich bij ons voegden. 

Als beloning voor hun goed gedrag wilden we de jongens mee nemen voor een chocomel, maar vanwege het tijdstip (vlak voor lunch) was het overal erg vol. We kwamen uiteindelijk op een terrasje van LemonSoul op Puckle-Street terecht. We besloten om gelijk maar te gaan lunchen en de jongens hebben het goed volgehouden terwijl we van ons lekkers genoten. Hierna was het toch echt tijd om naar huis te gaan, waar we de middag hebben afgesloten met een bord fruit, een bakje nootjes en een DVD van Heffalump (Winnie the Pooh).

Zondag wilden we erg graag weer eens ‘iets’ gaan doen met de knullen zoals dierentuin, aquarium of museum. Nanette wilde graag naar de dierentuin, maar voordat ze deze wens in de hoofden van de jongens kon implanteren hadden deze al besloten dat ze naar the Melbourne Museum wilden (het museum met de draak (=skelet van een dinosauris). We kwamen daar rond half 1 aan, na een ochtend spelen met autootjes, en de jongens hebben zich goed vermaakt met divers speeltuig. We hebben ook nog ongeveer een kwart van een van de verdiepingen van een van de vleugels van het museum bekeken (de opgezette dieren). Op weg terug naar de auto hebben we nog even gekeken naar de fontein voor het Exposition Building.

De dag werd afgesloten met een feestmaal bereid door Nanette: luxe biefstuk met gebakken verse friet, maiskolf, salade, kip-worstjes en pasta. En ijs met appelgebak toe! Feest voor iedereen, getuige de bolle buiken na afloop.

Vandaag krijgen de jongens gelijk de vaderdag cadeautjes mee die ze de afgelopen weken bij opvang bij elkaar hadden gekliederd. (Zondag 7 september is het vaderdag). Thuis moesten de jongens nog flink rondhollen en dollen voordat ik ze in bed stopte. Net in bed kwam Branko thuis en jawel gelijk werd verteld van de grote ‘beker’ die ze voor papa hadden, een groene en een blauwe’. Gelukkig wist B. niet helemaal waar het over ging en kon daardoor niet helemaal deduceren wat zijn vaderdag cadeau zou zijn. Dat het iets voor hem was was wel duidelijk, maar hij wist niet dat het HET cadeau van opvang was waar ze het over hadden. Dat we het cadeautje in de kast hadden verstopt werd ook verteld.

Dinsdag moesten we wel op tijd bij playgroup zijn. Wij hadden nl vandaag de sleutel. Normaal heeft Michele deze en opent zij alle deuren en haalt het speelgoed tevoorschijn maar zij moest met haar kinderen naar een afspraak en had de sleutel aan ons overgedragen. We waren wel iets later dan gepland maar niet veel te laat en we hebben volop gespeeld en kasten en deuren geopend met onze sleutel.

Ik werd vanochtend wakker omdat er iemand naast me lag te babbelen: Warrun. Hij keek blij toen ik wakker werd en kort erna zat hij beneden te ontbijten. Max kwam rond 9 uur naar beneden dus we hebben een mooi rustige start van de dag gehad.

Michele en haar kinderen waren nog steeds redelijk ziek dus die bleven thuis vandaag. Nanette had gesuggereerd om naar de indoor playground te gaan (daar wil ik al een tijdje weer eens heen), zodoende prepareerde ik alles om op pad te gaan. Ondertussen waren Warrun en Max heel erg lief aan het spelen zonder mij erbij nodig te hebben. Ze riepen me af en toe om iets te laten zien maar verder kon ik mijn gang gaan (zo lang ik maar in de kamer bleef). Tegen de tijd dat ik klaar was om te vertrekken waren de jongens zeer verontwaardig want ze wilden helemaal niet weg! “Wat wil je dan doen?”, “Hier blijven”. Nou dat was duidelijk, wij bleven dus ook maar gewoon thuis. Het lief spelen hielden ze de hele dag vol en zelfs tijdens hun drukke worstel-uurtje is er geen traan gevallen. De enige tranen waren als een stuk speelgoed niet goed genoeg werd gedeeld, en toen Warrun zo enthousiast op zijn stoel zat te wippen dat hij van zijn stoel af wipte.

In de middag heb ik de kereltjes maar in bad gedaan, aangezien we toch thuis waren en ze het fijn vinden als ze nog niet naar bed hoeven na het badderen.

Toen Nanette thuis was hebben we gezamenlijk gegeten, de kids in bed gestopt en een rustige avond gehad. Al met al een weinig spannende maar heerlijk rustige dag.

Donderdag 21 augustus. Vandaag kwamen we eindelijk weer eens bij Mainly Music. Branko had gisteren aan de eettafel al verteld dat we zouden gaan en het uit hun hoofd gepraat dat er een NEE-optie was en jawel, we waren er en hadden er allemaal zin in.

Na het zingen kwam iemand hallo zeggen en groette ook de jongens. How are you zei ze tegen Max. Max, die net een koekje had gehaald voor hem bij mijn thee zei “Wij hebben deze koekjes ook thuis” met een glimmend neusje. JIJ weet precies wat belangrijk is zei de mevrouw (allemaal in het Australisch natuurlijk).

Michele is nog steeds niet lekker en haar kinderen vertoonden ook tekenen van ziek zijn dus ze wilde niet met ons afspreken. Zodoende zijn we na de muziek doorgereden naar Highpoint (een winkelcentrum), het is hier overdekt, warm en er zijn winkels waar ik was spullen kan halen die we toch nodig hebben. Ideaal voor een koude winter dag. De jongens hebben zich ook vermaakt; We hadden ruim de tijd om alle speel-dingen te bekijken die ook heel leuk zijn zonder dat je er geld in gooit. Daarnaast hebben we nog lekker van die Spaanse Donuts  gegeten waar Branko ook al eens over verteld heeft en lekker rond gekeken.  In de namiddag waren we thuis en had Warrun een lekker plekje voor hemzelf gemaakt op onze bank, heel leuk ik heb er nog een foto van gemaakt. Hij heeft er heel lang gezeten.

Vrijdag 22 augustus. Soms denk je dat je als moeder je kind door en door kent en altijd weet wat goed voor hem is en je altijd weet wat hij wilt. Vandaag werd mij weer eens duidelijk dat het eigen mensjes zijn en dat ik niet altijd goed oplet. Net na de lunch werd ik door Branko gebeld. Hij was gebeld door opvang en Warrun was ziek, hij had koorts en of we hem op konden halen. Natuurlijk kon ik dat en hij was heel warm en heel blij mij te zien. Ik heb de jongens lekker mee naar huis genomen en B. kwam ook naar huis want als een kind eenmaal ziek is en op schoot zit dan kan je geen kant meer op en is het heel fijn als er nog iemand is die voor iedereen kan zorgen.  

We bleven thuis dit weekend (soort van). Warrun was ziek en is in bed gebleven terwijl Max en Nanette wat boodschappen zijn gaan doen en met Michele koffie zijn gaan drinken. Nanette bleek zowel geld als boodschappentassen te zijn vergeten maar Michele bracht  uitkomst.

Max en Warrun hebben deze dagen  flink geoefend met het maken van foto’s. We laten het rolletje maar niet ontwikkelen… een beetje veel vloerbedekking en vingers zullen er opstaan vrezen we.

Op zondag zijn we met zijn allen alsnog boodschappen  gaan doen (voor het eerst sinds lange tijd waren we weer met de kinderwagen op pad!).

Na een week de jongens te hebben voorbereid op het verkleed feestje bij opvang hebben Warrun en Max eindelijk wat verkleedkleren aangehad. Heel even, en vooral voor de foto. Voor opvang zullen we er niet veel meer aan hebben want dat feestje was 6 dagen geleden. En de jongens bleven voet bij stuk houden dat ze NIET verkleed gingen, niet als ridders, niet in hun zwemkleding, niet als Max en Warrun (ipv Warrun en Max). En ze vonden iedereen ook maar ‘silly’ bij opvang tijdens het verkleed feest.  .

Maandag 25 augustus,  Vanmorgen heb ik de tijd genomen om de kinderen weg te brengen, en na boodschappen en snel wat dingetjes thuis ben ik ze weer gaan halen. Net op tijd want zodra we om half vier thuis waren had Warrun het wel gehad en begon zijn temperatuur weer op te lopen. Gelukkig konden we rustig aan doen en hoefde hij niets en waren we heerlijk thuis.

Branko had vorige week een verhaal dat hij zo leuk met de jongens mijn verjaardagscadeautjes had ingepakt dus ik dacht. Da’s leuk wij gaan Branko’s vaderdag cadeautjes inpakken. Dit was NIET leuk en geen succes! ik neem aan dat ik geen LEGO voor mijn verjaardag krijg en dat dat de reden is dat de kinderen dit keer de cadeautjes helemaal niet in wilden pakken maar alleen maar verder uit de dozen wilde halen.

<< Branko fietste vanmorgen met Jose mee want Jose had het tasje van B. met al zijn geld en pasjes. Die had B. daar laten liggen het weekend. Het is altijd even haasten voor ons als B. op tijd bij een afspraak moet zijn.>>

Dinsdag 26 augustus. De dag begon weer in diepe rust Max was om 8 uur ‘al’ op. Warrun verscheen niet voor 9-e. Hierdoor heb ik niet geprobeerd om naar playgroup te gaan ook omdat er een stel baby’s zijn en ik wil niet enige ziekte van Warrun of Max aan hen over dragen. Michele was hier voor de lunch wat een leuke afwisseling in de dag is en hierna ging het alleen maar berg afwaarts. Om vijf uur is Branko naar huis gerept zijn hulp was op dat moment erg welkom het is moeilijk om Warrun op schoot te troosten. Max aandacht te geven en te entertainen en ook nog koek en soepie te regelen voor de mannen. Toen Branko thuis aankwam lag Warrun net in bed en al in diepe slaap. Ik kon toen mooi eten maken en Max kreeg eindelijk de aandacht die hij verdiend had op deze dag. Die nacht heeft Branko in mijn bed geslapen, lekker geslapen. Hij had de rust nodig en de laatste dagen begon de veer die door zijn matras in zijn rug prikt hem wel heel erg dwars te zitten.

Branko heeft een ‘upgrade’ gemaakt voor zijn nieuwste lego bouwsel. Het huisje was dit weekend klaar maar met de (tijdelijke) verlichting erin ziet het er erg leuk uit. Lego blijft verbazen.

Woensdag 27 augustus. Branko had voor vandaag een lijst met dingen die hij kon doen maar…. het ging allemaal anders. Niet naar Highpoint, niet naar het indoor play centre. Thuis rustig aandoen met een middagslaapje van 1-5 voor Warrun terwijl MIchele, Jake & Amber een bezoekje aflegden aan Branko en Max hier in huis.

Ik was op kantoor vandaag en het was een dag waarop de baas er niet was, op zo’n dag worden er weleens broodjes gehaald en vandaag was het zo’n dag. En IK mocht de ‘run’ doen. Tien minuten voor vertrek wordt de bestelling doorgebeld. Vervolgens rijdt 1 collega, de andere is passagier totdat het zijstraatje nabij de winkel is bereikt hier springt de bijrijder uit de auto en wordt de ‘runner’: Straat uit, drukke weg over, winkel in, wisseling van geld en broodjes, oversteken, auto zoeken en instappen. terugrijden naar de lunch kamer en … ze zijn nog warm. deze heerlijke franse puntjes met salade, vlees of kip en wat pepertjes zodat je ze nooit vergeet. Ik ontdekte dat deze winkel op de weg naar IKEA zit, weer IKEA ik heb de laatste weken een hele lijst met “IKEA” dingen en nu kan ik dit eraan toevoegen. Niet alleen zijn de broodjes onvergetelijk lekker ze kosten ook nog eens nog geen 3 dollar per stuk!.

Donderdag 28 augustus. Het ziet er naar uit dat het beter gaat met de jongens. Toch ben ik niet naar Mainly Music gegaan want ik wilde de ochtend nog steeds rustig houden en niets haasten en ook geen andere kindjes aansteken. We hebben de dierentuin bezocht (voornamelijk de speeltuin) en ons in de heerlijke buitenlucht vermaakt.

Vrijdag 29 augustus. Het was te verwachten. Zieke kinderen om je heen, lange dagen werken, korte nachten daar wordt je allemaal niet gezonder van. Vandaag is Branko ziek in bed, net als Warrun een paar dagen geleden. Ik bracht de kinderen naar opvang, ging werken en deed zo de dingen van de vrijdag terwijl Branko goed kon slapen en beter worden in een stil huis.

Donderdag voelde ik me al niet zo jofel en heb ik met met het slikken van paracetamol door de dag geworsteld. Op vrijdag moest de software klaar zijn om aan de klant geleverd te kunnen worden en aangezien ik de enige ben die nog over is om er aan te werken vroeg de direkteur nog:?Gaat het lukken? waarop ik kon antwoorden:?Als ik morgen niet ziek ben wel?.

Helaas, ik was vrijdag wel ziek. Ik heb met redelijk hoge koorts (39C) vrijwel de hele dag in bed gelegen en af en toe een uiltje kunnen knappen.

Zaterdag bleef ik nog steeds met koorts ziek in bed, maar ik merkte wel dat ik me al iets beter voelde als ik uit bed kwam. Nanette is er met de kinderen op uit gegaan en toen ze thuis kwamen kwamen ze me gelijk vertellen dat ze een ijsje hadden gegeten.

Zondag voelde ik me nog steeds niet best, maar de koorts was grotendeels gezakt dus we gingen op pad om een nieuw bed te zoeken. Samen met de kids is dat een beetje ondoenlijk, maar we wilden het toch even proberen. Bij een goedkope beddenwinkel waren hele goedkope matrassen in de aanbieding en Nanette zag er wel wat in om voor 500 dollar een tweepersoons matras te kopen. Ikzelf had daar toch andere ideeen over, dus we besloten om het nog even te laten en de volgende dag zonder kinderen nog eens goed te onderzoeken.

We zijn heel eventjes bij de Bunnings langs gegaan waar ik eindelijk mijn setje veiligheids-schroevendraaier-bitjes heb gevonden en nog wat nodig spul voor wat klusjes in huis (siliconenpootjes voor de nieuwe sap-pers, verwarmingsroosters, draad voor de Whip ?N Snip etc). Daarna was het tijd om bij de foodcourt wat te gaan eten. Normaal halen we daar 2 volle maaltijden waar met met zijn vieren met moeite doorheen komen, maar dit keer hadden Nanette en ik beide maar een klein hapje gehaald waardoor de jongens al vrij snel zaten te roepen om meer frietjes, waar gewillig gehoor aan werd gegeven. Tegen de tijd dat we thuis waren was ik vrij moe, maar tevreden dat mijn koorts niet in volle kracht was terug gekomen.

Zaterdag 30 augustus. Omdat Branko nog niet lekker was en ik hem rust en stilte wilde geven ben ik met kinderen, fietsen EN step naar Brimbank park gegaan. Een uitstekende keuze moet ik zeggen. Hier zijn volop heuveltjes en glooiingen waar de kinderen vanaf kunnen suizen met hun fietsen en waar ze daarna weer tegenop moeten klimmen. En er is een cafe/informatiecentrum om even te zitten en de natuur te overpeinzen.
Na een drukke dag in het park zaten Warrun en Max moe en tevreden in de auto “ben je moe van het fietsen?” vroeg ik  “nee, van de trap op lopen en daarbij mijn fiets dragen” zei Warrun toen. Dat vond ik wel grappig. Want er was 1 trappetje geweest en 2 uur fietsen.
Thuisgekomen gaven de jongens een verslag aan Branko. “Papa, we hebben een ijsje gegeten!” (dat was waar).

Zondag 31 augustus.  Vandaag konden we allemaal op pad. We hebben een lijstje met dingen die we willen/ moeten doen nu september nadert en Branko’s 10 urige werkdagen erop zitten. Na afgelopen week met korte nachten, vermoeidheid en onszelf niet zo lekker voelen is “een nieuwe matras’ met stip op nr. 1 komen te staan. Terwijl de kinderen zich vermaakten met muurtjes klimmen en holletjes op en af rennen (buiten) keken wij om en om in winkels of er een matras was die voor ons bestemd was. Een moeilijke bezigheid, er zijn veel winkels, veel matrassen en ze zijn allemaal rechthoekig en wittig. Net voor we er vandoor wilde kwam ik in de winkel waar we ook voor de jongens de matrassen hebben gekocht. Hier vroeg de vrouw die mij hielp wat ik zocht. Ga eens op die liggen zij ze en vroeg mijn ‘te hard/te zacht’ mening (hij was te zacht). Toen wees ze 3 andere aan die waarschijnlijk mijn keuze zouden moeten zijn. Kijk daar heb je wat aan. Niet 25 keuzes maar 3. Ze zei ook dat morgen de uitverkoop zou beginnen. Met een briefje met de mogelijk heden is Branko nog even terug gelopen en we besloten om morgen terug te komen,  zonder kinderen en met tijd en zin om een matras te kopen. Hierna snel even naar Bunnigs voor wat dingentjes en dangentjes, en een klim en glij voor de jongens in de speelhoek. Na al dit gedoe moesten we even in de foodcourt stoppen om aan te sterken en hierna konden we naar huis om de rest van de dag rustig aan te doen.
Bij de winkels herkende Warrun dat het de weg naar het zwembad was, erg leuk.